Aλλαξα πολύ τα τελευταία 2 χρόνια.
Οι ούτω αποκαλούμενοι φίλοι μου με θεωρούν απόμακρο, αλλά έχουν πάντα μια καλή κουβέντα στο στόμα τους για μένα, και όταν ήταν μεθυσμένοι κάποιοι από αυτούς μου αποκάλυψαν πραγματικά τα αισθήματα τους. Και πραγματικά καταριέμαι την ώρα και την στιγμή που ανακάλυψαν την λέξη συγγνώμη γιατί νομίζουν ότι μια λέξη τα ξεπλένει όλα λες και είναι το Vanish Oxy Action!
Πριν την αλλαγή που ήταν απλά μια φάση της εφηβείας ήμουν πάντα το καλό το ανθρωπάκι που ήταν καλός ακροατής (ακόμα είμαι) ήταν εγωιστής (τώρα ακόμη περισσότερο) ήταν επίσης πολύ «ίσιος» μερικές φορές (ενώ τώρα το μερικές φορές αντικαταστάθηκε με το «πάντα) Επίσης αλήθεια είναι ότι ήμουν επτασφράγιστο βιβλίο, σαν αυτό που γράφει ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη, και σε κάποιους δεν άρεσε καθόλου!
Ξέρεις ήταν η φάση που σκεφτόμουν ότι μπορούσα να κρατήσω Μυστικό το γεγονός ότι δεν είμαι φυσιολογικός στα σεξουαλικά μου. ΕΚΧΕΜ, ο βήχας, ο έρωτας, ο ελέφαντας και η ομοφυλοφιλία στην δικιά μου περίπτωση ΔΕΝ ΚΡΥΒΟΝΤΑΙ! Χαλόου όλοι το ‘χαν τούμπανο και εγώ κρυφό καμάρι, μέχρι και οι γονείς μου το ξέρουν αλλά κάνουν τους Κινέζους και μετά την πάπια, ο τέλειος συνδυασμός όταν προστεθεί και το πορτοκάλι. Ήμουν τελοσπάντων ένα καβουράκι που δεν είχε περπατήσει, ήταν 28 ώρες το 24ωρο στο καβούκι του…
Άντε και μετά άρχισαν οι ψυχολογικοί εκβιασμοί του τύπου «δεν σου λέω άλλα προβλήματα μου ΑΝ δεν μου πεις και εσύ κάτι» και κάπου εκεί εγώ άρχισα να τα παίρνω. Έφτασα σε σημείο να εισάγω νέο άτομο που θα λάμβανε τον ρόλο μου ως ψυχαναλυτής, αλλά είχα την εντύπωση ότι θα τα έφτιαχνε κάπως τα πράγματα. Αλλά είχα λάθος. Όλοι επιζητούμε να είμαστε το κέντρο της προσοχής αλλά εγώ είχα χάσει το παιχνίδι και με το που ανοίχτηκα (χωρίς 7 άλογα και μαλακίες όπως ο Ιωάννης γράφει στην Αποκάλυψη) ξαναέκλεισα και ξανασφραγίστηκα.
Ο Φρόιντ είπε (αυτό ξέρω μόνο) ότι όποιος καταφέρνει να ψυχολογήσει, να βοηθήσει τους άλλους και να δώσει λύσεις στα προβλήματα τους έχει καταφέρει να ψυχολογήσει, να βοηθήσει τον εαυτό του και να δώσει λύση στα δικά του προβλήματα. Και είμαι ένας άνθρωπος (πέραν του περίεργος) που πιστεύει ότι δεν έχει προβλήματα (εκτός του ότι είναι αθεράπευτα ρομαντικός που είναι πρόβλημα για την εποχή και την κοινωνία αλλά μου κάνει κακό, πρέπει να αλλάξει μύτη, να φτιάξει το σώμα του και τα γκομενικά του)
Και 2 χρόνια μετά: μόνο σε 3 άτομα έχω είπα ότι είμαι γκέι, οι άλλοι περιμένουν απλά μια επιβεβαίωση, ένα μικρό ποσοστό νομίζει πως θα μου περάσει, δεν μιλώ με τους γονείς μου για θέματα γάμου, σεξ, κοριτσιών (μην τους κουρδίζω, κρίμα είναι) και είμαι εδώ μόνος. Πριν λίγους μήνες φοβόμουν να μείνω μόνος μου, αλλά το έκανα, πριν λίγα χρόνια είπα πως μόνος θα μείνω μια ζωή (και σκέφτομαι ότι έχω δίκαιο) και αυτό πλέον δεν με φοβίζει, δεν θα αλλάξω αν μείνω μόνος θα αλλάξω όταν θα είμαι με κάποιον…
Καλή Εβδομαδούλα σε όλους σας
Κυριακή 26 Οκτωβρίου 2008
Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2008
Παρέλαση? No thaks...
Δεν ξέρω τι γίνεται αλλά όταν τα έλεγα εγώ δεν μου δίνατε σημασία (αχ δώστε μου τώρα) και το διάβασα στις εφημερίδες ότι κάνουν συζητήσεις περί την απαγόρευση των παρελάσεων… Και καλά κάνουν, λίγος διάλογος δεν βλάπτει, αλλά χλωμά τα βλέπω τα πράγματα! Είμαστε ως κοινωνία πολύ παραδοσιακοί, παλαιολιθικοί να το πω, συντηρητικοί, κρατάμε μέχρι σήμερα ήθη και έθιμα όπως τα κόλλυβα, την ταφή και την παρέλαση…
Και είχα πει κάποτε:
«Για αρχή: Η Παρέλαση! Η παρέλαση εμφανίστηκε επί δικτατορίας Μουσολίνι ως μέσο πλύσης εγκεφάλου, ήταν ένα μέτρο εσωτερικής πολιτικής ώστε να εξυψώνεται το αίσθημα του ισχυρού κράτους… το ίδιο μέτρο υιοθέτησε λίγα χρόνια μετά ο Χίτλερ για να υψώσει το ηθικό της μεγάλης ηττημένης του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, Γερμανίας, και να ετοιμάσει τα μεγαλεπήβολα σχέδια του για την κυριαρχία του σ’ όλο τον κόσμο!» (Desperate Αργία SEASON 1 02/04/2008 )
Και πολύ χαίρομαι που πολλοί πλέον συμμερίζονται την άποψη μου (σιγά μην άρχισε από μένα αλλά λέμε τώρα) και που γίνεται έστω η προσπάθεια η απομάκρυνση αυτού του ανόητου, άχρηστου «θεσμού» αν και δεν βλέπω να γίνεται…
Και είχα πει κάποτε:
«Για αρχή: Η Παρέλαση! Η παρέλαση εμφανίστηκε επί δικτατορίας Μουσολίνι ως μέσο πλύσης εγκεφάλου, ήταν ένα μέτρο εσωτερικής πολιτικής ώστε να εξυψώνεται το αίσθημα του ισχυρού κράτους… το ίδιο μέτρο υιοθέτησε λίγα χρόνια μετά ο Χίτλερ για να υψώσει το ηθικό της μεγάλης ηττημένης του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, Γερμανίας, και να ετοιμάσει τα μεγαλεπήβολα σχέδια του για την κυριαρχία του σ’ όλο τον κόσμο!» (Desperate Αργία SEASON 1 02/04/2008 )
Και πολύ χαίρομαι που πολλοί πλέον συμμερίζονται την άποψη μου (σιγά μην άρχισε από μένα αλλά λέμε τώρα) και που γίνεται έστω η προσπάθεια η απομάκρυνση αυτού του ανόητου, άχρηστου «θεσμού» αν και δεν βλέπω να γίνεται…
Κυριακή 5 Οκτωβρίου 2008
Where is tha answer?
Όλα βαίνουν καλώς… Με ρώτησε χθες μια φίλη μου τι θέλω πραγματικά από την ζωή μου και τι θα με κάνει πραγματικά γεμάτο στην ζωή μου και δεν ήξερα να απαντήσω, ε αυτό είναι ένα πρόβλημα… Έχω ήδη αρχίσει να σκέφτομαι την υλοποίηση των κοντινών στόχων μου (one wish keeps you tryin) ! Δεν θα αφήσω τίποτα πίσω ή στην τύχη. Το μόνο που δεν θα κυνηγήσω θα είναι η αγάπη.
Η αλήθεια είναι ότι θέλω να γίνω διάσημος, τρελαίνομαι στην ιδέα των εξωφύλλων, δημοσιογράφων, φωτογραφήσεων, εκδηλώσεων, παρουσιάσεων, εκπομπών, συνεντεύξεων… Από το νεαρό της εφηβείας μου ήξερα τι θα σπουδάσω αλλά δεν μου είναι αρκετό, με αυτό που θα σπουδάσω μόνο διάσημος δεν γίνομαι!
Θέλω ο κόσμος να με ξέρει, και είμαι ένας άνθρωπος…. «ανθρωπιστικός», δεν θα γίνω ποτέ η Μαντόνα (και ούτε το κυνηγώ) να είμαι δηλαδή κάποιος για το ποιος είμαι και όχι για το τι κάνω. Θέλω να βλέπω το όνομα μου σε περιοδικά, να με βλέπω σε περιοδικά, να μου κάνουν συνέντευξη (ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΑΠΟ ΌΛΑ)
Μετά την απογοήτευση μου από τις φωνητικές μου ικανότητες (όταν ανακάλυψα και εγώ με την σειρά μου την ηχογράφηση) είπα δεν θα γίνω τραγουδιστής. Είναι σαν να θέλεις να ανακαινίσεις ένα σπίτι αλλά σου συμφέρει να το κατεδαφίσεις και να το κτίσεις από την αρχή. Αλλά ξέρεις, το κάτι παραπάνω από τραγουδιστής ίσως κάτι σε show συνεχίζει να μ’ αρέσει (και ελπίζω να μην καταλήξω drag-queen)
Και τώρα ας προχωρήσουμε επιγραμματικά στα βαθειά νερά: προσωπική ζωή. Θέλω η οικείοι μου (φίλοι και οικογένεια) να είναι χαρούμενοι αν όχι ευτυχισμένοι, ιδιαίτερα οι γονείς μου να είναι χαρούμενοι για μένα ρε γαμώτο –και με εκνευρίζει που κάνουν τον Κινέζο για το ότι είμαι γκέι. Θέλω το all time classic «κάποιον που να με αγαπά» είμαι αθεράπευτα ρομαντικός… Και πέρα από σκυλί θέλω και ένα παιδί
Αλλά και πάλι δεν θέλω και λίγα πράγματα… Δεν είναι ΚΑΘΟΛΟΥ εύκολα και κάποια αναιρούν τα άλλα… Δεν θα το σκεφτώ περισσότερο, θα σκέφτομαι το αύριο και το μεθαύριο το βλέπω αύριο, τώρα θα ζήσω αυτά που θέλω να ζήσω! Και αυτό να κάνουμε όλοι, χωρίς δισταγμούς και πολλή σκέψη να κάνουμε αυτά που θέλουμε… Και εγώ αυτό που θέλω τώρα είναι να μην φαγωθώ από τον στρατό και θα τα καταφέρω! Remember my name (όχι πως το ξέρετε αλλά λέμε τώρα…)
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ (Που δεν κατάφερα να σας ευχηθώ πιο πριν)
ΚΑΛΕΣ ΑΡΧΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!
ΚΑΛΗ ΜΕΡΑ, ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ
Η αλήθεια είναι ότι θέλω να γίνω διάσημος, τρελαίνομαι στην ιδέα των εξωφύλλων, δημοσιογράφων, φωτογραφήσεων, εκδηλώσεων, παρουσιάσεων, εκπομπών, συνεντεύξεων… Από το νεαρό της εφηβείας μου ήξερα τι θα σπουδάσω αλλά δεν μου είναι αρκετό, με αυτό που θα σπουδάσω μόνο διάσημος δεν γίνομαι!
Θέλω ο κόσμος να με ξέρει, και είμαι ένας άνθρωπος…. «ανθρωπιστικός», δεν θα γίνω ποτέ η Μαντόνα (και ούτε το κυνηγώ) να είμαι δηλαδή κάποιος για το ποιος είμαι και όχι για το τι κάνω. Θέλω να βλέπω το όνομα μου σε περιοδικά, να με βλέπω σε περιοδικά, να μου κάνουν συνέντευξη (ΤΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΑΠΟ ΌΛΑ)
Μετά την απογοήτευση μου από τις φωνητικές μου ικανότητες (όταν ανακάλυψα και εγώ με την σειρά μου την ηχογράφηση) είπα δεν θα γίνω τραγουδιστής. Είναι σαν να θέλεις να ανακαινίσεις ένα σπίτι αλλά σου συμφέρει να το κατεδαφίσεις και να το κτίσεις από την αρχή. Αλλά ξέρεις, το κάτι παραπάνω από τραγουδιστής ίσως κάτι σε show συνεχίζει να μ’ αρέσει (και ελπίζω να μην καταλήξω drag-queen)
Και τώρα ας προχωρήσουμε επιγραμματικά στα βαθειά νερά: προσωπική ζωή. Θέλω η οικείοι μου (φίλοι και οικογένεια) να είναι χαρούμενοι αν όχι ευτυχισμένοι, ιδιαίτερα οι γονείς μου να είναι χαρούμενοι για μένα ρε γαμώτο –και με εκνευρίζει που κάνουν τον Κινέζο για το ότι είμαι γκέι. Θέλω το all time classic «κάποιον που να με αγαπά» είμαι αθεράπευτα ρομαντικός… Και πέρα από σκυλί θέλω και ένα παιδί
Αλλά και πάλι δεν θέλω και λίγα πράγματα… Δεν είναι ΚΑΘΟΛΟΥ εύκολα και κάποια αναιρούν τα άλλα… Δεν θα το σκεφτώ περισσότερο, θα σκέφτομαι το αύριο και το μεθαύριο το βλέπω αύριο, τώρα θα ζήσω αυτά που θέλω να ζήσω! Και αυτό να κάνουμε όλοι, χωρίς δισταγμούς και πολλή σκέψη να κάνουμε αυτά που θέλουμε… Και εγώ αυτό που θέλω τώρα είναι να μην φαγωθώ από τον στρατό και θα τα καταφέρω! Remember my name (όχι πως το ξέρετε αλλά λέμε τώρα…)
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ (Που δεν κατάφερα να σας ευχηθώ πιο πριν)
ΚΑΛΕΣ ΑΡΧΕΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!!
ΚΑΛΗ ΜΕΡΑ, ΚΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ
Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου 2008
Απόγνωση
Λοιπόν, εδώ είμαι πάλι… Άργησα, αλλά χρειαζόμουν χρόνο. Είχα χάσει τον εαυτό μου, είχα πάθει μια κρίση ταυτότητας! Ποιος είμαι; Τι είμαι; Τι κάνω;
Η αλήθεια είναι ότι βρήκα απαντήσεις σε κάποια αλλά δεν μου είναι αρκετές (ως άνθρωπος που είμαι) Οι απαντήσεις που βρήκα στα ερωτήματα με έκαναν να συνειδητοποιήσω την αλήθεια… από μια ρεαλιστική έως και απαισιόδοξη πλευρά διότι είχα φτάσει σε ένα Άλφα επίπεδο να φλομώνω τον εαυτό μου με ωραία ψεματάκια!
Μέσα από τις απαντήσεις μου ανακάλυψα ότι τα όνειρα μου είναι απλά όνειρα, υπάρχουν απλά για να υπάρχουν, δεν θα υλοποιηθούν… Δεν κυνηγώ αυτό που θέλω! Είμαι ένας άνθρωπος (καλά δεν ορκίζομαι) που είναι επιπόλαιος, υπεραισιόδοξος, τυφλός (τα ψέματα μου κρύβουν την αλήθεια) και αχόρταγος, και ναι έχω μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου… Επί το πλείστον υπερβάλλω σ’ αυτά που λέω που κάνω που αισθάνομαι, φέρομαι ανόητα και γίνομαι πιο κλειστός όσο λέω ότι είμαι ανοιχτός.
Είμαι από τους ανθρώπους που δύσκολα αφήνουν το παρελθόν πίσω τους… «Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες την ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου»
Πόσοι από μας περιμένουμε τον πρίγκιπα στο άσπρο άλογο? Για μένα θα είναι πιο πιθανό να ‘ρθει το άλογο μόνο του… Τον εαυτό μου δεν τον έβρισκα ποτέ ωραίο ούτε ελκυστικό! Καλά για αυτό το θέμα μπλέκονται και κοινωνικοί λόγοι, αλλά πέσαμε στην περίπτωση…
Έχω κάνει πολλά όνειρα για το μέλλον και δεν ξέρω αν είναι λάθος… Είναι κάποια πράγματα που δεν ξέρω και άλλα που ξέρω! Αλλά είμαι εδώ και κάθομαι, παραπονιέμαι… Δεν ξέρω πώς να νιώσω, πώς να αντιδράσω, τί να πω, τί να κάνω;
Η αλήθεια είναι ότι βρήκα απαντήσεις σε κάποια αλλά δεν μου είναι αρκετές (ως άνθρωπος που είμαι) Οι απαντήσεις που βρήκα στα ερωτήματα με έκαναν να συνειδητοποιήσω την αλήθεια… από μια ρεαλιστική έως και απαισιόδοξη πλευρά διότι είχα φτάσει σε ένα Άλφα επίπεδο να φλομώνω τον εαυτό μου με ωραία ψεματάκια!
Μέσα από τις απαντήσεις μου ανακάλυψα ότι τα όνειρα μου είναι απλά όνειρα, υπάρχουν απλά για να υπάρχουν, δεν θα υλοποιηθούν… Δεν κυνηγώ αυτό που θέλω! Είμαι ένας άνθρωπος (καλά δεν ορκίζομαι) που είναι επιπόλαιος, υπεραισιόδοξος, τυφλός (τα ψέματα μου κρύβουν την αλήθεια) και αχόρταγος, και ναι έχω μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου… Επί το πλείστον υπερβάλλω σ’ αυτά που λέω που κάνω που αισθάνομαι, φέρομαι ανόητα και γίνομαι πιο κλειστός όσο λέω ότι είμαι ανοιχτός.
Είμαι από τους ανθρώπους που δύσκολα αφήνουν το παρελθόν πίσω τους… «Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες την ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου»
Πόσοι από μας περιμένουμε τον πρίγκιπα στο άσπρο άλογο? Για μένα θα είναι πιο πιθανό να ‘ρθει το άλογο μόνο του… Τον εαυτό μου δεν τον έβρισκα ποτέ ωραίο ούτε ελκυστικό! Καλά για αυτό το θέμα μπλέκονται και κοινωνικοί λόγοι, αλλά πέσαμε στην περίπτωση…
Έχω κάνει πολλά όνειρα για το μέλλον και δεν ξέρω αν είναι λάθος… Είναι κάποια πράγματα που δεν ξέρω και άλλα που ξέρω! Αλλά είμαι εδώ και κάθομαι, παραπονιέμαι… Δεν ξέρω πώς να νιώσω, πώς να αντιδράσω, τί να πω, τί να κάνω;
Κυριακή 10 Αυγούστου 2008
Exit
Οι τόσο δύσκολες –έτσι νόμιζα- μέρες του Κέντρου Εκπαίδευσης πέρασαν, πέρασε και η ορκωμοσία, ωραίο μαύρισμα δεν λέω τόσες ώρες στον ήλιο, και φτάσαμε στις μεταθέσεις σε τάγματα… Μια χαρά! Δεν παραπονιέμαι αφού ο στρατός όπως τον γνώριζαν οι παλιοί «έληξε»!
Στην αρχή οφείλω να ομολογήσω τρομοκρατήθηκα με το θέμα αλλά η πραγματική εικόνα του στρατού άλλαξε από αυτά που άκουγα από τους αρένες συγγενείς μου, τα πράγματα είναι εμφανώς πιο χαλαρά και αυτό αλλάζει πολλά πράγματα! Το μόνο που δεν άλλαξε από τότε είναι η διάρκεια του τόσο αμφιλεγόμενου θεσμού…
25 μήνες όσο και να ‘ναι, είναι χάσιμο χρόνου, είναι υπερβολικό… και οι 19 είναι μια πολύ αξιοπρεπής «υποχώρηση» εκ μέρους του Υπουργείου! Δεν είμαστε πλέον στην εποχή του πολέμου, τώρα παίζουμε διπλωματικά παιχνίδια ενόσω μεταξύ Κύπρου Τουρκίας υπάρχει η Ευρωπαϊκή Ένωση! Καμιά πλευρά δεν είναι τόσο ηλίθια ώστε να ξεκινήσει πόλεμο…
Σκέψου το! Γίνεται… 21ος αιώνας, για να γίνει ένας πόλεμος χρειάζεσαι λεφτά, όσο έχει η Κύπρος λεφτά τόσο έχει και η Τουρκία. Ένας επιπλέον λόγος είναι ότι στην Τουρκία επικρατεί πολιτική αστάθεια, μικρό εμφύλιο έχουνε οι άνθρωποι (ΝΑΙ είναι άνθρωποι για όσους ακόμα το ψάχνουν)
Και ας το δούμε και από την άλλη πλευρά… Πες ότι έγινε πόλεμος, πιστεύετε ότι θα έχει διαφορά από εκείνον του ’74? Θα χτυπήσουν το πρωί κατά τις 4 ενώ εμείς θα κοιμόμαστε, οι στρατιώτες θα διπλώνουν φάκελο το μαξιλάρι τους και θα αποβιβαστούν ανενόχλητοι σε κάποια παράλια… Αν όχι θα ρίξουν ένα πυραυλάκι και ποιος τους είδε ποιος τους θυμάται τους Κυπρίους… δεν θα νιώσουμε τίποτα! Ακόμα πιο ανώδυνο και από εμβόλιο!
Από την άλλη τι? Να κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια χωρίς στρατό? Είναι σαν να τους λέμε «Α! Ελάτε, πάρετε και την άλλη μισή». Η κατάσταση χαρακτηρίζεται «Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα»
Λοιπόν σας ξαναχαιρετώ , πρέπει να πάμε και πίσω, και σας εύχομαι Καλή Εβδομάδα! Γεια χαρά, να ‘στε όλοι καλά… (και επειδή πλησιάζει 15αύγουστος) Καλές Διακοπές
Στην αρχή οφείλω να ομολογήσω τρομοκρατήθηκα με το θέμα αλλά η πραγματική εικόνα του στρατού άλλαξε από αυτά που άκουγα από τους αρένες συγγενείς μου, τα πράγματα είναι εμφανώς πιο χαλαρά και αυτό αλλάζει πολλά πράγματα! Το μόνο που δεν άλλαξε από τότε είναι η διάρκεια του τόσο αμφιλεγόμενου θεσμού…
25 μήνες όσο και να ‘ναι, είναι χάσιμο χρόνου, είναι υπερβολικό… και οι 19 είναι μια πολύ αξιοπρεπής «υποχώρηση» εκ μέρους του Υπουργείου! Δεν είμαστε πλέον στην εποχή του πολέμου, τώρα παίζουμε διπλωματικά παιχνίδια ενόσω μεταξύ Κύπρου Τουρκίας υπάρχει η Ευρωπαϊκή Ένωση! Καμιά πλευρά δεν είναι τόσο ηλίθια ώστε να ξεκινήσει πόλεμο…
Σκέψου το! Γίνεται… 21ος αιώνας, για να γίνει ένας πόλεμος χρειάζεσαι λεφτά, όσο έχει η Κύπρος λεφτά τόσο έχει και η Τουρκία. Ένας επιπλέον λόγος είναι ότι στην Τουρκία επικρατεί πολιτική αστάθεια, μικρό εμφύλιο έχουνε οι άνθρωποι (ΝΑΙ είναι άνθρωποι για όσους ακόμα το ψάχνουν)
Και ας το δούμε και από την άλλη πλευρά… Πες ότι έγινε πόλεμος, πιστεύετε ότι θα έχει διαφορά από εκείνον του ’74? Θα χτυπήσουν το πρωί κατά τις 4 ενώ εμείς θα κοιμόμαστε, οι στρατιώτες θα διπλώνουν φάκελο το μαξιλάρι τους και θα αποβιβαστούν ανενόχλητοι σε κάποια παράλια… Αν όχι θα ρίξουν ένα πυραυλάκι και ποιος τους είδε ποιος τους θυμάται τους Κυπρίους… δεν θα νιώσουμε τίποτα! Ακόμα πιο ανώδυνο και από εμβόλιο!
Από την άλλη τι? Να κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια χωρίς στρατό? Είναι σαν να τους λέμε «Α! Ελάτε, πάρετε και την άλλη μισή». Η κατάσταση χαρακτηρίζεται «Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα»
Λοιπόν σας ξαναχαιρετώ , πρέπει να πάμε και πίσω, και σας εύχομαι Καλή Εβδομάδα! Γεια χαρά, να ‘στε όλοι καλά… (και επειδή πλησιάζει 15αύγουστος) Καλές Διακοπές
Δευτέρα 7 Ιουλίου 2008
Αποχαιρετισμός
Σε λίγες ώρες όλα μου τα όνειρα θα σιγήσουν για 2 χρόνια –καλά 19 μήνες- και θα αρχίσω να εισέρχομαι στον σχετικό σκοταδισμό όπως όλοι οι 18χρονοι άντε και 19χρονοι μερικές φορές, νεοσύλλεκτοι στρατιώτες…
Αυτο το μπλοκ θα προσπαθήσω να μην το παραμελήσω, αλλά αυτές οι 40 μέρες θα είναι ΑΚΡΩΣ βασανιστικές… Μετά από αυτές κάτι μπορεί να γίνει! Και γαμώ την γκαντεμιά μου μέσα είμαι από τους λίγους αν όχι ο μοναδικός Κύπριος άνευ «μέσον»…
Σας χαιρετω!
Αυτο το μπλοκ θα προσπαθήσω να μην το παραμελήσω, αλλά αυτές οι 40 μέρες θα είναι ΑΚΡΩΣ βασανιστικές… Μετά από αυτές κάτι μπορεί να γίνει! Και γαμώ την γκαντεμιά μου μέσα είμαι από τους λίγους αν όχι ο μοναδικός Κύπριος άνευ «μέσον»…
Σας χαιρετω!
Κυριακή 29 Ιουνίου 2008
Elliniko OR Suahili
Παρά την σχετική ευκολία του φετινού δοκιμίου των Νέων Ελληνικών για τους απόφοιτους των Λυκείων και Τεχνικών Σχολών για τις Παγκύπριες εξετάσεις 2008 οι μαθητές εξακολουθούν να κατηφορίζουν.
Τα αποτελέσματα ήταν τραγικά, συνολικά παρακάθησαν τις εξετάσεις 9589 υποψήφιοι, εκ των οποίων οι 4500 περίπου δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν την βάση που αναλογεί σε ποσοστό 44-45%. Αναλυτικά:
Βαθμοί: 1-5 πήραν ποσοστό 23.5% που αντιστοιχεί σε 2256 υποψήφιους
6-9 το 20.6% = 1973
10-12 το 20.7 = 1981
13-15 το 22.7% = 2170
16-18 το 12.2% = 1167 και
19-20 το 0.3% δηλαδή μόνο 37 μαθητές
Οι βαθμοί των Νέων Ελληνικών έκρυβαν μια μικρή αναγωγή στις εκθέσεις, των οποίων το θέμα ήταν περίεργο, με οδηγίες του Υπουργείου. Προφανώς για να μην φανεί η αποτυχία των μαθητών σε σχέση με πέρσι και να μην αναδειχθεί το χάσμα της εκπαιδευτική μεταρρύθμισης και το κενό της διδασκαλίας της Νέας Ελληνικής. Σε λίγα χρόνια αναμένω να είναι επιπέδου Δημοτικής εκπαίδευσης και πάλι θα έχουμε τα ίδια –αν όχι και χειρότερα- αποτελέσματα!
Η τόσο ανθρωπιστική παιδεία απουσιάζει από την εκπαίδευση στην Κύπρο και μια στροφή στον ανθρωπισμό και στην καλλιέργεια του πνεύματος –αυτό που μας λείπει πραγματικά- φαντάζει αδύνατη. Η «εγκατάλειψη» των μαθημάτων των Νέων και Αρχαίων Ελληνικών και Τέχνης παρεμποδίζουν το έργο της παιδείας, η οποία στράφηκε σε χρησιμοθηρική και βαθμοθηρική παιδεία.
Είναι βασικό να αναφέρω ότι ο πιο σωστός προορισμός για σπουδές στην Ελληνική φιλολογία δεν είναι η Ελλάδα αλλά η Γερμανία!
Τα ελληνικά της νέας γενιάς λιγοστεύουν επικίνδυνα, και αντιμετωπίζει (όχι μόνο) ένα πρόβλημα έκφρασης. Νομίζουν ότι τα Κυπριακά είναι επίσημη γλώσσα, που δυστυχώς δεν είναι, και μιλάνε, σκέφτονται και γράφουν Κυπριακά… Επίσημες γλώσσες της Κύπρου είναι τα Ελληνικά και Τουρκικά. Τουρκικά δεν νομίζω να μάθουμε αν δεν καταστεί ανάγκη –σε επικείμενη λύση του Κυπριακού παραδείγματος χάρη- Ελληνικά που έπρεπε να τα ξέρουμε δεν τα ξέρουμε και μιλάνε όλοι σαν την Ναστάζια στο «Βουράτε Γειτόνοι» και την Κουτουμάνου στο «Ζωή Ποδήλατο» –για το «Μίλα μου» ούτε λόγος!!!- πραγματικά εξαιρετικές προσωπικότητες, εκπομπές, σειρές και πρότυπα για τα παιδιά!!!
Τα αποτελέσματα ήταν τραγικά, συνολικά παρακάθησαν τις εξετάσεις 9589 υποψήφιοι, εκ των οποίων οι 4500 περίπου δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν την βάση που αναλογεί σε ποσοστό 44-45%. Αναλυτικά:
Βαθμοί: 1-5 πήραν ποσοστό 23.5% που αντιστοιχεί σε 2256 υποψήφιους
6-9 το 20.6% = 1973
10-12 το 20.7 = 1981
13-15 το 22.7% = 2170
16-18 το 12.2% = 1167 και
19-20 το 0.3% δηλαδή μόνο 37 μαθητές
Οι βαθμοί των Νέων Ελληνικών έκρυβαν μια μικρή αναγωγή στις εκθέσεις, των οποίων το θέμα ήταν περίεργο, με οδηγίες του Υπουργείου. Προφανώς για να μην φανεί η αποτυχία των μαθητών σε σχέση με πέρσι και να μην αναδειχθεί το χάσμα της εκπαιδευτική μεταρρύθμισης και το κενό της διδασκαλίας της Νέας Ελληνικής. Σε λίγα χρόνια αναμένω να είναι επιπέδου Δημοτικής εκπαίδευσης και πάλι θα έχουμε τα ίδια –αν όχι και χειρότερα- αποτελέσματα!
Η τόσο ανθρωπιστική παιδεία απουσιάζει από την εκπαίδευση στην Κύπρο και μια στροφή στον ανθρωπισμό και στην καλλιέργεια του πνεύματος –αυτό που μας λείπει πραγματικά- φαντάζει αδύνατη. Η «εγκατάλειψη» των μαθημάτων των Νέων και Αρχαίων Ελληνικών και Τέχνης παρεμποδίζουν το έργο της παιδείας, η οποία στράφηκε σε χρησιμοθηρική και βαθμοθηρική παιδεία.
Είναι βασικό να αναφέρω ότι ο πιο σωστός προορισμός για σπουδές στην Ελληνική φιλολογία δεν είναι η Ελλάδα αλλά η Γερμανία!
Τα ελληνικά της νέας γενιάς λιγοστεύουν επικίνδυνα, και αντιμετωπίζει (όχι μόνο) ένα πρόβλημα έκφρασης. Νομίζουν ότι τα Κυπριακά είναι επίσημη γλώσσα, που δυστυχώς δεν είναι, και μιλάνε, σκέφτονται και γράφουν Κυπριακά… Επίσημες γλώσσες της Κύπρου είναι τα Ελληνικά και Τουρκικά. Τουρκικά δεν νομίζω να μάθουμε αν δεν καταστεί ανάγκη –σε επικείμενη λύση του Κυπριακού παραδείγματος χάρη- Ελληνικά που έπρεπε να τα ξέρουμε δεν τα ξέρουμε και μιλάνε όλοι σαν την Ναστάζια στο «Βουράτε Γειτόνοι» και την Κουτουμάνου στο «Ζωή Ποδήλατο» –για το «Μίλα μου» ούτε λόγος!!!- πραγματικά εξαιρετικές προσωπικότητες, εκπομπές, σειρές και πρότυπα για τα παιδιά!!!
Παρασκευή 13 Ιουνίου 2008
ΘΟΚ Crisis
Χθες μάλωναν παντού (από Βουλή σε Υπουργικό Συμβούλια και στους δρόμους) για τον χρυσό (που τον φυλάνε λες και θα τον πάρουμε μαζί μας στον τάφο) και φορολόγησαν τον Κύπριο πολίτη το 2005 για να πληρώσει δάνειο 6 εκατομμυρίων λιρών για την ανακαίνιση του Δημοτικού Θεάτρου Λευκωσίας με το οποίο είχαμε προβλήματα με την στέγη, η οποία στέγη 3 χρόνια μετά την ανακαίνιση αυτή κατέρρευσε προχθές λίγο πριν τις δέκα το βράδυ.
Εννοείται πως ο Μάρτης δεν λείπει από την Σαρακοστή και για αυτό πήγα εκεί να δω τον χαμό που γινόταν, και ήταν πολύ τρομαχτικό γιατί την προηγούμενη είχε θεατρική παράσταση σχολείου και σήμερα θα είχε παράσταση για 450 παιδιά δημοτικού, αναλογιστείτε την τραγωδία αν τα παιδιά ήταν μέσα… Τα πλάνα από τα παρασκήνια –που δεν ξέρω ούτε εγώ πως κυκλοφόρησαν- και τα πλάνα αφ’ υψηλού αποδεικνύουν το μέγεθος της καταστροφής!
Το θέατρο κτίστηκε λίγο μετά τις δικοινοτικές ταραχές του 1963 και πρωτοχρησιμοποιήθηκε το 1967. Μετά λοιπόν από το 1967 η στέγη του (φτιαγμένη από τσίγκο παρακαλώ) αλλάχθηκε το 2005 από την ανακαίνιση που έγινε. Εν τούτοις τα μεταλλικά ψαλίδια υποστήριξης της στέγης (τα οποία σταμάτησαν να χρησιμοποιούνται από το 1970 σε οποιαδήποτε κατασκευή) δεν αλλάχθηκαν ποτέ, και ούτε συντηρήθηκαν. Αντίθετα επιβαρύνθηκαν θα έλεγε κανείς με συστήματα εξαερισμού, κλιματισμού και φωτιστικών.
Το 2001 το Δημοτικό Θέατρο έκλεισε για 3 μήνες και το 2005 το Υπουργείο Εργασίας το έκλεισε λόγω του κινδύνου για τους εργαζομένους και τους καλεσμένους. Τότε έγινε η ανακαίνιση από 3 εργολαβικές εταιρίες εκ των οποίων η μια ανήκει στην κόρη του πρώην Υπουργού Παιδείας και Πολιτισμού Πεύκιου Γεωργιάδη.
Η τύχη του Δημοτικού Θεάτρου Λευκωσίας είναι άγνωστη…
Εννοείται πως ο Μάρτης δεν λείπει από την Σαρακοστή και για αυτό πήγα εκεί να δω τον χαμό που γινόταν, και ήταν πολύ τρομαχτικό γιατί την προηγούμενη είχε θεατρική παράσταση σχολείου και σήμερα θα είχε παράσταση για 450 παιδιά δημοτικού, αναλογιστείτε την τραγωδία αν τα παιδιά ήταν μέσα… Τα πλάνα από τα παρασκήνια –που δεν ξέρω ούτε εγώ πως κυκλοφόρησαν- και τα πλάνα αφ’ υψηλού αποδεικνύουν το μέγεθος της καταστροφής!
Το θέατρο κτίστηκε λίγο μετά τις δικοινοτικές ταραχές του 1963 και πρωτοχρησιμοποιήθηκε το 1967. Μετά λοιπόν από το 1967 η στέγη του (φτιαγμένη από τσίγκο παρακαλώ) αλλάχθηκε το 2005 από την ανακαίνιση που έγινε. Εν τούτοις τα μεταλλικά ψαλίδια υποστήριξης της στέγης (τα οποία σταμάτησαν να χρησιμοποιούνται από το 1970 σε οποιαδήποτε κατασκευή) δεν αλλάχθηκαν ποτέ, και ούτε συντηρήθηκαν. Αντίθετα επιβαρύνθηκαν θα έλεγε κανείς με συστήματα εξαερισμού, κλιματισμού και φωτιστικών.
Το 2001 το Δημοτικό Θέατρο έκλεισε για 3 μήνες και το 2005 το Υπουργείο Εργασίας το έκλεισε λόγω του κινδύνου για τους εργαζομένους και τους καλεσμένους. Τότε έγινε η ανακαίνιση από 3 εργολαβικές εταιρίες εκ των οποίων η μια ανήκει στην κόρη του πρώην Υπουργού Παιδείας και Πολιτισμού Πεύκιου Γεωργιάδη.
Η τύχη του Δημοτικού Θεάτρου Λευκωσίας είναι άγνωστη…
Milk Crisis
Κρίσηηη! Με πιανεί κρίση!
Πως μου έχουν σπάσει τα νεύρα μου οι αφλατοξίνες δεν φαντάζεστε! Κάνουν λες και έχουν ιό της γρίπης των πουλερικών οι αγελάδες! Καλά ντε! Προς τι όλος αυτός ο σαματάς, θα πάθουμε καρκίνο… Για νέο μας το λένε? Ο καρκίνος είναι ο κυριότερος λόγος θανάτου (καλά στην Κύπρο πρώτα πεθαίνουμε από καρδιά, μετά από δυστύχημα και μετά μας αποτελειώνει και ο καρκίνος)
Οι αφλατοξίνες είναι ίσως –κατ’ εμέ- ο προάγγελος των μεταλλαγμένων τροφίμων και στην Κύπρο. Όσοι είδατε πέρσι τέτοιο καιρό το «Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα» θα μάθατε ότι η Βουλή της Κύπρου αποδέχτηκε νομοσχέδιο (χωρίς να το καταλάβει κανένας, ακριβώς όπως γίνεται σε κάθε πουτανιά που μας στήνουν) με το οποίο επιτρέπεται στις υπεραγορές οι πώληση μεταλλαγμένων τροφίμων!
Περιορισμένα ήταν ευτυχώς τα δείγματα που βρέθηκαν θετικά στο τεστ για τις αφλατοξινες –που είναι τοξίνες που καταναλώναμε ανέκαθεν, αφού υπήρχαν ανέκαθεν- και το γάλα ή τα τυροκομικά προϊόντα που παράχθηκαν από αυτό καταστράφηκαν όσο το δυνατό γρηγορότερα αν και στην αγορά υπολογίζεται ότι κυκλοφορούν ακόμα!
Μην ξεχνάτε να πίνετε το γάλα σας: 2 ποτήρια την μέρα ή 1 ποτήρι και 2-3 κουτάλια γιαούρτι ή ανάλογη ποσότητα σε τυροκομικό προϊόν. Ιδιαίτερα γάλα πρέπει να πίνουν οι γυναίκες και αι νεαραί και οι πέραν-των-50 και ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ θα έλεγε κανείς οι γυναίκες με εμμηνόπαυση αφού οι γυναίκες γενικά χρειάζονται 3πλάσια ποσότητα καθημερινά, ΜΕ ή ΧΩΡΙΣ αφλατοξίνες!!!
Πως μου έχουν σπάσει τα νεύρα μου οι αφλατοξίνες δεν φαντάζεστε! Κάνουν λες και έχουν ιό της γρίπης των πουλερικών οι αγελάδες! Καλά ντε! Προς τι όλος αυτός ο σαματάς, θα πάθουμε καρκίνο… Για νέο μας το λένε? Ο καρκίνος είναι ο κυριότερος λόγος θανάτου (καλά στην Κύπρο πρώτα πεθαίνουμε από καρδιά, μετά από δυστύχημα και μετά μας αποτελειώνει και ο καρκίνος)
Οι αφλατοξίνες είναι ίσως –κατ’ εμέ- ο προάγγελος των μεταλλαγμένων τροφίμων και στην Κύπρο. Όσοι είδατε πέρσι τέτοιο καιρό το «Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα» θα μάθατε ότι η Βουλή της Κύπρου αποδέχτηκε νομοσχέδιο (χωρίς να το καταλάβει κανένας, ακριβώς όπως γίνεται σε κάθε πουτανιά που μας στήνουν) με το οποίο επιτρέπεται στις υπεραγορές οι πώληση μεταλλαγμένων τροφίμων!
Περιορισμένα ήταν ευτυχώς τα δείγματα που βρέθηκαν θετικά στο τεστ για τις αφλατοξινες –που είναι τοξίνες που καταναλώναμε ανέκαθεν, αφού υπήρχαν ανέκαθεν- και το γάλα ή τα τυροκομικά προϊόντα που παράχθηκαν από αυτό καταστράφηκαν όσο το δυνατό γρηγορότερα αν και στην αγορά υπολογίζεται ότι κυκλοφορούν ακόμα!
Μην ξεχνάτε να πίνετε το γάλα σας: 2 ποτήρια την μέρα ή 1 ποτήρι και 2-3 κουτάλια γιαούρτι ή ανάλογη ποσότητα σε τυροκομικό προϊόν. Ιδιαίτερα γάλα πρέπει να πίνουν οι γυναίκες και αι νεαραί και οι πέραν-των-50 και ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ θα έλεγε κανείς οι γυναίκες με εμμηνόπαυση αφού οι γυναίκες γενικά χρειάζονται 3πλάσια ποσότητα καθημερινά, ΜΕ ή ΧΩΡΙΣ αφλατοξίνες!!!
Κυριακή 8 Ιουνίου 2008
Ιούνιος, καυτός μήνας
Η ομορφιά είναι υποκειμενική αλλά για να μιλήσω για αυτό θα πρέπει να περάσει την κρίση με το μη-κατέβασμα εικόνων το σκατομηχάνημα μου που ονομάζεται Ηλεκτρονικός υπολογιστής –θέλει να ονομάζεται, εγώ δεν το λέω έτσι- για να χρησιμοποιήσω την Αναλογική μέθοδο του φίλου Σωκράτη…
Το καλοκαίρι έφθασε και είμαστε έτοιμοι όλοι (είμαστε, δεν είμαστε?) για να ξεχυθούμε σε ξενοδοχεία παραθαλάσσια -σκεφτείτε και τον αγροτουρισμό τώρα που το λέμε- σε κατασκηνώσεις –αυτό είναι πολύ οικολογικό!- και σε ταξίδια στο εξωτερικό –αχ! Θέλω απ’ αυτά!!!
Κάπου εδώ πριν αρχίσω να μιλάω και ξεφύγω από το θέμα ελπίζω να με συγχωρήσετε που έλειψα (το καταλάβατε?) αλλά υποχρεώσεις βλέπετε με την εκπαίδευση…
Λέγαμε για προορισμούς στο εξωτερικό? Πάμε Τήλο!!! Εκεί έγινε ο πρώτος γάμος μεταξύ ομοφυλόφιλων, τους οποίους πάντρεψε ο ίδιος ο δήμαρχος… Και μπράβο του! Τώρα τι θα πάθει δεν ξέρω, όλα τα σκατά από τον Ψωμιάδη (έτσι δεν το λένε εκείνο τον νομάρχη καλέ?) μέχρι και οι παπάδες αγριέψαν!
Αυτό που μου άρεσε εμένα ότι οι Κυπριακές εφημερίδες δεν το κάλυψαν… Φοβούνται μήπως βγει και η Μαύρου στην σειρά? Δεν καταλαβαίνω, μωρέ αν δεν έβλεπα ΕΡΤ δεν θα το ‘ξερα…
Η εβδομάδα που μας πέρασε ήταν γεμάτη συνταρακτικά νέα, από τον γάμο (που ήταν περισσότερο χαρούμενο γεγονός για την κοινότητα των γκέι αλλά απειλητικό για τον δήμαρχο) και ο θάνατος του Νίκου Σεργιανόπουλου, και τι θάνατος! Λοιπόν επειδή εγώ δεν μπορώ να το πιστέψω δεν πρόκειται να πω τίποτα άλλο…
Καλό μήνα! (που δεν σας είπα)
Καλή Εβδομάδα…
Άντε βρε! Και Καλό Καλοκαίρι
Το καλοκαίρι έφθασε και είμαστε έτοιμοι όλοι (είμαστε, δεν είμαστε?) για να ξεχυθούμε σε ξενοδοχεία παραθαλάσσια -σκεφτείτε και τον αγροτουρισμό τώρα που το λέμε- σε κατασκηνώσεις –αυτό είναι πολύ οικολογικό!- και σε ταξίδια στο εξωτερικό –αχ! Θέλω απ’ αυτά!!!
Κάπου εδώ πριν αρχίσω να μιλάω και ξεφύγω από το θέμα ελπίζω να με συγχωρήσετε που έλειψα (το καταλάβατε?) αλλά υποχρεώσεις βλέπετε με την εκπαίδευση…
Λέγαμε για προορισμούς στο εξωτερικό? Πάμε Τήλο!!! Εκεί έγινε ο πρώτος γάμος μεταξύ ομοφυλόφιλων, τους οποίους πάντρεψε ο ίδιος ο δήμαρχος… Και μπράβο του! Τώρα τι θα πάθει δεν ξέρω, όλα τα σκατά από τον Ψωμιάδη (έτσι δεν το λένε εκείνο τον νομάρχη καλέ?) μέχρι και οι παπάδες αγριέψαν!
Αυτό που μου άρεσε εμένα ότι οι Κυπριακές εφημερίδες δεν το κάλυψαν… Φοβούνται μήπως βγει και η Μαύρου στην σειρά? Δεν καταλαβαίνω, μωρέ αν δεν έβλεπα ΕΡΤ δεν θα το ‘ξερα…
Η εβδομάδα που μας πέρασε ήταν γεμάτη συνταρακτικά νέα, από τον γάμο (που ήταν περισσότερο χαρούμενο γεγονός για την κοινότητα των γκέι αλλά απειλητικό για τον δήμαρχο) και ο θάνατος του Νίκου Σεργιανόπουλου, και τι θάνατος! Λοιπόν επειδή εγώ δεν μπορώ να το πιστέψω δεν πρόκειται να πω τίποτα άλλο…
Καλό μήνα! (που δεν σας είπα)
Καλή Εβδομάδα…
Άντε βρε! Και Καλό Καλοκαίρι
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)