Ανώνυμους #Θέατρο

Πολλές φορές στον κύκλο μου ακούω θέματα για πρώτη φορά, έπειτα νιώθω την ανάγκη να μάθω επακριβώς τί γίνεται. Έτσι η... περιέργεια με οδήγησε να ερευνήσω την κατάσταση του θεάτρου στην Κύπρο. Αποφάσισα να κάνω μια ανώνυμη συνέντευξη, με στόχο να μάθουν -όσοι θα το διαβάσουν- μια άλλη πλευρά της θεατρικής πραγματικότητας.

ΥΓ. Ευχαριστώ πολύ, ξέρεις εσύ!

Ποιό είναι το πρόβλημα του θεάτρου στην Κύπρο;

Δυστυχώς δεν έχει μόνο το θέατρο πρόβλημα, πάσχει ο Πολιτισμός. Ένα από τα κυριότερα προβλήματα είναι ότι οι υψηλόβαθμοι, οι οποίοι κρίνουν το μέλλον του Πολιτισμού, δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για αυτόν. Το ίδιο και με το θέατρο. Ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου είναι ημικρατικός οργανισμός και αυτό τον καθιστά δούλο της εκάστοτε κυβέρνησης και των ορέξεων του κάθε -άσχετου κατά τ' άλλα- Διοικητικού Συμβουλίου. Και γι' αυτό έγινε όλη αυτή η φασαρία με τον Γενικό Ελεγκτή... Με τον Ιππόλυτο, το 2015, ήταν διαφορετικά μόνο και μόνο γιατί δεν πλησίαζαν εκλογές, κάποιοι πολιτικοί θορυβήθηκαν με τον Ιππόλυτο αλλά τώρα όλοι εκ θαύματος όχι μόνο ασχολήθηκαν αλλά κι “επαναστάτησαν”. Η Αντιγόνη έφτασε μέχρι την Βουλή.

Πέραν από του Πολιτικούς δεν υπάρχει πολιτική θεάτρου (πολιτική εδώ ενν. σύνολο δραστηριοτήτων). Το θεατρικό κοινό της Κύπρου είναι ελάχιστο, αυτοί που βλέπουν τακτικά θέατρο είναι πολύ λίγοι. Και αυτό δυσχεραίνει την οικονομική βιωσιμότητα των θεάτρων, οι θεατρικές ομάδες σπάνια ελπίζουν σε απόσβεση των εξόδων τους. Επιπλέον το θεατρικό σώμα, εννοώ τους δημιουργούς, έχει διασπαστεί τόσο πολύ για μια έκταση όπως αυτή της Κύπρου (ή χειρότερα, της Λευκωσίας) και αποτρέπουν την σταδιακή “εκπαίδευση” του κοινού.

Αυτή την περίοδο κάνεις πρόβες;

Όχι ακριβώς. Καθόμαστε όλοι σε αναμμένα κάρβουνα και περιμένουμε τα αποτελέσματα του Σχεδίου Επιχορηγήσεως Θυμέλη, το οποίο διαχειρίζεται (λανθασμένα) ο ΘΟΚ. Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει ότι μια θεατρική παράσταση στην Κύπρο κοστίζει πάρα πολύ. Αυτό πρέπει να το μάθει για να πηγαίνει σε παραστάσεις και να τις εκτιμά, αυτές που πρέπει. Το κόστος πρέπει να το αντιλαμβάνονται και όλοι οι συνάδελφοι και συνεργάτες ανεξαιρέτως. Ας πέσουν λίγο και τα ενοίκια των θεάτρων, ας μην φτιάχνουμε ΘΟΚικούς προϋπολογισμούς. Δεν θα μιλήσω για τους μισθούς γιατί δεν μπορούν κάποιοι να πέσουν πιο κάτω. Επιχορηγημένα θέατρα, μεγάλα και μικρά, δεν δικαιούνται να πληρώνουν ηθοποιούς με 400 ευρώ τον μήνα ή με πακέτα ανά παραγωγή. Είναι ντροπή!

Οι ηθοποιοί έχουν αρκετά προβλήματα και οι περισσότεροι κάνουν και τηλεόραση, έτσι αποκτούν περισσότερα. Φυσικά μερικές φορές φαίνεται ότι δεν μπορούμε να αλληλοβοθηθούμε σ' αυτόν τον χώρο. Δες για παράδειγμα τί έγινε πέρσι και τί έγινε φέτος: πέρσι τον Σεπτέμβριο σχεδόν όλα τα θέατρα ανακοίνωσαν ακροάσεις για όλα τα έργα της επόμενης χρονιά. Φέτος δεν έγινε ούτε μια ακρόαση. Ποιός έκανε ακρόαση για τα έργα όλης της χρονιάς; Κανείς, μόνο ο ΘΟΚ. Πώς βοηθά αυτό την όλη κατάσταση; Στην αβεβαιότητα προστίθεται περισσότερη αβεβαιότητα.

Πολιτική και οικονομία δηλαδή είναι οι μεγάλοι σας εχθροί;

Πολιτικοί και οικονομία, ναι. Οι κυριότεροι, υπάρχουν κι άλλοι.

Για την ακύρωση των Θεατρικών Βραβείων τί έχεις να πεις;

Χαίρομαι που μελετάται η αλλαγή του θεσμού, λυπάμαι που τα Βραβεία δεν εξελίχθηκαν σε έναν πιο υγιή θεσμό. Κάποτε ήταν κάθε δυο χρόνια και προσφάτως γίνονταν κάθε χρόνο, αυτή ήταν μια θετική αλλαγή. Θα μπορούσε να αυξηθεί κι ο αριθμός των υποψηφιοτήτων, να προστεθεί βραβείο κοινού, να απαρτίζονται σοβαρές κριτικές επιτροπές που θα βλέπουν τις παραστάσεις στο θέατρο και όχι από DVD. Αν σκέφτεσαι να τιμήσεις το θέατρο για μια μέρα τον χρόνο, άστο καλύτερα.

Και πρέπει τα κριτήρια υποψηφιοτήτων να είναι αμιγώς καλλιτεχνικά, δεν γίνεται από τα φετινά βραβεία (για το 2015) να έλειπε ο Βαρνάβας Κυριαζής για την ερμηνεία του στο Κόκκινο! Και δεν ήταν αυτή η μόνη αδικία. Θυμάμαι επιπλέον ότι έγινε προκήρυξη προσφορών για την φετινή τελετή, αλλά έγινε ανάδοση στον σκηνοθέτη της παιδικής σκηνής του ΘΟΚ.

Το μέλλον του ΘΟΚ πώς το βλέπεις;

Ήλπιζα ότι η ανακήρυξη του Καλλιτεχνικού Διευθυντή θα φέρει μια αλλαγή, αλλά διαβάζοντας την αίτηση έχασα και αυτές τις ελπίδες. Η συνεργασία του ΘΟΚ με άλλα θέατρα, περιφερειακά ή εθνικά, δεν πρέπει να τελειώνει στην Ελλάδα. Είδαμε και την Αντιγόνη... Υπάρχουν τόσα Φεστιβάλ τόσες γιορτές θεάτρου και η αγωνία είναι αν θα πάμε Επίδαυρο; Πόσοι ξένοι (μη-Ελληνόφωνοι) σκηνοθέτες σκηνοθέτησαν έργα την τελευταία πενταετία στον ΘΟΚ; Δεν γίνεται να είναι οι μισοί σκηνοθέτες από την Ελλάδα και οι άλλοι μισοί Κύπριοι, πρέπει να υπάρχει μια πολυφωνία, μια ποικιλία και να τολμούμε και νέα πράγματα! Και το χειρότερο απ' όλα είναι ότι γίνεται ανάθεση έργων σε σκηνοθέτες, για όνομα, αφήστε τους σκηνοθέτες να έρθουν με προτάσεις!

Βλέπεις κάποια λύση γι' αυτά τα προβλήματα που αντιμετωπίζετε στην Κύπρο;

Η Θυμέλη πρέπει να αλλάξει, αν όχι να καταργηθεί κι αυτή. Αν κρίνω από τα Θεατρικά Βραβεία θα τους πάρει καμιά δεκαριά χρόνια, αλλά η αλήθεια είναι ότι το γραφειοκρατικό και τρομερά περίπλοκο και επικίνδυνο αυτό σχέδιο έκλεισε τον κύκλο του πριν καν τον αρχίσει. Μήπως να πάμε και εμείς στο Μοντ-Πελεράν να ξεκινήσουμε διαπραγματεύσεις; Η ομαδικότητα είναι γενικότερα πρόβλημα στην Κύπρο, η πρώτη φορά που ήρθαν κοντά τα θέατρα ήταν πέρσι στις συζητήσεις για τη Θυμέλη. Ενωνόμαστε μόνο στα δύσκολα και αυτό είναι άσχημο. Όταν μπαίνουν μπροστά Πολιτικοί και λεφτά όλα γίνονται δυσκολότερα στη ζωή μας αλλά το να σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου τα κάνει ακόμα πιο δύσκολα. Δεν υπάρχει γενικότερα σύμπλευση ιδεών, έτσι το βλέπω εγώ αλλά δεν χρειάζεται κιόλας να υπάρχει σε απόλυτο βαθμό. Αλλά το μόνο που μας ενώνει είναι το θέατρο και αυτή μας η ανάγκη, ας μιλήσουμε για το θέατρο γιατί έτσι θα μιλήσουμε για εμάς και για το μέλλον μας.

Old feeling, new beginning

Μ' αρέσουν οι βόλτες στην παλιά πόλη... Στην Λευκωσία βρίσκω τον εαυτό μου. Και όχι όπου να 'ναι στην Λευκωσία. Με τον επιχειρησιακό οργασμό που παρατηρείται στην παλιά πόλη η ιδέα να χαλαρώσω και να νιώσω άνετα σε κάποια από τις κύριες οδούς της παλιάς πόλης απομακρύνεται με απίστευτους ρυθμούς. Όλη η βαβούρα και το στριμωχτο-κώλιασμα μου την δίνουν στα νεύρα...

Παρκάρω το αυτοκίνητο κάπου μακριά (η θεωρία της σχετικότητα της απόστασης εδώ είναι τρομαχτικά διαφορετική από άλλες χώρες) και αρχίζω να περπατώ σε δρόμους που μπορεί να μην ξαναείδα ποτέ. Περνάς από δρόμους που μυρίζουν ακόμα ανθρώπινη ζωή και οι αισθήσεις σου δουλεύουν μετά μαγείας. Βλέπεις πράγματα που δεν είχες παρατηρήσει ποτέ μέχρι τώρα, μυρίζεις φυτά και φαγητά, ακούς τις ειδήσεις στην διαπασών...

Με το αυτοκίνητο η πόλη φαίνεται διαφορετική. Μονόδρομος από δω, έργα από 'κει... Τελικά με τα πόδια η ζωή είναι ευκολότερη, μονάχα θες βολικά παπούτσια.

Έτσι άλλοι κάνουν γιόγκα, άλλοι meditation... εγώ έκανα μια βόλτα στην πόλη μου και νιώθω πιο χαλαρός. Όχι όμως λιγότερο κουρασμένος. Και έλεγα, που 'ν το παράπονο, που 'ν το παράπονο... Ξεκινά η τελευταία βδομάδα μαθημάτων, ακολουθεί εξεταστική. Δεν κωλώνω με την καμία! Ελπίζω και εσείς το ίδιο.

Με δύναμη από την Λευκωσία.

Καλή βδομάδα!

The runners of (Lemes)Oz

Έχετε πάει ποτέ για τρέξιμο στην Λεμεσό; Ούτε εγώ! Έχω πάει όμως για περπάτημα. Μην με ρωτάς τι έπαθα με το περπάτημα και το τρέξιμο αλλά δουλεύει καλά. Αχ, η Λεμεσός... Παραλιακά μπορεί να μην είναι η ωραιότερη πόλη της Κύπρου αλλά έχει ποδηλατόδρομο.

Toto, we are not in Nicosia anymore!

Δεν ήταν ζέστη αλλά εγώ άναψα για τα καλά. Το τι οφθαλμόλουτρο έκανα δεν το πίστευα και είχε και ένα τεκνό που θα ήθελα να ήμουν σε λουτρό σκέτο μαζί του. Δεν ξέρω αν σου το είπα, δεν θυμάμαι, αλλά τα ποδήλατα μ' αρέσουν και οι ποδηλάτες μου κάνουν κάτι άλλο. Και αν δεν ήταν οι συγγενείς μου μαζί μου θα έκανα όλο τον παραλιακό ποδηλατόδρομο 100 φορές! Να 'ναι καλά και οι ξένοι (γιατί οι Κύπριοι δεν παίρνουν ποδήλατα) και μου ανέβασαν το ηθικό (και την λίμπιντο).

Οι Κύπριοι κάθονταν σε παραθάλασσια καφέ και λοιπές παρεξηγήσεις μπαρ-καφέ και οι ξένοι (Ρώσοι, Ρώσοι και μερικοί άλλοι που δεν ξέρω τι εθνικότητας είναι αλλά δεν πειράζει, δεν είμαι ρατσιστής εξάλλου) περπατούσαν και έτρεχαν και ποδηλατούσαν. Και όταν περπατούσαμε μας προσπέρασε ένα τεκνό, μα ένα τεκνό, μου έφυγε ένα “Αγόρι μου” αλλά εντάξει, ας είναι καλά και οι οδηγοί και ο θόρυβος τους. Αυτόν άνετα θα τον κυνηγούσα, αν και ήταν σε καλή κατάσταση και θα τον έχανα μετά τα 100-150 μέτρα.

Στην Λευκωσία γιατί δεν υπάρχουν τεκνά που κάνουν γυμναστική έξω, εννοώ εκτός του γυμναστηρίου; Θα μου πεις πως δεν έχουμε πεζοδρόμια να περπατήσουμε σαν άνθρωποι, και θα αρχίσουμε να τρέχουμε ανώμαλο δρόμο; Έχεις δίκαιο, ότι και αν πεις έχεις δίκαιο... Συγγνώμη, θυμάμαι το τεκνό που μας προσπέρασε και σηκώθηκαν... οι τρίχες μου! Μόνο να τον έβλεπες θα ήταν αρκετό... Αχ...

Αν βάλω τα αθλητικά μου και τα χτυπήσω τρεις φορές δεν θα βρεθώ μπροστά του, θα βρεθώ;

Last Friday Night

Χθες πήγα σε ένα θέατρο σε ένα χωριό έξω από την πόλη. Μην ανησυχείς, το τελευταίο πράγμα που λείπει από εδώ μέσα είναι οι κριτικές θεάτρου (μια φορά το επιχείρησα, νομίζω ήταν αρκετό). Και καθίσαμε και περιμέναμε να αρχίσει το έργο (πρωτότυπο) και παρατήρησα πως ήρθαν να δουν το θέατρο και μερικοί νέοι, απίστευτο πράγμα. Και ώσπου παρατήρησα τα πιτσιρίκια που κάθονταν δυο σειρές μπροστά μου...

Γυμνασιόπαιδα. Ήταν 3 παιδιά, 2 κορίτσια και 1 αγόρι. Τα κορίτσια πρέπει να ήταν αδελφές ή κάτι γιατί έμοιαζαν και μιλούσαν με ένα κύριο που είπε την μια από τις δυο κόρη του. Και σας λέω έπαιζε φάση με το αγόρι. Μέχρι να ξεκινήσει το έργο ο πατέρας έβλεπε τα παιδιά αλλά όταν ξεκίνησε το έργο χαμογελούσα -και ΔΕΝ ήταν για το θεατρικό! Έβλεπα τα μικρά που πείραζε ο ένας τον άλλον. Ξεκίνησε το αγόρι να... τσιμπήσει, γαργαλίσει θα σας γελάσω, την κοπελιά. Και η κοπελιά τον πείραζε κι αυτή με την σειρά της. Και έβλεπα τα χαμογέλα τους που ακόμη λίγο θα άγγιζαν τα αυτιά τους κυριολεκτικά.

Εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος! Ένιωθα πως ήμουν ο Έρωτας, ένιωθα τεράστια ικανοποίηση που έβλεπα πρώιμο φλερτ. Αχ! Τα σκατόπαιδα με συγκίνησαν! Τι να σου λέω, ένιωθα πως φορούσα άσπρο βρακάκι, είχα φτερά και στεφάνι με πούπουλα και κρατούσα βέλη με κόχη σε σχήμα καρδίας. Το μόνο που μου έλειπε ήταν οι κοιλιακοί και το μπλε το μάτι, αλλά άστα αυτά είναι αλλού παπά ευαγγέλιο!

Λίγο πιο πέρα είδα ένα άλλο αγόρι, αυτό πρέπει να ήταν του λυκείου. Ναι το ξέρω πως τα λέω έτσι λες και κατηγοριοποιώ αρνιά, αρνί ρίφι γάλακτος, αρνί κυπριακό, αρνί ελευθέρας βοσκής και δεν μαζεύεται, αλλά προσπαθώ να σε πληροφορήσω. Και αυτή που τον συνόδευε ήταν σίγουρα η φίλη του και αν δεν είχαν σχέση σήμερα, μέχρι την Δευτέρα θα τα έχουν πίστεψε με! Αυτοί ήταν σε άλλο επίπεδο... τον φίλησε κλεφτά στο μάγουλο την ώρα της παράστασης.

Και ναι ξέρω τι σκέφτεσαι, ΠΟΙΟΣ στο διάολο παρακολουθούσε την παράσταση; Και γιατί στα διάολα πληρώσαμε να δούμε μια παράσταση που κανείς δεν την έβλεπε. Αλλά έλα μωρέ για Παρασκευή βράδυ καλά ήταν!

Καλό σας Σαββατοκύριακο!

Decisions Part 2

Το αποτέλεσμα της συνάντησης ήταν αποθαρρυντικό. Όβερ. Πάμε γι' άλλα. Όβερ. Κάτσε. Όβερ. Γράψε Χ. Όβερ. Πάμε παρακάτω εννοούσα. Όβερ.

Από νέα δεν υπάρχει κάτι άλλο πέρα από το τηλεγράφημα πιο πάνω. Ουσιαστικά δεν έχω κάτι να πω. Από φιλοσοφίες το έχω παρακάνει. Θα μιλούσα για υποχωρήσεις και συμβιβασμούς, αλλά μίλησα για αυτά, θα μιλούσα για τον χρόνο αλλά φτάνει, θα μιλούσα έπειτα για εμένα αλλά βαριέμαι ανελέητα να μιλάω για μένα διότι ουσιαστικά αναπαράγω τα ίδια πράγματα -και επί το πλείστον μιλάμε για μουρμούρα- με διαφορετικό ύφος.

Όταν βλέπεις μια παράσταση περισσότερες από μια φορές, παρατηρείς την κάθε φορά που την βλέπεις κάτι άλλο που δεν το παρατήρησες την προηγούμενη. Όμως δεν υπάρχει πάντοτε η δυνατότητα να δεις μια παράσταση περισσότερες από μια φορές και αυτό πρέπει να γίνεται αντιληπτό και σεβαστό από όλους μας και ειδικά από εμάς πρωτίστως.

Μου την δίνει που ακόμη και όταν αρχίσω να διαβάζω ένα βιβλίο δεν το τελειώνω. Αλλά αυτό επαφίεται αποκλειστικά σε εμένα, στη διάθεση, στην θέληση και στην αποφασιστικότητα μου. Όταν συζητώ με φίλους και ρίχνω μια ιδέα (και πριν καν ολοκληρώσω μια σκέψη πετάγεται μια άλλη) και τους λέω, τους προτείνω “ας κάνουμε... έτσι ή γιατί δεν κάνουμε γιουβέτσι;”. Αυτό ΔΕΝ επαφίεται σε μένα αποκλειστικά αλλά από την διάθεση, αποφασιστικότητα και θέληση όχι μόνο του υποφαινόμενου αλλά και των “συνεργατών” μου. Λογικό δεν είναι;

Έτσι σε περιόδους όπως αυτή η περίοδος το ρίχνω στα έργα, όχι τις ταινίες. Δεν ξέρω αγάπη μου αν έχει τρίγωνα, τετράγωνα ή διάφορα πολύγωνα που διδάχθηκα στο Γυμνάσιο με Ήλιο και πλανήτες αλλά εγώ ξέρω πως δεν ξέρω. Περίμενα αυτός ο μήνας να ήταν πολύ πιο παραγωγικός.

Τροχοδρόμησα για αύριο κι όλας κάτι που ανέβαλλα για καιρό. Και διψάω όσο ποτέ άλλοτε για να ξεθεωθώ από τα πάντα γύρω μου. Προς το παρόν... τρώω ένα πορτοκάλι για δύναμη. Πλησιάζει και Γιουροβίζιον, μην ξεχνιόμαστε (ξενέρωσες ήδη το ξέρω). Μετά τα Όσκαρς εγώ βάζω μπρος για Γιουροβίζιον!

Shaving Razor

Τα φτηνά ξυραφάκια είναι πραγματικά για τον... π... πο... ΠΟΛΥ έμπειρο ξυριστή (έμπειρο τι;). Και εγώ κρατάω το κουτί με τα υπόλοιπα 6 ξυραφάκια και σκέφτομαι αν θα το πετάξω στα σκουπίδια.

Γαμώ τις προσφορές της υπεραγοράς και κατάρα στην ιδέα που είχα να δηλώσω “τα πιο φτηνά μου κάνουν”! Αλλά άνθρωποι είμαστε και κάνουμε λάθη (οι τυχεροί κάνουν σεξ)

Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο για έναν άντρα από ένα κακό ξυραφάκι! Ναι μπορεί όντως μερικά προϊόντα να είναι καλά ανεξαρτήτως τιμής αλλά τα φτηνά ξυραφάκια δεν είναι ένα από αυτά! Καταρχάς μετά από το κόψιμο μιας τρίχας 4 ημερών η λεπίδα θέλει ακόνισμα, δηλαδή τι πιο ελεεινό... Το ξύρισμα έπρεπε να είναι μια ήρεμη διαδικασία, μην με βλέπεις εμένα που μετά από το ξύρισμα θέλω και μια μετάγγιση με 2 μονάδες αίματος τουλάχιστον, αλλιώς έπρεπε να είναι τα πράγματα.

Η αλήθεια είναι πως η ξυραφοβιομηχανία έχει προχωρήσει τόσο πολύ που σε λίγο θα γίνει επιστήμη και θα διδάσκεται και σε Πανεπιστήμια μεγάλης εμβέλειας γνωστά για το υψηλό και σοβαρό τους επίπεδο όπως το Πανεπιστήμιο Κύπρου φυσικά! Νόμιζα πως μόνο οι βιομηχανίες παραγωγής σερβιέτας είχαν προχωρήσει εις βάθος αλλά έκανα λάθος. Ξυραφάκια με λωρίδα εκχυλισμάτων αλόε-βέρα (το ΠΙΟ ανούσιο πράγμα), ξυραφάκια με ευλύγιστο λαιμό (σαν οδοντόβουρτσα), ξυραφάκια με 5 λεπίδες για καλύτερο ξύρισμα (που κοστίζουν σχεδόν τα 2πλάσια από τα συμβατικά ξυραφάκια), ξυραφάκια με μπλε λωρίδα ενυδάτωσης (ουότ δε χελ...) και άλλα πολλά. Μόνο ξυραφάκια με φτερά δεν βγάλανε και πάλι καλά.