Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα γιορτή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα γιορτή. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 1 Ιανουαρίου 2019

2019

Φέτος, όπως και τα τελευταία χρόνια, δεν ζήτησα από τον Άγιο Βασίλη κάποιο ιδιαίτερο δώρο. Έτσι και έγινε. Λιτά τα δώρα φέτος, συμβολικά. Το μέγεθος –του δώρου- δεν έχει σημασία. Κάτω από ένα άλλο δέντρο με περίμενε ένα δώρο σαν τα άλλα, απλό και μικρό, το οποίο με έκανε να σκέφτομαι ασταμάτητα από την ώρα που το πήρα στα χέρια μου. Αφήνω εδώ μια παύση λίγων δευτερολέπτων και να ταξιδέψετε με την αχαλίνωτη σας φαντασία και να σκεφτείτε κι εσείς ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας για το τι ήταν αυτό το δώρο, πριν το αποκαλύψω.

Παύση.


Παύση. Ακόμα λίγο.

Μια ατζέντα για το 2019. Πόσος καιρός πάει από τότε που χρησιμοποιούσα το ημερολόγιο… θα νομίζεις ότι δεν το χρησιμοποιώ γιατί τα σημειώνω όλα στο καλεντάρι του κινητού. Και εδώ θα μπορούσα κάλλιστα να γελάσω διαβολικά σαν την Μαράια Κάρεϊ και να το παίξω ντίβα. Τελευταία χρονιά που είχα ατζέντα-ημερολόγιο πρέπει να ήταν το 2017, μόνο και μόνο για την αγόρασα το καλοκαίρι του 2016.


via GIPHY

Έτσι που λέτε, μέχρι πέρσι, το ’17, έγραφα διάφορα πράγματα, προγραμμάτιζα πράγματα, τα είχα όλα σε τάξη. Και σκέφτομαι τώρα –άτιμες γιορτές και απολογισμοί- τι έκανα το ’18; Να βάλω στόχους για τη νέα χρονιά ή να κάτσω εδώ που κάθομαι και να χαλαρώσω; Θα χρησιμοποιήσω την ατζέντα ή θα κάνω ακόμα ένα κοκτέιλ να χαλαρώσω; Ποιος είμαι και γιατί συμπεριφέρομαι σαν την Carrie Bradshaw; 

 Προς το παρόν έβαλα την ατζέντα στο ράφι. Θα είχα κάνει πολλά πράγματα το 2018 αλλά δεν έκανα τίποτα τελικά. Καλά, το τίποτα είναι σχετικό. Πάντα κάτι γίνεται, πάντα προχωράμε έστω λίγο. Ναι, μπορεί να ξύπνησα με αισιόδοξη διάθεση και μέχρι αύριο να αλλάξει η θεώρησή μου. Δεν λέω πράγματα που δεν τα έχετε σκεφτεί κι εσείς, δεν λέω πρωτότυπα πράγματα, απλά σκέφτομαι και εγώ μεγαλοφώνως για να τα ακούω κι εγώ. Οι στόχοι για την νέα χρονιά δεν είναι διαφορετικοί από πέρσι ή από κάθε άλλη χρονιά, είναι απλοί και ουσιαστικοί και δεν έχει σημασία αν θα τους καταγράψω σε μια ατζέντα ή όχι.

 Για αυτό και οι ευχές μου για την νέα χρονιά είναι λιτές. Αγάπη, υγεία και χαρά, με όποια σειρά προτιμάτε εσείς 

Καλή χρονιά

Σάββατο 31 Δεκεμβρίου 2016

Happy New Year

Πέραν του χιούμορ για το θανατικό του '16, η χρονιά ήταν μια καλή χρονιά. Actually ήταν ακόμα μια χρονιά... το αν ήταν καλή ή όχι, εμείς το αποφασίζουμε, ανάλογα με τι γεύσεις κρατάμε. Και επειδή δεν είναι η πρώτη φορά που κάνουμε πρωτοχρονιά, λέμε και εφέτος “Πάμε για άλλα, για καλύτερα”. Έτσι δεν είναι;

Εύχομαι σε όλους υγεία, πάνω απ' όλα, και έπειτα χαρά κι αγάπη -μ' αυτή ή μ' όποια σειρά θέλετε. Δυσκολίες... υπάρχουν, σε αντίθεση με τα λεφτά. Αλλά και αυτές δεν διαρκούν για πάντα. Οι ευχές κατάντησαν κλισέ... Εγώ θα σας ευχηθώ ειρήνη, στα σπίτια σας και στις ψυχές σας. Μακάρι να μπορούσαμε να ξεκάνουμε τους πολέμους και να σώσουμε τους πρόσφυγες, αυτός είναι ο μεγάλος μου καημός του δεκάξι. Βρίσκουμε κι άλλες μέρες να δώσουμε στους εαυτούς μας στόχους και κίνητρα, σήμερα εγώ σκέφτομαι τον κόσμο, το σύμπαν, κοινώς φιλοσοφώ.

Φροντίστε τους εαυτούς σας, να είστε γερές και δυνατές (και φεμινισταί, δεν βλάπτει). Άμα είστε εσείς καλά μπορείτε να βοηθήσετε τους άλλους, σαν την περίπτωση με τα αεροπλάνα και τις μάσκες οξυγόνου... Α γεια σου! Και μετά φροντίστε όντως και άλλους, τους αγαπημένους σας, τα κατοικίδια σας, τα παιδιά σας. Ο κάθε άνθρωπος οφείλει να ζει αξιοπρεπώς, όχι μόνο ο εαυτός μας αλλά και ο δίπλα μας. Μίση, έχθρες και φοβίες άστε τα να πάνε στο καλό με το δεκάξι!

Καλή Πρωτοχρονιά να περάσετε όλοι σας, Καλή Χρονιά!
Φιλιά

Πέμπτη 31 Δεκεμβρίου 2015

Time flies

Ο κάθε χρόνος αφήνει πίσω του και διαφορετικές γεύσεις. Ή τις ίδιες αλλά σε άλλες δοσολογίες, με άλλη σειρά. Η ανάγκη μου να είμαι ολοένα και πιο πολύ άνθρωπος με βρήκε προετοιμασμένο για την χρόνια που τελειώνει, αλλά η μάχη δεν τελειώνει εδώ. Ναι, μάχη. Χρησιμοποιώ λεξιλόγιο πολέμου, σύγκρουσης και δεν μαζεύεται...

Είναι μάχη να παραμένεις άνθρωπος σήμερα. Είναι δύσκολο, επίπονο πολλές φορές, βίαιο άλλες τόσες. Είναι μια θάλασσας ταξίδι, γι άλλους θα αποβεί μοιραίο και για άλλους θα τους φτάσει στην γη της επαγγελίας. Το πνεύμα μου είναι με τους ανθρώπους που ζουν τον καθημερινό πόλεμο, που ξεσηκώνονται από το σπίτι τους ή ότι έμεινε από αυτό και δίνουν μια πραγματική μάχη. Μάχη με τον χρόνο, την τύχη, τις πιθανότητες, τους άλλους και τους ίδιους τους τους εαυτούς.

Είτε αυτοί είναι στη Συρία ή σε κάποια ακτή κάποιου νησιού, είτε είναι στο Φέργκιουνσον ή στο Ουινσκόνσι, είτε στην Κύπρο ή οπουδήποτε αλλού, αν είναι άνθρωποι με ενδιαφέρουν. Δεν είναι σπάνιο πράγμα η ανθρωπιά, είναι σπάνιο να είσαι άνθρωπος. Δεν ξέρω αν το έριξα στα βασικά, αλλά σίγουρα η χρόνια που πέρασε με έκανε να χαλαρώσω -ως ένα βαθμό- και να απολαύσω την ευαίσθητη πλευρά μου.

Δεν είμαι διδακτικός ούτε και ηθικολόγος, ο καθένας κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα. "Για πάντα" δεν υπάρχει, αλλά ας μην το δούμε μονόπλευρα. Ο χρόνος μπορεί να 'ναι ο καλύτερος γιατρός κατά τα λαϊκά πρότυπα κι όσο να λέμε ότι είναι σχετικός και δημιούργημα του ανθρώπου πάλι στις δώδεκα θα κοιτάμε τα ρολόγια και θα ευχόμαστε ο ένας στον άλλον διάφορα.

Κάθε μέρα σημάνει δώδεκα. Ούτε κολοκύθες είμαστε ούτε μικρά πλασματάκια. Άνθρωποι. Αυτό να μην ξεχνάτε!

Αγάπη. Μόνο αγάπη και υγεία. Άντε και λεφτά!
Σας φιλώ όλους, να προσέχετε.


Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2015

Ανάμνηση

Καθώς παίζει το ομώνυμο τραγούδι από το μιούζικαλ Γάτες 


Γράφεις το CV σου και αποφασίζεις να γράψεις όσο το δυνατόν περισσότερες μπούρδες μπας και γεμίσει το κωλόχαρτο... Να γράψω ή να μην γράψω ότι είμαι μπλόκερ; Πέραν όλων των άλλων είμαι κι αυτό κανείς δεν μπορεί να το αρνηθεί...

Και τώρα με τον τρόπο που σκέφτομαι, πρόσεξε πόσο περίπλοκα είναι τα πράγματα, θα σου εξηγήσω γιατί δεν τον γράφω. Καταρχάς ρε φίλε γράφω ανώνυμα! Δηλαδή που πας καλή μου; Και πώς θα το αποδείξεις; Άσε που μπορεί ο άλλος να μην το διαβάσει καν. Και πολύ χέστηκε δηλαδή... Πάμε παρακάτω. Ήσουνα καλός μπλόκερ μωρέ και εσύ ή μας κοροϊδεύεις τώρα; Δηλαδή από τα σχόλια, τις αναγνώσεις και την συχνότητα του τελευταίου χρόνου ου... εγγύηση!

Όπως και να 'χει σε μια εποχή που όλοι είναι ό,τι δηλώνουν τί να πεις και εσύ. Η αλήθεια είναι πως ο καθένας εκλαμβάνει αυτό που κάνει, ό,τι κι αν είναι αυτό, με διαφορετική σοβαρότητα από τον άλλον. Δηλαδή κάποιον μπορεί να μην τον ενδιαφέρουν τα bonus ή οι ώρες εργασίες, τα σχόλια, οι αναγνώσεις, η συχνότητα... Όλοι είμαστε άνθρωποι και όλοι είμαστε διαφορετικοί, με έναν πολύ ανώμαλο τρόπο που μας κάνει και πολύ ίδιους. Η ανταμοιβή, με όρους εργασιακής ψυχολογίας, είναι κάτι που πρέπει όλοι να έχουν κατά νου.

Η ανταμοιβή μου για αυτή τη διαδρομή είναι μεγάλη. Δεν μετριέται μόνο με τα σχόλια και τα προαναφερθέντα επιφανειακά -εν μέρει- στοιχεία, μετριέται με την διαδικασία που έκανα και εγώ σαν άνθρωπος, με το πόσα πολλά πράγματα έμαθα, τους ανθρώπους που έμαθα, τα πράγματα που έμαθα και πάει λέγοντας... Ευχαριστώ τους πάντες, αυτούς που ήταν εδώ όταν ξεκίνησε αυτό το ταξίδι, πριν 8 χρόνια (για όνομα). Έχω στο νου μου, πότε πότε, κάποιους μπλόκερ που τώρα δεν γράφουν ή δεν ξέρω τί κάνουν. Εύχομαι σε όλους να είστε καλά βρε, καλές γιορτές να έχετε και να περνάτε ακόμα καλύτερα!

Μόνο αγάπη!

ΥΓ. Αυτό με το CV ψέμα ήταν, αφορμή για τα 8α γενέθλια.


Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2015

Septingentesimus

Άδεια σελίδα, εδώ και μέρες πολλές. Αλλά με ξέρεις. Πεισματάρης, δεν τα βάζω κάτω... στο τέλος. Μπορεί να τσακώνομαι ακόμα με τον εαυτό μου, για εκείνο το στοίχημα που βάλαμε μεγαλώνοντας: “Να τελειώνεις ότι ξεκινάς”, μα μερικές φορές δεν είναι κι εύκολο πράγμα. Στην πορεία μαθαίνεις πως κάποια πράγματα χρειάζονται τον χρόνο τους, κάποια άλλα μπορεί και να μην τελειώνουν τόσο εύκολα.

Έχουν συμβεί πράγματα και θαύματα, στην Κύπρο, στον κόσμο. Κάπου επιτυγχάνεται επικοινωνία με τους ανθρώπους και κάπου χάνεται το σήμα... Θεωρώ πως η λογική μου -αυτό το περίεργο πράγμα που συμβαίνει μέσα στο κεφάλι μου αδιαλείπτως- αποκλίνει από τον μέσο όρο της -εικονικής- κοινής γνώμης και έτσι φτάνω να θαυμάζω πολλές φορές την βλακεία του ανθρωπίνου είδους. Και δεν είναι από τις προσδοκίες αυτή η απογοήτευση, είναι από την κατανόηση.

Ναι, ξέρω, ας αφήσουμε την τέχνη να μιλήσει για τα υπαρξιακά. Εμείς εδώ είμαστε για να εκφραζόμαστε. Πως εκφράζεται αλήθεια κάποιος αν δεν μπορεί να γράψει; Με λόγια; Του είναι αρκετά; Τα λόγια πετάνε, τα γραπτά μένουν, το 'λεγαν και οι Ρωμαίοι και νομίζω πως συμφωνώ μαζί τους. Μην με παρεξηγείς, είμαι μια χαρά, είμαι καλά! Απλά το προηγούμενο ποστ ήταν επετειακό, αυτό το ποστ είναι πάλι επετειακό, είναι και μένα δύσκολη η θέση μου *χαμογελάκι*.

700ό ποστ σήμερα *κι άλλο χαμογελάκι*. Τα στρογγύλεψα τα ποστ, το 'χα βάλει σκοπό μα δε τα κατάφερνα τότε... αλλά τα κατάφερα τώρα. Έτσι πάει το πράγμα... Δηλαδή, για να κλείσω και αυτή την σκέψη μου, ας μη βιαζόμαστε μωρέ. Τα πράγματα θα γίνουν με τον καιρό, το έλεγα και σε μια φίλη μου. Θα γίνουν, αρκεί να βάλουμε και εμείς το χεράκι μας. Ας μην τα σκουντήξουμε τόσο πολύ αλλά ας μην τα αφήσουμε και στο έλεος του καιρού.

Καλή χρονιά σε όλους, να μη βιάζεστε και να προσπαθείτε για να καταφέρετε ό,τι εσείς επιθυμείτε! Ό,τι το καλύτερο!

Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2014

Septimus

Μετράω, σας είπε κανείς, τα χρόνια;

Αλλάζουμε. Αλλάζουμε σαν άνθρωποι, κάθε μέρα και μια νέα μέρα, κάθε μέρα όλο και κάτι προστίθεται. Ποτέ δεν ισχυρίστηκα ότι ξέρω απόλυτα ποιος είμαι. Και εγώ μαζί με αυτούς που το θέλουν, μαθαίνω σιγά-σιγά ποιος είμαι... Είναι ένα ταξίδι, ατέλειωτο -βλπ. τίτλος. Επειδή ακριβώς η διαδικασία αυτή είναι ατέρμονη χρειάζεται να ξέρεις απλά ποιος είσαι σε μια δεδομένη στιγμή, σε μια απομονωμένη στιγμή, αυτό όμως δεν σε χαρακτηρίζει σε απόλυτο βαθμό.

Είμαι και δεν είμαι. Είμαι ταυτόχρονα πολλά αντιθετικά πράγματα, όπως ο καθένας από εσάς. Γουστάρω και βαριέμαι μαζί. Χωρίς να κοιτάω το πριν ή το μετά, παρακολουθώ το τώρα και τις μεταβολές που σημειώνονται κυριολεκτικά πάνω μου. Δεν ξέρω πόσο άρρωστο είναι αλλά με ενδιαφέρουν τόσα πολλά πράγματα που αδυνατώ να βρω ένα πράγμα, το πιο αγαπημένο πράγμα... Έτσι αδυνατώ να βρω και ένα χαρακτηρισμό για εμένα.

Παζλ. Θα έλεγα ότι η εικόνα του παζλ είναι αυτό που μου έρχεται τώρα κατά νου. Πολλά μικρά κομμάτια, φαινομενικά αταίριαστα μεταξύ τους. Κάπου υπάρχει ένα κομμάτι που ενώνεται με το προηγούμενο και αυτά θα ενωθούν με άλλα, σε κάποια στιγμή και πάλι, απομονωμένη και δεδομένη. Εσύ απλά χρειάζεται να απομακρυνθείς και θα δεις τι έχουν σχηματίσει τα κομμάτια αυτά... Πιθανότατα να ξαναγυρίσεις σ' αυτό αλλά... μπορεί και όχι.

Για ένα πράγμα είμαι σίγουρος. Δεν θέλησα πραγματικά το κακό κανενός, διότι αν έμαθα κάτι μέχρι τώρα είναι ότι η κακία σου μαυρίζει την ψυχή και την καρδιά. Και εγώ θέλω την ψυχή μου πράσινη και την καρδιά μου κόκκινη...

7η χρονιά... και πάμε!

Σας ευχαριστώ. Εύχομαι να 'στε όλοι καλά, με υγεία πάνω απ' όλα και όλα τ' άλλα θα τα βρούμε, μεταξύ μας πάντα! Ευχαριστώ!

Τρίτη 31 Δεκεμβρίου 2013

Ρεβεγιόν κ.ά.

Σε κάποια φάση της μέρας η φάτσα μου είχε πάνω ένα χαμόγελο. Αυτά που λένε ότι στο τέλος της χρονιάς κάνεις απολογισμούς εγώ δεν τα πολυλαμβάνω υπόψη, αλλά από την πρώτη μέρα του 13 μέχρι και χθες που λέει ο λόγος άκουγα πόσο χάλια ήταν αυτή η χρονιά. Και ρίχτα μετά όλα στο νούμερο. Τι 13, τι 14, τι 2004 πολλά πράγματα είναι στο μυαλό, αν όχι όλα αλλά δεν είμαι απόλυτος.

Βλέποντας λίγο εν τάχει την χρονιά που πάει να σβήσει δεν μπορώ να πω ότι είναι του παναθλίου. Κάποια πράγμα έγιναν, κάποια άλλα που ήθελα δεν έγιναν και πάει λέγοντας. Σαν κάθε άλλη χρονιά. Όσο περνάει ο καιρός βρίσκω ακόμα πιο χαζό να μετράμε 365 μέρες για ένα χρόνο... Ξέρεις πόσο διαφορετικό θα ήταν αν ένας χρόνος ήταν δυο στροφές της Γης, και δη 730 μέρες για σένα καημένε αναγνώστη που δεν τα πας καλά με τα μαθηματικά. Θα είχαμε τη μισή ηλικία καταρχάς... Σας έπεισα, το ξέρω. Αλλά ποιος είμαι εγώ να αμφισβητήσω την φιλοσοφία της επιστήμης που διέπει την άλογη αυτή συνήθεια του μετρήματος του έτους;

Είδες, κατέστρεψα το όλο μουντ της ημέρας τώρα... σα δε ντρέπομαι λιγάκι.

Λοιπόν οι ευχές μου φέτος είναι οι δικές σας ευχές. Σας εύχομαι ό,τι εύχεστε, μόνο καλά πράγματα, ξέρετε τύπου τζίνι ευχή είναι αυτή, δεν μπορείτε να ευχηθείτε κακό σε κάποιον και τέτοια. Απλά λιτά και απέριττα, μην χάσετε την θετική σας ενέργεια με το που γυρίσει η μέρα, κρατήστε την για όλη τη χρονιά όσο μπορείτε!

Καλά να περνάτε!

Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου 2013

Στ'

Μια κιθάρα έχει 6 χορδές...
Ο κύβος έχει 6 επιφάνειες...
Ο θεός -φήμες λένε- έκανε 6 μέρες να κάνει τον κόσμο...

Το 6 είναι ο προσωπικός τυχερός μου αριθμός. Ίσως είναι επειδή είμαι παιδί του Ιουνίου, ίσως επειδή λειτουργώ με μια αρρωστημένη μαθηματική λογική που λέει ότι το μέσο του χρόνου είναι ο Ιούνιος, ο μήνας των γενεθλίων μου (αν και καταβάθως ξέρω ότι η 2η Ιουλίου είναι η ακριβώς μεσαία μέρα του χρόνου). Παρανοώ, ή κοντά είμαι όπως κατάλαβες. Αλλά βρε, σήμερα γιορτές και πανηγύρια, δεν μασάμε! Σήμερα γιορτάζουμε...

6ος χρόνος Ιθάκης! Ποιος να μου το λεγε; Και εντελώς συμπτωματικά αυτή είναι η τριπλή 6η ανάρτηση, 666η ανάρτηση... Ανατριχιαστικό θα έλεγε κανείς αλλά εμείς δεν πιστεύουμε σε αυτά (ούτε σε άλλα, αλλά αυτό είναι ένα διαφορετικό θέμα συζήτησης). Άντε βρε και εις ανώτερα ή και στα δικά σας, όπως αγαπάτε!

Θέλω να στείλω την αγάπη μου σε όλους τους συμπλόγκερ ιδιαίτερα σε όσους δεν γράφουν και ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα και εύχομαι να είστε όλοι καλά και το νέο έτος να σας βρει δυνατότερους και καλύτερους! Σας ευχαριστώ.

Θα τελειώσω αυτή την ανάρτηση όπως ξεκινούσε η πολύ πρώτη...

Λευκωσία, 6ος χρόνος 20/12/2013

Πέμπτη 20 Δεκεμβρίου 2012

Ithaki 0-5

Γιορτάζουμε σήμερα!
Και απλά και λιτά, λόγω εποχής και όχι μόνο...
5 χρονάκια!
Η πιο μακροχρόνια μου δέσμευση είναι αυτό το μπλοκ και το αγαπάω...
Και δεν θα 'ταν το ίδιο αν δεν είχα και εσάς να αφήνετε κανένα σχόλιο από κάτω!

Μην με πιάσουν τώρα οι μελοδραματισμοί μου γιατί θα το μετονομάσω σε κλαψ-κλαψ!!! Ξέρω πως τον τελευταίο καιρό παραπονιέμαι ιδιαιτέρως αλλά διακοπές ξεκινάνε!
Σας χιλιοευχαριστώ, όσοι περάσατε, όσοι σχολιάσατε, όσοι θα σχολιάσουν τώρα και δεν θα κάνουν αναφορά στο ότι είμαι παραπονιάρης
:)

Καλή συνέχεια!

Παρασκευή 22 Ιουνίου 2012

Six hundredth


I'm proud for myself για πολλούς λόγους... Και αυτή η ανάρτηση, που είναι στον αριθμό η εξακοσιοστή, είναι ένας από αυτούς. Πάντα θα λέω πως θεωρώ άθλο το ότι έφτασα στο καθεκατοστό ποστ. Το μπλοκ αυτό είναι η μεγαλύτερη μου “δέσμευση”, η πιο μακροχρόνια... Και φτου μου. Ναι, μπορεί να ακούγεται πολύ κλισέ, πολύ εγωιστικό να μιλάω για εμένα και να λέω και εκατό μπράβο μου αλλά χρειάζονται και αυτά! Μελό ή μη, ξεχάσαμε να αγαπήσουμε τους εαυτούς μας.

Την ανάρτηση αυτή την ανέβαλα, έλεγα ακόμα λίγο, ακόμα λίγο. Και όταν λες “Λίγο Ακόμα” το κάνεις είτε επειδή σ' αρέσει είτε επειδή είσαι μαζοχιστής (που και πάλι σ' αρέσει). Ήθελα να είμαι στο σωστό mood για την ανάρτηση με αριθμό 600. Δεν θέλω να μιζεριάζω, έχω άλλες 99 αναρτήσεις για αυτό (μέχρι την 700η).

Εντάξει μπορεί 600 ποστ να ακούγονται πολλά αλλά όλα τα δοκίμασα εδώ και μερικά σε μικρές δόσεις, δεν είναι πως κάθε ανάρτηση είναι και από 800 λέξεις. Από συνταγές μαγειρικής ή μάλλον συνταγή μαγειρικής (μια ήταν), πολιτική, ιστορίες επιστημονικής φαντασίας, στήλες, εξομολογήσεις, κριτική θεατρικής παράστασης, κριτική για μουσικό άλμπουμ, φανταστικούς διαλόγους με όλα τα παραπάνω κ.ά. Αρκετά δηλαδή πράγματα στο σύνολο τους! Το καλύτερο από όλα ήταν πως δεν υπήρξε απολογισμός για το 2011!!! 

Και δεν επεμβαίνω καθόλου σε ό,τι έχω γράψει μέχρι τώρα, είναι μια από τις αρχές μου. Μπορεί αν το έχω πει πάμπολλες φορές αλλά πως να το κάνουμε, έτσι είμαι, έτσι έγινα κάτω από συγκυρίες και συνεχίζω. Δεν “διορθώνω” τίποτα από το παρελθόν γιατί δεν έχει σημασία, σημασία έχει αν κατάλαβα από τα λάθη μου, ορθογραφικά, συντακτικά και όχι μόνο, στο σήμερα. Δεν θέλω να είμαι αυτός που φαίνεται πάντα σωστός.

Ας σκεφτούμε πως ο άνθρωπος είναι ένα βιβλίο, δεν μπορείς να λες πως σου άρεσε το βιβλίο για ένα του κεφάλαιο. Μπορείς, αλλά αυτό που κάνει ένα βιβλίο καλό δεν είναι ένα κεφάλαιο, είναι -πολλά- όλα μαζί. Μπορεί λόγω κρίσης και της μικρής έως μηδαμινής επιχορήγησης ένα βιβλίο να έχασε τα χρώματα του, να μην είχε πολλές εικόνες, να είχε την πιο απλή γραμματοσειρά αλλά το βιβλίο θα θεωρηθεί σαν τέτοιο όταν γεμίσουν οι σελίδες του. Τι σημασία θα είχε για ένα βιβλίο το Κεφάλαιο 5 αν δεν υπήρχε το Κεφάλαιο 4; Και προχωράμε λοιπόν, στο επόμενο κεφάλαιο!

Σκέφτηκα πως θα ήταν μια αφορμή να μιλήσω για μένα αλλά άστο για άλλη φορά...
Θέλω να στείλω τα χαιρετίσματα μου και τις ευχαριστίες μου στον κάθε ένα από εσάς ξεχωριστά. Σας ευχαριστώ!
Ιθάκη-μαν

Κυριακή 13 Μαΐου 2012

Μητέρα, μάνα, μαμά


Μητέρα, μάνα, μαμά.

Δεν μπορώ να πω τα καλύτερα, τα απόλυτα καλά, λόγια. Οι εμπειρίες μου με εμποδίζουν. Οι γονείς είναι περίεργοι, δεν κατανοούν πως τα παιδιά τους δεν είναι κτήμα τους και η πραγματική σχέση των γονιών αρχίζει όταν αρχίζουν να το καταλαβαίνουν. Είναι δύσκολο για αυτούς, όσο δύσκολο για έναν άνθρωπο να δεχθεί πως τα γεγονότα είναι τυχαία, όσο δύσκολο για έναν ένθεο να γίνει άθεος, όχι όμως αδύνατο. Μέχρι να νιώσουν καλά με την ιδέα αυτή μπορεί να συμβούν τα πάντα...

Μητέρα. Τόσο ξεροκέφαλη, τόσο δύστροπη. Α ρε μάνα... Θυμάμαι την δική σου την μητέρα. Εκείνον τον Κέρβερο μεταμορφωμένο σε άνθρωπο. Αλλά εσύ την αγαπούσες, ό,τι και αν σου έκανε, ό,τι και αν έλεγε, ό,τι και αν έκανε γενικά. Αυτή η άνευ όρων αγάπη σου... Μάλλον η σχεδόν άνευ όρων αγάπη σου. Πόσες φορές θα πεις πως οι ομοφυλόφιλοι είναι αφύσικοι, ανεπιθύμητοι, ντροπιαστικοί; Πόσες φορές θα ξεστομίζεις λέξεις που με πληγώνουν;

Σαν να παίρνεις ένα όπλο και να με πυροβολείς. Όχι ξυστά, όχι στο πόδι, όχι στο χέρι, όχι στο κεφάλι. Στην καρδιά. Ότι είσαι τόσο καλή στο σημάδι δεν το ήξερα και δεν θα το φανταζόμουν ποτέ. Αλλά το κάνεις! Και σ' αγαπώ. Και θα σου πω πως σ' αγαπώ, ακόμη και αν ξέρω πως δεν θα το διαβάσεις ποτέ... Και ξέρω πως θα πονέσω όσο πόνεσες και εσύ, όταν ξεψύχησε η μάνα σου και ήξερες πάντα πως ποτέ δεν θα είσαι “αρκετή” για αυτήν! Και θα σου πω γιατί σ' αγαπώ. Γιατί μάνα μου έμαθες να αγαπώ άνευ όρων.

Μητέρα, μάνα, μαμά...

Σ' αγαπώ. Σε νιώθω, νιώθω τους πόνους σου, νιώθω τους φόβους σου και φοβάμαι όσο φοβάσαι και εσύ, ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο, όσο και εσύ. Νομίζεις θα ξεχάσω την μια εκείνη φορά που δεν ήμουν εκεί να σου κρατάω το χέρι; Και ούτε πρόκειται... Πράγματα συμβαίνουν. Άνθρωποι είμαστε. Ελαφρυντικά υπάρχουν, δεν είμαστε πολιτικοί! Αλλά θα 'μαι κοντά σου ακόμη και αν δεν είμαι εκεί. Μάνα, σ' αγαπώ! Όσο ζεις και όσο ζω, θα σ' αγαπώ!

Πέμπτη 8 Μαρτίου 2012

Flowers for Ladies

Τι ανθοδέσμη είναι αυτή καλέ μου. Εμ, αυτά παθαίνεις όταν παίρνεις ανθοδέσμη από φυτώριο που έχει πουληθεί όσο-όσο! Και ναι, ο τυπάς στο ταμείο ήταν πέρα για πέρα άσχετος. Όχι πως οι άνδρες είναι άσχετοι με αυτά, έχω δει άνδρες ανθοπώλες να είναι πιο προσεκτικοί και πιο τελειομανείς και από γυναίκες ανθοπώλες! Αλλά αυτή η ανθοδέσμη ήταν αίσχος. Πορτοκαλιές lilies, με άσπρο περιτύλιγμα και κόκκινη κορδέλα; Τελοσπάντων έχε χάρη που θα μπαίναν σε βάζο έτσι και αλλιώς.
Μέρα της γυναίκας σήμερα και είπα να περάσω από κανένα ανθοπωλείο πριν επιστρέψω σπίτι και να τι έπαθα, το νευρικό μου σύστημα έχει ταραχθεί και προσπαθώ να χαλαρώσω από το στιλιστικό σοκ. Αλλά εντάξει, δεν υπάρχει λόγος να δημιουργήσουμε και Flower Fashion Police. Ήθελα σε κάποια φάση να του πω να φύγει από τον πάγκο και να με αφήσει να το κάνω εγώ... Ξέρω, δεν είναι φιλοσοφία το πως να τυλίγεις μια ανθοδέσμη αλλά δεν σημαίνει πως ανθοδέσμη δεν είναι απλά λουλούδια ενωμένα με ταινία και όπως-όπως περιτύλιγμα.
Όπως και να έχει. Γυναίκες, γυναίκες, γυναίκες. Δεν περιμένω τον Μάρτιο για να δείξω πόσο πολύ αγαπώ τις γυναίκες. Αλλά μιας και είναι η μέρα βρε παιδί μου, να έχω και εγώ αφορμή, στέλνω τις θερμότερες ευχές μου για ό,τι το καλύτερο για όλες τις γυναίκες μπλόκερ. Δεν θα τις ονομάσω μια-μια γιατί είναι που είναι η μέρα λίγο κλισέ ας μην την αποτελειώσω!
Αυτό, back to διάβασμα τώρα...
Πλησιάζει απειλητικά η Eurovision ή ιδέα μου είναι;

Τρίτη 14 Φεβρουαρίου 2012

Love day

Η αγάπη έχει χίλια πρόσωπα... Μπορείς να την δεις όταν ένα γεροντάκι κρατά χέρι την αγαπημένη του. Μπορείς να την δεις εκεί που παίζουν τα παιδιά. Μπορείς να την δεις στο βλέμμα της μητέρας όταν βλέπει το παιδί της να λαμβάνει μέρος στην παιδική παράσταση του σχολείου. Μπορείς να την δεις σε ζευγάρια που παντρεύονται είτε στην εκκλησία είτε στο δημαρχείο. Μπορείς να την δεις μέσα σε φωτογραφίες. Μπορείς να την δεις σε ένα μονάχα βλέμμα και πολλές φορές η εικόνα αυτή αντιστοιχεί με τα λόγια.
Αν ο έρωτας είναι κεραυνοβόλος τότε η αγάπη είναι ένα μεγάλο οικοδομικό έργο που θα πάρει χρόνο, και αν αναβληθεί η ημερομηνία παράδοσης ίσως να 'ναι και για το καλύτερο μας. Η αγάπη κτίζεται όπως κτίστηκε η πιο μακριά γέφυρα στον κόσμο, όπως ο πιο ψηλός ουρανοξύστης (ή ουρανογαργαλητής), όπως το μεγαλύτερο σύμπλεγμα τεχνητών νησιών, όπως το μεγαλύτερο αεροδρόμιο στον κόσμο. Φυσικά όπως και σε άλλα πράγματα στον κόσμο και στην ζωή μας, τα μικρά είναι που έχουν σημασία. Διότι τι θα ήταν οι γέφυρες, οι ουρανοξύστες, τα τεχνητά νησιά ή και τα αεροδρόμια αν δεν έκτιζαν πρώτα ένα μικρό σπιτάκι;

Χαρείτε την αγάπη σας... Σήμερα, αύριο. Κάθε μέρα!

Και να θυμάστε ότι την αγάπη μπορείτε να την δείτε και στα μάτια δυο αγοριών ή δυο κοριτσιών. Και ας μην μπορούν να κρατούν το χέρι ο ένας του άλλου, κι ας μην μπορούν παντού -όχι ακόμη- να κάνουν οικογένειες και παιδιά ή να παντρεύονται. Σε φωτογραφίες πάντως μπορείς να την δεις.
Και αυτή η αγάπη δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις υπόλοιπες!

Για ένα κόσμο χωρίς διακρίσεις... μόνο με αγάπη!
Ithaki-μαν

Πέμπτη 29 Δεκεμβρίου 2011

11 quotes

Μάζεψα 11 προτάσεις από τα ποστ όλου του χρόνου, με βόλεψε κι όλας που οι μήνες είναι 12... Ο Μάιος βλέπεις είναι ο κατεξοχήν μήνας Γιουροβίζιον, δεν ασχολούμαστε με τίποτα άλλο την περίοδο εκείνη, ακόμα και αν έχεις εξέταση την μέρα μετά τον τελικό... 11 αποφθέγματα για το 2011 λοιπόν!

Ευτυχώς η ζωή δεν είναι ένα παιχνίδι στον υπολογιστή... τα πράγματα είναι διαφορετικά... (21/02/2011)
Το αύριο υπάρχει (και) για ό,τι δεν κατάφερες σήμερα! (07/02/2011)
Τον σεβασμό άλλοτε τον αποκτάς εύκολα και άλλοτε δύσκολα... (02/03/2011)
Αν υπάρχει (Θεός), ένα θέλω μόνο, να μην διανοηθεί να μου απευθύνει τον λόγο. (23/04/2011)
Αν χάνεις στα χαρτιά δεν θα σε λυπηθεί η ζωή για να κερδίσεις σε άλλα πράγματα, θα χάσεις κι αλλού... (15/06/2011)
Αλλάζουμε γιατί δεν είμαστε πλέον αφελείς... (25/07/2011)
Don't get me wrong and don't call me pouritanos (31/08/2011)
Αλίμονο αν τα παρατούσαμε όλοι από την πρώτη φορά που δοκιμάζαμε κάτι, θα ζούσαμε κάπου σε κάποια σπηλιά ακόμα... (19/09/2011)
Μην γίνεσαι σαν τον Christian Louboutin που θέλει να κάνει της μόδας πάλι το τακούνι των εφτά εκατοστών! (...) αυτό είναι ο ορισμός της αμαρτίας! (28/10/2011)
Του Ιθάκη-μαν τα παιδιά, πριν πεινάσουν τρώνε... γιατί κάνει καλό στον μεταβολισμό! (01/11/2011)
Αν έχει χαλάσει η σωλήνας του νιπτήρα της κουζίνας και ρίξεις όλο το σπίτι, τι να πω, φίλε μου είσαι και γαμώ τους ριζοσπαστικούς! (07/12/2011)

Διασκεδαστικό είναι... Άντε κάντο και εσύ!

Κυριακή 25 Δεκεμβρίου 2011

Christmas Movies

Είναι η πρώτη φορά φέτος που δεν έκανα ψώνια της τελευταίας στιγμής. Ναι, ναι εξευρωπαΐζομαι... Και εις ανώτερα! Την παραμονή -και δη χθες- έμεινα σπίτι, χαλαρά. Κάναμε κουλουράκια -τελικά δεν είναι καθόλου δύσκολο- εμένα μου χτυπά στον ουρανίσκο η γεύση του αυγού. Πλάθω κουλουράκια με τα δυο χεράκια και ούτω καθεξής... Και όχι μην αγχώνεστε τα κουλουράκια δεν έχουν γκλίτερ!
Σήμερα καθόμαστε οικογενειακά σπίτι, και νιώθω και τύψεις που κάθομαι και γράφω αλλά έτσι για το γαμώτο θέλω να σας ευχηθώ κι' όλας. Βλέπουμε τηλεόραση και παίζει μια ταινία που την είδα τουλάχιστον 2 φορές και για αυτό είπα να η ευκαιρία. Να σας πω την αμαρτία μου εμένα μ' αρέσουν οι σαχλές αμερικάνικες ταινίες με τους γιους του Άγιου Βασίλη και άλλα πολλά... Αν και όλο αυτό κατάντησε να φαίνεται πως ο Άγιος Βασίλης είναι κάτι μεταξύ του Δία που γεννοβολούσε παιδιά από 'δω και από 'κει και του Γιάγκου Δράκου που σε κάθε επεισόδιο εμφανιζόταν καινούργιο εξώγαμο...
Χαζογελάω φυσικά όταν βλέπω το φλερτ της κοπελιάς με το παλικάρι, κάνω επιφωνήματα τύπου “ΩΩΩ!” συνοδευόμενα από βούρκωμα, ή “Ααααχ” συνοδευόμενο από αναστεναγμό, ή “Ουφφφ” συνοδευόμενο από μια δόση ζήλιας. Μερικές ταινίες είναι σχεδόν ελεεινές, για να λέμε και την αλήθεια, όλες οι ταινίες είναι προβλέψιμες, για να λέμε και του στραβού το δίκαιο, αλλά εγώ κάθομαι και τα βλέπω! Αλλά γαμώτο, είμαι ενοχικά ρομαντικός...
Όπως και να 'χει... Σας εύχομαι Καλά Χριστούγεννα ή Καλές γιορτές σε όσους δεν πιστεύουν στα Χριστούγεννα! Να είστε καλά, κοντά σε άτομα που σας αγαπούν, οικογένεια, φίλους, ξεχωριστούς ανθρώπους, εύχομαι να είστε εκεί που θέλατε να είστε.
Και να θυμάστε να μοιράζεστε την χαρά σας με τους άλλους ανθρώπους, γιατί δεν είμαστε μόνοι μας στην Γη, και να μοιράσετε και κανένα χαμόγελο σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη και ειδικά στα παιδάκια!
Φιλιά πολλά
Καλό υπόλοιπο
και καλή... χώνεψη!!!

Σάββατο 24 Δεκεμβρίου 2011

Dear Santa...

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,
μάλλον, αγαπητό Ξωτικό δώσε αυτό το γράμμα στον Άγιο. Δεν είμαι κανά παιδάκι που θέλει κούκλα μπάρμπι, έχω σοβαρή συζήτηση με τον Άγιο... Ευχαριστώ

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,
Δεν έχω ιδέα γιατί γράφω το γράμμα αυτό αλλά το γράφω... δεν πιστεύω καταρχάς πως υπάρχει φρόνιμο παιδί άνω των δεκάξι γι' αυτό θα ξηγηθούμε με απλά λόγια... Πέρσι σου ζήτησα να μου φέρεις τεκνό με φιόγκο και τελικά μου έφερες μπουφάν. Ελπίζω φέτος να φέρεις αυτόν που θα φοράει το μπουφάν, και ας μην έχει φιόγκο. Ξέρω, η οικονομική κρίση σε άγγιξε και σένα, αλλά δεν θα τσακωθούμε τώρα, έτσι για να δεις πως έχω επίπεδο και δεν θα κάνω σκηνή για το φιογκάκι. Είδες; Ανωτερότητα!
Όσες φορές σου ζήτησα να μου φέρεις κάτι τα έκανες μαντάρα και πάλι μαντάρα θα τα κάνεις και φέτος... Δεν ξέρω ποιος είναι πιο βλάκας, εσύ που δεν μου έχεις φέρει ποτέ δώρο ή εγώ που σου γράφω και γράμμα! Πάω να πνίξω τον πόνο μου στα μελομακάρονα, αποφεύγω τις σοκολάτες!
Υ.Γ. Εγώ είμαι ο πιο βλάκας τελικά γιατί θα το αναρτήσω στο μπλοκ μου!

Τρίτη 20 Δεκεμβρίου 2011

Fantastic Four

Τι μέρα είναι σήμερα; Τρίτη; Εξυπνάκηδες! Τίποτα δεν θυμάστε... Είπαμε πέρσι τα ξέχασα και εγώ αλλά φέτος είναι διπλή γιορτή. Τελείωσα τις εξετάσεις μου και νιώθω 100 κιλά ελαφρύτερος, έχω δηλαδή αρνητικό βάρος και γι' αυτό κάποιος να με προωθήσει να πάρω και το Νόμπελ Φυσικής. Λοιπόν για πες τι μέρα είναι σήμερα; Πάλι Τρίτη; Α! Αγαπητέ μου φαν έχεις χάσει το πολυμίξερ, δυο φορές σε ρώτησα και δεν το βρήκες! Δεν μπορώ πια να μοιράζω δώρα έτσι...
Σαν σήμερα πριν χρόνια τι έγινε; Και για να σε προλάβω -γιου νόου- μη διανοηθείς να μου πεις πως είναι τα γενέθλια της Βίσση, μιλάω για κάτι πρόσφατο. Λοιπόν επειδή σε βλέπω να ανοίγεις Ουικιπίντια για να δεις τι έγινε και η Ουικιπίντια δεν θα το γράφει, πίστεψε με, θα σου πω εγώ... Ήταν μια Πέμπτη του 2007... Ήταν λίγο μελαγχολική εκείνη η μέρα, η προτελευταία μέρα του Λυκείου πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων. Δεν θυμάμαι αν είχε κάτι γίνει συνταρακτικό εκείνη την μέρα τελοσπάντων αλλά δεν ήμουν καλά. Δεν θυμάμαι τι ακριβώς με είχε παρακινήσει στο να πατήσω τελικά εκείνο το κουμπάκι που έλεγε “Δημιουργία Ιστότοπου”.
Ναι σαν σήμερα πριν 4 χρόνια ένα μέρος του εαυτού μου, το alter ego μου, ο Sashi(mi) Fierce μου, βγήκε στην επιφάνεια και με έπεισε να δημιουργήσω το μπλοκ “Ιθάκη: ένας δρόμος ατελείωτος”, να 'ναι καλά. Έκτοτε γράφω τους προβληματισμούς μου, τους μοιράζομαι με εσάς, επικοινωνούμε, έχω γνωρίσει κι΄όλας μερικούς συμπλόκερς και εύχομαι να συνεχίσουμε για πολύ ακόμα... Όχι, όχι μην μου αγχώνεσαι αν σου έχει μυρίσει κάτι και νομίζεις πως θα κάνω απολογισμό λανθάνεσαι! Αν συνεχίζει να σου μυρίζει κάτι δεν είναι τίποτα, απλά άλλαξε κάλτσες ή μπλούζα!
Ευχαριστώ θερμά όλους όσους πέρασαν και άφησαν έστω μια φορά σχόλιο, θέλω να στείλω τα χαιρετίσματα μου και στους μπλόκερ που έχει καιρό να εμφανιστούν ή έχουν χαθεί, εύχομαι να είναι καλά. Ευχαριστώ τον εαυτό μου που πήρε την πρωτοβουλία να δημιουργήσω αυτό το μπλοκ, δεν κόστισε κάτι αλλά αξίζει τόσα πολλά! Θέλω να ευχηθώ καλή συνέχεια στον κάθε ένα σας ξεχωριστά, και σε σένα που θα αφήσεις σχόλιο, και σε σένα που θα διαβάσεις και που δεν θα αφήσεις σχόλιο -είτε επίτηδες είτε επειδή δεν έχεις χρόνο είτε δεν μπορείς για λόγους ανωτέρας βίας- και για σένα που με έχεις υπόψη σου. Γεροί, δυνατοί και υγιείς να είμαστε όλοι μας και όλα θα πάνε ακόμα πιο καλά!

Ευχαριστώ πολύ πολύ πολύ πολύ πολύ πολύ πολύ πολύ!!!
Ιθάκη-man

Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου 2011

Nouvelle week

Τι και αν έχει ραγίζει ο πάγος, τι και αν η Παπαρίζου θα γράψει βιβλίο, τι και αν χώρισε η τάδε με τον τάδε, τι και αν είναι έγκυος η άλλη τάδε... Τι κι αν ο Τζιόβας είπε πως θα ήθελε να έχει παιδί με την Κατερίνα η ζωή συνεχίζεται... Εγώ συνεχίζω να διαβάζω, δεν μου άλλαξε την ζωή μου ή την καθημερινότητα μου το γεγονός πως το τελευταίο άλμπουμ του Σάκη έγινε πολλαπλά πλατινένιο. Δηλαδή αν ασχολιόμουνα και με αυτά θα είχα κρεπάρει προ καιρού...
Για να καταλάβω κι όλας, θα μου πείτε ότι αν φορέσω μπότες και πάω στην θάλασσα με ένα καμπριολέ αυτοκίνητο αντιγράφω την Βίσση; Φατσόνι μου πήγαινε στην άλλη παράγραφο εσύ. Όχι πως έχω το κάμπριο (ούτε άσπρο φόρεμα έχω) αλλά λέμε τώρα... Άντε πες ότι το γυρίζω και σε βίντεο κλιπ σημαίνει πως αντιγράφω την Βίσση; Το βίντεο κλιπ του Απαγορευμένου -όχι της Τζούλιας- το έχετε δει από την αρχή μέχρι το τέλος; Έχω βαρεθεί φαν της Άννας -κατά κόσμον Αννούλας- να λένε στο Facebook πως το καινούργιο βίντεο κλιπ της Βανδή -άλσοου νόουν ας Ντεσπίνα Βάντι- είναι κακή απομίμηση του Απαγορευμένου -όχι της Τζούλιας ξεκόλλα. Και το γράφουν στο στάτους τους λες και ανακάλυψαν την θεωρία της σχετικότητας. Σημειολογία του παραλόγου!
Πλησιάζουν επικίνδυνα τα Χριστούγεννα και δεν έχω πάρει ακόμη δώρα, φυσικά δεν έχω και τα ανάλογα χρήματα για αυτά που σκεφτόμουν και κάποια πράγματα από την λίστα (όπως τα παπούτσια για τον εαυτό μου, ένα καινούργιο ρολόι για το χέρι μου, ένα πλεκτό και ένα καρό πουκάμισο για μένα κ.ά.) πρέπει να μείνουν πίσω... Δεν βαριέσαι μωρέ, στα ξεπουλήματα! Μια φορά είπα να ψωνίσω και εγώ και να τι έπαθα!
Εγώ φοράω το καπελάκι μου και μπαίνω στο κλίμα... it's not about the gifts, it's about the joy the day brings (και ΔΕΝ εννοώ την μέρα των Χριστουγέννων, μιλώ για την κάθε μέρα ξεχωριστά)
Καλή βδομάδα σε όλους!

Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου 2011

It's beginning...

Πάλι κάνω ένα διαλειμματάκι από το διάβασμα και να σας γράψω λίγα πράγματα... Μας έφαγε το διάβασμα, πως να το κάνουμε... Το Σαββατοκύριακο πέρασε χαλαρά, κάλυψα ύλη όχι ενός μαθήματος αλλά δυο και τώρα τρίβω τα χέρια μου σαν δαιμόνιο που είμαι και απλά κάνω χαλαρά επανάληψη! Και ναι μεν διάβασα αλλά καθάρισα το γραφείο, άλλαξα τη διακόσμηση λίγο της βιβλιοθήκης (ξέρεις τώρα, να φεύγουν σιγά σιγά τα ηλίθια βιβλία του πανεπιστημίου που αδίκως τα βάζουμε για μόστρα) και καταφέραμε να στολίσουμε όλοι μαζί, οικογενειακά, το δέντρο!
Ευτυχώς φέτος η μαμά αποφάσισε να μην στολίσει χριστουγεννιάτικα! Ξέρετε πολύ καλά τι σημαίνει “στόλισμα” από τα χεράκια της μαμάς... Ό,τι είχαμε, μα πραγματικά οτιδήποτε είχαμε, έμενε στην θέση του και απλά βάζαμε στα λιγοστά κενά των ραφιών λίγα χριστουγεννιάτικα κεράκια, μερικά διακοσμητικά ανεξαρτήτως προέλευσης και έτος παραγωγής με αποτέλεσμα να έχουμε το καρναβάλι που είχαμε την προηγούμενη περίοδο βαρυφορτωμένο με διάφορα, λιλιπούτεια αν είμαστε τυχεροί, διακοσμητικά. Αν υπήρχε περιοδικό για κακόγουστα σπίτια και κακόγουστη διακόσμηση θα ήμασταν μέσα (αν όχι στο εξώφυλλο).
Αλλά προσπαθούμε να της μάθουμε κάποια βασικά πράγματα, αρχής γενομένης του συνδυασμού των χρωμάτων. Και μαθαίνει δεν λέω, αλλά είναι αυτό το αρχέγονο αίσθημα που έχουν οι μαμάδες όταν ικανοποιούνται μόνο όταν γίνεται το δικό τους ή αυτές που δεν το έχουν τόσο έντονο να συνδυάζουν αυτά που τους λες με αυτά που ξέρουν, με τραγελαφικές καταστάσεις όπως μοντέρνο σκουρόχρωμο τραπεζάκι ΜΕ σεμεδάκι! Ναι, ναι... Συμβαίνουν και στα καλύτερα σπίτια! Και σας το λέω με βαριά καρδιά, και αν φύγουμε το σεμεδάκι θα βάλει χριστουγεννιάτικο τραπεζομάντιλο... Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα...
Καινούργιος μήνας ξεκίνησε, ο τελευταίος της χρονιάς και νιώθω πως χρειάζεται να διορθώσω ακόμα μερικά πράγματα... Υγιεινή διατροφή για μένα λοιπόν, κομμένη η ζάχαρη, τα πολλά γλυκά και τα πατατάκια. Είναι να μην πάρω αποφάσεις εγώ, μην με βλέπετε έτσι! Το μόνο που μένει είναι να αρχίσω γυμναστική. Αλλά προς το παρόν το διάβασμα με καλεί... Αυτή η εβδομάδα είναι γεμάτη, και τι δεν έχει, εξετάσεις, συνέδριο, συνάντηση με διάφορους καθηγητές, μαθήματα και να κλείσω ραντεβού στον οδοντίατρο... Και μόλις ξεκίνησε! Καλή βδομάδα σε όλους μας!
And something else... show no mercy στα σεμεδάκια!!!

Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2011

World AIDS Day 2011


Μια από τις αγαπημένες μου μέρες του χρόνου είναι η 1η Δεκεμβρίου!
Είναι η πρώτη μέρα του τελευταίου μήνα ενός έτους, αυτό σημαίνει πως την επόμενη φορά που θα ανταλλάξουμε ένα “Καλό μήνα” θα είναι καινούργιος χρόνος. Αλλά αυτή η μέρα είναι τόσο μα τόσο ξεχωριστή για μένα. Η 1η Δεκεμβρίου είναι μια μέρα σαν τις άλλες, συνέβησαν πολλά πράγματα, μερικά από τα οποία μπορείτε να βρείτε σε στήλες “Σαν Σήμερα...” ή στο άρθρο της Wikipedia για την ημερομηνία αυτή. Το πιο βασικό γεγονός από όλα είναι ότι σαν σήμερα το 1981 αναγνωρίζεται επισήμως η νόσος του AIDS, ή το Σύνδρομο Επίκτητης Ανοσολογικής Ανεπάρκειας ελληνιστί.
Θα έλεγε κανείς πως το AIDS αποτελεί ακόμη ένα μυστήριο της ανθρωπότητας, ή της επιστήμης καλύτερα. Με ταχείς ρυθμούς οι επιστημονικές μελέτες μας έδειξαν ένα ευρύ φάσμα της νόσου του AIDS και του ιού του HIV. Όμως σήμερα οι άνθρωποι πιστεύουν πως το AIDS είναι ένα μυστήριο. Δυστυχώς δεν είναι και δυστυχώς δεν κάνει διακρίσεις. Το AIDS δεν είναι ευγενικό, δεν θα κάνει καν τον κόπο να σου κτυπήσει την πόρτα, θα μπει μέσα στο σπίτι σου χωρίς να σε ρωτήσει... Για αυτό και μας αφορά όλους.

Προστάτευσε όχι μόνο τον εαυτό σου αλλά και αυτούς που αγαπάς...
Αυτή η μέρα είναι για να ενημερωνόμαστε και να ενημερώνουμε!