Ο γάμος της αδελφής

Η χαρά της μάνας μου για τον γάμο της αδελφής μου δεν περιγράφεται. Μετά από τόσο καιρό, ακόμα είναι περήφανη και χαρούμενη, λέγοντας με χαμόγελο –σαν να έγινε ξανά έφηβη- «Δεν το πιστεύω». Με προθυμία και απροσδόκητη ανυπομονησία προσκάλεσε κόσμο, ντύθηκε και βάφτηκε όπως τις παλιές φωτογραφίες, καλωσόρισε και χαιρέτισε τον κόσμο και τους φίλους της στην εκκλησία και στην δεξίωση.

Και απορώ.

Τι θα συνέβαινε αν έπρεπε να καλέσει τους φίλους της όχι στον γάμο της αδελφής μου, αλλά στον γάμο μιας αδελφής, στον γάμο μου;

Θα ήταν τόσο χαρούμενη; Θα ήταν τόσο ευτυχισμένη; Θα γελούσε, ή θα έκρυβε την χαρά της κάτω από το χαμόγελο. Η μάνα νοιάζεται για τα παιδιά της αλλά η άνευ όρων αγάπη είναι για εμάς ευαίσθητο θέμα. «Ναι μεν… αλλά». 

Δεν μπορώ να παντρευτώ σε εκκλησία και να μπορούσα δεν θα το έκανα, γιατί δεν με εκφράζει. Και σ’ αυτό ακόμα διαφωνούσες. Έλεγες με ένα ύφος σιγουριάς ότι ο πολιτικός γάμος και το σύμφωνο συμβίωσης δεν είναι το ίδιο πράγμα με τον θρησκευτικό γάμο. Προσπάθησα να σου πω πόσο χαζό ακούγεται για τον εικοστό πρώτο αιώνα, προσπάθησα να σου εξηγήσω τη διαφορά μιας ληξιαρχικής πράξης και ενός θρησκευτικού μυστηρίου. Ίσως για να κρατήσω και τον εαυτό μου κάπου όρθιο. Αλλά όχι, για εσένα ο θρησκευτικός γάμος είναι κάτι απαράβατο.

Τι θα συνέβαινε αν γινόταν ο γάμος όχι της αδελφής μου, αλλά ο γάμος μιας αδελφής, ο γάμος μου; Ο πολιτικός μου γάμος;

Το μελετούσα το θέμα καιρό… Μέσα μου είμαι έτοιμος για όλα, έτσι λέω. Αλλά να σε προσπερνάει ο γονιός είναι άσχημο συναίσθημα που δεν μπορείς πάντα να το διαχειριστείς. Όταν η μάνα μου, η ίδια μου η μάνα, λέει «Άντε και εσύ να βρεις κανένα καλό κορίτσι και να παντρευτείς σύντομα» ένα κομμάτι μέσα μου μαραίνεται. Και επειδή στον γάμο ήταν η μάνα μου δεν χόρεψα slow με τον σύντροφό μου, δεν κάθισα με τον σύντροφό μου, δεν είχα ούτε μια αναλαμπή του μέλλοντος με την μάνα μου στον γάμο μου.

Ο γάμος είναι όμως μέρα χαράς.

Να ζήσουμε, να ζήσετε, να αγαπάτε.

Φιλιά

We need to talk

Κανείς δεν μου είπε ότι οι σχέσεις έχουν και τα προβλήματα τους...

Άλλο κι αυτό. Τι μανία είναι αυτή τώρα, που κάποιος πρέπει να σου το πει και καλά για να είσαι προετοιμασμένος. Τι κακό και τούτο. Λες και ο,τι μας συμβούλευσαν εμείς το κάναμε γιατί δεν έχουμε κριτική σκέψη. Λες και ότι μας λένε οι άλλοι είναι αλάθητο. Λες και η ζωή έχει μυστικά...

Σ' αυτό θα καταλήξω. Έχω γράψει και έχω περιεργαστεί αυτό το ποστ ούτε κι εγώ ξέρω πόσες φορές. Έβρισκα το θέμα λυπητερό, καταθλιπτικό, αρνητικό αλλά φαντάζομαι αυτή ήταν η άρνηση μέσα μου. Για στιγμές πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται μικροπράγματα, μικρότητες. Μην γράψεις για αυτό είναι... ξέρω γω γρουσουζιά.

Ε ναι λοιπόν οι σχέσεις έχουν τα πάνω και τα κάτω τους. Όλες οι σχέσεις. Και οι τέλειες. Θυμάμαι τα σχόλια κάποιων για ένα ποστ παλιό με παρόμοιο θέμα, τότε όταν γράφαμε, όταν ήμασταν νέοι (όχι πως τώρα μας πήραν τα χρόνια). Αλλάζουν τα πράγματα, αλλάζουν και οι άνθρωποι... άμα λάχει.

Για χρόνια πίστευα ότι ήμουν ανίκανος να δημιουργήσω και να διατηρήσω μια σχέση. Οι πρώτες απόπειρες ήταν δύσκολες. Η πρώτη σχέση μου, η τωρινή, ήρθε στα είκοσι τέσσερα, ανέλπιστα, τυχαία. Όσο εγώ προηγουμένως είχα αποφασίσει, όντας ντράμα κουήν, ότι έχω κατεβάσει ρολά σαν άνθρωπος πριν καν αποκτήσω εμπειρία στη ζωή, δεν τολμούσα να εκφράσω τις ανησυχίες μου για το θέμα σχέσεις. Μίλησα σοβαρά λίγο με τον Προφυλακτικό, πάλαι μπλόγκερ, καλό παιδί, τον γνώρισα κι από κοντά όταν πήγα τουρ στην Ελλάδα, και μου έλεγε -δεν θυμάμαι πόσο ήμουν- θα έρθουν αυτά αργότερα. Και όντως ήρθαν..  περίπου (μου είπε για συγκατοίκηση κτλ αλλά εδώ αγριευουν τα πράγματα, σε άλλο ποστ αυτά!)

Η ζωή δεν έχει μυστικά. Νομίζω είναι το μότο της σεζόν μου... Δεν υπάρχουν συνταγές επιτυχίας, υπάρχουν μόνο υλικά για κάτι νόστιμο και επιτυχημένο, ή ίσως... Δοκιμασμένο;

*Αγάπη μου, θέλω να μιλήσουμε*

 

 

Mind the (age) gap

“Αυτός θα μπορούσε να είναι πατέρας της”, “Σε λίγα χρόνια θα βγει σε σύνταξη και εσύ δεν θα ζήσεις τη ζωή σου” και πάει λέγοντας. Αυτές είναι οι τοπ ατάκες -κατά τ' άλλα φίλων- καθώς σχολιάζουν ένα... φαινόμενο (μακάρι καιρικό). Μάλιστα, θα έχεις παρατηρήσει και εσύ κάπου, κάπως, κάποτε ότι υπάρχουν ζευγάρια με κάποια διαφορά ηλικίας. Αν και ακόμα και για τις Κασσάνδρες δεν έχει πάρει ακόμα διαστάσεις πανούκλας, επιδημίας ή ούτε εγώ ξέρω τι, θα έχει πέσει στην αντίληψή σου ή θα το 'χεις σχολιάσει και εσύ άθελά σου.

Η αγάπη χρόνια δεν κοιτάει.

Ή άλλως “Η αγάπη περνάει από το στομάχι και όχι από την ημερομηνία γέννησης”

Μιλάω λίγο εκ πείρας αν και εγώ είμαι λίγο γκαντέμω -θα το εξηγήσω πιο κάτω. Ας δεχτούμε ως δεδομένο ότι δεν υπάρχουν τέλειες σχέσεις... Ας δεχτούμε επίσης ότι οι νέοι έχουμε προβλήματα στο να “κάνουμε” σχέσεις παντός είδους. Στον βωμό της σεξουαλικής απελευθέρωσης (η οποία παρερμηνεύεται στο εξής κουλό: το σεξ είναι το σημαντικότερο κομμάτι μιας σχέσης) οι προσωπικές σχέσεις γίνονται επιφανειακές και οι σχέσεις δεν δουλεύουν, τελειώνουν γρήγορα και εύκολα. Υπάρχουν άτομα του κύκλου μου που αλλάζουν συντρόφους με τον ρυθμό που αλλάζει στυλ η Ριάνα, τόσο εύκολα.

Η προσωπική μου ιστορία

Αν σε πολιορκούσαν δυο άντρες, ένας συνομήλικος σου και ένας μεγαλύτερος ποιόν θα διάλεγες;

Να μια κουτή ερώτηση. Κουτή κουτή. Πολύ κουτή. Πείστηκα πολλές φορές να απαντήσω μέσα μου “τον συνομήλικο”, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα... Θα διάλεγα αυτόν που μ' αγαπάει παραπάνω και αυτόν που με κάνει πραγματικά να νιώθω καλύτερα. Τόσο απλά. Α! Και η βασική ορθογραφία τελικά δεν είναι τόσο σημαντικό κριτήριο.

Προσπάθησα πολλές φορές να εξηγήσω τα ανεξήγητα (και ούτε ένα Νόμπελ Φιλοσοφίας). Για παράδειγμα, ποτέ δεν με πλησίασε συνομήλικος μου. Και εκτός διαδικτύου δε με προσέγγισε κανείς. Πρώτο ραντεβού βγήκα στα 22, ούτε στον εχθρό μου δεν το εύχομαι. Για αρκετά χρόνια λοιπόν (και είμαι 26, για όνομα ρε κοινωνία) το δικαιολογούσα αυτό λέγοντας ότι δεν είμαι όμορφος, δεν είμαι ερωτεύσιμος, δεν είμαι ελκυστικός και, το χειρότερο απ' όλα, ότι δεν είμαι ικανός να αγαπηθώ. Το να είσαι και γκέι στην Κύπρο πολλαπλασιάζει κάπως τα προβλήματα. Άσε και τις ταινίες της Disney, μεγάλη ζημιά, αλλά ντάξει το μάθαμε το μάθημα: δεν υπάρχει πρίγκιπας (σπόιλερ).

Ξεφεύγω και αποφεύγω τα κοινωνικά στερεότυπα της ομογαμίας και τις κοινωνικές φόρμες της ηθικής. Δεν ξέρω κανένα ζευγάρι που να γεννήθηκαν και οι δυο την ίδια μέρα και ίδια ώρα, δεν ξέρω ίσως και κανένα ζευγάρι συνομήλικων. Και ποιός ορίζει ποιά είναι αποδεκτή διαφορά ηλικίας; Κανένας, εμείς είμαστε η κοινωνία, δεν είναι εξωγήινα τα φαινόμενα των διαζυγίων, των γάμων σε μικρές ηλικίες, της απιστίας, των αγνώστων πατεράδων παιδιών και πάει λέγοντας.

Η αγάπη, ουσιώδες κομμάτι του ανθρώπου, χρειάζεται να πραγματωθεί ουσιαστικά και αληθινά.

#Φιλοσοφείτε_γιατί_χανόμαστε;

Το Δόγμα του "Για πάντα"

Κανένας από τους φίλους μου δεν ρίχνει την βόμβα του “για πάντα”. Κάναμε μια συζήτηση χθες, προχθές στην παρέα και ακόμα αναρωτιέμαι για κάποια πράγματα και να 'μαι εδώ, να αμπελοφιλοσοφώ για τα των ανθρωπίνων σχέσεων. Οι μόνοι που δικαιούνται να πούνε “για πάντα” κατ' εμέ είναι τα μέντιουμ. Μόνο. Δεν ξέρω πόσοι μπορούν να καταλάβουν αυτά που λέω, γιατί το πάντα και το ποτέ τα 'χω φιλοσοφήσει, έχω ξοδέψει ώρες και ώρες, αμέτρητες μέρες σ' αυτό το πράγμα. Δεν υπάρχει κάτι που να διαρκεί για για πάντα, και ιδιαίτερα ερωτικές σχέσεις.

Όχι δεν γίνομαι σπαστικό τώρα που δεν μπορεί να βλέπει ανθρώπους ευτυχισμένους. Πως δεν μπορώ; Αυτή είναι η ενέργεια που με ωθεί. Θεωρώ δύσκολο δυο άνθρωποι να είναι ερωτευμένοι για πάντα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τους εύχομαι να χωρίσουν ή κάτι. Εύχομαι σε όλους τα καλύτερα και το καλύτερο δυνατό και τίποτα λιγότερο από αυτό. Γιατί όλοι έχουν το δικαίωμα να αγαπούν και να τους αγαπάνε.

Κάποιοι από τους ερωτευμένους μου φίλους δεν μπορούν να το συνειδητοποιήσουν αυτό το “για πάντα”. Ε αυτοί είναι οι εις βάθος ερωτευμένοι που δεν βλέπουν πέρα από το τώρα -και αυτό είναι πολύ καλό. Οι άλλοι που λένε ότι είναι ερωτευμένοι αλλά καταλαβαίνουν αυτά που λέω είναι απλά πληγωμένοι... big time.

Δεν είμαι ο ειδικός σε θέματα σχέσεων αλλά ελευθερία λόγου, είμαι εδώ, λέω την άποψη μου, δεν δηλώνω πουθενά ότι εγώ είμαι ο σωστός και δέχομαι και σχόλια. Ερωτεύτηκα έναν στρέιτ συμμαθητή μου στο Λύκειο -προφανώς και δεν είχα ιδέα πως δουλεύουν τα πράγματα τότε. Έπειτα ερωτεύτηκα έναν σοφιστικέ μεγαλύτερο τύπο ο οποίος αποδείχθηκε ένας απλός σεξομανής με προβλήματα δέσμευσης. Δε μας χέζεις ρε παπάρα! Πραγματικά αυτά τα αστεία με το “προβλήματα δέσμευσης” και “προβλήματα εμπιστοσύνης” πρέπει να σταματήσουν. Άρα εγώ στα προσωπικά μου σε γενικές γραμμές νιώθω άτυχος, πιο άτυχος και από την Αργεντινή στον τελικό του Παγκοσμίου!

Το 'χω ξαναπεί αλλά το ξαναλέω. Το μόνο ζευγάρι το οποίο θαυμάζω για την αγάπη, εμπιστοσύνη και ειλικρίνεια του είναι οι παππούδες μου, από την μεριά του μπαμπά μου. Σήμερα θα ήταν παντρεμένοι για 72 χρόνια! Ουάο! Δηλαδή, γαμώτο, θέλω και εγώ κάτι τέτοιο! Μιλάμε για πάρα πολλά χρόνια, πολύ περισσότερο από μισό ΑΙΩΝΑ! Είχαν έξι παιδιά και τα δυο τα έχασαν όσο ήταν ακόμη μωρά. Η γιαγιά και ο παππούς πέρασαν μαζί τόσες δυσκολίες και ευτυχισμένες στιγμές, πάντα ενδιαφέρονταν ο ένας για τον άλλον και η αγάπη τους ήταν τόσο δυνατή. Ακόμη και τώρα, 11 χρόνια μετά τον θάνατο του παππού, η γιαγιά λέει πως ακόμη τον αγαπά και δεν τον ξεχνά ποτέ. Βουρκώνουν τα μάτια της κάθε φορά που τον θυμάται και είναι τόσο ευαίσθητη. Αυτό είναι το δικό μου για πάντα! Και έχω μια απόδειξη πως δεν είναι ακατόρθωτο.

Ο καιρός όμως αλλάζει... Σήμερα δεν αγαπάμε για τους ίδιους λόγους, ίσως δεν αγαπάμε καθόλου. Δώσαμε τόση πολλή σημασία στο πιο ανούσιο είδος σεξ που υπάρχει στον κόσμο, το περιστασιακό (αυτό και το σεξ για αναπαραγωγή). Βαφτίσαμε ως σεξουαλικά υγιές το να αλλάζουμε συντρόφους και απλά κάνουμε one-night-stands για να μην ξεχάσουμε τι είναι σεξ. Δεν ξέρουμε πως να χειριζόμαστε τα συναισθήματά μας και δεν μας ενδιαφέρουν τα συναισθήματα των άλλων. Παίζουμε με τα συναισθήματα όλων λες και είναι lego και είμαστε βλάκες αν κρίνω από τους δείκτες συναισθηματικής νοημοσύνης της εποχής μας. Στο τέλος της μέρας είμαστε αβοήθητοι και πολλοί από 'μας μόνοι. Και μην μου πεις “έχω και τους φίλους μου”.

Σε αυτό το context όλα είναι εφήμερα και προσωρινά. Η ξάδερφη που παντρεύτηκε πέρσι, χώρισε λόγω, λέει, ασυμφωνίας χαρακτήρων. Τι στο διάολο χριστιανή μου; Περίμενες να κάνεις δυο παιδιά για να καταλάβεις ότι δεν συμφωνούν οι χαρακτήρες σας; Γιατί σου πήρε τόσο πολύ;

Όπως και να έχει, κλείνω με αυτό που είπα νωρίτερα: Όλοι έχουν το δικαίωμα να αγαπούν και να τους αγαπούν. Ποιος είμαι εγώ που θα πω ότι μια σχέση δεν θα διαρκέσει για πάντα... Απλά κατά βάθος ζητώ από τα ζευγάρια που ξέρω να με διαψεύσουν για το ότι όλα είναι εφήμερα και προσωρινά. Θέλω να βλέπω ζευγάρια που να αγαπιούνται και να σέβονται ο ένας τον άλλον, θέλω να βλέπω ζευγάρια και να ξέρω ότι είναι κατορθωτό να χτίσεις μια δυνατή σχέση η οποία θα αντέξει στον χρόνο και γιατί όχι να σε φτάσει μέχρι... όπου φτάσεις.

Declaration

Some guys are as dull as shit. Some gay guys are as dull as shit... Gay life in Cyprus sucks, NOT in a good way... I'm a 23 year old -and almost desperate- guy that happens to be gay. And I am not my dick, I repeat; I am not my dick!

Many men -and women but hey! it's my dramaqueenism moment- have decorative heads, which they take care by cutting their hair. Well, I met a lot of people that have legs to transfer their genitals. Yes, some men have legs to wander around their dicks! And I'm fuckin' sick of it. I once more declare; I am not my dick. My dick does not represent my personality.

Υ.Γ. Δεν μου έβγαιναν όλα αυτά στα ελληνικά... για αυτό τα έγραψα στα αγγλικά.

Well the main reason I don't like gay themed films is that in the films there are so many -unnecessary- sex scenes. So being gay means you are constantly trying to find privacy to have sex, as in Trick? Well -heterosexual- teens also do that (at least in my country). Ok, gays are also people with needs and blah blah blah BUT it's a TON of sex -and drugs- in that films. What the hell am I saying? Do I want decent Disney gay-themed films? No. I want you to go back and think about love. Hashtag #lamest_thing_ever. Do you love someone just because of sex?

You can have the best sex of your life. And maybe -lucky you- you reach an orgasm (which for men is NOT difficult). OK, now you had a shower and you're clean. You return to bed and...? And? Shall we talk a bit? You can't say anything. Oh please don't “How was I?” me!

Our parents -or some of 'em- are truly in love. Every couple has their ups and downs, that's for sure. My grandparents were in deeply love, they were the most loving couple I've ever seen, and my grandma still loves him even he passed away years ago. They have been best friends and lovers, and through the ages they were more and more attracted to each other. They were married for more than half a century, and we can't have a relationship for more than a freakin' year... We are obviously doing something wrong!

A guy called me egocentric. I was pissed off but then I was laughing out loud (a.k.a. Lol-ing). I've neglected my feelings so many times and I was never talking about how *I* feel. I don't care about that anymore, I'm talking and expressing myself so yes, fuck_u_NOT! I don't want another “relationship-attempt” I won't participate in any of your sick experiments. I wanna go out for a date and by the end of that date to still wear ALL of my clothes. Thank you, and screw you.

I don't know what's happening. I am gay and I'm not ashamed. Last week I went out for dinner and I looked around and saw so many gay guys -though my gaydar is not one of the best- that they were enjoying their time. And I met some loving gay couples through last couple of years. Why the hell I wasn't in a healthy relationship until now?

Single or taken? Just hungry

Σε άφησα απληροφόρητο για το τι γινόταν στον αισθηματικό τομέα τόσο καιρό. Πολύ μουγκαμάρα έπεσε η αλήθεια να λέγεται αλλά, βρε, εδώ είμαστε για να διορθώνουμε τα “λάθη” μας. Μου είναι ακόμα περίεργο να μιλάω για αυτό γιατί εκείνος επέμενε να μην του βάλουμε “ταμπέλα” αυτού που έχουμε (φώναζε από μίλια ότι έχει προβληματάρες με την δέσμευση). Από την αρχή όμως

Γνωριστήκαμε μια βραδιά σε μια παραλία, αυτός ήταν με τον επί χρόνια σύντροφό του και εμένα με κουβάλησε μια φίλη μου γιατί δεν ήμουν στα καλά μου με τον στρατό και τέτοια. Μετά από λίγο καιρό ξαναβρεθήκαμε και το επόμενο καλοκαίρι μαθαίνω ότι χώρισε. Το προπερασμένο καλοκαίρι με κάνει add στο φέισμπουκ, δεν θυμόμουν όνομα, απλά είπα “γνωστή φάτσα” είχαμε και ένα σκασμένο κοινούς φίλους, ουοτέβερ. Λίγες μέρες μετά έκανα την σύνδεση... ξεκινήσαμε να μιλάμε.

Μην στα πολυλογώ είπαμε να σμίξουμε τα single μας να γίνουμε album... Πήγαινε καλά. Περνούσαμε ωραία. Εγώ επέμενα να το ονομάσουμε σχέση, αυτός δεν ήθελε να το ταμπελώσουμε (ό,τι και να πεις αναγνώστη μου έχεις δίκιο) και άντε λέω, βρέθηκε για πρώτη φορά άνθρωπος που με γουστάρει και με θέλει ας του δώσουμε μια ευκαιρία. Επιμένω, πήγαινε καλά το πράμα, εγώ είχα που και που τις απορίες μου γιατί να μην το λέμε σχέση και τέτοια (είμαι και πεισματάρης) και σε κάποια φάση (εννιά μήνες μετά) μου λέει ότι γνώρισε κάποιον άλλον.

Κόκκαλο ο Ιθάκη-μαν... για πολύ καιρό κόκκαλο.

"No he diiiiiidn't! I don't believe it" μου είπε η Καιτούλα

Είμαι καλός άνθρωπος όμως και όταν εμφανίστηκε ξανά (θράσος) είπα να δώσω μια άλλη ευκαιρία και όταν πήγα να μιλήσω για το σχεδονκέρατο ένιωθε άβολα (θράσος δις) και δεν ξαναμίλησα περί τούτου. Δεν δούλεψε το part II του λοβ στόρυ, καθόλου. Και έληξε με αυτόν να λέει ότι εγώ δεν θέλω αρκετά και δεν το κυνηγώ αρκετά και δεν προσπαθώ αρκετά... ντάξει. Δεν του ξαναμίλησα, απλά!

Είμαι καλός άνθρωπος όμως (να, από την καλοσύνη ξεκινάνε όλα) και έστειλα μήνυμα για τα γενέθλια του. Στα δικά μου τίποτα, τζίφος (δεν το έγραφε στο φέισμπουκ αλλά και μέχρι τα δικά του είχε διαγράψει το φέισμπουκ ενιχάου, εγώ το θυμήθηκα). Ίσως να ήταν καλύτερο να του έλεγα ό,τι ένιωθα και όταν τα ένιωθα, τώρα δεν έχει και πολλή σημασία, ξέραμε ότι αυτό που είχαμε είχε λήξει όταν γνώρισε κάποιον άλλον (δεν ξεχνώ και αγωνίζομαι, στόχος της εκπαίδευσης φέτος, περίπου).

Για αρκετό καιρό ήμουν στη μουγκαμάρα. Αποφεύγω η αλήθεια να λέγεται να μιλάω για αυτό αλλά ντάξει... πάμε για άλλα (και καλύτερα). Πριν λίγο καιρό βγήκα ξανά για ραντεβού, μετά από ενάμιση χρόνο! Δεν ήταν τόσο ουάου όσο περίμενα. Αλλά κάτι είναι και αυτό... 

ΥΓ. Να μην κάνω γκάλοπ αν έπρεπε να ρίξω το βρισίδι της ζωής μου, ξέρω ήδη την απάντηση.

It's Thursday

Ρωτάω τον εαυτό μου αν έχω ερωτευτεί μέχρι τώρα...

Διστάζω, δεν απαντώ.

Γενικά πιστεύω πως δεν είμαι άνθρωπος με υψηλά standards, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν ξέρω τι θέλω. Αν έχω standards αυτά είναι γενικά. Δεν θα μου κάνει διαφορά τι χρώμα θα είναι τα μαλλιά του άλλου ή δεν θα μου κάνει διαφορά αν δεν έχει μαλλιά, γιατί πολύ δεν εκλαμβάνω το λουκ ως απόδειξη καλής ή κακής συμπεριφοράς. Ούτε ιδιαίτερες “προτιμήσεις” έχω...

Σήμερα γιορτάζει ο έρωτας.

Πριν 2 χρόνια θα σου έλεγα πως δεν θα φιλιόμουν ουδέποτε δημόσια. Τώρα έχουν αλλάξει κάπως τα πράγματα αλλά και πάλι θεωρώ ότι είναι κουλ να εκδηλώσεις τον έρωτα σου δημόσια, δεν είναι όμως ανάγκη να κάνεις με την γλώσσα σου ανασκαφές στις αμυγδαλές του άλλου. Ελευθερία έκφρασης όμως πάνω από όλα. Οι έντονες εκδηλώσεις αγάπης για μένα αναλύονται ως κοινωνικοπολιτισμικές εκφάνσεις της ζωής μας.

Μου την δίνει το οτιδήποτε σε σχήμα καρδιάς...

Αν και η καρδιά δεν έχει αυτό ακριβώς το σχήμα πάλι μου την δίνει. Και νομίζω δεν είναι που δεν είμαι ερωτευμένος τώρα, απλά το βρίσκω παιδιάστικο και αφελές... Ίσως αν υπήρχε ένα εξευγενισμένο σχήμα εγκεφάλου να το γούσταρα περισσότερο γιατί είμαι εγκεφαλικός τύπος. Έχω μάθει (πάθει έγραψα, γλώσσα λανθάνουσα; δεν ξέρω) να μην επενδύω αισθηματικά και αυτό είναι το κυριότερο από όλα που με κρατάει σε σχέσεις μου (διαπροσωπικές, γιατί το άλλο δεν έτυχε, ούτε πέτυχε).

Να ξετυλιχτείς...

Το νόημα είναι όμως να δίνεσαι εκεί που πρέπει, εκεί που το έχεις ανάγκη και εκεί που ικανοποιούνται ανάγκες σου. Είτε αυτό είναι οικογένεια είτε άνθρωπος (ανεξαρτήτως φύλου), είτε ασχολία είτε δουλειά. Δεν θα αναπτύξω τώρα θεωρίες και πυραμίδες Μάσλοου, αυτά να τα διαβάσετε μόνοι σας!

Και όσον αφορά στον έρωτα...

Ποτέ μην λες ποτέ...

One-Two (x3)

Εν μέσω εξεταστικής σου γράφω αγαπημένε μου αναγνώστη,

δεν έχω τίποτα να σου γράψω αλλά γράφω για να μην νομίσεις πως κρέμομαι από κανα φωτιστικό!

Περιληπτικά τι έγινε στο προηγούμενο επεισόδιο:

Η τεχνολογία είναι είτε πλανεύτρα είτε θαύμα και μας κάνει χάρες. Και εκεί που είσαι με το touch κινητό σου και θες να στείλεις σε κάποιον ένα μήνυμα με γλυκόλογα να το στέλνεις σε έναν άλλον. Και όχι δεν ήμουν ο αποστολέας, ήμουν ο λήπτης. Αλλά σου ανοίγει τα μάτια η τεχνολογία, αλλά μόνο τα μάτια!

Το φέισμπουκ έχει καταστρέψει τις καλύτερες οικογένειες. Εκεί που κάθεσαι αμέριμνος και ανοίγεις το φέισμπουκ να περάσει λίγο η ώρα σου βλέπεις στο νιουζ φετ σου ότι ένας φίλος σου έχει πάει έξω, αν και πριν λίγο σου λεγε πως θα μείνει σπίτι γιατί κουράζεται, και κάνει και τσεκ-ιν το ζώον για να σου σπάσει τα νεύρα σου.

Συμπέρασμα: η τεχνολογία μας κάνει δειλούς! Φοβόμαστε να πούμε στον άλλο κατάμουτρα αλήθειες, και κρυβόμαστε πίσω από τα δάκτυλα μας! Μπράβο εύγε! Τόσα εκατομμύρια χρόνια ζούμε σε αυτόν τον πλανήτη ακόμα θα βρούμε την ισορροπία... Ελεεινό enough!

Και πάνε μέρες να βγω από το σπίτι γιατί διαβάζω. Πρώτη φορά διαβάζω τόσο πολύ! Δηλαδή θαυμάζω τον εαυτό μου... Ποιος να μου το 'λεγε. Να δεις που θα θέλω κι άλλο αφού τελειώσει (μη χε)!

12 του 12 του 12 και σχεδόν 12

Καλά να 'μαστε!

Have to catch up...

Εθελοντές θέλω τώρα...

Hey Monday

Τα τελευταία χρόνια αφοσιώθηκα στα μαθήματα και όταν είχα δουλειά και στην δουλειά και μάλιστα στόχευα στο να έχω όσο το δυνατόν πλουσιότερο πρόγραμμα. Τώρα αναλογιζόμενος τα δεδομένα φτάνω σε κάποια συμπεράσματα. Δεν ξέρω αν είναι τυχαίος ή αβάσιμος συλλογισμός, μαλακία σκέτη ή μαλακία στο τετράγωνο. Όπως και να έχει σκεφτόμουν πως όλο αυτό το ξεσήκωμα του τελευταίου χρόνου για να μάθω τι θα κάνω σε ένα χρόνο, όταν θα έχω τελειώσει το πανεπιστήμιο, είναι νομίζω μέρος της κάλυψης κενών από διάφορους τομείς της ζωής μου.

Κάποιος θα έλεγε πως είμαι άνθρωπος που δεν μπορώ να μην κάνω τίποτα. Στις καλοκαιρινές διακοπές δούλευα εθελοντικά και έκανα προσωπική εργασία (για προσωπική εκμετάλλευση και όχι μόνο). Ο τομέας όμως που παραμένει απόμακρος έκτοτε είναι ο αισθηματικός. Και απλά ο διακαής μου πόθος να βρω κάτι να κάνω είναι νομίζω η αφορμή να μην ασχοληθώ ακριβώς με τον αισθηματικό μου τομέα.

Ναι μεν η αβεβαιότητα είναι άπλετη για όλους τους τομείς της ζωής μας -ιδιαίτερα σήμερα- αλλά στον αισθηματικό τομέα τα πράγματα είναι πάντα διαφορετικά. Ο έρωτας είναι από τα τελευταία πράγματα που επηρεάζει η κρίση και παράλληλα είναι το πιο ευπροσάρμοστο πράγμα ως προς τα υπόλοιπα (δεν χρειάζεται πια να ταξιδέψεις σε εξωτικό προορισμό για να περάσεις καλά με το ταίρι σου) αλλά το πιο απροσάρμοστο για τα υπόλοιπα (επειδή έχει κρίση δεν δυσκολεύεσαι να ερωτευτείς).

Σαν τις ομάδες αίματος, σαν το Ο που είναι πανδότης έτσι ο έρωτας έρχεται όποτε θέλει και χτυπάει ότι πλεούμενο, τρεχούμενο και παρατρεχούμενο (προκαλώντας αρκετές φορές αναταραχές, γλυκές, πικρές ή ευχάριστες) και σαν την ομάδα ΑΒ που είναι πανδέκτης ο έρωτας δεν έχει τρομερές απαιτήσεις και όταν πάρει κάτι το δέχεται, τέλος.

Ναι η αβεβαιότητα είναι παντού, καλό είναι να υπάρχει και αυτή. Και δυσκολευόμαστε πάντα να πάρουμε μια στάση απέναντι στην ζωή, γιατί με την αβεβαιότητα δεν έχεις και πολλές επιλογές ή θα κάνεις το πλάνο σου για το μέλλον (Plan B included) ή δεν θα το κάνεις. Και ο αισθηματικός μου τομέας είναι τόσο χαώδες όσο και η παγκόσμια οικονομία σήμερα. Βρισκόμαστε μπροστά από μια μαύρη τρύπα και το μόνο που μάθαμε είναι πως το σύστημα που λειτουργεί τώρα δεν μας κάνει...

Φοβάμαι; Ίσως. Ίσως να υπήρξαν λίγες φορές κάποιες ευκαιρίες και να τα έκανα μαντάρα. Ίσως να φοβόμουν και τα έκανα μαντάρα. Δεν θεωρώ πως είμαι άτυχος γιατί δεν πιστεύω πως υπάρχει η τύχη. Και για να σου τα πω και εσένα λίγο πιο λιανά... Τώρα υπάρχουν δυο λύσεις στο άγχος μου. Πρώτη, η εργομανία (μαθήματα και μελέτη... πάλαι και η δουλειά) και δεύτερη λύση η αγκαλιά. Σε λίγο θα φύγουν και τα μαθήματα και επομένως και η μελέτη... Δουλειά δεν μας βλέπω να βρίσκουμε...

Αλλά για να μην αγχωθείς και εσύ αναγνώστη μου καλέ, δεν με απασχολεί ιδιαίτερα, απλά βρήκα χρόνο να εκφράσω γραπτώς την σκέψη που με βασανίζει εδώ και 2-3 μέρες. Μπορεί να μην μιλάω πολύ, αλλά όταν χρειάζεται γράφω! Να 'σαι καλά... Τελειώνει και ο Σεπτέμβρης σιγά-σιγά, καλός μήνας ο άτιμος!

Καλή βδομάδα!

Feedback

Την Κυριακή, η μάνα μου μού είπε πως μοιάζω στον Άλεξ Κάβδα... Και φυσικά το εξέλαβον ως θετικόν, μη σου πω θετικότατον, καταρχάς με είπε σούπερ κούκλο, κινητικό νέο και δη και κούκλο, plus ήμουν όντως αναμαλλιασμένο για αυτό την δικαιολογώ! Όπως και να έχει χαίρομαι για την δήλωση της αυτή γιατί το ηθικό μου εκτιμά αυτές τις σπάνιες λέξεις που βγαίνουν μια φορά στα χίλια χρόνια. Επιπλέον μου δίνει την αφορμή να μιλήσω για το feedback, ελληνιστί ανατροφοδότηση! Αγαπημένος όρος του μάρκετινγκ -το οποίο δεν κατέχω.

Σε μια συζήτηση-τρικυμία με έναν συν-παθόντα που είπαμε περί ανέμων και υδάτων, περί έρωτος και σεχ, περί αυτοπεποίθησης και μάρκετινγκ του εαυτού (το πως παρουσιάζουμε τον εαυτό μας στους άλλους) φθάσαμε σε μια μίνι υπό-συζήτηση για τα σχόλια που μπορεί κάποιος νέος να λάβει. Στην Κύπρο τα πράγματα είναι δύσκολα, καταρχάς είμαστε ένα νησί και το μισό έχει ήδη αλληλοπαρθεί (και εμείς άπαρτοι αλλά δεν είναι το θέμα μας αυτό).

Και διετύπωσα την εξής άποψη: ότι τα διάφορα θετικά σχόλια που λαμβάνω, μηνύματα, παραμηνύματα κτλ δρουν θετικά στα επίπεδα της αυτοπεποίθησης μου και ενίοτε στα μηνύματα αυτά συμπεριλαμβάνονται τα αισχρά σχόλια ενός κάφρου (ενίοτε είπα). Φυσικά με το πέρασμα του χρόνου (γιατί μιλάμε για χρονοβόρες διαδικασίες, μπροστά σε αυτό η γραφειοκρατεία στην Κύπρο δεν είναι τίποτα) ξενερώνεις αφάνταστα όταν είσαι μέλος μια φάσης γραμματόσημου ή μιας φάσης, pure καλαμαριστί, καβάντζας.

Και το point of view μου ήτο απλό. Και θα σας δώσω παράδειγμα: κάθε εταιρεία έχει τον κύκλο της, εξειδικεύεται σε κάτι, έχουμε για παράδειγμα ένα κατάστημα-εταιρεία που πουλάει ηλεκτρονικά είδη. Απευθύνεται σε ένα άλφα κοινό. Πως θα ξέρει η εταιρεία πως ο κόσμος, το κοινό της την ξέρει; Θα διαφημιστεί και θα μαθευτεί, σπάνια κάποιος θα την πλησιάζει χωρίς να την ξέρει (αλλά υπάρχουν και αυτά). Και πως θα ξέρει η εταιρεία ότι το εμπόρευμα της είναι καλό; Θα το δει από τις πωλήσεις. Και πως θα ξέρει η εταιρεία τι κάνει καλό, τι δεν κάνει καλό; Ανατροφοδότησις!

Το κοινό οφείλει να ανατροφοδοτεί την εταιρεία... Το καταλάβαμε έτσι; Όμως πέρα από την κίνηση (ακόμα δηλαδή και αν το κοινό ανατροφοδοτεί με σχόλια) υπάρχει το γραφείο δημοσίων σχέσεων και μάρκετινγκ το οποίο θα χειριστεί τις απαντήσεις αναλόγως...

Ευχαριστώ μαμά!

Καλή βδομάδα να 'χετε! Και εγώ πάω για το τρέξιμο μου (το μεταφορικό, το κυριολεκτικό ίσως απόψε)

*Κουδουνάκι ανακοίνωσης* Η κα. Τουλίπα παρακαλείτε να επικοινωνήσει μαζί μας για το βίντεο, ευχαριστώ *Κουδουνάκι ανακοίνωσης*

The Exes

Η πρώτη σκέψη για αυτό το θέμα μου ήρθε πριν λίγα χρόνια, στα δεκαεννιά, αφού χώρισε μια καλή μου φίλη μετά από ένα δεσμό χρόνων και αφού συνειδητοποιούσα πως η σχέση που είχα με τον Dow George ήταν μούφα. Μια μέρα, όταν πήγα σπίτι του (και δεν πήγα για λεμονάδα) άρχιζα να νιώθω κι άλλους στην ατμόσφαιρα. Ναι ακούγεται σχεδόν εμμονή ή κάποιου είδους νοητικής τρέλας αλλά ποιος είπε πως η εφηβεία τελειώνει και καλά στα δεκαοκτώ;

Πάνε χρόνια να τον δω και είχα ξεχάσει πόσο δραματικός ήμουν μερικές φορές, αλλά τον είδα πριν λίγες μέρες να περνά από μπροστά μου με το αυτοκίνητο του (δάνειο #1) να πηγαίνει στο μοντέρνο διαμέρισμα του (δάνειο #2) και θυμήθηκα αρκετά άκυρα πράγματα. Θυμόμουν ότι ήμουν υπερβολικός, και ακόμα το έχω... Θυμόμουν πόσο μου την έδινε όταν με έγραφε στα παλιά του τα παπούτσια (για το άλλο, κανένας λόγος), και ακόμα μου την δίνει... Μετά θυμήθηκα αυτό με τους πρώην και μια σχετική ερώτηση που του είχα κάνει (μοιραίο).

Μερικές φορές, θυμάμαι, με πείραζαν τα σεντόνια γιατί ήξερα πως έχουν απλώσει και άλλοι το σώμα τους εκεί. Δεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα... Είμαι ακόμη κάπως σαχλός και μούχλας. Αλλά ο παράγοντας πρώην νόμιζα πως θα με κρατούσε οπωσδήποτε μακριά από κάποιον. Φέτος (μεγαλώνοντας κερδίζεις και σοφία) σκεφτόμουν -γιατί κάτι έτυχε- ότι για να χωρίσουν δυο άνθρωποι (multi-night-stand are not included) σημαίνει πως υπήρχε ο άλφα ή βήτα λόγος. Όσο δεν είμαι εγώ ο άλφα ή ο βήτα λόγος δεν με απασχολεί ποιος είναι ο πρώην σου (best friends' exes are not included).

Ιδιαίτερα όταν μιλάμε για μεγάλους, ενήλικες ανθρώπους, οι χωρισμοί είναι οριστικοί συνήθως (τώρα ή μιλάω για μέσο όρο ή για αυτό που έχω υπόψη μου, δεν έχω αποφασίσει ακόμη). Θα με πείραζε να τα φτιάξω με κάποιον που ξέρω τον πρώην του, μόνο αν ο ίδιος έχει ακόμα σοβαρά issues με τον πρώην του (απλήρωτοι... “λογαριασμοί” included).

Over-sentimental

...without becoming over-sentimental

Σταμάτησα το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου. Τέτοια ώρα άκουγα μόνο την ανάσα μου. Ήλπιζα πως θα ακούσω και τον ήχο ή έστω την δόνηση ενός μηνύματος, ακόμη και τώρα που έφτασα σπίτι κοιτάζω το κινητό. Είναι περίεργο πού μπορεί να σε οδηγήσει η ανασφάλεια... Σε τόπους σκοτεινούς που ξεφεύγουν ακόμη και την υποκειμενική σου πραγματικότητα.

Είχα βρεθεί σε παρόμοια κατάσταση το περασμένο καλοκαίρι. Είχα στείλει σε αυτόν ένα τραγούδι. Δεν ξέρω αν το άκουσε, και δεν έχει σημασία γιατί δεν ήταν αυτό που ήθελα να του στείλω. Αυτό που ήθελα να του στείλω νομίζω θα τον φόβιζε και θα έκανε πίσω και εξάλλου χαρακτηρίζομαι από υπερσυναισθηματισμό. Βιασύνη, ανασφάλεια, ανησυχία, όλα μαζί; Δεν ξέρω. Έστειλα τελικά ένα άλλο τραγούδι. Έφευγε εκείνη την μέρα και αν και ένιωθα μια σιγουριά πως θα τον ξανάβλεπα αφού επιστρέψει θα ήθελα να τον δω πριν φύγει. Ρομαντισμός και υπερσυναισθηματισμός μαζί.

Η υπερβολή μου είχε φτάσει σε ανείπωτο επίπεδο εκείνη την μέρα. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι κλιπάκι για το τραγούδι -αυτό που πραγματικά ήθελα. Απορώ και εγώ μερικές φορές με τον εαυτό μου... Αυτό που με ανησυχεί είναι αν θα τον βρω εγώ όταν επιστρέψω...

Νιώθω κάτι σαν ηθοποιός, φιλόσοφος και καλλιτέχνης ταυτόχρονα. Κάτι σαν ηθοποιός γιατί δίνω ρέστα σε δραματικές μου αντιδράσεις, κάτι σαν φιλόσοφος γιατί μου την δίνει η καθημερινότητα, η εφημερίδα, ο θόρυβος και αναζητώ την απομόνωση και κάτι σαν καλλιτέχνης γιατί επενδύω συναισθηματικά και δεν αρνούμαι την ζωή.

Και ένα μήνυμα μου λέει να μην ανησυχώ... Θα προσπαθήσω.

Taste like...

Τι γίνεται όταν τα σκατώσεις; Ποιο είναι το επόμενο βήμα; 

Πολλές φορές δεν ξέρεις τι να απαντήσεις. Καλά... Το διορθώνω. Πολλές φορές δεν ξέρω τι να απαντήσω. Γιατί μερικοί άνθρωποι ζητάνε απαντήσεις ακόμα και σε προτάσεις κατάφασης. Μου αρέσει να απαντώ, μου αρέσουν οι συνεντεύξεις και όχι οι ανακρίσεις. Μου αρέσει να απαντώ σε ερωτήσεις. 

Πριν καιρό νόμιζα πως είμαι άνθρωπος των δηλώσεων περισσότερο και όχι των απαντήσεων. Ακόμη και να με ρωτήσεις κάτι θα σου απαντήσω για αυτό από κάτι άλλο ή από κάτι προσωπικό. Ακόμα και στις εξετάσεις, δεν απαντώ όλες τις ερωτήσεις γιατί ή δεν ξέρω τι να απαντήσω ή πιστεύω πως δεν χρειάζεται απάντηση. Κι όμως βρίσκω λογική σε αυτό -κάτι στο οποίο διαφώνησε για πρώτη φορά καθηγήτρια εφέτος. Ξέρω πως τις περισσότερες φορές προσπαθώντας για το καλύτερο καταλήγω στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Οι καλές προθέσεις δεν είναι εγγύηση για καλό αποτέλεσμα.

Ίσως δεν τα σκάτωσα. Απλά η αλήθεια, η οποία δεν είναι μονόπλευρη και απλή, μπορεί να φαίνεται χαώδες γιατί όντως στο εσωτερικό κάποιου, στο εσωτερικό μου, να επικρατεί το χάος. Μπορεί όντως να μην ξέρω τι μου γίνεται, μπορεί όντως να μην ξέρω τι έχω πραγματικά απέναντι μου και δεν ξέρω πως να συμπεριφερθώ, μπορεί να μην κατάλαβα ποια σχέση μας χαρακτηρίζει. Δεν ξέρω τι κάνω όμως τώρα. 

Να κάνω την πάπια και να κάνω πως δεν έγινε κάτι; Μα θα γίνω πάπια α λ' οράντζ κάποτε... Από την άλλη δεν υπάρχει κανένας ουσιαστικός λόγος να σκαλίζω τα πράγματα, καταντώ βαρετός (με γρηγορότερη ταχύτητα) ίσως δεν τα σκάτωσα. Δεν μου λέει αν τα σκάτωσα, απλά περιμένει απάντηση σε μια ερώτηση κατάφασης.

Big Piece

Υπάρχει ο ένας, υπάρχει το άλλο μισό; Για να μην σπαταλώ την ώρα σου η απάντηση είναι όχι, ή τουλάχιστον είμαι πεπεισμένος πως δεν υπάρχει. Το ξέρω, έχω την μορφή του λιλιπούτειου κόκκινου σου εαυτού σου και κρατάω καρφίτσες όταν εσύ πλησιάζεις σε μπαλόνια, αλλά δεν μπορώ αλλιώς, πως να το κάνουμε; Καταρχάς είμαι πολύ εγωιστής για να δεχθώ πως ένας άνθρωπος είναι ανολοκλήρωτος και η έλλειψη μοιρολατρίας εκ μέρους μου τα τελευταία χρόνια με οδήγησε στο πιο πάνω συμπέρασμα.

Για παράδειγμα, ένα παιδί γεννιέται από την πολλαπλή αναπαραγωγή κυττάρων όταν ένα σπερματοζωάριο συνάντησε ένα ωάριο και κάναν τα δικά τους. Το παιδί όμως δεν είναι το ωάριο και το σπερματοζωάριο, από τότε που βρέθηκαν αυτοί οι δύο πέθαναν, έσβησαν, γεια! Πως όταν σε τσιμπάει μέλισσα η ίδια πεθαίνει; Σας έχει τσιμπήσει μέλισσα; Ε εμένα με τσίμπησε και ξέρω. Ο οργανισμός λοιπόν που αναπαράχθηκε από την σύζευξη ενός ωαρίου και σερματοζωαρίου – που σύντομα θα έχει χέρια πόδια και φωνητικές πτυχές και θα σου τα κάνει μπάλες του μπόουλινγκ- από μόνος του πλέον μεγαλώνει. Το παιδί δεν είναι κτήμα κανενός και ούτε έπρεπε να γίνει.

Δες με εμένα, διαδικτυακά έστω. Είμαι ένα παλικάρι σαν τα κρύα τα νερά (πως είναι τα κρύα τα νερά εκτός από κρύα; οέο;) γεννήθηκα, μεγάλωσα, μεγάλωσα σε μήκος, σε πλάτος και ύψος, ακόμα και τα κοκαλάκια μου μεγάλωσαν και τρίχες έβγαλα κι όλα αυτά χάρις σε μένα. Ναι-ναι, τα κύτταρα μου αναπαράχθηκαν και η κινητικότητα συνεχίζεται. Τα κύτταρα μου ακόμα αναπαράγονται. Κάνε peeling να δεις πόσα νεκρά κύτταρα έχεις πάνω σου...

Άτομο! Σύμφωνα με το Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής του Ινστιτούτου Νεοελληνικών Σπουδών ΑΠΘ άτομο (χημικός όρος) είναι “το ελάχιστο και μη διαιρετό με συνηθισμένες μεθόδους τμήμα της ύλης ενός στοιχείου”. Ω! Και ξέρετε πολύ καλά τι γίνεται όταν το άτομο διασπαστεί... Ω! Ναι! Τραγωδία που δεν θα δείτε ποτέ στην Επίδαυρο! Αλλά έστω αν δεχθούμε τον άλλο ορισμό της λέξης θα δούμε πως είναι ο άνθρωπος ως μονάδα, ένα πρόσωπο ή οποιοδήποτε βιολογικό οργανισμό σε αντιδιαστολή προς το είδος του.

Ναι ξέρω είναι λίγο tricky να μιλάς με όρους λεξικού γιατί ακόμη και τα λεξικά είναι λίγο χαζά ενίοτε. Και από αυτό νομίζω πως θα φτάσω στο συμπέρασμα πως έχουμε μια έμφυτη μαζοχιστική τάση, περίμενε δεν τελείωσα, θα με πεις και Φροϋδιστή αμέσως, να ψαχουλεύουμε τα πάντα και να ψάχνουμε ορισμούς. Ωραία αυτό ήταν μια απλή σκέψη, απλή σκέψη του ομιλούντος, του λέγοντος, του γράφοντος και ελπίζω όχι γραφουμένου, keep that in mind, αν και απ' ότι κατάλαβα δεν πολυ-φιλοσοφείτε τελευταίως, που από την μια είναι υπέροχο αν σκεφτεί κανείς τα πόσα περνάμε καθημερινά ειδικά τον τελευταίο καιρό και από την άλλη δεν είναι καλό γιατί δεν με βολεύει. Με την ευφράδεια λόγου που με κατέχει τις τελευταίες μέρες -ναι έτσι λέμε την στιγμιαία λογοδιάρροια- γράφω αλλά απάντηση δεν παίρνω...

Και πάμε αμέσως στη χρήση οπτικοακουστικού υλικού. Κάπου διάβασα πως κάνει καλό, τραβά την προσοχή του ακροατή και τον χαλαρώνει από το πολύ μπλαμπλαμπλα!

Είστε έτοιμοι να κυλήσετε;

Last Friday Night

Χθες πήγα σε ένα θέατρο σε ένα χωριό έξω από την πόλη. Μην ανησυχείς, το τελευταίο πράγμα που λείπει από εδώ μέσα είναι οι κριτικές θεάτρου (μια φορά το επιχείρησα, νομίζω ήταν αρκετό). Και καθίσαμε και περιμέναμε να αρχίσει το έργο (πρωτότυπο) και παρατήρησα πως ήρθαν να δουν το θέατρο και μερικοί νέοι, απίστευτο πράγμα. Και ώσπου παρατήρησα τα πιτσιρίκια που κάθονταν δυο σειρές μπροστά μου...

Γυμνασιόπαιδα. Ήταν 3 παιδιά, 2 κορίτσια και 1 αγόρι. Τα κορίτσια πρέπει να ήταν αδελφές ή κάτι γιατί έμοιαζαν και μιλούσαν με ένα κύριο που είπε την μια από τις δυο κόρη του. Και σας λέω έπαιζε φάση με το αγόρι. Μέχρι να ξεκινήσει το έργο ο πατέρας έβλεπε τα παιδιά αλλά όταν ξεκίνησε το έργο χαμογελούσα -και ΔΕΝ ήταν για το θεατρικό! Έβλεπα τα μικρά που πείραζε ο ένας τον άλλον. Ξεκίνησε το αγόρι να... τσιμπήσει, γαργαλίσει θα σας γελάσω, την κοπελιά. Και η κοπελιά τον πείραζε κι αυτή με την σειρά της. Και έβλεπα τα χαμογέλα τους που ακόμη λίγο θα άγγιζαν τα αυτιά τους κυριολεκτικά.

Εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος! Ένιωθα πως ήμουν ο Έρωτας, ένιωθα τεράστια ικανοποίηση που έβλεπα πρώιμο φλερτ. Αχ! Τα σκατόπαιδα με συγκίνησαν! Τι να σου λέω, ένιωθα πως φορούσα άσπρο βρακάκι, είχα φτερά και στεφάνι με πούπουλα και κρατούσα βέλη με κόχη σε σχήμα καρδίας. Το μόνο που μου έλειπε ήταν οι κοιλιακοί και το μπλε το μάτι, αλλά άστα αυτά είναι αλλού παπά ευαγγέλιο!

Λίγο πιο πέρα είδα ένα άλλο αγόρι, αυτό πρέπει να ήταν του λυκείου. Ναι το ξέρω πως τα λέω έτσι λες και κατηγοριοποιώ αρνιά, αρνί ρίφι γάλακτος, αρνί κυπριακό, αρνί ελευθέρας βοσκής και δεν μαζεύεται, αλλά προσπαθώ να σε πληροφορήσω. Και αυτή που τον συνόδευε ήταν σίγουρα η φίλη του και αν δεν είχαν σχέση σήμερα, μέχρι την Δευτέρα θα τα έχουν πίστεψε με! Αυτοί ήταν σε άλλο επίπεδο... τον φίλησε κλεφτά στο μάγουλο την ώρα της παράστασης.

Και ναι ξέρω τι σκέφτεσαι, ΠΟΙΟΣ στο διάολο παρακολουθούσε την παράσταση; Και γιατί στα διάολα πληρώσαμε να δούμε μια παράσταση που κανείς δεν την έβλεπε. Αλλά έλα μωρέ για Παρασκευή βράδυ καλά ήταν!

Καλό σας Σαββατοκύριακο!

Love day

Η αγάπη έχει χίλια πρόσωπα... Μπορείς να την δεις όταν ένα γεροντάκι κρατά χέρι την αγαπημένη του. Μπορείς να την δεις εκεί που παίζουν τα παιδιά. Μπορείς να την δεις στο βλέμμα της μητέρας όταν βλέπει το παιδί της να λαμβάνει μέρος στην παιδική παράσταση του σχολείου. Μπορείς να την δεις σε ζευγάρια που παντρεύονται είτε στην εκκλησία είτε στο δημαρχείο. Μπορείς να την δεις μέσα σε φωτογραφίες. Μπορείς να την δεις σε ένα μονάχα βλέμμα και πολλές φορές η εικόνα αυτή αντιστοιχεί με τα λόγια.

Αν ο έρωτας είναι κεραυνοβόλος τότε η αγάπη είναι ένα μεγάλο οικοδομικό έργο που θα πάρει χρόνο, και αν αναβληθεί η ημερομηνία παράδοσης ίσως να 'ναι και για το καλύτερο μας. Η αγάπη κτίζεται όπως κτίστηκε η πιο μακριά γέφυρα στον κόσμο, όπως ο πιο ψηλός ουρανοξύστης (ή ουρανογαργαλητής), όπως το μεγαλύτερο σύμπλεγμα τεχνητών νησιών, όπως το μεγαλύτερο αεροδρόμιο στον κόσμο. Φυσικά όπως και σε άλλα πράγματα στον κόσμο και στην ζωή μας, τα μικρά είναι που έχουν σημασία. Διότι τι θα ήταν οι γέφυρες, οι ουρανοξύστες, τα τεχνητά νησιά ή και τα αεροδρόμια αν δεν έκτιζαν πρώτα ένα μικρό σπιτάκι;

Χαρείτε την αγάπη σας... Σήμερα, αύριο. Κάθε μέρα!

Και να θυμάστε ότι την αγάπη μπορείτε να την δείτε και στα μάτια δυο αγοριών ή δυο κοριτσιών. Και ας μην μπορούν να κρατούν το χέρι ο ένας του άλλου, κι ας μην μπορούν παντού -όχι ακόμη- να κάνουν οικογένειες και παιδιά ή να παντρεύονται. Σε φωτογραφίες πάντως μπορείς να την δεις.

Και αυτή η αγάπη δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις υπόλοιπες!

Για ένα κόσμο χωρίς διακρίσεις... μόνο με αγάπη!

Ithaki-μαν