Ο γάμος της αδελφής

Η χαρά της μάνας μου για τον γάμο της αδελφής μου δεν περιγράφεται. Μετά από τόσο καιρό, ακόμα είναι περήφανη και χαρούμενη, λέγοντας με χαμόγελο –σαν να έγινε ξανά έφηβη- «Δεν το πιστεύω». Με προθυμία και απροσδόκητη ανυπομονησία προσκάλεσε κόσμο, ντύθηκε και βάφτηκε όπως τις παλιές φωτογραφίες, καλωσόρισε και χαιρέτισε τον κόσμο και τους φίλους της στην εκκλησία και στην δεξίωση.

Και απορώ.

Τι θα συνέβαινε αν έπρεπε να καλέσει τους φίλους της όχι στον γάμο της αδελφής μου, αλλά στον γάμο μιας αδελφής, στον γάμο μου;

Θα ήταν τόσο χαρούμενη; Θα ήταν τόσο ευτυχισμένη; Θα γελούσε, ή θα έκρυβε την χαρά της κάτω από το χαμόγελο. Η μάνα νοιάζεται για τα παιδιά της αλλά η άνευ όρων αγάπη είναι για εμάς ευαίσθητο θέμα. «Ναι μεν… αλλά». 

Δεν μπορώ να παντρευτώ σε εκκλησία και να μπορούσα δεν θα το έκανα, γιατί δεν με εκφράζει. Και σ’ αυτό ακόμα διαφωνούσες. Έλεγες με ένα ύφος σιγουριάς ότι ο πολιτικός γάμος και το σύμφωνο συμβίωσης δεν είναι το ίδιο πράγμα με τον θρησκευτικό γάμο. Προσπάθησα να σου πω πόσο χαζό ακούγεται για τον εικοστό πρώτο αιώνα, προσπάθησα να σου εξηγήσω τη διαφορά μιας ληξιαρχικής πράξης και ενός θρησκευτικού μυστηρίου. Ίσως για να κρατήσω και τον εαυτό μου κάπου όρθιο. Αλλά όχι, για εσένα ο θρησκευτικός γάμος είναι κάτι απαράβατο.

Τι θα συνέβαινε αν γινόταν ο γάμος όχι της αδελφής μου, αλλά ο γάμος μιας αδελφής, ο γάμος μου; Ο πολιτικός μου γάμος;

Το μελετούσα το θέμα καιρό… Μέσα μου είμαι έτοιμος για όλα, έτσι λέω. Αλλά να σε προσπερνάει ο γονιός είναι άσχημο συναίσθημα που δεν μπορείς πάντα να το διαχειριστείς. Όταν η μάνα μου, η ίδια μου η μάνα, λέει «Άντε και εσύ να βρεις κανένα καλό κορίτσι και να παντρευτείς σύντομα» ένα κομμάτι μέσα μου μαραίνεται. Και επειδή στον γάμο ήταν η μάνα μου δεν χόρεψα slow με τον σύντροφό μου, δεν κάθισα με τον σύντροφό μου, δεν είχα ούτε μια αναλαμπή του μέλλοντος με την μάνα μου στον γάμο μου.

Ο γάμος είναι όμως μέρα χαράς.

Να ζήσουμε, να ζήσετε, να αγαπάτε.

Φιλιά

#SpeakLove

Πραγματοποιήθηκε χθες το 4^ο ετήσιο φεστιβάλ Υπερηφάνειας, γνωστό σε όλους Pride. Έκανα τη βόλτα μου και κατέγραψα τα σχόλια μου, μετά φυσικά και από αμέτρητες συζητήσεις, food-for-thought. Είδα, θαύμασα και τελικά απόρησα. Και ιδού η Αγία Τριάς:
 

Η θρασύτητα των πολιτικών 

#SpeakPolitics

Αντιλαμβάνομαι την ευαίσθητη ισορροπία που πρέπει να κρατήσει η αντιπροσωπεία της Accept με τους πολιτικούς αλλά νομίζω είναι οι τελευταίοι που θα έπρεπε να έχουν λόγο, ειδικά όταν έπονται εκλογές. Γκέι και πολιτική πάνε μαζί, γιατί μιλάμε για «ανεξερεύνητα βάθη» όχι ωκεανών, αλλά βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το νομοσχέδιο για την νομική αναγνώριση ταυτότητας φύλου έπρεπε να περάσει εδώ και καιρό, αλλά μη γελιέστε, οι πολιτικοί έχουν σοβαρότερα προβλήματα με τα οποία και προφανώς ασχολούνται.

Το φετινό Pride ήταν πιο πολιτικό από ποτέ ένεκα του σλόγκαν, ή εγώ το εξέλαβα έτσι. Με σαφείς αναφορές στη ρητορική μίσους και ένα σύνθετο (επιτυχημένο) πρόγραμμα παράλληλων εκδηλώσεων. Αυτό χρειάζεται να γίνεται κάθε χρόνο, αλλά οι στόχοι και οι απαιτήσεις πρέπει να είναι καταγεγραμμένες, να γίνεται τρόπον τινά μια αποτίμηση της χρονιάς. Ας ακουστούν τελοσπάντων συνθήματα σε ένα Pride –πλην της mainstream pop μουσικής. Υπήρχαν κάποιοι με συνθήματα αλλά τους κούφανε η Britney (η Spears ντε!). Μπορεί να μην είναι συνθήματα, μπορεί να είναι hashtags, το σύνθημα το οποίο υπήρχε να επεξεργαστεί καλύτερα.

ΚΕΟ, ίσως η πιο straight μπύρα στον κόσμο 

#SpeakEconomy

Όσο ο Αρχιεπίσκοπος ξεπλένεται από τον Γενικό Εισαγγελέα (σοκ) ξεπλένει ταυτόχρονα το rainbow χρήμα του. Μπορεί να μισεί τους γκέι (και να τους θεωρεί υπαίτιους για την αυξητική τάση των διαζυγίων, βιασμών και παιδεραστίας όπως είπε και η Ιερά Σύνοδος το 2014) αλλά όχι όταν είναι πελατειακή η σχέση, διότι ως γνωστόν «ο πελάτης έχει δίκιο».

Η ανάπτυξη της LGBT+ κοινότητας 

#SpeakManaMou

Κάθε χρόνο και καινούριες φάτσες. Το Pride έγινε τόπος που η κοινότητα είναι άνετη (ο κήπος ήταν έτσι κι αλλιώς). Το ζήτημα είναι να γίνει και η κοινωνία τόπος που μπορούν ελεύθερα οι άνθρωποι να εκφράζονται. Να τεθούν ζητήματα για τα ρούχα για παράδειγμα: «Οι άντρες μπορούν να φοράνε διχτυωτά αγαπητή μου μάνα». Και έτσι ταυτόχρονα θα γίνεται η περισυλλογή και θα ερεθίζεται ο προβληματισμός της ίδιας της κοινότητας.

Την ίδια στιγμή το Pride δεν αφορά πάντα άμεσα την LGBT+ κοινότητα, αφορά όλη την κοινωνία. Αφορά οικογένειες, αφορά όλους ανεξαιρέτως. Και αυτό νομίζω πως μου έλειπε φέτος; Ναι με ερωτηματικό. Απορώ, δεν δηλώνω. Δεν κριτικάρω κάποιον, αντ’ αυτού θεωρώ πως η διοργάνωση φέτος ήταν εξαιρετική και πρόσφερε πράγματα και ποιότητες που μέχρι τώρα δεν υπήρχαν καν. Και του χρόνου, με τη βοήθεια του καλού καιρού (ένεκα αθεΐας, σταματώ εδώ), πάλι θα είμαι εκεί και πάλι θα προσπαθήσω να βοηθήσω με τους δικούς μου τρόπους.

Mind the (age) gap

“Αυτός θα μπορούσε να είναι πατέρας της”, “Σε λίγα χρόνια θα βγει σε σύνταξη και εσύ δεν θα ζήσεις τη ζωή σου” και πάει λέγοντας. Αυτές είναι οι τοπ ατάκες -κατά τ' άλλα φίλων- καθώς σχολιάζουν ένα... φαινόμενο (μακάρι καιρικό). Μάλιστα, θα έχεις παρατηρήσει και εσύ κάπου, κάπως, κάποτε ότι υπάρχουν ζευγάρια με κάποια διαφορά ηλικίας. Αν και ακόμα και για τις Κασσάνδρες δεν έχει πάρει ακόμα διαστάσεις πανούκλας, επιδημίας ή ούτε εγώ ξέρω τι, θα έχει πέσει στην αντίληψή σου ή θα το 'χεις σχολιάσει και εσύ άθελά σου.

Η αγάπη χρόνια δεν κοιτάει.

Ή άλλως “Η αγάπη περνάει από το στομάχι και όχι από την ημερομηνία γέννησης”

Μιλάω λίγο εκ πείρας αν και εγώ είμαι λίγο γκαντέμω -θα το εξηγήσω πιο κάτω. Ας δεχτούμε ως δεδομένο ότι δεν υπάρχουν τέλειες σχέσεις... Ας δεχτούμε επίσης ότι οι νέοι έχουμε προβλήματα στο να “κάνουμε” σχέσεις παντός είδους. Στον βωμό της σεξουαλικής απελευθέρωσης (η οποία παρερμηνεύεται στο εξής κουλό: το σεξ είναι το σημαντικότερο κομμάτι μιας σχέσης) οι προσωπικές σχέσεις γίνονται επιφανειακές και οι σχέσεις δεν δουλεύουν, τελειώνουν γρήγορα και εύκολα. Υπάρχουν άτομα του κύκλου μου που αλλάζουν συντρόφους με τον ρυθμό που αλλάζει στυλ η Ριάνα, τόσο εύκολα.

Η προσωπική μου ιστορία

Αν σε πολιορκούσαν δυο άντρες, ένας συνομήλικος σου και ένας μεγαλύτερος ποιόν θα διάλεγες;

Να μια κουτή ερώτηση. Κουτή κουτή. Πολύ κουτή. Πείστηκα πολλές φορές να απαντήσω μέσα μου “τον συνομήλικο”, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα... Θα διάλεγα αυτόν που μ' αγαπάει παραπάνω και αυτόν που με κάνει πραγματικά να νιώθω καλύτερα. Τόσο απλά. Α! Και η βασική ορθογραφία τελικά δεν είναι τόσο σημαντικό κριτήριο.

Προσπάθησα πολλές φορές να εξηγήσω τα ανεξήγητα (και ούτε ένα Νόμπελ Φιλοσοφίας). Για παράδειγμα, ποτέ δεν με πλησίασε συνομήλικος μου. Και εκτός διαδικτύου δε με προσέγγισε κανείς. Πρώτο ραντεβού βγήκα στα 22, ούτε στον εχθρό μου δεν το εύχομαι. Για αρκετά χρόνια λοιπόν (και είμαι 26, για όνομα ρε κοινωνία) το δικαιολογούσα αυτό λέγοντας ότι δεν είμαι όμορφος, δεν είμαι ερωτεύσιμος, δεν είμαι ελκυστικός και, το χειρότερο απ' όλα, ότι δεν είμαι ικανός να αγαπηθώ. Το να είσαι και γκέι στην Κύπρο πολλαπλασιάζει κάπως τα προβλήματα. Άσε και τις ταινίες της Disney, μεγάλη ζημιά, αλλά ντάξει το μάθαμε το μάθημα: δεν υπάρχει πρίγκιπας (σπόιλερ).

Ξεφεύγω και αποφεύγω τα κοινωνικά στερεότυπα της ομογαμίας και τις κοινωνικές φόρμες της ηθικής. Δεν ξέρω κανένα ζευγάρι που να γεννήθηκαν και οι δυο την ίδια μέρα και ίδια ώρα, δεν ξέρω ίσως και κανένα ζευγάρι συνομήλικων. Και ποιός ορίζει ποιά είναι αποδεκτή διαφορά ηλικίας; Κανένας, εμείς είμαστε η κοινωνία, δεν είναι εξωγήινα τα φαινόμενα των διαζυγίων, των γάμων σε μικρές ηλικίες, της απιστίας, των αγνώστων πατεράδων παιδιών και πάει λέγοντας.

Η αγάπη, ουσιώδες κομμάτι του ανθρώπου, χρειάζεται να πραγματωθεί ουσιαστικά και αληθινά.

#Φιλοσοφείτε_γιατί_χανόμαστε;

Gossiping

Κουτσομπολιό. Δεν μ' αρέσει.

Πρόσεξε. Μερικές φορές έχω κάτι να πω για κάποιον, με ενόχλησε αυτό ή είπε αυτό και το βρήκα κουφό και τέτοια. Τα τελευταία χρόνια τα λέω τετ-α-τετ τα συναισθήματα μου ακόμα κι αν δεν είναι όμορφα, φιλικά και ευγενικά. Αλλά, επειδή κατά βάθος είμαι ακόμα το ντροπαλό εκείνο παιδάκι, υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν τολμώ να πω. Κακώς, το ξέρω. Και παρ' όλα αυτά δεν κουτσομπολεύω... Δεν το συζητώ με καμιά καχυποψία και δεν το συζητώ με κανένα τυχόντα. Ξέρω σε ποιους ανθρώπους μιλάω, γιατί συνέβηκε να μάθω πως είπα πράγματα για κάποιον ποτέ δεν τα είπα.

Δεν ξέρω ποιος πλανήτης είχε κέφια προσφάτως -Ερμή μωρό μου για σένα μιλάω- αλλά η Επικοινωνία στράβωσε κάπως. Όχι, δεν το ρίχνω στα ζώδια γιατί εμείς τα κτήνη φέρουμε μερίδιο ευθύνης για το ότι γίνεται. Μην φταίμε τώρα Αγίους και Πλανήτες! Οι άνθρωποι που εκτιμούν την ειλικρίνεια μπορούν να γίνουν πολύ καλοί μου φίλοι. Σ' αυτό το συμπέρασμα κατέληξα τις τελευταίες μέρες. Ναι, σωστά υποπτεύεσαι, περνάω μούρλια! Έχει φτάσει η πίεση μου στα εφτά κόμμα πέντε ρίχτερ!

Η μαλακία με την κοινωνία μας είναι πως τίποτα δεν μένει κρυφό. Αν κάποιος ανοίξει το στοματάκι του θα φτάσει στ' αυτιά άλλων, ήθελε δεν ήθελε να το μάθουν κι άλλοι. Έτσι και εγώ έμαθα πολλά πράγματα. Και τώρα σκέφτομαι αν θα διατηρήσω την ψυχραιμία μου ή αν θα ξεσηκώσω κανένα ηφαίστειο να ζήσουμε ξανά τις ένδοξες μέρες της Πομπηίας. Όχι αγάπη μου, ψύχραιμα όλα. Έβαλα κλασική μουσική στο αυτοκίνητο, δεν βρίζω πια (προς το παρόν, έχει κι η μαλθακότητα τα όρια της) και πάω προετοιμασμένος σε σχολή και δουλειά.

Αν ένα πράγμα δεν αντέχω και δεν ανέχομαι είναι οι μικρότητες. Άνθρωποι μικρόψυχοι και σκατόψυχοι δεν με ενδιαφέρουν, τα ξανάπαμε, ναι. Το ζήτημα είναι ότι τελικά υπάρχουν κάμποσοι τέτοιοι (ή ότι κάνω λάθος δουλειά, αλλά αυτό ας το αφήσουμε γιατί είναι κοινωνιολογικό και δεν μας συμφέρει να το ανοίξουμε το θέμα ώρα που είναι). Οκέι, και τώρα τί; Το είδες χρυσό μου Τσε Γκουεβάρα και σήκωσες παντιέρα; Όχι, απλά λέω και εγώ την άποψη μου. Δηλαδή αυτό που όλα πρέπει να έχουν αιτιατό και αιτία με ταράζει...

Όποιος γουστάρει να επιστρέψουμε στις σπηλιές, να πάει στο καλό. Εγώ προχωράω μπροστά αγάπη μου, κι όπου μας βγάλει ο δρόμος (τιμητικός επίλογος).

ΥΓ. Ο Δαρβίνος μέχρι που έφτασε; Προέβλεψε τίποτα ή μόνο τα παρελθόντα ήξερε;

Κομγιουνικέισιον

Αναπολώ το καλοκαίρι ναι. Όχι για τις παραλίες, όχι για τα βαρετά απογεύματα... το αναπολώ γιατί ένιωθα περισσότερο ο εαυτός μου παρά τώρα. Είχα δουλειές να κάνω, κρατούσα τον εαυτό μου σε εγρήγορση, τα πράγματα ήρθαν έτσι που δούλευα με ανθρώπους που είχαν όρεξη (όχι πως λείψανε ποτέ τα παράπονα, αλίμονο), δούλευε το σώμα μου (κχμ... γυμναστική) και το μυαλό μου. Τώρα δεν έχω χαλαρώσει, ασχέτως αν οι ρυθμοί μου είναι κατά τι βραδύτεροι.

Συμβαίνουν πολλά γύρω μας. Κάπως, σε κάποιο βαθμό, με επηρέασαν. Βλέπεις, δεν μπορώ να συντάξω παραγράφους της προκοπής... Μια παράγραφος ίσον ένα θέμα, αλλά για μένα μια πρόταση είναι ένα θέμα... Έχω αρχίσει να πιστεύω πως όταν κάνεις πολλά πράγματα κάπου χάνεις τον εαυτό σου, κάπου χάνεται η φωνή του εγώ σου και τελικά αυτό μένει πιο πίσω απ' όλα. Κάποτε. Τυχαίνει πράγματα να τ' αφήνεις πίσω, έλαχε να 'ναι και το μπλογκ ένα απ' αυτά...

Τα πράγματα που έχω τελευταία στο νου μου συνδέονται απόλυτα με την πολιτική... Αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε. Χώνεψα από πολύ νωρίς ότι η κοινωνική ζωή του ανθρώπου είναι και πολιτική. Αρνήθηκα από νωρίς την αντίληψη ότι γκέι ίσον απολιτίκ, όπως αρνήθηκα το ότι οι νέοι δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική. Να αρχίσω τώρα να γράφω κατεβατά-ποστ για την πολιτική; Έχω ξαναγράψει ποστ για την πολιτική, παλαιότερα, τώρα όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Διάβασα δυο-τρία βιβλία παραπάνω, αντελήφθην πολλές βρομοδουλειές κτλ. Μια λύση είναι να κόψω για λίγο το διάβασμα, συμφωνώ.

Όταν ξεκινήσαμε να γράφουμε στην μπλοκόσφαιρα -χαριτολογώντας- οι κοινωνικές καταστάσεις ήταν κάπως διαφορετικές. Σήμερα οι ανάγκες του ανθρώπου είναι διαφορετικές, η τεχνολογία τότε ήταν ένα μέσο επικοινωνίας, μια πλατφόρμα ανταλλαγής απόψεων και πάει λέγοντας. Σήμερα η τεχνολογία ακολουθεί την πορεία της κοινωνίας, μια εσωστρεφή, επαναστατική σχεδόν πορεία, αλλά πάντα εσώτερη. Γράφουμε για να πούμε πως ζούμε ακόμα, να αποδείξουμε πως έχουμε αισθήματα, συναισθήματα και για να μιλήσουμε. Όπως και στον έξω κόσμο, έτσι και στην e-πραγματικότητα, δεν ξέρεις αν όντως υπάρχει ουσιαστική επικοινωνία.

Είναι πολλά τα post που ξεκίνησα να γράφω και κατέληξαν στον κάδο της ανακύκλωσης (και τον εικονικό, για τα documents, και τον υλικό, για τα χαρτιά). Λίγα είναι εκείνα που καταφέρνουν να φτάσουν σε URL μορφή.

ΥΓ. Είδα και το Matrix τελευταία, άσε, παρανοώ μέρα με τη μέρα

.

 

All by myself

Παρασκευή βράδυ. Από όσο θυμάμαι αυτή η μέρα ήταν αφιερωμένη στους φίλους, με τρελές εξόδους και τρελά κέφια, έστω και μίνιμαλ κέφια, αλλά κέφια πάνω από όλα.

Ναι, ναι σωστά υποψιάζεσαι καλέ μου αναγνώστη, θα φιλοσοφήσουμε τα των φιλιών. Ωχ λες και κλείνεις το παράθυρο, you are so not ready for this type of conversation. Και με το δίκιο σου... Καταρχάς εδώ θα ήθελα να κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή για τους φίλους που μας πουτσογράφουν γιατί έχουν γκομενικά και βγαίνουν με άλλα ζευγάρια.

*and counts a minute, 5, 4, 3, 2, 1 and *

Ωραία. Αυτή η χώρα, η Κύπρος, το γνωστό Νησί -πρώτα αυτό και μετά η Σπιναλόγκα- είναι φτιαγμένη για ζυγούς αριθμούς. Τι εννοώ; Δεν μπορείς να κάνει πράγματα μόνος σου... Πριν ένα-δυο μήνες είδα κάποιον στην συναυλία του Σαββόπουλου στο ορυχείο της Σκουριώτισσας ο οποίος φαίνεται πως πήγε μόνος. Παρένθεση αν με διαβάζεις δώσε μου ένα σημείο ζωής γιατί είσαι και κούκλος! Παραξενεύτηκα... Πρώτη φορά βλέπω άνθρωπο να πηγαίνει σε συναυλία μόνος.

Και εγώ μέχρι να πείσω τον εαυτό μου να πάω θέατρο μόνος μου πέρασε καιρός. Έχω δει δυο μόνο παραστάσεις χωρίς παρέα... Και το θέατρο μ' αρέσει κιόλας. Αλλά νιώθεις περίεργα... μέχρι να μπω και να ξεκινήσει η παράσταση είχα αλλάξει 10 χρώματα και έπρεπε να χα αλλάξει και μπλούζα γιατί από τον ιδρώτα ήταν λες και ήρθα από το γυμναστήριο. Και τώρα που είπα γυμναστήριο, το μόνο πράγμα που μπορεί να μπορείς να κάνεις μόνος είναι το γυμναστήριο, εκεί δεν σε κοιτάνε περίεργα.

Να μιλήσω για θάλασσα; Ούτε λόγος. Μόνος στην θάλασσα; Δες τα κρεβατάκια και τις ομπρέλες... Δες πόσα κρεβατάκια έχει η κάθε ομπρέλα... Ακριβώς, δυο! Και κάτι ξενοδοχεία στα βουνά -γιατί έψαχνα κάτι προσφορές αγροτουρισμού- δεν έχουν μονόκλινο! Τι στο διάολο γίνεται εδώ; Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει; Είναι βαλτοί όλοι; Συμφωνήσατε όλοι να είναι πάντα Φλεβάρης και δεν το ξέρω;

Πασχίζω να λειτουργώ μόνος και δεν τα καταφέρνω... Δεν ξέρω τι γίνεται και γιατί, αλλά ξέρω ότι αυτό με κρατάει πίσω. Το μόνο που μπορώ να κάνω μόνος είναι ψώνια, as in υπεραγορά και δώρα. Δεν έχω πάει παραλία για μπάνιο μόνος, δεν έχω πάει σε εστιατόριο για να φάω μόνος, δεν έχω πάει διακοπές μόνος και δεν βγήκα ποτέ για ποτό μόνος. Που πάω; Γιατρέ μου, είμαι καλά; Να ανησυχήσω; Να πανικοβληθώ; 

ΥΓ. Ακόμα και στις προσκλήσεις του επαγγελματικού δείπνου έγραφε πάνω +1 άτομο.

Το Δόγμα του "Για πάντα"

Κανένας από τους φίλους μου δεν ρίχνει την βόμβα του “για πάντα”. Κάναμε μια συζήτηση χθες, προχθές στην παρέα και ακόμα αναρωτιέμαι για κάποια πράγματα και να 'μαι εδώ, να αμπελοφιλοσοφώ για τα των ανθρωπίνων σχέσεων. Οι μόνοι που δικαιούνται να πούνε “για πάντα” κατ' εμέ είναι τα μέντιουμ. Μόνο. Δεν ξέρω πόσοι μπορούν να καταλάβουν αυτά που λέω, γιατί το πάντα και το ποτέ τα 'χω φιλοσοφήσει, έχω ξοδέψει ώρες και ώρες, αμέτρητες μέρες σ' αυτό το πράγμα. Δεν υπάρχει κάτι που να διαρκεί για για πάντα, και ιδιαίτερα ερωτικές σχέσεις.

Όχι δεν γίνομαι σπαστικό τώρα που δεν μπορεί να βλέπει ανθρώπους ευτυχισμένους. Πως δεν μπορώ; Αυτή είναι η ενέργεια που με ωθεί. Θεωρώ δύσκολο δυο άνθρωποι να είναι ερωτευμένοι για πάντα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τους εύχομαι να χωρίσουν ή κάτι. Εύχομαι σε όλους τα καλύτερα και το καλύτερο δυνατό και τίποτα λιγότερο από αυτό. Γιατί όλοι έχουν το δικαίωμα να αγαπούν και να τους αγαπάνε.

Κάποιοι από τους ερωτευμένους μου φίλους δεν μπορούν να το συνειδητοποιήσουν αυτό το “για πάντα”. Ε αυτοί είναι οι εις βάθος ερωτευμένοι που δεν βλέπουν πέρα από το τώρα -και αυτό είναι πολύ καλό. Οι άλλοι που λένε ότι είναι ερωτευμένοι αλλά καταλαβαίνουν αυτά που λέω είναι απλά πληγωμένοι... big time.

Δεν είμαι ο ειδικός σε θέματα σχέσεων αλλά ελευθερία λόγου, είμαι εδώ, λέω την άποψη μου, δεν δηλώνω πουθενά ότι εγώ είμαι ο σωστός και δέχομαι και σχόλια. Ερωτεύτηκα έναν στρέιτ συμμαθητή μου στο Λύκειο -προφανώς και δεν είχα ιδέα πως δουλεύουν τα πράγματα τότε. Έπειτα ερωτεύτηκα έναν σοφιστικέ μεγαλύτερο τύπο ο οποίος αποδείχθηκε ένας απλός σεξομανής με προβλήματα δέσμευσης. Δε μας χέζεις ρε παπάρα! Πραγματικά αυτά τα αστεία με το “προβλήματα δέσμευσης” και “προβλήματα εμπιστοσύνης” πρέπει να σταματήσουν. Άρα εγώ στα προσωπικά μου σε γενικές γραμμές νιώθω άτυχος, πιο άτυχος και από την Αργεντινή στον τελικό του Παγκοσμίου!

Το 'χω ξαναπεί αλλά το ξαναλέω. Το μόνο ζευγάρι το οποίο θαυμάζω για την αγάπη, εμπιστοσύνη και ειλικρίνεια του είναι οι παππούδες μου, από την μεριά του μπαμπά μου. Σήμερα θα ήταν παντρεμένοι για 72 χρόνια! Ουάο! Δηλαδή, γαμώτο, θέλω και εγώ κάτι τέτοιο! Μιλάμε για πάρα πολλά χρόνια, πολύ περισσότερο από μισό ΑΙΩΝΑ! Είχαν έξι παιδιά και τα δυο τα έχασαν όσο ήταν ακόμη μωρά. Η γιαγιά και ο παππούς πέρασαν μαζί τόσες δυσκολίες και ευτυχισμένες στιγμές, πάντα ενδιαφέρονταν ο ένας για τον άλλον και η αγάπη τους ήταν τόσο δυνατή. Ακόμη και τώρα, 11 χρόνια μετά τον θάνατο του παππού, η γιαγιά λέει πως ακόμη τον αγαπά και δεν τον ξεχνά ποτέ. Βουρκώνουν τα μάτια της κάθε φορά που τον θυμάται και είναι τόσο ευαίσθητη. Αυτό είναι το δικό μου για πάντα! Και έχω μια απόδειξη πως δεν είναι ακατόρθωτο.

Ο καιρός όμως αλλάζει... Σήμερα δεν αγαπάμε για τους ίδιους λόγους, ίσως δεν αγαπάμε καθόλου. Δώσαμε τόση πολλή σημασία στο πιο ανούσιο είδος σεξ που υπάρχει στον κόσμο, το περιστασιακό (αυτό και το σεξ για αναπαραγωγή). Βαφτίσαμε ως σεξουαλικά υγιές το να αλλάζουμε συντρόφους και απλά κάνουμε one-night-stands για να μην ξεχάσουμε τι είναι σεξ. Δεν ξέρουμε πως να χειριζόμαστε τα συναισθήματά μας και δεν μας ενδιαφέρουν τα συναισθήματα των άλλων. Παίζουμε με τα συναισθήματα όλων λες και είναι lego και είμαστε βλάκες αν κρίνω από τους δείκτες συναισθηματικής νοημοσύνης της εποχής μας. Στο τέλος της μέρας είμαστε αβοήθητοι και πολλοί από 'μας μόνοι. Και μην μου πεις “έχω και τους φίλους μου”.

Σε αυτό το context όλα είναι εφήμερα και προσωρινά. Η ξάδερφη που παντρεύτηκε πέρσι, χώρισε λόγω, λέει, ασυμφωνίας χαρακτήρων. Τι στο διάολο χριστιανή μου; Περίμενες να κάνεις δυο παιδιά για να καταλάβεις ότι δεν συμφωνούν οι χαρακτήρες σας; Γιατί σου πήρε τόσο πολύ;

Όπως και να έχει, κλείνω με αυτό που είπα νωρίτερα: Όλοι έχουν το δικαίωμα να αγαπούν και να τους αγαπούν. Ποιος είμαι εγώ που θα πω ότι μια σχέση δεν θα διαρκέσει για πάντα... Απλά κατά βάθος ζητώ από τα ζευγάρια που ξέρω να με διαψεύσουν για το ότι όλα είναι εφήμερα και προσωρινά. Θέλω να βλέπω ζευγάρια που να αγαπιούνται και να σέβονται ο ένας τον άλλον, θέλω να βλέπω ζευγάρια και να ξέρω ότι είναι κατορθωτό να χτίσεις μια δυνατή σχέση η οποία θα αντέξει στον χρόνο και γιατί όχι να σε φτάσει μέχρι... όπου φτάσεις.