Demand

Να μάθεις απ' τη ζωή να είσαι πιο διεκδικητικός. Όχι από την ζωή, αόριστα, γενικά, ουτοπικά. Από την ζωή σου, από τον εαυτό σου και τους γύρω σου. Από τα πιο απλά μέχρι τα πιο περίπλοκα πράγματα. Θα μπορούσαμε να είχαμε μια πολύ καλύτερη ζωή αν το απαιτούσαμε από τους εαυτούς μας και τους γύρω μας, στον ίδιο βαθμό.

Είναι πράγματι πολύ περίεργο και παρεξηγήσιμο το πως... “γίνεται” κάποιος διεκδικητικός. Διεκδικητικός δεν σημαίνει να είσαι και πιεστικός. Διεκδικητικός είσαι όταν αποζητάς αυτό που σου αξίζει ή αυτό που νομίζεις ότι σου αξίζει χωρίς όμως να πιέζεις τους άλλους ή να υπερβαίνεις το μέτρο. Όταν ξεπερνάμε το μέτρο η ζωή δεν είναι ζωή, οι άνθρωποι που διεκδικούν πράγματα που νομίζουν ότι τους αξίζουν αλλά δεν το αξίζουν καίγονται. Όχι στο πυρ το εξώτερον όπως η εκκλησία θέλει οι πιστοί της να πιστεύουν αλλά σε ένα κοσμικό, συμπαντικό ίσως, πυρ το οποίο δεν καίει καθόλου. Σχηματικό κι αυτό, όπως το θεολογικό.

Κοσμολογικά είμαστε μια τελεία. Όχι μια τελεία, στο τέλος μιας πρότασης. Είμαστε μια γιγάντια μαύρη κουκκίδα, είμαστε μια μαύρη εικόνα. Και το χρώμα επίσης σχηματικό, αν δεν σας αρέσει αντικαταστήστε το με κάποιο άλλο χρώμα της αρεσκείας σας. Εμείς είμαστε κομμάτια μιας αδιάσπαστης εικόνας, που επειδή δεν μπορούμε να την κατανοήσουμε, την χλευάζουμε, την ξεχνάμε ή και την απορρίπτουμε.

Είναι άξιο απορίας πολλές φορές το πόσο “χαζοί” μπορεί να είναι οι άνθρωποι. Αλλά η ζωή δεν είναι μόνο οι καλές στιγμές, αλλά και οι ακατανόητες. Δεν θέλω να θίξω προβλήματα πειθαρχίας, στρατιωτικού τύπου, δεν λέω ότι πρέπει όλες οι χώρες να έχουν ανθρώπους που να μην παραπονιούνται, να ξυπνάνε στις 6 το πρωί να τρέχουν στη δουλειά και να νομίζουν ότι είναι ευτυχισμένοι. Καμία σχέση. Λέω απλά ότι χρειάζεται λίγος νους να ζήσεις απλά και αυτό να σε γεμίζει.

Και η ευτυχία, όπως είπα πολλές φορές, είναι κατάσταση του μυαλού. Άρα όλα ξεκινάνε από μέσα και βγαίνουν προς τα έξω, όλα ξεκινάνε από πάνω και καταλήγουν κάτω, όλα είναι εδώ μέσα *δείχνω το κεφάλι μου, αλλά συνειδητοποιώ ότι όταν το γράψω κανείς δεν ξέρει που είναι το μέσα* και καλά κάνουμε το ακονίσουμε το μυαλουδάκι μας και να απαιτήσουμε από τους εαυτούς μας και από τους γύρω μας κάτι καλύτερο.

Cats

Ξέρεις γιατί μ' αρέσουν τα γατιά; Γιατί είναι ειλικρινή. Χωρίς σκέψεις. Και δεν λογοκρίνουν τους εαυτούς τους. Θέλουν να κάνουν κάτι θα το κάνουν. Επιπλέον είναι ζώα που αν θέλουν αγάπη και στοργή θα στο ζητήσουν. Ξέρεις πότε επιζητούν κάτι τέτοιο, ξέρεις ότι αν ο γάτος πάει να ξαπλώσει κάτω απ' το αυτοκίνητο σημαίνει πως θέλει την ησυχία του, ξέρεις πότε είναι ώρα για παιχνίδι, ξέρεις πότε πεινάει και πότε πρέπει να του βάζεις φαγητό. Όχι γιατί τα εκπαιδεύσαμε έτσι. Σε αντίθεση με τα σκυλιά οι γάτοι εναρμονίζονται στο περιβάλλον και μεταβάλλονται ανάλογα με τον άνθρωπο. Τα γατιά είναι έτσι από φυσικού τους, τουλάχιστον οι ήμεροι γάτοι.

Οφείλω να παραδεχτώ πως μερικές φορές δεν καταλαβαίνω γιατί οι γάτοι τσακώνονται, γιατί να μην γουστάρουν αγκαλιές και δεν καταλαβαίνω γιατί ο δικός μου γάτος δε μ' αφήνει να του καθαρίσω το ματάκι του ή γιατί δεν του αρέσει να παίζει με μπάλες, όπως νόμιζα ότι θα γινόταν. Οφείλω επίσης να παραδεχτώ πως η καρδιά μου χτυπά γρηγορότερα όταν ακούω τους γάτους να τσακώνονται, φοβάμαι ότι θα πάθει κάτι ο δικός μου. Να θυμηθώ να μην κάνω παιδιά που λέτε.

Ανησυχώ πολύ... Αλλά μαθαίνω. Μαθαίνω πως μερικές φορές μπορεί να λείψει ολόκληρη μέρα... Μαθαίνω ότι τρώει κι αλλού άμα βρει φαγητό. Αλλά όσο μπαίνω στην σκέψη αντιλαμβάνομαι ότι ο γάτος είναι σαν ένας άλλος άνθρωπος που θέλω να βάλω στην ζωή μου. Η μάνα μου παραληρεί όταν βλέπει το ζώο, φωνάζει για τις τρίχες, τα μικρόβια, το ένα, το άλλο, το στραβό της, το βιολί της και πάει λέγοντας. Εγώ δηλώνω ότι είναι μέλος της οικογένειας (μου).

Έτσι είμαστε και με τους ανθρώπους. Θέλουμε να είναι ειλικρινείς απέναντι μας και όντως πολλές φορές δεν ξέρουμε γιατί συμπεριφέρονται κατ' αυτόν τον τρόπο. Δεν χρειάζεται. Τα σκυλιά, τα γατιά και προπάντων οι άνθρωποι χρειάζονται την κατανόησή μας και την υπομονή μας αφού όμως πρώτα κερδίσουν το ενδιαφέρον και την προσοχή μας. Γουστάρω να έχω τον γάτο στο σπίτι και να κοιμάται στα πόδια μου καθώς βλέπουμε τηλεόραση κι ας φωνάζει η μάνα μου για αιώνες.

Αγαπάτε τα ζώα, τα μόνα που 'ναι σώα

Life is a road

Παρατηρούσα τον τρόπο που οδηγούν οι άνθρωποι -αν μπορεί κάποιος να τους ονομάσει έτσι- εδώ στην Κύπρο. Οι περισσότεροι έχουν καθαρισμένα και γυαλιστερά αυτοκίνητα, κάποιοι έχουν και ακριβά αυτοκίνητα και όλοι αυτοί αποφεύγουν τις λακκούβες στον δρόμο, όπως οι κυβερνήσεις τις ευθύνες, αλλά σε άρρωστο επίπεδο. Μπαίνουν στην αντίθετη λωρίδα κυκλοφορίας απλά και μόνο για μια λακκούβα...

 Και κάνω εγώ τις συνδέσεις.

Τα αυτοκίνητα είναι σαν τις ζωές μας. Όπως και η ζωή έτσι και το αυτοκίνητο είναι ένα άθροισμα δυνατοτήτων και επιλογών -καθόλου τύχης. Δεν έχουμε όλοι το ίδιο αυτοκίνητο και συνηθίζουμε να ζηλεύουμε τα ακριβά και γρήγορα αυτοκίνητα... την επιφάνεια. Ο καθένας έχει το αυτοκίνητο που μπορεί να υποστηρίξει και να διατηρεί, άλλοι αγοράζουν αυτοκίνητα που τους αρέσουν για να τα αλλάξουν τον άλλο μήνα.

Επιπλέον στους δρόμους υπάρχουν νόμοι, όρια, για ταχύτητα, φώτα τροχαίας, διαβάσεις πεζών, χώροι στάθμευσης και πάει λέγοντας. Αρκετοί αδιαφορούν για τους νόμους, οι οποίοι νόμοι, hate to bother you, φτιάχτηκαν για να μας ευκολύνουν την κυκλοφορία -και κατ' επέκταση τη ζωή. Επιπλέον το 70% της κυκλοφοριακής κίνησης στην Κύπρο παράγεται από την βλακεία που καβαλά ο καθένας στο κεφάλι του... Δεν ξέρουν τι στο διάολο σημαίνει λωρίδα επιτάχυνσης, ανακαλύψαμε την 3η λωρίδα στον αυτοκινητόδρομο και να σου το προσπέρασμα από αριστερά... Λες και οδηγάμε ανάποδα! Εδώ δυο λωρίδες και τα κάνετε παπαρδέλες, θέλατε και τρίτη. Για αυτήν την παράγραφο οι αλληγορίες πέφτουν βροχή...

Ο τρόπος που οδηγούμε είναι η σύγχρονη κουλτούρα και ανθρωπιά (sic). Δεν ζούμε αρμονικά ο ένας με τον άλλον, είναι λες και παίζουμε συγκρουόμενα (το να κάνεις παρομοίωση με αυτοκίνητα σε παρομοίωση με αυτοκίνητα είναι όντως λίγο συγχυστικό, πως λέμε theatre in theatre... ε αυτό). Είναι λες και κυκλοφορούμε για να χτυπήσουμε με κάποιον και μόλις χτυπήσουμε με κάποιον δεν ξέρουμε τι να κάνουμε και πλακώνουν οι ασφαλιστικές εταιρείες...

Επιπλέον οι λακκούβες είναι στους δρόμους, αναπόφευκτες οι περισσότερες, κάτι που δεν αρέσει σε κανέναν, είναι οι αναποδιές, οι ατυχίες, οι κακές στιγμές της ζωής. Γιατί να θες να τις αποφύγεις; Τι φοβάσαι ήθελα να 'ξερα... φοβάσαι για την μηχανή του αυτοκινήτου σου; Μην ανησυχείς, αυτά φτιάχνονται. Δεν υπάρχει ο τέλειος δρόμος, δεν υπάρχει δρόμος με ροδοπέταλα... Και ο δρόμος που είναι πολύ καλός δεν θα 'ναι για πολύ. Η τριβή και η πίεση θα φανερώσουν αργά ή γρήγορα τα ελαττώματα της κατασκευής και μια λακκούβα θα ανοιχτεί.

 Κι όλα αυτή η παραφιλοσοφία γιατί δεν ξέρουν κάποιοι να οδηγούν και να συμπεριφέρονται σωστά στον δρόμο... Σκέψου να πάθαινα τίποτα σοβαρό πόση φιλοσοφία θα 'πεφτε!

Teeth

Βουρτσίζω τα δόντια μου πριν κοιμηθώ. Αποβάλλω κάθε γεύση από το στόμα μου, πριν κοιμηθώ. Αν φάω κάτι αφού βουρτσίσω τα δόντια μου, τότε αυτό έχει περίεργη γεύση και δεν μ' αρέσει. Τον τελευταίο καιρό είναι σχεδόν μηχανικές οι νύχτες. Μπαίνω σπίτι, φοράω πιτζάμες, πάω στην τουαλέτα και πλένω τα δόντια μου. Όμως νιώθω εξαιρετικά μόνο που μπαίνω στην διαδικασία να κάνω κάτι.

Τα δόντια μου είναι χάλια, και δεν εννοώ στραβά, αν και στράβωσαν πάλι. Τόσα χρόνια σιδεράκια και πάλι... Άστο αυτό, χρειάζομαι καθαρισμό και να δω τι γίνεται με τον φρονιμίτη μου, ο αριστερά πάνω φρονιμίτης νομίζω θα προκαλέσει προβλήματα (ήδη ο πάνω δεξιός βγαίνει στραβά). Όπως και να έχει, είναι δύσκολο να βρεις οδοντίατρο της εμπιστοσύνης σου.

Άμυνα.

Έχω ένα θεματάκι με την διαδικασία γενικότερα, με την σειρά των πραγμάτων. Είμαι άνθρωπος που παίρνει τα πράγματα με την σειρά, ένα προς ένα. Αλλά έχω εξελιχθεί... μπορώ να κάνω δυο πράγματα μαζί ή να αλλάζω την σειρά προς το καλό συμφέρον. Για παράδειγμα παλαιότερα δεν μπορούσα να διανοηθώ να βγάλω τα παπούτσια αν δεν ξεδέσω πρώτα τα κορδόνια.

Καλά με την καθαριότητα όταν ήμουν παιδί, όπως και το κάθε παιδί, τίποτα. Σχέση εξ αποστάσεως ήταν αυτή. Και με τα δόντια το ίδιο, ώσπου και πριν 2 χρόνια 8 σφραγίσματα σε 2 μήνες. Πόνεσα, να ξέρεις! Μια άλλη φίλη μου μανιακή με το καθάρισμα έπλενε τα δόντια της 3 φορές την μέρα, μετά το φαγητό και πριν κοιμηθεί, 3 σφραγίσματα. Κάπου εκεί ανακάλυψα πως και η υγιεινή του στόματος έχει ένα touch ματαιοδοξίας. Και κάνε αυτό, και οδοντικό νήμα και βουρτσάκια για τα ενδιάμεσα των δοντιών και άλλα τόσα.

Παρ' όλα αυτά σήμερα τα βούρτσισα δις το βράδυ, και με στοματικό διάλυμα... Είναι η στιγμή που νιώθω ότι κερδίζω κάτι.

Atomic Kitten

Σας είπα για το φιλοζωικό ένστικτο των γονιών μου που επειδή ερχόταν ένα γατί στην αυλή πήγαν και πήραν γατοτροφή; Και όταν τους λέω εγώ θέλω bean sprouts για να μαγειρέψω κάτι γκουρμέ μου κάνουν πρόβλημα, όπως και να 'χει... Το γατί που δεν κατάλαβα ακόμη αν είναι αρσενικό ή θηλυκό πρέπει να έχει περάσει πολλά, φοβάται το καημένο και έρχεται κάθε μέρα στην αυλή εδώ και περίπου 1 μήνα. Εγώ με τα ζώα είναι σούπερ, τα αγαπώ και τα σέβομαι.

Πολλές φορές είχαμε συζητήσει να πάρουμε σκυλί γιατί καταρχάς ένα ζώο εκτός από εμάς εδώ μέσα θα κάνει καλό. Μιας και όλοι αγαπάμε τα σκυλιά, ο πατέρας μου όταν ήταν μικρός είχε πολλούς σκύλους και η μαμά τα αγαπάει αρκεί να μην την γλύφουν γιατί γαργαλιέται (μα έλα που είναι εκεί η χαρά) θα ήταν η καλύτερη αφορμή για τους γονείς μου που βγαίνουν με σύνταξη σε λίγα χρόνια να μην πάθουν -κι άλλη- κατάθλιψη και να κρατούν τον εαυτό τους φιτ, ο σκύλος πρέπει να πάει βόλτα ξέρεις!

Ποτέ όμως δεν έφτασε η κουβέντα σε γατάκι. Εγώ προσωπικά βρίσκω τους γάτους ενοχλητικά πολυγαμικούς, όχι αγάπη μου, δεν θα σε ταΐζω, να σε φροντίζω, να σε χαϊδεύω και εσύ να πηγαίνεις αλλού και να κάνεις τα ίδια πράγματα! Ψυχολογικά είναι; Ανοησίες είναι; Δεν ξέρω αλλά δεν το μπορώ αυτό το σύστημα... Και σε κάποια φάση το γατί εξαφανίστηκε και 2 μέρες χωρίς να δώσει σημεία ζωής και να 'χω την μάνα μου να μου λέει πως θα χει φύγει και τον πατέρα μου να σκέφτεται τι θα κάνει με την γατοτροφή. Και εννοείται του κρατούσα μούτρα όταν επέστρεψε.

Μια μέρα κάθομαι έξω και βλέπω το γατί να τρίβεται στις καρέκλες και μετά τριβόταν στην γλάστρα. Απλώνω το χέρι μου, πάει 8 βήματα πίσω. Ξανακάνει την διαδρομή καρέκλα-γλάστρα και κάθομαι στο περβάζι, πάει 6 βήματα πίσω. Ξανακάνει την διαδρομή καρέκλα-γλάστρα και απλώνω το χέρι μου, προ στιγμής φοβάται αλλά με αφήνει. Και περάσαμε μισή ώρα... Χθες βράδυ οι γονείς μου έλειπαν αλλά του έβαλαν φαγητό και όταν επέστρεψα σπίτι, βάζω τα κλειδιά στην πόρτα της βεράντας για να ανοίξω να πάρει αέρα το σπίτι και πετάγεται το γατί.

Το θεωρώ ψυχοφθόρο αυτό το περιστασιακό όποτε-με-θυμάσαι ή όποτε-θέλω... Αλλά γατί είναι μωρέ, μην συγχύσουμε τις βούρτσες με τις... λούτσες!

Feedback

Την Κυριακή, η μάνα μου μού είπε πως μοιάζω στον Άλεξ Κάβδα... Και φυσικά το εξέλαβον ως θετικόν, μη σου πω θετικότατον, καταρχάς με είπε σούπερ κούκλο, κινητικό νέο και δη και κούκλο, plus ήμουν όντως αναμαλλιασμένο για αυτό την δικαιολογώ! Όπως και να έχει χαίρομαι για την δήλωση της αυτή γιατί το ηθικό μου εκτιμά αυτές τις σπάνιες λέξεις που βγαίνουν μια φορά στα χίλια χρόνια. Επιπλέον μου δίνει την αφορμή να μιλήσω για το feedback, ελληνιστί ανατροφοδότηση! Αγαπημένος όρος του μάρκετινγκ -το οποίο δεν κατέχω.

Σε μια συζήτηση-τρικυμία με έναν συν-παθόντα που είπαμε περί ανέμων και υδάτων, περί έρωτος και σεχ, περί αυτοπεποίθησης και μάρκετινγκ του εαυτού (το πως παρουσιάζουμε τον εαυτό μας στους άλλους) φθάσαμε σε μια μίνι υπό-συζήτηση για τα σχόλια που μπορεί κάποιος νέος να λάβει. Στην Κύπρο τα πράγματα είναι δύσκολα, καταρχάς είμαστε ένα νησί και το μισό έχει ήδη αλληλοπαρθεί (και εμείς άπαρτοι αλλά δεν είναι το θέμα μας αυτό).

Και διετύπωσα την εξής άποψη: ότι τα διάφορα θετικά σχόλια που λαμβάνω, μηνύματα, παραμηνύματα κτλ δρουν θετικά στα επίπεδα της αυτοπεποίθησης μου και ενίοτε στα μηνύματα αυτά συμπεριλαμβάνονται τα αισχρά σχόλια ενός κάφρου (ενίοτε είπα). Φυσικά με το πέρασμα του χρόνου (γιατί μιλάμε για χρονοβόρες διαδικασίες, μπροστά σε αυτό η γραφειοκρατεία στην Κύπρο δεν είναι τίποτα) ξενερώνεις αφάνταστα όταν είσαι μέλος μια φάσης γραμματόσημου ή μιας φάσης, pure καλαμαριστί, καβάντζας.

Και το point of view μου ήτο απλό. Και θα σας δώσω παράδειγμα: κάθε εταιρεία έχει τον κύκλο της, εξειδικεύεται σε κάτι, έχουμε για παράδειγμα ένα κατάστημα-εταιρεία που πουλάει ηλεκτρονικά είδη. Απευθύνεται σε ένα άλφα κοινό. Πως θα ξέρει η εταιρεία πως ο κόσμος, το κοινό της την ξέρει; Θα διαφημιστεί και θα μαθευτεί, σπάνια κάποιος θα την πλησιάζει χωρίς να την ξέρει (αλλά υπάρχουν και αυτά). Και πως θα ξέρει η εταιρεία ότι το εμπόρευμα της είναι καλό; Θα το δει από τις πωλήσεις. Και πως θα ξέρει η εταιρεία τι κάνει καλό, τι δεν κάνει καλό; Ανατροφοδότησις!

Το κοινό οφείλει να ανατροφοδοτεί την εταιρεία... Το καταλάβαμε έτσι; Όμως πέρα από την κίνηση (ακόμα δηλαδή και αν το κοινό ανατροφοδοτεί με σχόλια) υπάρχει το γραφείο δημοσίων σχέσεων και μάρκετινγκ το οποίο θα χειριστεί τις απαντήσεις αναλόγως...

Ευχαριστώ μαμά!

Καλή βδομάδα να 'χετε! Και εγώ πάω για το τρέξιμο μου (το μεταφορικό, το κυριολεκτικό ίσως απόψε)

*Κουδουνάκι ανακοίνωσης* Η κα. Τουλίπα παρακαλείτε να επικοινωνήσει μαζί μας για το βίντεο, ευχαριστώ *Κουδουνάκι ανακοίνωσης*

Stella

Ένα άστρο, μια γιγάντια φωτεινή σφαίρα, που έχει ηλικία τουλάχιστον εκατομμυρίων αν όχι δυσεκατομμυρίων χρόνων, πέφτει. 

Λυπηρό, τουλάχιστον, αλλά εκθαμβωτικό. Ένα άστρο πεθαίνει και πεθαίνοντας πέφτει προκαλώντας ένα θέαμα ανεπανάληπτο. Ποιος είπε πως τα άστρα δεν πεθαίνουν; Πεθαίνουν και εμείς βλέποντας τα από χαμηλά χαιρόμαστε με αυτό. Δεν χαιρόμαστε όμως όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει και ιδιαίτερα δεν κάνουμε ευχή όταν ένας άνθρωπος πεθαίνει.

Χθες, λίγο πριν τελειώσει η τελετή λήξης των Ολυμπιακών, πήγα να δω τον Ουρανό... Ακούγεται περίεργο το ξέρω, λες και το να βλέπεις τον Ουρανό είναι πράγμα δύσκολο και αφύσικο. Ναι και από την βεράντα μπορείς να δεις τον Ουρανό αλλά έχει πολλά φώτα εδώ και φαίνονται μονάχα 2-3 άστρα, τα λαμπρότερα, και το Φεγγάρι. Και έτσι πήρα τους δρόμους και έψαχνα τα αστέρια.

Είναι εκείνο το περίεργο φαινόμενο που τα άστρα πέφτουν -που δεν πέφτουν κατακρίβειαν- με μεγάλη συχνότητα, οι Περσείδες... Το Σάββατο δεν μπορούσα να δω καν τα αστέρια και ήθελα διακαώς να τα δω χθες... Δεν ξέρω γιατί, δεν έχω ιδέα, αλλά η θέλησή μου αυτή ήταν υπερβολικά ισχυρή για να την αγνοήσω!

Πριν 2 χρόνια πήγαμε παρέα σε ύψωμα να δούμε τα αστέρια, όλοι έλεγαν “Να το”, “Ουάο”, “Το είδες αυτό;” και εγώ δεν έβλεπα τίποτα, ένιωσα προς στιγμήν πως δεν είχα το χάρισμα... Για αυτό μάλλον πέρσι αρνήθηκα την πρόταση της παρέας να πάμε να δούμε τους Περσείδες... Φέτος όμως ήθελα να τους δω και τους είδα, εντόπισα 5-6 αστέρια σε διάστημα 15 λεπτών και ακόμα μισή ώρα ήταν αρκετή για να βρω μια χαμένη μου αίσθηση...

ΥΓ. Με μικρότερη συχνότητα μπορείτε να δείτε και σήμερα τους Περσείδες... Worth to try, που λένε και στο χωριό μου!

Καλή βδομάδα!

The στίβος of live

Τελετές έναρξης, τελετές λήξης... Όλα αρχίζουν και όλα τελειώνουν. Ό,τι αρχίσει, θα τελειώσει κάποτε. Δεν έχει σημασία πόσο λαμπερή είναι η έκαστη τελετή, δεν έχει σημασία πόσα λεφτά δαπανήθηκαν για την τελετή και δεν έχει σημασία τις περισσότερες φορές ποιοι την βλέπουν. Και η κουβέντα πάει και έρχεται, σαν καράβι σε φουρτουνιασμένη θάλασσα, και ναι, και όχι... Η απάντηση βρίσκεται σε μια λέξη: εξαρτάται.

Ανταγωνισμός και συναγωνισμός... Πάντα κάποιος θα βρεθεί καλύτερος από σένα και σκέφτεσαι μετά πως θα γίνεις καλύτερος, αν όχι ο καλύτερος. Κάποιος θα το έχει σκεφτεί πριν από σένα, αυτό είναι που σε λυπεί μερικές φορές. Που είσαι καλός; Θα βρεθεί κάποιος καλύτερος από σένα; Ο ανταγωνισμός στις μέρες μας μπορεί να είναι καταστροφικός, από οικονομικής άποψης (το ζούμε σήμερα ανά την υφήλιο), από ψυχολογικής άποψης και από πνευματικής άποψης.

Μετάλλια, χρυσά, αργυρά, χάλκινα... Η επιβράβευση είναι το τελευταίο πράγμα που πρέπει να σε απασχολήσει. Η επιβράβευση είναι κάτι ελιτίστικο, όσο και αν δε θες να το παραδεχτείς, υπάρχουν μόνο 3 μετάλλια. Μα και αυτός που θα φτάσει στον τελικό, στον ημιτελικό, στα προκριματικά πάλι κερδισμένος θα είναι από πολλές απόψεις! Και σημασία για τα περισσότερα μετάλλια υπάρχει στους συγκεντρωτικούς πίνακες, αν είναι δυνατόν να συγκρίνουμε την ομάδα με 9 αθλητές με την ομάδα με 900 αθλητές.

Στίβος. 100 μέτρα, 200 μέτρα, 400 μέτρα, ανώμαλος δρόμος, εμπόδια. Απ' όλα θα περάσεις... Απ' όλα μέχρι να βρεις σε ποιο είσαι καλύτερος!

Cul-de-sac

Πνευματικό αδιέξοδο. Φτιάχνω εδώ και καιρό την ηρωική μου έξοδο από τα φοιτητικά χρόνια... Η ιδέα να συνεχιστούν τα φοιτητικά χρόνια είναι κάπως επίπονη αλλά θα είναι επίπον-er να κάθομαι και να μην βρίσκω δουλειά. Ό,τι και να κάνεις θα έχεις έξοδα. Και εντάξει τα λεφτά που μάζεψα δεν είναι δα και πολλά, ιδιαίτερα για εξωτερικό... Έχω πάρει αποφάσεις για το κοντινό μέλλον και δεν θα τις διαπραγματευτώ, αν έκατσε, έκατσε, αν όχι καλώς, έχουμε κι άλλα πράγματα στο νου μας. Απλά να βάλουμε μια σειρά...

Again...

Οι ίδιες συζητήσεις με τα ίδια άτομα και κανείς να μην καταλαβαίνει. Όλοι ξέρουμε ότι είναι δύσκολα τα πράγματα, αλλά όλοι στέρεψαν από συμβουλές... Είναι δύσκολο να έχεις τους πάντες ικανοποιημένους σήμερα, αλλά είναι αρκετά ανούσιο να ακούς τα ίδια και τα ίδια. Η ωραιότερη συμβουλή που άκουσα τον τελευταίο καιρό ήταν το “τελείωσε αυτά που ξεκίνησες”. Ωραίος. Και λίγες μέρες μετά ξεκινούν τα εμπόδια και τα προβλήματα. Κάσες γεμάτα όνειρα έγινε η αποθήκη...

Again and again...

+Αισθηματικό αδιέξοδο. Δεν ξέρω τι γίνεται, μου είπε να μην ρωτάω πολλά, μου είπε πως δεν θέλει ταμπέλα. Και ναι και όχι, και μπορεί και δεν μπορεί. Είδα πρόσφατα στον δρόμο τον Dow George, προς στιγμή φοβήθηκα ότι θα κάνω σαν ερωτοχτυπημένος έφηβος Bieber χωρίς την φράντζα. Δεν κάνω εγώ για τέτοια πράγματα... Είναι να μην το πάρω απόφαση. Πάντως το θετικό από όλα αυτά είναι πως μετά από το μπαμ -διότι φούσκα είναι όπως τα ακίνητα και θα σπάσει μια μέρα να μου το θυμάσαι- θα το ρίξω στην δουλειά και θα γίνω σούπερ.

Νιώθω ότι έχω πάρει post του παρελθόντος και τα έχω συνδέσει. Νιώθω ότι παίζω στην επανάληψη της επανάληψης... Το μόνο που άλλαξε είναι η ώρα που κοιμάμαι!

Mis-takes

Από τις 73 λήψεις, μόνο 6 ήταν καλές.

Όταν κάνεις κάτι πρέπει να είσαι προετοιμασμένος. Ειδάλλως μην το κάνεις... Ειδικά ότι αφορά την δημιουργικότητα. Μόνο μια μικρή μειονότητα (λες και υπάρχει μεγάλη μειονότητα) θα αναλογιστεί πόσες ώρες έκαναν οι ηθοποιοί πρόβα, πόσο καιρό χρειάστηκε ο φωτογράφος να ετοιμάσει την έκθεση, πόσο χρόνο πήρε για έναν εικαστικό να στήσει τα εκθέματά του, το ένα μετά το άλλο. Μην περιμένεις πως όλοι θα αντιληφθούν το βάθος της δουλειάς σου.

Εύκολα εμείς οι άνθρωποι μπορούμε να κρίνουμε αλλά δύσκολα χωνεύουμε τις κριτικές των άλλων, ακόμα και αν μερικές από αυτές είναι παντελώς μα παντελώς άχρηστες. Η κακεντρέχεια είναι για μερικούς το ατού τους. Διότι βεβαίως η κριτική μπορεί να είναι εποικοδομητική αλλά το πρόβλημα είναι ένα: δεν αφήνουμε τους εαυτούς μας ή τους άλλους να κάνουν λάθη!

Ναι, μπορεί να γράφτηκαν ένα σωρό βιβλία, τόμοι ατελείωτοι, άπειρες πανεπιστημιακές εκδόσεις, συλλογές άρθρων και πρακτικά συνεδρίων που μιλάνε για το πως μπορεί ο άνθρωπος να μάθει. Μα η φιλοσοφία, πάλαι επιστήμη, μιλά για την εμπειρία. Διότι τα λάθη σου προσφέρουν γνώση -ή τουλάχιστον έτσι έπρεπε να γίνεται. Ίσως να παραφράζω το μεγάλο ερώτημα του Διαφωτισμού, αν η γνώση προέρχεται μόνο από την νόηση ή μόνο από την εμπειρία, λες και δεν μπορεί να υπάρξει μια συμφωνία των δυο.

Ωστόσο δεν είναι αυτό το θέμα μας. Από τα λάθη μπορείς να μάθεις, δυστυχώς όμως δεν συμβαίνει πάντα. Δυνητικό, όχι δεδομένο. Και υπάρχουν αποτελέσματα εκλογών που μπορούν να μας το αποδείξουν, υπάρχουν ομάδες ανθρώπων σε σημερινές κοινωνίες που το αναιρούν, υπάρχουν πολλοί από εμάς που κάνουν ξανά και ξανά το ίδιο “λάθος” με καμία αντίσταση προς αυτό... 

Και τι κριτική να ασκήσεις τότε; Να ρίξεις τούρτα στα μούτρα κάποιου σαν τα πικρόχολα αστεία του Αρναούτογλου; Και τι θα καταφέρεις; Τα νούμερα στα νούμερα. Όταν παίρνεις από τον λαιμό έναν νέο (όχι ηλικιακά, κάποιον άνθρωπο νέο στον χώρο) και του λες πως είναι χάλια, τι θα καταφέρεις;

73 takes total..Only 6 of them were good. Were the rest mis-takes?

Καλή βδομάδα!

Surrain: Rain is still falling

Λες και δεν έχω ξαναδεί βροχή...

Όπως περπατούσα έβρεξε. Όχι, δεν κατάλαβες, όπως περπατούσα και ενώ απλά φυσούσε, άνοιξε το ντους του ουρανού. Σαν παιδί κάνω... Μα τι λέω, είμαι παιδί! Και εκεί που περπατούσα είχε ήδη μαζεμένα νερά από την προηγούμενη βροχή και όπως έπεφταν οι βροχές, οι οποίες ήταν εξαιρετικά λεπτές και μικρές, σχημάτισαν ένα έργο τέχνης. Ομόκεντροι ομοιόμορφοι κύκλοι, πάνω σε ήρεμο νερό, όσο πιο ήρεμο μπορεί να είναι μετά από βροχή.

Μερικές φορές προτιμάς να ακούς την βροχή παρά την τηλεόραση.

Μερικές φορές δεν έχεις άλλη επιλογή παρά να ακούς την βροχή. Όσο και αν δυναμώσεις την τηλεόραση θα συνεχίσεις να ακούς τις βροχές. Όσο ταραγμένος και αν είσαι θα ακούς την βροχή.

Θα ήθελα να ήμουν η βροχή, θα μιλούσα όταν ήθελα, άλλοτε θα ψιθύριζα, άλλοτε θα φώναζα, άλλοτε για κάποιο λόγο, άλλοτε χωρίς λόγο. Κάποιοι θα με αγαπούσαν, κάποιοι απλά θα με συμπαθούσαν και κάποιοι θα με απεχθάνονταν. Κάποτε θα έκανα κάτι καλό ή κάτι κακό -άθελα μου. Βλέπεις τίποτα καινούργιο, κι όμως έχουμε τόσα κοινά με την βροχή.

Με το ζόρι δεν καταφέρνεις τίποτα.

Ούτε καν post...

Shaving Razor

Τα φτηνά ξυραφάκια είναι πραγματικά για τον... π... πο... ΠΟΛΥ έμπειρο ξυριστή (έμπειρο τι;). Και εγώ κρατάω το κουτί με τα υπόλοιπα 6 ξυραφάκια και σκέφτομαι αν θα το πετάξω στα σκουπίδια.

Γαμώ τις προσφορές της υπεραγοράς και κατάρα στην ιδέα που είχα να δηλώσω “τα πιο φτηνά μου κάνουν”! Αλλά άνθρωποι είμαστε και κάνουμε λάθη (οι τυχεροί κάνουν σεξ)

Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο για έναν άντρα από ένα κακό ξυραφάκι! Ναι μπορεί όντως μερικά προϊόντα να είναι καλά ανεξαρτήτως τιμής αλλά τα φτηνά ξυραφάκια δεν είναι ένα από αυτά! Καταρχάς μετά από το κόψιμο μιας τρίχας 4 ημερών η λεπίδα θέλει ακόνισμα, δηλαδή τι πιο ελεεινό... Το ξύρισμα έπρεπε να είναι μια ήρεμη διαδικασία, μην με βλέπεις εμένα που μετά από το ξύρισμα θέλω και μια μετάγγιση με 2 μονάδες αίματος τουλάχιστον, αλλιώς έπρεπε να είναι τα πράγματα.

Η αλήθεια είναι πως η ξυραφοβιομηχανία έχει προχωρήσει τόσο πολύ που σε λίγο θα γίνει επιστήμη και θα διδάσκεται και σε Πανεπιστήμια μεγάλης εμβέλειας γνωστά για το υψηλό και σοβαρό τους επίπεδο όπως το Πανεπιστήμιο Κύπρου φυσικά! Νόμιζα πως μόνο οι βιομηχανίες παραγωγής σερβιέτας είχαν προχωρήσει εις βάθος αλλά έκανα λάθος. Ξυραφάκια με λωρίδα εκχυλισμάτων αλόε-βέρα (το ΠΙΟ ανούσιο πράγμα), ξυραφάκια με ευλύγιστο λαιμό (σαν οδοντόβουρτσα), ξυραφάκια με 5 λεπίδες για καλύτερο ξύρισμα (που κοστίζουν σχεδόν τα 2πλάσια από τα συμβατικά ξυραφάκια), ξυραφάκια με μπλε λωρίδα ενυδάτωσης (ουότ δε χελ...) και άλλα πολλά. Μόνο ξυραφάκια με φτερά δεν βγάλανε και πάλι καλά.

Sometimes...

Μερικές φορές βλέπεις τον καθρέφτη ώρες ατελείωτες. Και δεν υπάρχει πιο φυσιολογικό πράγμα να αναγνωρίζεις και να μην αναγνωρίζεις τον εαυτό σου σε αυτό που βλέπεις. Αν παρατηρήσεις τα παιδιά θα το καταλάβεις καλύτερα, τα παιδιά παγώνουν μερικές φορές όταν βλέπουν στον καθρέφτη. Διότι όταν ανακαλύφτηκε ο καθρέφτης και μπήκε σε ολονών τα σπίτια οι άνθρωποι έβλεπαν πλέον την ύπαρξη τους, δεν έβλεπαν απλά τα δυο τους χέρια όταν ζωγράφιζαν, δεν έβλεπαν απλά τα πόδια τους όταν περπατούσαν...

Μερικές φορές ψάχνεις τον εαυτό σου. Μα όσο και να ψάξεις δεν θα τον βρεις. Ο εαυτός σου ακόμη διαμορφώνεται, ακόμη είναι πηλός και το καμίνι αργεί να έρθει, μην βιάζεσαι. Μπορείς να έχεις βρει κάποια χαρακτηριστικά σου, αλλά είναι όλα τόσα ρευστά. Κάποια αλλάζουν, κάποια δεν αλλάζουν.

Μερικές φορές όταν μιλάς πολύ τα κάνεις χειρότερα. Μάθε πρώτα να μιλάς με τον εαυτό σου. Πόσες φορές το είπα στον εαυτό μου και πάλι το ξαναλέω. Η έμπνευση μου πήγε για διακοπές, και καλά να μου κάνει. Δεν πρέπει να συγχύζω την επιπολαιότητα με την έμπνευση μου. Και πλήγωσα την έμπνευση μου...

Δεν υπάρχουν κανόνες... Πάνω αριστερά, κλικ. New Game, κλικ.

Μερικές φορές το timing είναι το παν. Με το timing δεν έχω καμία απολύτως σχέση. Ούτε καλές, ούτε κακές. Παρατήρησα ένα πράγμα. Όταν μιλάω στα ίσια και σοβαρά -πράγμα σχετικά σπάνιο- όποιος είναι απέναντί μου δεν είναι στο mood, και έτσι τα αποτελέσματα μιας τέτοιας συζήτησης δεν είναι και τα καλύτερα. Το 2011 μίλησα πολύ για μένα, πιο πολύ απ' όσο μιλούσα τόσα χρόνια... Τα αποτελέσματα δεν ήταν πάντα τα καλύτερα.

Όποιος βιάζεται σκοντάφτει, λέει παροιμία. Όποιος βιάζεται γίνεται πιο ευάλωτος, διορθώνω...

Δεν είμαι Άγιος, όχι, αλλά υπάρχουν πράγματα που δεν θα ξανακάνω. Για μένα... Ο Ιθάκη-μαν, κύριες και κύριοι, δεν είναι τέλειος, κανείς δεν είναι τέλειος, nobody's perfect...

Καλή Βδομάδα!