Ο γάμος της αδελφής

Η χαρά της μάνας μου για τον γάμο της αδελφής μου δεν περιγράφεται. Μετά από τόσο καιρό, ακόμα είναι περήφανη και χαρούμενη, λέγοντας με χαμόγελο –σαν να έγινε ξανά έφηβη- «Δεν το πιστεύω». Με προθυμία και απροσδόκητη ανυπομονησία προσκάλεσε κόσμο, ντύθηκε και βάφτηκε όπως τις παλιές φωτογραφίες, καλωσόρισε και χαιρέτισε τον κόσμο και τους φίλους της στην εκκλησία και στην δεξίωση.

Και απορώ.

Τι θα συνέβαινε αν έπρεπε να καλέσει τους φίλους της όχι στον γάμο της αδελφής μου, αλλά στον γάμο μιας αδελφής, στον γάμο μου;

Θα ήταν τόσο χαρούμενη; Θα ήταν τόσο ευτυχισμένη; Θα γελούσε, ή θα έκρυβε την χαρά της κάτω από το χαμόγελο. Η μάνα νοιάζεται για τα παιδιά της αλλά η άνευ όρων αγάπη είναι για εμάς ευαίσθητο θέμα. «Ναι μεν… αλλά». 

Δεν μπορώ να παντρευτώ σε εκκλησία και να μπορούσα δεν θα το έκανα, γιατί δεν με εκφράζει. Και σ’ αυτό ακόμα διαφωνούσες. Έλεγες με ένα ύφος σιγουριάς ότι ο πολιτικός γάμος και το σύμφωνο συμβίωσης δεν είναι το ίδιο πράγμα με τον θρησκευτικό γάμο. Προσπάθησα να σου πω πόσο χαζό ακούγεται για τον εικοστό πρώτο αιώνα, προσπάθησα να σου εξηγήσω τη διαφορά μιας ληξιαρχικής πράξης και ενός θρησκευτικού μυστηρίου. Ίσως για να κρατήσω και τον εαυτό μου κάπου όρθιο. Αλλά όχι, για εσένα ο θρησκευτικός γάμος είναι κάτι απαράβατο.

Τι θα συνέβαινε αν γινόταν ο γάμος όχι της αδελφής μου, αλλά ο γάμος μιας αδελφής, ο γάμος μου; Ο πολιτικός μου γάμος;

Το μελετούσα το θέμα καιρό… Μέσα μου είμαι έτοιμος για όλα, έτσι λέω. Αλλά να σε προσπερνάει ο γονιός είναι άσχημο συναίσθημα που δεν μπορείς πάντα να το διαχειριστείς. Όταν η μάνα μου, η ίδια μου η μάνα, λέει «Άντε και εσύ να βρεις κανένα καλό κορίτσι και να παντρευτείς σύντομα» ένα κομμάτι μέσα μου μαραίνεται. Και επειδή στον γάμο ήταν η μάνα μου δεν χόρεψα slow με τον σύντροφό μου, δεν κάθισα με τον σύντροφό μου, δεν είχα ούτε μια αναλαμπή του μέλλοντος με την μάνα μου στον γάμο μου.

Ο γάμος είναι όμως μέρα χαράς.

Να ζήσουμε, να ζήσετε, να αγαπάτε.

Φιλιά

Grandfather

Όταν επέστρεψα σπίτι και είδα την μητέρα μου να κλαίει κατάλαβα, δεν χρειαζόμουν καμία εξήγηση. Ο παππούς ήταν σε περίεργη κατάσταση εδώ και λίγο καιρό. Και αφού το κατάλαβα δεν λυπήθηκα... ιδιαίτερα. Ποιος άνθρωπος θέλει να βασανίζεται; Ποιος άνθρωπος θέλει να βασανίζονται οι δικοί του άνθρωποι; Επιπλέον με αυτόν τον παππού δεν είχαμε την σχέση εγγονού-παππού... με τον άλλο παππού -τον συνονόματο- θα μπορούσαμε αλλά μια η απόσταση μια η πρόωρη απώλεια, δεν προλάβαμε.

Το μόνο που με ένοιαζε εκείνη τη στιγμή ήταν η μάνα μου. Πες με μαμόθρεφτο, μαμάκια, ό,τι θες αλλά αυτό με ένοιαζε. Νόμιζα ότι θα ήταν πιο δυνατή μετά και το θάνατο της γιαγιάς αλλά αλλιώς είναι τώρα τα πράγματα. Με τη γιαγιά είχε μια άλλη σχέση, σχεδόν σχέση εξάρτησης, με τον παππού τα πράγματα είναι διαφορετικά. Αυτό που την πείραξε τώρα είναι που δεν μπορούσε να κάνει κάτι. Και εγώ με το -κληρονομικό- πείσμα προσπαθώ να της εξηγήσω ότι έκανε ό,τι μπορούσε. Μαθήματα για τους κύκλους της ζωής δεν δίνω... τα θεωρώ κλισέ. Άνθρωποι είμαστε, γεννιόμαστε, μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε (οι τυχεροί) και πεθαίνουμε, έμβια όντα.

Η μαμά λέει ότι είναι κακό συναίσθημα το να είσαι ορφανός στα πενήντα τόσο...

Ε σε αυτό δεν θα επιμένω. Αυτή ξέρει πως νιώθει, εγώ θέλω απλά να 'ναι καλά!

Καλά να περνάτε!

Μεγάλη... Βδομάδα

Ξέρω είναι κάπως κλισέ αλλά βλέπω Project Runway... Και ένα έχω να σας πω! Ο Zac Posen! Όταν χαμογελάει, λιώνω. Χωρίς να θέλω να ακουστώ... πονηρός, θέλω να βρεθώ με έναν μαγικό τρόπο εκεί και να του πετάξω δυο γλωσσόφιλα! Να πεθάνω, προχθές χαιρετούσα την τηλεόραση επειδή χαιρετούσε και αυτός. Ίσως είναι που πριν ήταν ο Kors και ο Mizrahi; Αλλά ο Zac, αχ ο Ζακ, έρωτας. Δεν ξέρω τι έπαθε το γούστο μου, αλλά ένα περίεργο πράγμα, μ' αρέσει...

Σκέφτομαι ότι μπορεί να έχω ένα σοβαρό crush με τον Zac... Θα μου περάσει φαντάζομαι.

Και τώρα εγώ πρέπει να πω τα νέα μου. Κοίτα νέα έχω αλλά δεν είναι όλα ευχάριστα, και σε καμία περίπτωση δεν είναι τόσο ευχάριστα όσο η απομάκρυνση της μιας Καρντάσιαν -αδελφής της χωρισμένης που τώρα είναι έγκυος με το παιδί του Ουεστ- από το Αμερικανικό X-Factor. Δηλαδή αν δεν κατάφερα να δω την δεύτερη σεζόν του Αμερικανικού X-Factor ο κυριότερος λόγος ήταν αυτή. Πάντα στο fast forward μέχρι να παίξει το επόμενο τραγούδι! Χάλια παρουσίαση.

Ναι που λες, έχω κουραστεί να νταντεύω τη μαμά. Κουράστηκα πραγματικά και δεν έχω όρεξη για τίποτα πια. Και κάθε φορά που μπαίνω με θετική ενέργεια στο σπίτι, να σήμερα για παράδειγμα, τους έφερα μίσχο από αναρριχώμενο φυτό, με αποπαίρνουν με τον χειρότερο τρόπο. “Αποκλείεται να πιάσει” λέει ο ένας, “θα είναι η κατάλληλη κρυψώνα για ποντικούς” λέει ο άλλος. Και ρίχνεις ότι κρατάς στα χέρια σου και βρίζεις λες και είναι η τελευταία μέρα της προεκλογικής και βγάζεις την ψυχή σου στη χριστοπαναγιά.

Επίσης η μάνα μου φρικάρει που της είπα ότι ο μόνος λόγος να πάω εκκλησία είναι να βγάλω φωτογραφίες, διαβάζει την Βίβλο τώρα για τα πάθη του Χριστού (σε νεοελληνική απόδοση με εικόνες, μην φανταστείς τώρα σοβαρότητες) και κάθε φορά που κάνουμε συζήτηση περί θρησκείας μου λέει ότι δεν είναι σωστά πράγματα. Θέλω να χτυπάω το κεφάλι μου στο γραφείο...

Πάω περπάτημα 3 φορές την βδομάδα τουλάχιστον και χαίρομαι, νιώθω καλύτερα, προσέχω τι τρώω, προσπαθώ να μειώσω και την ζάχαρη, το πιο δύσκολο απ' όλα είναι αυτό, και αγόρασα ρούχο μετά από 1 χρόνο, και παντελόνι μάλιστα. Ήθελα να ήξερα τι σκεφτόμουν όταν αγόραζα πριν περίπου 3 χρόνια εκείνα τα τζινς... Τώρα θέλω να νιώθω πιο... εκλυστικός, φτάνει η σοβαρότητα.

Suspiciousness

Σε αυτή την οικογένεια το έχουμε να μην σκεφτόμαστε αμέσως το πιο απλό πράγμα. Ο νους μας πάει στο χειρότερο more or less... Όταν η αδερφή μου έβλεπε την διαφήμιση της Cyta με τα αρχαία ελληνικά και προσπαθούσε να καταλάβει. Στο τέλος της διαφήμισης ακούγεται ήχος ειδοποίησης (είναι ο ήχος που έχουν τα σαμσούνγκ) και ξεκινάει η εξής κουλή συζήτηση:

- Άκουσες κινητό;
- Μπαρτόν; (διάβαζα, δεν έδινα σημασία στην τηλεόραση)
- Άκουσα ένα ήχο κινητού;
- Τι ήχο;
- Χμ... Έχεις δεύτερο αριθμό;
- Τι λες; (ακτιουάλυ την ρώτησα Μα να 'μπου λαλείς κόρη μου)
- Άκουσα ήχο κινητού! Δεν είμαι τρελή. Δεν είναι η πρώτη φορά
- Χαλάρωσε! Στο τέλος της διαφήμισης παίζει αυτός ο ήχος!

Την δεύτερη φορά που είδε την διαφήμιση το κατάλαβε. Έρχεται σήμερα η μάνα μου, ούτε καλημέρα (δεν είν' πρωτότυπο ετούτο) ούτε τι κάνεις, μόλις ξύπνησα και μου λέει:

- Ποια ξέχασε το κινητό της;

- Δεν καταλαβαίνω τι λες!

- Μην με κοροϊδεύεις εμένα!

- Μπορείς να μου εξηγήσεις;

- Μια φίλη σου ξέχασε το κινητό της. Ποια είναι;

- Ποιο κινητό;

- Περίμενε! (φεύγει και έρχεται με ένα κινητό στο χέρι) Ποιανού είναι αυτό; Το βρήκα στο αυτοκίνητο!

- Και γιατί πρέπει να ξέρω εγώ;

- Μην με κοροϊδεύεις! Πες μου ποιανής είναι!

- Δεν ξέρω, πρώτη φορά το βλέπω

- Με κοροϊδεύεις!!!

Ενημερώνω την αδερφή μου μήπως κάποιος που μπήκε στο αυτοκίνητο αναφέρθηκε πως έχασε το κινητό του. Και τι μου απαντά;

- Είσαι σίγουρος ότι δεν είναι δικό σου; Άκουγα κινητό εγώ στο σπίτι! Σου το 'λεγα δεν σου το 'λεγα;

Και άντε εσύ να μην έχεις νεύρα μετά από αυτό!

Καλή βδομάδα!

Parler à mon père

Τσα!

Πάω στοίχημα πως αυτό δεν το περίμενες! Ναι, μετά από καιρό ο Ιθάκη-μαν έχει ποστ Δευτεριάτικο! Δεν ξέρω τι συμβαίνει, είναι που είναι Δευτέρα, είναι που βρήκε λίγη χαρά τούτο το σπίτι, είναι που έχει Νέα Σελήνη; Σήμερα δεν είναι αυτό; Καλά, λες και αν είναι αύριο με χαλάει! Ετοιμάζομαι να κάνω μπάνιο και να ανανεωθώ, η θέλησις υπάρχει, το (ζεστό) νερό υπάρχει, το ψαλίδι για τα νύχια υπάρχει, είμαστε κομπλέ. Μόνο κανένα βιβλίο πρέπει να ανοίξω και να αρχίσω διάβασμα γιατί είμαι πολύ πίσω στην ύλη.

Είμαι με ένα φραπέ και γράφω λες και είμαι ένα βήμα πριν να βγάζω καπνούς, αλλά μια χαρά, θα μου δώσει ώθηση η καφεΐνη να διαβάσω όταν επιστρέψω από το πανεπιστήμιο. Βρε, βρε, βρε ακόμα δεν το χωνεύω ότι γράφω ποστ Δευτεριάτικα και μάλιστα σκοπεύω να το δημοσιεύσω κι όλας! Η αλήθεια είναι πως με ξύπνησε το τηλέφωνο αλλά δεν βαριέσαι... Σηκώθηκα και είδα λίγη τηλεόραση για περαιτέρω χαλάρωση (από αυτό αντιλαμβάνεσαι πως δεν είδα Κυπριακή τηλεόραση ή ειδήσεις).

Τον τελευταίο καιρό έχω κολλήσει με το θρυλικό Ne me quitte pas του Jacques Brel και αναμένω την ηχογράφηση του τραγουδιού από την Celine Dion στο καινούργιο της άλμπουμ! Αλλά σήμερα είναι η μέρα που ακούμε το Parler à mon père γιατί παρά την θλίψη του τραγουδιού εγώ βλέπω και μια αισιοδοξία. Και θα σας τα χαλάσω, αλλά να μην λέμε μόνο πως περνάμε τις μέρες μας, να λέμε και πράγματα που σκεφτόμαστε. Όταν άκουσα το τραγούδι έλεγα πως είναι δακρύβρεχτο, μετά το άκουσα στο ράδιο (ναι εδώ στην Κύπρο, how cool is that) και έδωσα λίγη περισσότερη προσοχή στα λόγια, όσο καταλαβαίνω τελοσπάντων γαλλικά, μην φαντάζεσαι ότι πήραμε και διπλώματα.

Οι γονείς είναι μεγάλο κεφάλαιο στην ζωή μας, σχεδόν όλα ξεκινούν με αυτούς! Και δεν είμαι δα παιδί και ξέρω πως μια μέρα όπως όλοι οι γονείς μου, και εγώ και ο γείτονας και ο πρόεδρος και ο διάσημος, θα φύγουμε. Και τους γονείς μου, όσα βάσανα, όσα προβλήματα, τους αγαπώ, όμως έχουν και αυτοί τα θεματάκια τους, μην ξεχνιόμαστε. Για αυτό και θεληματικά δεν τους μιλώ για μένα... Άλλους γονιούς δεν θα βρω, και αυτοί άλλο γιο δεν θα βρουν. Δεν θέλω να ανοίξω το στόμα μου και να γίνει η αιτία να μην μιλιόμαστε (γιατί αυτό θα γίνει, με την κατάσταση που επικρατεί σήμερα αλλά έννοια σου και δεν κάθομαι με τα χέρια σταυρωμένα).

Και τώρα που το σκέφτομαι, δεν μεγάλωσα με εξωγήινους, έβαλαν και αυτοί το λιθαράκι τους για να γίνω ο εαυτό μου (και είμαι ακόμα έργο ον πρόγκρες ελληνιστί...). Και μερικές φορές σκέφτομαι πως ο πατέρας μου είναι πιο χαλαρός από την μητέρα μου, αλλά πάλι δεν αλλάζει τίποτα, έχουν πολλή δουλειά να κάνουν. Αναπτύξαμε μέσα από τα χρόνια μια υγιή σχέση με τους γονείς μου, πάνω κάτω αφού έκλεισα τα 15 μου (άλλοι στην εφηβεία δεν μιλάνε με τους γονείς τους και εγώ... είμαι και πολύ πνεύμα αντιλογίας τελικά!) και η γλυκιά σχέση που έχω με τον πατέρα μου θέλω να είναι το μίνιμουμ που θέλω να επιτύχω εγώ αν ποτέ θελήσω -και καταφέρω- να γίνω πατέρας.

Και αυτό το τραγούδι το σκέφτομαι από την μια πλευρά σαν το τραγούδι που θα αφιέρωνα στον πατέρα μου για να του μιλήσω ακόμα και τώρα, και από την άλλη πλευρά σαν το τραγούδι που θα αφιέρωνα στον εαυτό μου μια μέρα, (ότ)αν θα 'μαι και εγώ πατέρας, γιατί θα βλέπω στον καθρέφτη, βιολογικά, κομμάτια του πατέρα μου.

Θα 'θελα να επιβραδύνω για να καθίσω,

να βρω στα βάθη των ενθυμήσεων μου,

τις φωνές εκείνων που μου έμαθαν

ότι κανένα όνειρο δεν είναι άπιαστο.

(...)

Μα πριν τα κάνω όλα αυτά,

θα 'θελα να μιλήσω στον πατέρα μου.

Χρόνια Πολλά μπαμπά! Σ' αγαπώ!

Καλή βδομάδαααα!

Mosquito

Σε ένα σπίτι που μένουν περισσότερα από 3 άτομα περιμένεις πως ο καθένας θα έχει επίγνωση των “κοινών” κανόνων, ακόμα και σε ένα σπίτι που μένουν 2 άτομα, αλλά εκεί τα πράγματα είναι τις περισσότερες φορές πιο στενή, intimate η σχέση. Όπως και αν έχει, όλοι όσοι ζουν στο ίδιο σπίτι χρησιμοποιούν συγκεκριμένους χώρους όπως την κουζίνα και το μπάνιο. Άλλοι περισσότερο άλλοι λιγότερο...

Ζώντας σε ένα σπίτι μαθαίνεις πως αν τελειώσει το γάλα θα χρειαστεί ίσως σύντομα να εμφανιστεί ένα άλλο. Αλλά επειδή δεν έχουμε τις τρεις νεράιδες της Ωραίας Κοιμωμένης να μας εμφανίζουν πράγματα κάποιος πρέπει να πάει στο περίπτερο να πάρει άλλο γάλα. Στο μπάνιο όταν τελειώσει το χαρτί υγείας πρέπει να βάλεις άλλο. Μέχρι εδώ κανένα πρόβλημα...

Και φυσικά υπάρχουν οι ακατανόητες συμπεριφορές. Να αφήσεις 3 σταγόνες γάλα στην μπουκάλα και να νομίζεις ότι οι υπόλοιποι θα αρκεστούν σε αυτό για την ημέρα. Να ξεχάσεις το χαρτί λίγο πιο δίπλα από την τουαλέτα, ή να ξεχάσεις να το βάλεις στην θήκη του και να το έχεις βάλει πίσω και να νομίζεις ότι οι υπόλοιποι ξέρουν ότι εσύ δεν είχες βάλει στην θήκη του το χαρτί υγείας.

Το πιο αξιοπερίεργο από όλα είναι ότι ναι μεν στο ψυγείο χθες είχε δυο δίλιτρες μπουκάλες γάλα. Στο μπάνιο όμως υπάρχει μια μπουκάλα σαμπουάν. Και είναι άδεια... Γιατί; Γιατί με αναγκάζεις να βγω από το μπάνιο, να σκουπιστώ, να στεγνώσω για να περπατήσω και μην γλιστρήσω στο μάρμαρο και σκοτωθώ και να πάρω το άλλο μπουκάλι; Ε; Γιατί;

Τώρα που είναι καλοκαίρι δεν ξέρω τι είναι πιο ενοχλητικό, τα κουνούπια ή μερικοί άνθρωποι;

Μητέρα, μάνα, μαμά

Μητέρα, μάνα, μαμά.

Δεν μπορώ να πω τα καλύτερα, τα απόλυτα καλά, λόγια. Οι εμπειρίες μου με εμποδίζουν. Οι γονείς είναι περίεργοι, δεν κατανοούν πως τα παιδιά τους δεν είναι κτήμα τους και η πραγματική σχέση των γονιών αρχίζει όταν αρχίζουν να το καταλαβαίνουν. Είναι δύσκολο για αυτούς, όσο δύσκολο για έναν άνθρωπο να δεχθεί πως τα γεγονότα είναι τυχαία, όσο δύσκολο για έναν ένθεο να γίνει άθεος, όχι όμως αδύνατο. Μέχρι να νιώσουν καλά με την ιδέα αυτή μπορεί να συμβούν τα πάντα...

Μητέρα. Τόσο ξεροκέφαλη, τόσο δύστροπη. Α ρε μάνα... Θυμάμαι την δική σου την μητέρα. Εκείνον τον Κέρβερο μεταμορφωμένο σε άνθρωπο. Αλλά εσύ την αγαπούσες, ό,τι και αν σου έκανε, ό,τι και αν έλεγε, ό,τι και αν έκανε γενικά. Αυτή η άνευ όρων αγάπη σου... Μάλλον η σχεδόν άνευ όρων αγάπη σου. Πόσες φορές θα πεις πως οι ομοφυλόφιλοι είναι αφύσικοι, ανεπιθύμητοι, ντροπιαστικοί; Πόσες φορές θα ξεστομίζεις λέξεις που με πληγώνουν;

Σαν να παίρνεις ένα όπλο και να με πυροβολείς. Όχι ξυστά, όχι στο πόδι, όχι στο χέρι, όχι στο κεφάλι. Στην καρδιά. Ότι είσαι τόσο καλή στο σημάδι δεν το ήξερα και δεν θα το φανταζόμουν ποτέ. Αλλά το κάνεις! Και σ' αγαπώ. Και θα σου πω πως σ' αγαπώ, ακόμη και αν ξέρω πως δεν θα το διαβάσεις ποτέ... Και ξέρω πως θα πονέσω όσο πόνεσες και εσύ, όταν ξεψύχησε η μάνα σου και ήξερες πάντα πως ποτέ δεν θα είσαι “αρκετή” για αυτήν! Και θα σου πω γιατί σ' αγαπώ. Γιατί μάνα μου έμαθες να αγαπώ άνευ όρων.

Μητέρα, μάνα, μαμά...

Σ' αγαπώ. Σε νιώθω, νιώθω τους πόνους σου, νιώθω τους φόβους σου και φοβάμαι όσο φοβάσαι και εσύ, ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο, όσο και εσύ. Νομίζεις θα ξεχάσω την μια εκείνη φορά που δεν ήμουν εκεί να σου κρατάω το χέρι; Και ούτε πρόκειται... Πράγματα συμβαίνουν. Άνθρωποι είμαστε. Ελαφρυντικά υπάρχουν, δεν είμαστε πολιτικοί! Αλλά θα 'μαι κοντά σου ακόμη και αν δεν είμαι εκεί. Μάνα, σ' αγαπώ! Όσο ζεις και όσο ζω, θα σ' αγαπώ!

Unreleased: Future

Επειδή πλησιάζει το τέλος του χρόνου και θέλω να μην αφήσω ανοιχτούς λογαριασμούς με το 2011 θέλω να ποστάρω και τα υπόλοιπα ακυκλοφόρητα ποστ. Θα συνεχίσω με αυτό, σχεδόν ένα χρόνο μετά το εξώφυλλο του ΟΚ με τον Έλτον Τζον και τον σύντροφο του και το παιδί που είχαν. Πάει καιρός που το είχα γράψει, στα μέσα του Ιανουαρίου, του μήνα της κλάψας αν θυμάστε απ' όσα έγραφα...

Όταν οι γονείς μου είδαν στο ΟΚ την φωτογραφία του Έλτον Τζον με τον σύντροφο του και το παιδί τους και βάσει της αντίδρασης τους, μου ήρθε στο εξής η ερώτηση...

Το μέλλον:

α) ... διαγράφεται κοσμικό;

β) ... διαγράφεται δύσκολο;

γ) ... διαγράφεται βατό;

δ) ... διαγράφεται απλό;

ε) ... διαγράφεται;

Δεν υπάρχει “σωστή” απάντηση, μην το ψάχνετε!

Ότι και αν κάνω σκέφτομαι πάντα τους γονείς μου, ασυνείδητα και συνειδητά αλλά δεν με εμποδίζει από το να κάνω πράγματα. Οι γονείς μου είναι μεγάλο μέρος της ζωής μου, είναι αυτοί που με έκαναν να αλλάξω κοσμοθεωρία στα 19 μου, είναι για αυτούς που μου χρέωσα μια ήττα χωρίς να δικαιολογούμαι σε κανένα, ήταν αυτοί που με τον τρόπο τους με έκαναν να κυνηγήσω τα όνειρα μου (δυστυχώς για αυτούς), ήταν αυτοί που με γέννησαν και είναι αυτοί που μεγαλώνω εγώ τώρα... ίσως με τα χρόνια ανταλλάξαμε και λίγο θέσεις, έτσι συμβαίνει πάντα.

Η προσωπική μου ευτυχία προέχει, θέλω να είναι χαρούμενοι για μένα και αν μη τι άλλο να είμαστε μια οικογένεια αλλά πάνω από όλα θέλω να είμαι καλά με τον εαυτό μου γιατί στο τέλος της μέρας, με εμένα κοιμάμαι, με τις έγνοιες μου πλαγιάζω, με εμένα “κυκλοφορώ”, εμένα έχω να αντιμετωπίσω καθημερινά... Προσπαθώ πάντα, προσπαθώ να είμαι όσο πιο συχνά γίνεται ευδιάθετος, έξω από το σπίτι είμαι πάντα γελαστός, πάντα είμαι εγώ που στηρίζω τους άλλους, πάντα αυτό που κάνω το αγαπώ (και συνήθως αγαπώ αυτό που κάνω αλλά λόγω της προηγούμενης υποπεριόδου) και πλέον ότι κάνω θέλω να το τελειώνω...

Θα είμαι δυνατός, με το να προσπαθώ πάντα! Πάντα θα υπάρχουν προβλήματα, πάντα θα υπάρχει κάτι που θα στραβώσει, το τέλειο δεν μπορούμε να το έχουμε και δεν είναι για μένα αυτοσκοπός, ούτε καν να το αγγίξω μπορώ, κανείς δεν μπορεί, δίνω μάχες καθημερινά, σε μερικές νικάω, σε άλλες χάνω, σε άλλες υποχωρώ εθελούσια γιατί δεν είναι ακόμα καιρός για αυτές! Δεν έχουν σημασία οι νίκες ή οι ήττες, σημασία έχει να προσπαθούμε... να συνεχίζουμε τον δρόμο μας, συνεχίζουμε να προσπαθούμε να κάνουμε κάτι και αν είμαστε και συνειδητοποιημένοι γιατί να μην το τελειώσουμε κι' όλας;

It's beginning...

Πάλι κάνω ένα διαλειμματάκι από το διάβασμα και να σας γράψω λίγα πράγματα... Μας έφαγε το διάβασμα, πως να το κάνουμε... Το Σαββατοκύριακο πέρασε χαλαρά, κάλυψα ύλη όχι ενός μαθήματος αλλά δυο και τώρα τρίβω τα χέρια μου σαν δαιμόνιο που είμαι και απλά κάνω χαλαρά επανάληψη! Και ναι μεν διάβασα αλλά καθάρισα το γραφείο, άλλαξα τη διακόσμηση λίγο της βιβλιοθήκης (ξέρεις τώρα, να φεύγουν σιγά σιγά τα ηλίθια βιβλία του πανεπιστημίου που αδίκως τα βάζουμε για μόστρα) και καταφέραμε να στολίσουμε όλοι μαζί, οικογενειακά, το δέντρο!

Ευτυχώς φέτος η μαμά αποφάσισε να μην στολίσει χριστουγεννιάτικα! Ξέρετε πολύ καλά τι σημαίνει “στόλισμα” από τα χεράκια της μαμάς... Ό,τι είχαμε, μα πραγματικά οτιδήποτε είχαμε, έμενε στην θέση του και απλά βάζαμε στα λιγοστά κενά των ραφιών λίγα χριστουγεννιάτικα κεράκια, μερικά διακοσμητικά ανεξαρτήτως προέλευσης και έτος παραγωγής με αποτέλεσμα να έχουμε το καρναβάλι που είχαμε την προηγούμενη περίοδο βαρυφορτωμένο με διάφορα, λιλιπούτεια αν είμαστε τυχεροί, διακοσμητικά. Αν υπήρχε περιοδικό για κακόγουστα σπίτια και κακόγουστη διακόσμηση θα ήμασταν μέσα (αν όχι στο εξώφυλλο).

Αλλά προσπαθούμε να της μάθουμε κάποια βασικά πράγματα, αρχής γενομένης του συνδυασμού των χρωμάτων. Και μαθαίνει δεν λέω, αλλά είναι αυτό το αρχέγονο αίσθημα που έχουν οι μαμάδες όταν ικανοποιούνται μόνο όταν γίνεται το δικό τους ή αυτές που δεν το έχουν τόσο έντονο να συνδυάζουν αυτά που τους λες με αυτά που ξέρουν, με τραγελαφικές καταστάσεις όπως μοντέρνο σκουρόχρωμο τραπεζάκι ΜΕ σεμεδάκι! Ναι, ναι... Συμβαίνουν και στα καλύτερα σπίτια! Και σας το λέω με βαριά καρδιά, και αν φύγουμε το σεμεδάκι θα βάλει χριστουγεννιάτικο τραπεζομάντιλο... Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα...

Καινούργιος μήνας ξεκίνησε, ο τελευταίος της χρονιάς και νιώθω πως χρειάζεται να διορθώσω ακόμα μερικά πράγματα... Υγιεινή διατροφή για μένα λοιπόν, κομμένη η ζάχαρη, τα πολλά γλυκά και τα πατατάκια. Είναι να μην πάρω αποφάσεις εγώ, μην με βλέπετε έτσι! Το μόνο που μένει είναι να αρχίσω γυμναστική. Αλλά προς το παρόν το διάβασμα με καλεί... Αυτή η εβδομάδα είναι γεμάτη, και τι δεν έχει, εξετάσεις, συνέδριο, συνάντηση με διάφορους καθηγητές, μαθήματα και να κλείσω ραντεβού στον οδοντίατρο... Και μόλις ξεκίνησε! Καλή βδομάδα σε όλους μας!

And something else... show no mercy στα σεμεδάκια!!!