Ο γάμος της αδελφής

Η χαρά της μάνας μου για τον γάμο της αδελφής μου δεν περιγράφεται. Μετά από τόσο καιρό, ακόμα είναι περήφανη και χαρούμενη, λέγοντας με χαμόγελο –σαν να έγινε ξανά έφηβη- «Δεν το πιστεύω». Με προθυμία και απροσδόκητη ανυπομονησία προσκάλεσε κόσμο, ντύθηκε και βάφτηκε όπως τις παλιές φωτογραφίες, καλωσόρισε και χαιρέτισε τον κόσμο και τους φίλους της στην εκκλησία και στην δεξίωση.

Και απορώ.

Τι θα συνέβαινε αν έπρεπε να καλέσει τους φίλους της όχι στον γάμο της αδελφής μου, αλλά στον γάμο μιας αδελφής, στον γάμο μου;

Θα ήταν τόσο χαρούμενη; Θα ήταν τόσο ευτυχισμένη; Θα γελούσε, ή θα έκρυβε την χαρά της κάτω από το χαμόγελο. Η μάνα νοιάζεται για τα παιδιά της αλλά η άνευ όρων αγάπη είναι για εμάς ευαίσθητο θέμα. «Ναι μεν… αλλά». 

Δεν μπορώ να παντρευτώ σε εκκλησία και να μπορούσα δεν θα το έκανα, γιατί δεν με εκφράζει. Και σ’ αυτό ακόμα διαφωνούσες. Έλεγες με ένα ύφος σιγουριάς ότι ο πολιτικός γάμος και το σύμφωνο συμβίωσης δεν είναι το ίδιο πράγμα με τον θρησκευτικό γάμο. Προσπάθησα να σου πω πόσο χαζό ακούγεται για τον εικοστό πρώτο αιώνα, προσπάθησα να σου εξηγήσω τη διαφορά μιας ληξιαρχικής πράξης και ενός θρησκευτικού μυστηρίου. Ίσως για να κρατήσω και τον εαυτό μου κάπου όρθιο. Αλλά όχι, για εσένα ο θρησκευτικός γάμος είναι κάτι απαράβατο.

Τι θα συνέβαινε αν γινόταν ο γάμος όχι της αδελφής μου, αλλά ο γάμος μιας αδελφής, ο γάμος μου; Ο πολιτικός μου γάμος;

Το μελετούσα το θέμα καιρό… Μέσα μου είμαι έτοιμος για όλα, έτσι λέω. Αλλά να σε προσπερνάει ο γονιός είναι άσχημο συναίσθημα που δεν μπορείς πάντα να το διαχειριστείς. Όταν η μάνα μου, η ίδια μου η μάνα, λέει «Άντε και εσύ να βρεις κανένα καλό κορίτσι και να παντρευτείς σύντομα» ένα κομμάτι μέσα μου μαραίνεται. Και επειδή στον γάμο ήταν η μάνα μου δεν χόρεψα slow με τον σύντροφό μου, δεν κάθισα με τον σύντροφό μου, δεν είχα ούτε μια αναλαμπή του μέλλοντος με την μάνα μου στον γάμο μου.

Ο γάμος είναι όμως μέρα χαράς.

Να ζήσουμε, να ζήσετε, να αγαπάτε.

Φιλιά

(Don't) Live your myth

Οι απομυθοποιήσεις της ζωής μου.

1. Ξεκινάμε από την Γιουροβίζιον. Η Γιουροβίζιον δεν είναι το πολιτιστικό event της χρονιάς. Με νωπές τις μνήμες από την δεύτερη θέση, ναι μεν την ψηλότερη που έχει λάβει ως τώρα η Κύπρος, αλλά και από την αδικία, σας γράφω για αυτό το φλέγον θέμα, ανοίγοντας τα εσώψυχα μου. Ναι, κάποτε η Γιουροβίζιον ήταν για μένα μεγάλη υπόθεση, μέχρι και live αναμετάδοση έζησε αυτό το μπλογκ, όμως τα τελευταία δυο χρόνια βλέπετε εξαφανίστηκε και αυτός ο αφελής ενθουσιασμός. Οι χώρες δεν εκπροσωπούν τις χώρες και δεν ξέρω ποιο το συμφέρον αν αυτό γινόταν όντως. Πολιτικά παρασκηνιακά συμφέροντα παίζουν ρόλο πια στο ποιος έχει το καλύτερο τραγούδι, να δεις που του χρόνου θα κερδίσει η ΠΓΔΜ (το άλλο το όνομα δεν το λέμε, σαν του Βόλτεμορντ, ξυπνάει δαίμονες) επειδή άλλαξε όνομα!

2. Η μεγάλη απομυθοποίηση, αυτή που κόστισε περισσότερο, αυτή που με στοιχειώνει: Τα ρούχα δεν είναι ποτέ αυτό που βλέπεις στο μοντέλο! 

 Μεγάλη υπόθεση... Πολύ θα θέλα τα Calvin Klein βρακιά που χρυσοπλήρωσα να ήταν επάνω μου όπως ακριβώς φαίνονταν στο μοντέλο στο Άμαζον και στο κουτί.

Έξτρα απομυθοποίηση (συνδυασμός 1 και 2): Φόρεσε που λέτε ο Σουηδός στην Γιουροβίζιον ένα περίπου-ψηλομεσο παντελόνι… κόλαση! Ε, άμα το φορέσω εγώ θα φαίνομαι χαζός το λιγότερο. Μπορεί να ναι αυτός ο σωματότυπος μου που δεν ευνοεί τίποτα, αλλά δεν γίνεται να είσαι γραμμωμένος για να φαίνεσαι κούκλος.

3. Ο Θεός.  

Η σκληρότερη ίσως απομυθοποίηση. Ο δρόμος προς την αθεΐα ήταν αρκετά ομαλός, η συνειδητοποίηση όμως της δικής μου αντίληψης ήταν βαριά και δύσκολη. Κανονίζω πράγματα, να πάμε από εδώ και από εκεί, να πάμε παραλία, και μου λένε «ξέρεις κάτι ρε συ, είναι γιορτή σήμερα». Α μπα, ποιανού; Οι θρησκευτικές αργίες δεν με ενοχλούν. Χριστούγεννα δεν γιορτάζω, μ’ αρέσει να διακοσμώ όμως. Το δέντρο το εκτιμώ, αλλά δεν είναι τόσο χριστιανικό κι αυτό το έθιμο. Εκκλησία δεν πάω. Δεν προσεύχομαι αλλά θα το ήθελα, ναι, μερικές φορές σκέφτομαι καλό θα ήταν να έχω κάποιον να του μιλώ στο υπερπέραν, γιατί κι αυτοί που είναι δίπλα σου μερικές φορές δεν σε ακούνε... 

Η αμφισβήτηση, η απομυθοποίηση εν προκειμένω, οδηγεί σε μια βαθύτερη πίστη. Όμοια με την περίπτωση του Θεού και την όλη διαδικασία αντιλαμβάνεσαι ότι η αντίληψη σου απλώς αλλάζει. Δίνεις βαρύτητα σε άλλα πράγματα, σε άλλα χαρακτηριστικά ενός πιστεύω. Για παράδειγμα, οκ, το συνειδητοποίησα μετά από τις ώρες ολόκληρες μπρος απ’ τον καθρέφτη ότι δεν έχω κοιλιακούς, προσπάθησα να κάνω, με πρωτοφανή αποτυχία, αλλά τώρα κοιτώ την υγεία του σώματος. Για την Γιουροβίζιον παιδιά δεν έχω προβεί σε συμπεράσματα… απλά την βλέπω άμα λάχει και καλά να ‘μαστε, δεν αλλάζει η ζωή μας απ’ την Γιουροβίζιον τώρα. 

Fuego στα κατεστημένα!

Rooms and dreams (for rent)

Τα δωμάτια του σπιτιού μου είναι...

Τα υπνοδωμάτια είναι δύο. Ή τρία.

Ιδανικά είναι τρία.

Κοιτώντας τις… (άπιαστες) … τις… (εξωφρενικές) … τις… (έλεος δηλαδή που θα πάνε) τις τιμές σπιτιών σκέφτηκα γιατί να μπω στον κόπο να ψάχνω για σπίτι με τρία υπνοδωμάτια και δεν ψάχνω ευθύς εξαρχής ένα σπιτάκι με ένα υπνοδωμάτιο; 

Μονάρι λέω.

Μονάρι, στην Ελλάδα, μου λέει ο Κώστας λέμε το στούντιο. Μονάρι στην Κύπρο λέμε το ενός υπνοδωματίου. (Ναι… Ναι καλαμαράδες του κόσμου ενωθείτε, ρίχτε τα όλα στο «ανάποδο» οδήγημα πάλι. Εσείς οδηγείτε ανάποδα! Τέλος παρένθεσης)

Μιλήσαμε για όνειρα, οικογενειακά κτλ, πολλάκις. Δεν είμαι πια 20 όμως. Εντάξει το κάνω και ακούγεται λες και είμαι σαράντα. Εκεί νιώθω όμως κι ας είμαι 28… σύντομα και αισίως.

Τα πράγματα στην Κύπρο είναι ακόμα πίσω. (Δώστε μου το Νόμπελ! Σπουδαία ανακάλυψις) (Όχι πως φταίει το νησί το ίδιο)

Παιδιά δεν θα κάνω/έχω. Μέχρι να ξεπεράσουμε φόβους κι ανασφάλειες, τύπου «σε μια οικογένεια χρειάζονται τόσο το πρότυπο της μαμάς όσο και το πρότυπο του πατέρα»…  ήρθαν κι άλλα θέματα, τα ουσιαστικά (διότι όσο μαλακίες κι αν είναι, όσο αντιεπιστημονικά κι αν είναι, όσο κι αν τρολάρεις αυτούς που τα λένε, θα περάσει μια φάση που θα τα πιστέψεις κι εσύ. Όχι γιατί είσαι χαζός, αλλά επειδή φοβάσαι και υποκύπτεις στην παπαρολογία).

Δεν προλάβαμε λοιπόν να ξεπεράσουμε τα θεματάκια και τις ανασφάλειες και να σου η κρίση. Ένα το κρατούμενο: είναι πολλά τα λεφτά. Θα μου πεις άλλοι το κάνουν και με τα λίγα που έχουν... Εγώ δεν είμαι οι άλλοι. Αλλά έστω. Πες πως μαζεύω λεφτά και τα έχω και καβάντζα. Πώς θα αποκτήσω παιδί μου λες; Ξέρεις τα παιδιά δεν τα φέρνει ο πελαργός, ούτε τα φλαμίνγκο. Νομοσχέδιο για εξωσωματική υπάρχει, αλλά δεν γίνεται, ακόμα και με αυτήν την παπάρα που ψήφισαν οι εθνοπατέρες στην βουλή -γιατί υπεκφεύγουν τα τομάρια- την πολιτική συμβίωση λέω, με τα ελάχιστα δικαιώματα σε ομόφυλα ζευγάρια και την μεγάλη διάκριση στο θέμα της τεκνοθεσίας.

Προς τι η παράκρουση θα ρωτάς. Όλα αυτά στα λέω γιατί βρήκα μια σημείωση μου. Από τα δεκαεφτά. Από την ξεγνοιασιά και την ανεμελιά μου (Που ‘σαι Αννούλα; Τα μαθητικά τα χρόνια τα αλλάζω χθες!). Το σημείωμα αυτό έλεγε ότι σε δέκα χρόνια, στα 27 δηλαδή, αυτά που εκθλίβουν οσονούπω, θα ήθελα να είχα παιδί. Και τώρα λίγο πριν αποδημήσουν κι αυτά βρίσκομαι στην… άβολη θέση να γελάσω μόνο σαν χαζό παιδί, σαν δεκαεφτά πάλι, και να αναβάλω τα όνειρα μου για πιο μετά, για κάπου αλλού, για κάτι άλλο.

Το "Είσαι μόνο είκοσι οκτώ χρόνων πουλάκι μου" δεν πιάνει. Είκοσι εφτά και έντεκα δωδέκατα είμαι αλλά είπαμε, νιώθω σαράντα και πολλά δωδέκατα. Άτιμη κοινωνία.

Και γιατί δεν φεύγεις; Αυτό δεν μπορώ ούτε εγώ να το απαντήσω, όχι πως θα λυθούν όλα με την απάντηση ή το φευγιό.

Τελικά κοιτάω για ενοίκιο! 

ΥΓ. Τι κοινό έχει το Λονδίνο, η Νέα Υόρκη και η Λευκωσία; Στείλε με μέιλ την απάντησή σου και μπες στην κλήρωση για ένα χειροκρότημα. Η απάντηση είναι: εξωφρενικά ενοίκια.