Ο γάμος της αδελφής

Η χαρά της μάνας μου για τον γάμο της αδελφής μου δεν περιγράφεται. Μετά από τόσο καιρό, ακόμα είναι περήφανη και χαρούμενη, λέγοντας με χαμόγελο –σαν να έγινε ξανά έφηβη- «Δεν το πιστεύω». Με προθυμία και απροσδόκητη ανυπομονησία προσκάλεσε κόσμο, ντύθηκε και βάφτηκε όπως τις παλιές φωτογραφίες, καλωσόρισε και χαιρέτισε τον κόσμο και τους φίλους της στην εκκλησία και στην δεξίωση.

Και απορώ.

Τι θα συνέβαινε αν έπρεπε να καλέσει τους φίλους της όχι στον γάμο της αδελφής μου, αλλά στον γάμο μιας αδελφής, στον γάμο μου;

Θα ήταν τόσο χαρούμενη; Θα ήταν τόσο ευτυχισμένη; Θα γελούσε, ή θα έκρυβε την χαρά της κάτω από το χαμόγελο. Η μάνα νοιάζεται για τα παιδιά της αλλά η άνευ όρων αγάπη είναι για εμάς ευαίσθητο θέμα. «Ναι μεν… αλλά». 

Δεν μπορώ να παντρευτώ σε εκκλησία και να μπορούσα δεν θα το έκανα, γιατί δεν με εκφράζει. Και σ’ αυτό ακόμα διαφωνούσες. Έλεγες με ένα ύφος σιγουριάς ότι ο πολιτικός γάμος και το σύμφωνο συμβίωσης δεν είναι το ίδιο πράγμα με τον θρησκευτικό γάμο. Προσπάθησα να σου πω πόσο χαζό ακούγεται για τον εικοστό πρώτο αιώνα, προσπάθησα να σου εξηγήσω τη διαφορά μιας ληξιαρχικής πράξης και ενός θρησκευτικού μυστηρίου. Ίσως για να κρατήσω και τον εαυτό μου κάπου όρθιο. Αλλά όχι, για εσένα ο θρησκευτικός γάμος είναι κάτι απαράβατο.

Τι θα συνέβαινε αν γινόταν ο γάμος όχι της αδελφής μου, αλλά ο γάμος μιας αδελφής, ο γάμος μου; Ο πολιτικός μου γάμος;

Το μελετούσα το θέμα καιρό… Μέσα μου είμαι έτοιμος για όλα, έτσι λέω. Αλλά να σε προσπερνάει ο γονιός είναι άσχημο συναίσθημα που δεν μπορείς πάντα να το διαχειριστείς. Όταν η μάνα μου, η ίδια μου η μάνα, λέει «Άντε και εσύ να βρεις κανένα καλό κορίτσι και να παντρευτείς σύντομα» ένα κομμάτι μέσα μου μαραίνεται. Και επειδή στον γάμο ήταν η μάνα μου δεν χόρεψα slow με τον σύντροφό μου, δεν κάθισα με τον σύντροφό μου, δεν είχα ούτε μια αναλαμπή του μέλλοντος με την μάνα μου στον γάμο μου.

Ο γάμος είναι όμως μέρα χαράς.

Να ζήσουμε, να ζήσετε, να αγαπάτε.

Φιλιά

#SpeakLove

Πραγματοποιήθηκε χθες το 4^ο ετήσιο φεστιβάλ Υπερηφάνειας, γνωστό σε όλους Pride. Έκανα τη βόλτα μου και κατέγραψα τα σχόλια μου, μετά φυσικά και από αμέτρητες συζητήσεις, food-for-thought. Είδα, θαύμασα και τελικά απόρησα. Και ιδού η Αγία Τριάς:
 

Η θρασύτητα των πολιτικών 

#SpeakPolitics

Αντιλαμβάνομαι την ευαίσθητη ισορροπία που πρέπει να κρατήσει η αντιπροσωπεία της Accept με τους πολιτικούς αλλά νομίζω είναι οι τελευταίοι που θα έπρεπε να έχουν λόγο, ειδικά όταν έπονται εκλογές. Γκέι και πολιτική πάνε μαζί, γιατί μιλάμε για «ανεξερεύνητα βάθη» όχι ωκεανών, αλλά βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το νομοσχέδιο για την νομική αναγνώριση ταυτότητας φύλου έπρεπε να περάσει εδώ και καιρό, αλλά μη γελιέστε, οι πολιτικοί έχουν σοβαρότερα προβλήματα με τα οποία και προφανώς ασχολούνται.

Το φετινό Pride ήταν πιο πολιτικό από ποτέ ένεκα του σλόγκαν, ή εγώ το εξέλαβα έτσι. Με σαφείς αναφορές στη ρητορική μίσους και ένα σύνθετο (επιτυχημένο) πρόγραμμα παράλληλων εκδηλώσεων. Αυτό χρειάζεται να γίνεται κάθε χρόνο, αλλά οι στόχοι και οι απαιτήσεις πρέπει να είναι καταγεγραμμένες, να γίνεται τρόπον τινά μια αποτίμηση της χρονιάς. Ας ακουστούν τελοσπάντων συνθήματα σε ένα Pride –πλην της mainstream pop μουσικής. Υπήρχαν κάποιοι με συνθήματα αλλά τους κούφανε η Britney (η Spears ντε!). Μπορεί να μην είναι συνθήματα, μπορεί να είναι hashtags, το σύνθημα το οποίο υπήρχε να επεξεργαστεί καλύτερα.

ΚΕΟ, ίσως η πιο straight μπύρα στον κόσμο 

#SpeakEconomy

Όσο ο Αρχιεπίσκοπος ξεπλένεται από τον Γενικό Εισαγγελέα (σοκ) ξεπλένει ταυτόχρονα το rainbow χρήμα του. Μπορεί να μισεί τους γκέι (και να τους θεωρεί υπαίτιους για την αυξητική τάση των διαζυγίων, βιασμών και παιδεραστίας όπως είπε και η Ιερά Σύνοδος το 2014) αλλά όχι όταν είναι πελατειακή η σχέση, διότι ως γνωστόν «ο πελάτης έχει δίκιο».

Η ανάπτυξη της LGBT+ κοινότητας 

#SpeakManaMou

Κάθε χρόνο και καινούριες φάτσες. Το Pride έγινε τόπος που η κοινότητα είναι άνετη (ο κήπος ήταν έτσι κι αλλιώς). Το ζήτημα είναι να γίνει και η κοινωνία τόπος που μπορούν ελεύθερα οι άνθρωποι να εκφράζονται. Να τεθούν ζητήματα για τα ρούχα για παράδειγμα: «Οι άντρες μπορούν να φοράνε διχτυωτά αγαπητή μου μάνα». Και έτσι ταυτόχρονα θα γίνεται η περισυλλογή και θα ερεθίζεται ο προβληματισμός της ίδιας της κοινότητας.

Την ίδια στιγμή το Pride δεν αφορά πάντα άμεσα την LGBT+ κοινότητα, αφορά όλη την κοινωνία. Αφορά οικογένειες, αφορά όλους ανεξαιρέτως. Και αυτό νομίζω πως μου έλειπε φέτος; Ναι με ερωτηματικό. Απορώ, δεν δηλώνω. Δεν κριτικάρω κάποιον, αντ’ αυτού θεωρώ πως η διοργάνωση φέτος ήταν εξαιρετική και πρόσφερε πράγματα και ποιότητες που μέχρι τώρα δεν υπήρχαν καν. Και του χρόνου, με τη βοήθεια του καλού καιρού (ένεκα αθεΐας, σταματώ εδώ), πάλι θα είμαι εκεί και πάλι θα προσπαθήσω να βοηθήσω με τους δικούς μου τρόπους.

Coolές ατάκες

Λίγες από τις πιο κουλές ατάκες που άκουσα. Τις μάζεψα για να μου ανέβει η διάθεση... Διότι το να είσαι γκέι σημαίνει να είσαι gay, αγγλιστί χαρούμενος. Έτσι βγήκε και η -άτιμη- ταμπέλα!

Περί παρθενίας: Αφού θα συμβεί κάποτε, γιατί όχι τώρα;

Ωραία λογική! Και εσύ θα πεθάνεις κάποτε, γιατί όχι τώρα;

Μην τολμήσεις να μου φύγεις!

Κι όμως! Έφυγα. #Ψυχώ

Εγώ δεν θα σου κάνω τίποτα;

Μπα; Μας πήρε ο πόνος τώρα;

Δεν έχω ώρα να ασχολούμαι μαζί σου!

Αλλά... Ασχολείσαι!

Δεν με ενδιαφέρει το σεξ!

Γκράντε ατάκα! Και για πες μου γιατί είμαστε τσίτσιδοι χρυσό μου;

Είναι 17 εκατοστά

Ακόμα με την απορία είμαι. Για ποιό πράγμα μιλούσε δεν κατάλαβα ποτέ.

Πέρασα πολύ ωραία απόψε!

Μακάρι να μπορούσα να πω το ίδιο. Και να το πιστέψω κιόλας!

Θυμάμαι που την πρώτη φορά που βρεθήκαμε φορούσες γκρι σλιπάκι.

ΛΑΧΑΝΙ. Γαμωλαχανί βρακί! Ποιός το ξεχνά το λαχανί;

Θα ξαναμιλήσουμε!

Όσο σου 'στειλε και σένα μήνυμα, μου έστειλε και μένα. Μάλλον είχε πιο πολλές πιθανότητες να σου στειλε εσένα μήνυμα παρά εμένα.

Δεν θα πονέσεις, στ' ορκίζομαι!

Θα ξεράσω βατράχια!

Μετά από μήνυμα, τύπου ρομαντικό και γουτσουγούτσου, “Με πεθύμησες;” απαντάει ο άλλος: Δεν απαντάω σε τέτοιες ερωτήσεις!

Πάει, αυτός καβάλησε το καλάμι! Εμείς πάλι, τίποτα.

Μετά από μήνυμα καθαρά επικοινωνιακού τύπου, ένα απλό Καλημέρα δηλαδή, απήντησε: Ευχαριστώ

Δεν έκανα καν τον κόπο να συνεχίσω.

Τι είδους γκέι είσαι;

ρωτούσε αν είμαι παθητικός, ενεργητικός κτλ κτλ, αλλά εγώ επειδή δεν κατάλαβα απάντησα: Από τους έξυπνους! Τί ερώτηση είναι αυτή;

Me, Love

Το ζήτημα των σχέσεων και εγώ θα μπορούσε να γίνει ταινία. Όχι Αμερικανιά, από αυτές τις ευρωπαϊκές που βγαίνουν στα φεστιβάλ και παίρνουν κοκοφοίνικες και αρκουδάκια, τις ακαταλαβίστικες. Αν αυτό το κομμάτι της ζωής μου γινόταν ταινία θα 'ταν με τα χίλια ακαταλαβίστικη, μετέωρο τέλος σε κάθε σκηνή, δεν ξέρεις πότε είναι αλήθεια πότε ψέμα, δεν ξέρεις αν είναι φλας-μπακ δεν ξέρεις αν είναι τώρα, αν δεν είναι όνειρο και πάει λέγοντας.

Βλέπω σήμερα τα παιδιά και χαίρομαι που όταν είναι αφελέστατα και αθώα. Ξέρουν κι από σεξ κι από σχέσεις κι απ' όλα, περισσότερα κι από μας... Άλλο θέμα αυτό. Στην ηλικία τους δεν ήξερα που μπαίνει τι, δεν πειράζει... μαθαίνεις στην πορεία, δεν είν' ντροπή. Το να είσαι γκέι σήμερα, εμ και έφηβος εμ και γκέι, είναι πάλι διαφορετικό. Όχι πολύ διαφορετικό, αλλά έστω λίγο διαφορετικό. Όταν ήμουν δεκάξι το κινητό μου δεν ήταν καν έγχρωμο ή μπορεί να 'χε 12 χρώματα! Δηλαδή ούτε λόγος για εφαρμογές και πράσινα άλογα.

Καθώς μεγάλωνα, δεν ξέρω γιατί, αλλά έδειχνα να μην έχω ιδιαίτερη επαφή με το περιβάλλον. Σαν να αγνοούσα την μεγάλη εικόνα... την πραγματικότητα. Τόσο καλά. Από νωρίς και εγώ, στα δεκάξι-δεκαεφτά (τότε ήταν νωρίς), άρχισα να εξερευνώ τον εαυτό μου. Ναι έτυχαν κάποιες γνωριμίες αλλά τίποτα “γκράντε”. Ξέρεις τώρα εφηβεία, σπυριά, ήμουν λίγο ασχημόπαπο (τώρα έχω γίνει κύκνος, από την Λίμνη την ομώνυμη). Δεν ξέρω γιατί κάποιοι επέμεναν να μου στέλνουν μήνυμα. Ή μάλλον ξέρω, αλλά αν ήξερα κάτι καλά τότε -και τώρα νομίζω- ήταν ο εαυτός μου. Σταθερός στα πιστεύω μου και τις αρχές μου.

Σεξ, σοβαρά πράγματα τώρα, έκανα πρώτη φορά γύρω στα 21 μετά από μακρές περιόδους αποχής, εθελούσιας και μη, από τα τεκταινόμενα. Νιώθω βλάκας που έχω μιλήσει με ονόματα στο μπλοκ για κάποιους; Μπορεί γιατί ήταν όντως χαζοί και δεν άξιζαν ούτε δεύτερο μήνυμα ούτε δεύτερο ραντεβού. Γύρω στα 20 λοιπόν, στα χρόνια τα φοιτητικά -Αννούλα πόσα λίγα ξέρεις- βγήκα και το πρώτο μου ραντεβού έξω, με κόσμο, για καφέ! Το ένα πράγμα οδήγησε στο άλλο (και σε άλλον άνθρωπο) και σήμερα στα 25 είμαι στην πρώτη μου σχέση -ντάξει άλλοι παντρεύονται σ' αυτές τις ηλικίες.

Αυτό που μου έμενε για πάντα στο μυαλό ως απορία ήταν “γιατί όχι εγώ”. Πολλοί φίλοι μου κυρίως φίλες μου είχαν σχέσεις αλλά εγώ ποτέ, μέχρι πρόσφατα. Θα ήταν όμορφα αν είχα σχέση και νωρίτερα, θα 'ταν κι άλλη η χάρη του. Θα 'ταν μια εμπειρία την οποία νιώθω πως υπολείπομαι. Όχι πως ζητούν και προϋπηρεσία και σ' αυτά τα ζητήματα... Για το εγώ μου, για το γαμώτο μου. Και προπέρσι που ήμουν κύκνος όχι απλά δεν είχα σχέση, ένιωθα μαλάκας. Ένιωθα λίγο πως είμαι άνθρωπος με σεξαπίλ μόνο από τυχαία βλέμματα... Φλερτ δεν το συζητώ. Άφαντο. Όπως τα λεφτά που χρωστάμε.

Όποτε με ρωτάει κάποιος, γκέι, στρέιτ και καμηλοπαρδάλεις, τους λέω να περιμένουν, να μη βιάζονται, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να γίνουμε όλοι ασκητές και να κάνουμε γιόγκα. Αρκεί να νιώσεις εσύ έτοιμος πρώτα και έπειτα αρκεί να έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου να επικοινωνείς ουσιαστικά. Θες απλά να βγάλεις τα μάτια σου, βγάλτα, αρκεί να 'σαι ξεκάθαρος με τον άλλον και να φοράς προφυλακτικό. Θες να κάνεις σχέση, ε, τα πράγματα δεν είναι τόσο περίπλοκα αλλά ούτε και τόσο εύκολα. It takes two to tango που λένε και στο χωριό μου.

ΥΓ. Άμα γουστάρεις τανγκό για 3, για 5, πάλι αρκεί να 'σαι ξεκάθαρος με όλους αυτούς.

#CyprusPride

Χάρηκα πολύ για το Pride στην Κύπρο.

Χάρηκα γιατί ήταν περισσότερο πορεία παρά παρέλαση. Χάρηκα γιατί δεν έπαψε όμως να είναι cool.

Χάρηκα γιατί όλοι αυτοί που στα άρθρα τους δημοσίευαν φωτογραφίες με ημίγυμνους τύπους φάνηκαν χαζοί. Χάρηκα που δεν ήταν κλισέ.

Χάρηκα γιατί μάζεψε διάφορο κόσμο, ανεξαρτήτου ηλικίας, σεξουαλικότητας και εκπαίδευσης.

Χάρηκα που είδα οικογένειες, νέους και μεγάλους ανθρώπους να “διαδηλώνουν” μαζί.

Χάρηκα που η Whoopi Goldberg μίλησε για το Pride. Ποιο χάρηκα δηλαδή; Έκανα σαν μουρλό παιδί... Ακόμα δεν το πιστεύω!

Εύχομαι να έμενα περισσότερο.

Εύχομαι περισσότεροι φίλοι μου να ήταν εκεί -και να μη φοβόντουσαν πιθανές ταραχές. Και εγώ με την ψυχή στο στόμα ήμενα αλλά πήγα!

Εύχομαι να ταν εκεί έστω κάποιοι από την οικογένεια μου, έστω ένας μακρινός εξάδελφος, έστω ένα εξώγαμο του Γιάγκου Δράκου, ΚΑΤΙ. Αλλά ντάξει, από την οικογένεια μου δεν περιμένω πολλά... Πιστεύω ότι ναι μεν εξελίσσονται αλλά όχι με ανάλογους με τους δικούς μου ρυθμούς.

Εύχομαι το εύθυμο πνεύμα να συνεχιστεί... Υπάρχουν πολλά πράγματα που πρέπει να αλλάξουν. Δεν είναι μόνο η πολιτεία που πρέπει να κοιταχτεί και να κατανοήσει ότι κάνει λάθη, αλλά και εμείς οι άνθρωποι... εμείς, τα βασικά συστατικά της κοινωνίας.

Declaration

Some guys are as dull as shit. Some gay guys are as dull as shit... Gay life in Cyprus sucks, NOT in a good way... I'm a 23 year old -and almost desperate- guy that happens to be gay. And I am not my dick, I repeat; I am not my dick!

Many men -and women but hey! it's my dramaqueenism moment- have decorative heads, which they take care by cutting their hair. Well, I met a lot of people that have legs to transfer their genitals. Yes, some men have legs to wander around their dicks! And I'm fuckin' sick of it. I once more declare; I am not my dick. My dick does not represent my personality.

Υ.Γ. Δεν μου έβγαιναν όλα αυτά στα ελληνικά... για αυτό τα έγραψα στα αγγλικά.

Well the main reason I don't like gay themed films is that in the films there are so many -unnecessary- sex scenes. So being gay means you are constantly trying to find privacy to have sex, as in Trick? Well -heterosexual- teens also do that (at least in my country). Ok, gays are also people with needs and blah blah blah BUT it's a TON of sex -and drugs- in that films. What the hell am I saying? Do I want decent Disney gay-themed films? No. I want you to go back and think about love. Hashtag #lamest_thing_ever. Do you love someone just because of sex?

You can have the best sex of your life. And maybe -lucky you- you reach an orgasm (which for men is NOT difficult). OK, now you had a shower and you're clean. You return to bed and...? And? Shall we talk a bit? You can't say anything. Oh please don't “How was I?” me!

Our parents -or some of 'em- are truly in love. Every couple has their ups and downs, that's for sure. My grandparents were in deeply love, they were the most loving couple I've ever seen, and my grandma still loves him even he passed away years ago. They have been best friends and lovers, and through the ages they were more and more attracted to each other. They were married for more than half a century, and we can't have a relationship for more than a freakin' year... We are obviously doing something wrong!

A guy called me egocentric. I was pissed off but then I was laughing out loud (a.k.a. Lol-ing). I've neglected my feelings so many times and I was never talking about how *I* feel. I don't care about that anymore, I'm talking and expressing myself so yes, fuck_u_NOT! I don't want another “relationship-attempt” I won't participate in any of your sick experiments. I wanna go out for a date and by the end of that date to still wear ALL of my clothes. Thank you, and screw you.

I don't know what's happening. I am gay and I'm not ashamed. Last week I went out for dinner and I looked around and saw so many gay guys -though my gaydar is not one of the best- that they were enjoying their time. And I met some loving gay couples through last couple of years. Why the hell I wasn't in a healthy relationship until now?

LOut and Clear

είναι μερικές σκέψεις που μάζευα εδώ και καιρό αλλά μετά από μια συζήτηση με μια φίλη η οποία συνεχίζει να μου λέει πως με... θαυμάζει, από μια άλλη συζήτηση με έναν άλλο φίλο που του έλεγα ότι το coming out δεν είναι πάντα λύση και μετά από τα ποταπά σχόλια κάτω από το άρθρο της Αλήθειας, τις οποίες αποφάσισα να διατυπώσω κόσμια και να τις αναρτήσω!

Όταν ζεις σε ένα κόσμο που είναι ή μαύρο ή άσπρο δεν έχεις επιλογή να είσαι γκρίζο. Οι αντιλήψεις και οι καταστάσεις είναι τέτοιες, οι άνθρωποι είναι τέτοιοι που σε αναγκάζουν να ακολουθήσεις παρόμοιο δρόμο, να αναπάραξεις ή το μαύρο ή το άσπρο. Και πως το εννοώ, εγώ δεν ήμουν ο κλασικός υιός που θα ήθελαν οι δικοί μου, δεν γουστάρω μόνο το μπλε, βρίσκω το ροζ ενδιαφέρον χρώμα, βρίσκω τις κούκλες πιο ενδιαφέρον παιχνίδι από τα στρατιωτάκια κ.ο.κ. Και εκεί αφού δεν μπορούσα να επιλέξω το άσπρο, ήταν σχεδόν λογικό να επιλέξω το μαύρο και να ντυθώ με όλων των λογιών τα στερεότυπα και να είμαι αντιδραστικό ον.

Οι γονείς μου -ευτυχώς- δεν ήταν απόλυτοι και αυταρχικοί και δεν με βοήθησαν σε αυτή την πορεία. Μπορούσαν να με γράψουν με το ζόρι σε σχολή ποδοσφαίρου, και δεν το έκαναν. Ίσως γιατί ποτέ οι γονείς μου δεν είναι του μαύρου και του άσπρου, και ίσως γιατί και οι γονείς μου είναι και αυτοί... στο “γκρίζο”. Παρ' όλη την φαινομενική προοδευτικότητα, το σπίτι μας ήταν και είναι μια κυψέλη παράδοσης, επικρατούσε και επικρατεί ακόμη μια σιωπή γύρω από το σεξ, δεν μιλάμε για αυτό λες και δεν συμβαίνει πουθενά στον κόσμο. Ας είν' καλά το ίντερνετ που έμαθα και εγώ 5-6 πράγματα.

Έχω να επιρρίψω ευθύνες στην οικογένεια μου, το ταμπού για το σεξ για παράδειγμα είναι τόσο μεγάλο που ακόμη και να χύνεται λάβα και η θερμοκρασία να φτάσει τους 180 βαθμούς Κελσίου -μακριά από μας- δεν κυκλοφορούσαμε γυμνοί ή ημίγυμνοι στο σπίτι, φοράμε τυπικά όλα μας τα ρούχα. Έτσι από τότε κουβαλάω μια γυμνοφοβία η οποία μου “κόστισε” εν μέρει κοινωνικοποίηση: στο σχολείο δεν άλλαζα ΠΟΤΕ σε αποδυτήρια για το μάθημα της Γυμναστικής, αντιλαμβάνεσαι αυτομάτως έγινα στόχος.

Realizing I was gay was not the best thing that happened in my life...

Δεν θυμάμαι ακριβώς μέρα και ώρα αλλά νομίζω ήταν στο Γυμνάσιο όταν ανακάλυπτα αυτό που λέμε εμείς οι ενήλικες και μορφωμένοι “σεξουαλικότητα”. Δεν έλεγα όμως από τότε ότι ήμουν ομοφυλόφιλος γιατί πολύ απλά δεν ήξερα τι είναι αυτό το πράγμα. Με παραξένεψε αλλά το είχα αφήσει στο φλου, λόγω ηλικίας ίσως να είχε περάσει και η θεωρία “θα-σου-περάσει” λες και η σεξουαλικότητα είναι ακμή. Άρχισε να με προβληματίζει και δεν είχα κανέναν να μιλήσω.

Το σχολείο δεν ήταν υγιής χώρος να είσαι ο εαυτός σου, ο δάσκαλος έλεγε “Μην κάνεις αυτό, δεν είσαι κορίτσι”, οι συμμαθητές μου δεν ήξεραν και κορόιδευαν. Το να είσαι όμως ένα από τα “αγόρια” ήταν δύσκολο, το μόνο που κατείχα ήταν το βιολογικό κριτήριο. Νόμιζα ότι θα είναι αρκετό γιατί στο δημοτικό για παράδειγμα τα αγόρια και τα κορίτσια δεν έκαναν παρέα, έκαναν παρέα τα αγόρια με τα αγόρια και τα κορίτσια με τα κορίτσια. Μετά όμως υπήρξαν άλλες προϋποθέσεις, να παίζω μπάλα, το αγαπημένο μου μάθημα να είναι η γυμναστική, να φτύνω χωρίς λόγο και αιτία, να κρατάω τα τέτοια μου δημοσίως και να κοροϊδεύω καθηγητές μου.

Τα χρόνια πέρασαν όμως και τώρα φτάνω να τελειώσω και το πανεπιστήμιο. Και όμως είμαι ακόμα εδώ. Ήμουν εδώ όταν άρχισαν οι προσπάθειες να ενδυναμωθεί το ΛΟΑΤ κίνημα, ήμουν εδώ και έμαθα βασικούς όρους όπως βιολογικό και κοινωνικό φύλο, σεξουαλικός προσανατολισμός και ποια η διαφορά του με τις σεξουαλικές προτιμήσεις κ.ά. Θυμάμαι πριν 2-3 χρόνια που παρατηρήθηκε έξαρση αυτοκτονιών νέων ομοφυλόφιλων και τότε ξεκίνησαν να κυκλοφορούν βίντεο με το “It gets better”.

Θεωρώ τον εαυτό μου δυνατό με γερές αντοχές και με καλή ηχομόνωση. Γι' αυτό τα κατάφερα μέχρι εδώ. Επίσης η γνώση είναι δύναμη, αναντίλεκτα. Όμως για μένα τα πράγματα δεν μπορούν να γίνουν και τόσο πολύ καλύτερα. Όχι, εννοώ ότι οφείλουμε να συνεχίσουμε μέχρι να αντιμετωπιζόμαστε από την Πολιτεία ως ισότιμα μέλη της κοινωνίας (με νόμους) και μέχρι να αναγνωριστεί από το μεγαλύτερο δυνατόν μέρος της κοινωνίας ότι η ομοφυλοφιλία είναι φυσιολογική (με κατανόηση).

Εμένα άλλο είναι αυτό που με απασχολεί. Οι γονείς μου, χαίρομαι που έχω τους δυο μου γονείς κοντά μου, είναι οι δυο άνθρωποι για τους οποίους τρέφω μια ανυπέρβλητη αγάπη και ίσως την μεγαλύτερη εκτίμηση. Αυτοί οι δυο άνθρωποι όμως δεν αποδέχονται εμένα! Δεν με αποδέχονται όπως είμαι.

Και δεδομένης της κατάστασης δεν θα νιώσω καλύτερα αν τους πω εγώ “Ντίαρ μάδερ, ντίαρ φάδερ... άι αμ γκέι”. Πρώτον γιατί ξέρουν, ας μην γελιόμαστε, δεύτερον δεν έχω πρόβλημα με αυτό και δεν υπάρχει ίχνος του αισθήματος της ανακούφισης. Δεν θα τους πω ότι έκανα τατουάζ (λέμε τώρα) για να κυκλοφορώ χωρίς τύψεις στο σπίτι προσπαθώντας να το κρύψω, είμαι πιστός σε αυτό που είμαι και δεν αλλάζω. Δεν θα μπω ποτέ στην διαδικασία να βγάλω φωτογραφία μια φίλη μου και να τους πω ότι είναι ο δεσμός μου. Είμαι ένας άντρας πια που τρέφει -ερωτικά και άλλα- αισθήματα για έναν άλλον άντρα, αυτό είναι όλο. Γιατί να ανακουφιστώ που το είπα;

Ίσως αυτό που με απασχολεί είναι πως δεν θα τους έχω δίπλα μου καιρού επιτρέποντος όταν επισημοποιήσω μια σχέση μου, όταν αποκτήσω παιδί ή όταν θα έχει το παιδί γενέθλια και πάει λέγοντας. Φυσικά ποτέ δεν ξέρεις και σε αυτό βασίζομαι. Θα μπορούσα πολύ απλά να πω, αφού δεν θα φτάσει ποτέ στο επιθυμητό σημείο για μένα σταματάω να παλεύω. Όχι, συνεχίζω να παλεύω για τα δικαιώματα μου, τα δικαιώματα ενός συνανθρώπου και συμπολίτη μου. Και ευχαριστώ όσους απάντησαν στα σχόλια στο άρθρο της Αλήθειας.