Ο γάμος της αδελφής

Η χαρά της μάνας μου για τον γάμο της αδελφής μου δεν περιγράφεται. Μετά από τόσο καιρό, ακόμα είναι περήφανη και χαρούμενη, λέγοντας με χαμόγελο –σαν να έγινε ξανά έφηβη- «Δεν το πιστεύω». Με προθυμία και απροσδόκητη ανυπομονησία προσκάλεσε κόσμο, ντύθηκε και βάφτηκε όπως τις παλιές φωτογραφίες, καλωσόρισε και χαιρέτισε τον κόσμο και τους φίλους της στην εκκλησία και στην δεξίωση.

Και απορώ.

Τι θα συνέβαινε αν έπρεπε να καλέσει τους φίλους της όχι στον γάμο της αδελφής μου, αλλά στον γάμο μιας αδελφής, στον γάμο μου;

Θα ήταν τόσο χαρούμενη; Θα ήταν τόσο ευτυχισμένη; Θα γελούσε, ή θα έκρυβε την χαρά της κάτω από το χαμόγελο. Η μάνα νοιάζεται για τα παιδιά της αλλά η άνευ όρων αγάπη είναι για εμάς ευαίσθητο θέμα. «Ναι μεν… αλλά». 

Δεν μπορώ να παντρευτώ σε εκκλησία και να μπορούσα δεν θα το έκανα, γιατί δεν με εκφράζει. Και σ’ αυτό ακόμα διαφωνούσες. Έλεγες με ένα ύφος σιγουριάς ότι ο πολιτικός γάμος και το σύμφωνο συμβίωσης δεν είναι το ίδιο πράγμα με τον θρησκευτικό γάμο. Προσπάθησα να σου πω πόσο χαζό ακούγεται για τον εικοστό πρώτο αιώνα, προσπάθησα να σου εξηγήσω τη διαφορά μιας ληξιαρχικής πράξης και ενός θρησκευτικού μυστηρίου. Ίσως για να κρατήσω και τον εαυτό μου κάπου όρθιο. Αλλά όχι, για εσένα ο θρησκευτικός γάμος είναι κάτι απαράβατο.

Τι θα συνέβαινε αν γινόταν ο γάμος όχι της αδελφής μου, αλλά ο γάμος μιας αδελφής, ο γάμος μου; Ο πολιτικός μου γάμος;

Το μελετούσα το θέμα καιρό… Μέσα μου είμαι έτοιμος για όλα, έτσι λέω. Αλλά να σε προσπερνάει ο γονιός είναι άσχημο συναίσθημα που δεν μπορείς πάντα να το διαχειριστείς. Όταν η μάνα μου, η ίδια μου η μάνα, λέει «Άντε και εσύ να βρεις κανένα καλό κορίτσι και να παντρευτείς σύντομα» ένα κομμάτι μέσα μου μαραίνεται. Και επειδή στον γάμο ήταν η μάνα μου δεν χόρεψα slow με τον σύντροφό μου, δεν κάθισα με τον σύντροφό μου, δεν είχα ούτε μια αναλαμπή του μέλλοντος με την μάνα μου στον γάμο μου.

Ο γάμος είναι όμως μέρα χαράς.

Να ζήσουμε, να ζήσετε, να αγαπάτε.

Φιλιά

Demand

Να μάθεις απ' τη ζωή να είσαι πιο διεκδικητικός. Όχι από την ζωή, αόριστα, γενικά, ουτοπικά. Από την ζωή σου, από τον εαυτό σου και τους γύρω σου. Από τα πιο απλά μέχρι τα πιο περίπλοκα πράγματα. Θα μπορούσαμε να είχαμε μια πολύ καλύτερη ζωή αν το απαιτούσαμε από τους εαυτούς μας και τους γύρω μας, στον ίδιο βαθμό.

Είναι πράγματι πολύ περίεργο και παρεξηγήσιμο το πως... “γίνεται” κάποιος διεκδικητικός. Διεκδικητικός δεν σημαίνει να είσαι και πιεστικός. Διεκδικητικός είσαι όταν αποζητάς αυτό που σου αξίζει ή αυτό που νομίζεις ότι σου αξίζει χωρίς όμως να πιέζεις τους άλλους ή να υπερβαίνεις το μέτρο. Όταν ξεπερνάμε το μέτρο η ζωή δεν είναι ζωή, οι άνθρωποι που διεκδικούν πράγματα που νομίζουν ότι τους αξίζουν αλλά δεν το αξίζουν καίγονται. Όχι στο πυρ το εξώτερον όπως η εκκλησία θέλει οι πιστοί της να πιστεύουν αλλά σε ένα κοσμικό, συμπαντικό ίσως, πυρ το οποίο δεν καίει καθόλου. Σχηματικό κι αυτό, όπως το θεολογικό.

Κοσμολογικά είμαστε μια τελεία. Όχι μια τελεία, στο τέλος μιας πρότασης. Είμαστε μια γιγάντια μαύρη κουκκίδα, είμαστε μια μαύρη εικόνα. Και το χρώμα επίσης σχηματικό, αν δεν σας αρέσει αντικαταστήστε το με κάποιο άλλο χρώμα της αρεσκείας σας. Εμείς είμαστε κομμάτια μιας αδιάσπαστης εικόνας, που επειδή δεν μπορούμε να την κατανοήσουμε, την χλευάζουμε, την ξεχνάμε ή και την απορρίπτουμε.

Είναι άξιο απορίας πολλές φορές το πόσο “χαζοί” μπορεί να είναι οι άνθρωποι. Αλλά η ζωή δεν είναι μόνο οι καλές στιγμές, αλλά και οι ακατανόητες. Δεν θέλω να θίξω προβλήματα πειθαρχίας, στρατιωτικού τύπου, δεν λέω ότι πρέπει όλες οι χώρες να έχουν ανθρώπους που να μην παραπονιούνται, να ξυπνάνε στις 6 το πρωί να τρέχουν στη δουλειά και να νομίζουν ότι είναι ευτυχισμένοι. Καμία σχέση. Λέω απλά ότι χρειάζεται λίγος νους να ζήσεις απλά και αυτό να σε γεμίζει.

Και η ευτυχία, όπως είπα πολλές φορές, είναι κατάσταση του μυαλού. Άρα όλα ξεκινάνε από μέσα και βγαίνουν προς τα έξω, όλα ξεκινάνε από πάνω και καταλήγουν κάτω, όλα είναι εδώ μέσα *δείχνω το κεφάλι μου, αλλά συνειδητοποιώ ότι όταν το γράψω κανείς δεν ξέρει που είναι το μέσα* και καλά κάνουμε το ακονίσουμε το μυαλουδάκι μας και να απαιτήσουμε από τους εαυτούς μας και από τους γύρω μας κάτι καλύτερο.

Not sick, nor tired

Τις τελευταίες μέρες νιώθω κουρασμένος χωρίς να κάνω και πολλά πολλά. Είμαι σε μια ενεργητικότητα, ξυπνάω το πρωί και είμαι έτοιμος για τα πάντα (εκτός από kitesurfing). Και διαβάζω με πολύ πιο γρήγορους ρυθμούς απ' ότι τις προηγούμενες βδομάδες... πολύ γρήγορους ρυθμούς! Μ' αρέσει. Αλλά νιώθω ότι οι γύρω μου δεν είναι στο ίδιο mood, αυτό το άτιμο το timing που λες...

Πως θα σου φαινόταν αν έπαιρνες ένα διαφημιστικό για διακοπές και έβλεπες το ίδιο γκρουπ ανθρώπων, τους χαρούμενους με τα φθινοπωρινά τους ρούχα, σε όλα τα φόντα... στη Βουδαπέστη, πάνω σε ένα πλοίο στην μέση του Τάμεση, στην Λαπωνία το χωριό του Άγιου Βασίλη στους δεν-ξερω-και-εγω-ποσους υπό το μηδέν, στην Παναγιά της Τήνου, στο Ντουμπάι των 37 βαθμών και στη φιλειρηνική Γαλλική Πολυνησία, με τα καταπράσινα νερά; Έτσι νιώθω...

Παρασκευή βράδυ. Έρχομαι σπίτι στις έντεκα και μισή σε παρακαλώ από το μάθημα -γε-μά-τη μέρα η περασμένη Παρασκευή- και αρχίζω να καθαρίζω μανιωδώς. Το γραφείο είναι άδειο, έχει πάνω τον υπολογιστή, κάτι στυλά (το στυλό, τα στυλά) και την ατζέντα (ένεκα μνήμης... δεν είναι ότι είμαι και ο πιο busy επαγγελματίας άνθρωπος του κόσμου). Δεν ξέρω τι με κράτησε από το να πλύνω και τα πιάτα... Α! Μεγάλη ψυχανάλυση το πιάτο, κυρ αναγνώστα μου! Αν είχα και ένα σίδερο θα σιδέρωνα κιόλας!

Τελικά αφού καθάρισα βλέπω τον γάτο στο παράθυρο, του ανοίγω... Καθόμαστε, χαζεύουμε βλακειούλες στην τηλεόραση, χαλάρωσα... Και σε κάποια φάση, σηκώνεται αυτός, κύριος, από μόνος του και αρχίζει τις βόλτες τύπου θέλω-φαγητό-αλλά-δεν-μιλάω-και-πρέπει-να-καταλάβεις-από-μόνος-σου-ότι-πεινάω. Του βάζω φαγητό και αποφασίζω να πάω για μπάνιο, μιας και είχαμε αποθέματα ζεστού νερού. Βγαίνω και από το μπάνιο, ξαπλώνω και κάθομαι να διαβάσω. Ε αυτό με υπερβαίνει και μένα. Μετά από τόση κούραση να θέλω ακόμη να διαβάσω... σχετικό ή άσχετο δεν έχει σημασία. Έπρεπε να χα κάνει εμετό το διάβασμα.

Και τώρα κάθομαι και γράφω... και ξαναδιαβάζω... Ε φτάνει λέω, πρέπει να αναρτηθεί, ακόμα κι αν έχει λάθη.

Καλό Δεκέμβρη!!!

Το παιδί

Cats

Έβρισκα τους γάτους εκνευριστικά πολυγαμικούς... Είναι όμως εξαιτίας της ανασφάλειας της εποχής. Κοιτάξτε, ξέρετε και εσείς ότι τα πράγματα στον ερωτικό τομέα και στις διαπροσωπικές σχέσεις έχουν αλλάξει τόσο πολύ και είμαστε σε άλλα επίπεδα πια. Και εγώ πάντα είχα αυτό το ρομαντικοτέτοιο μικρόβιο και ήθελα τις αποκλειστικότητες μου ένιχαου, και η σκέψη από μόνη της ότι μοιράζομαι έναν άνθρωπο -ερωτικά- με άλλους με εξοργίζει. Λογικό έτσι; Κάποτε προσπαθούσαν να με πείσουν ότι ήμουν λάθος κιόλας...

Τα πράγματα άλλαξαν δυο χρόνια περίπου πριν... όχι με τις σχέσεις, με τους γάτους. Ένας γάτος, αλήτης, παλιόπαιδο, άρχισε να συχνάζει στην αυλή μας και απλά καθόταν. Το επόμενο βήμα έγινε όταν του φέραμε φαγητό (ναι, ο έρωτας περνάει από το στομάχι). Και μην τα πολυλογώ τώρα, ο γάτος άρχισε να με εμπιστεύεται και γίναμε καλοί φίλοι. Το βράδυ όταν κοιμούνται οι δικοί μου, καθόμαστε μαζί στον καναπέ, βλέπουμε τηλεόραση και πάει λέγοντας... Νομίζω δεν τρώει κι αλλού πια, πιο παλιά το έκανε, είμαι σίγουρος.

Τώρα έχουμε συνδεθεί ψυχολογικά. Άρα θεωρώ πως έχω κατοικίδιο... Αλλά αυτός ο γάτος είναι ακόμη αλήτης. Ναι, του αρέσει να τον χαϊδεύω, του αρέσει να καθόμαστε μαζί, αλλά είναι και οι δικοί του όροι επί τάπητος... θέλει φαγητό. Βλέπεις η μέχρι τώρα απειρία μου σε ζητήματα σχέσεων με είχαν κάνει να ξεχάσω ότι οι κανόνες του παιχνιδιού ορίζονται και από τους δύο συμμετέχοντες. Απλά το θέμα είναι ότι τώρα είναι αλλιώς.

Δεν θέλω να λείπω από το σπίτι. Ακόμα και πριν δεθούμε τόσο πολύ, ένιωθα άσχημα όταν του έβαζα φαγητό και έκλεινα την πόρτα, ξέροντας ότι αφού φάει θα κάτσει έξω από την πόρτα. Ένιωθα άσχημα όταν έφευγα από το σπίτι την ώρα που ερχόταν. Είμαι ενοχικός τελικά; Από την άλλη νιώθω τόσο μεγάλη χαρά όταν τον βλέπω να με περιμένει να κατέβω από το αυτοκίνητο όταν επιστρέφω από την σχολή. Νιώθω απέραντη χαρά όταν έρχεται τρέχοντας όταν ακούσει να ξεκλειδώνω την πίσω πόρτα. Είναι σαν παιδί μου.

Και τώρα είμαι άλλος άνθρωπος. Αδιαφορώ για τις τρίχες που θα έχουν τα ρούχα μου, απαξιώ για τις φωνές της μάνας, δεν με ενδιαφέρει να ξοδέψω παραπάνω λεφτά για να του αγοράσω κάτι ξεχωριστό για να φάει. Αλλά ανησυχώ για αυτόν, μερικές φορές υπερβολικά, σκέφτομαι δυο και τρεις φορές αν θα κάνω πολυήμερες διακοπές και δεν θέλω να σκέφτομαι ότι υπάρχει κι άλλος εκεί έξω, κάπου εδώ τριγύρω, που νιώθει ακριβώς το ίδιο για αυτόν τον γάτο.

ΥΓ. Γνώρισα κάποιον.

Plan B

Σε ότι κάνουμε υπάρχει ένα ρίσκο... για ό,τι αποφασίσουμε υπάρχουν και οι επιπτώσεις, θετικές και αρνητικές... αλλά το αν έχουμε εναλλακτικές, ένα plan b, είναι απόφαση και επιλογή δική μας. Έτσι και με το ταξίδι μου στην Αθήνα, ήταν κάτι καινούργιο, ήταν ένα ρίσκο, είχε επιπτώσεις και είχα και το plan b στο τσεπάκι στην περίπτωση που δεν... και τελικά δεν... Αλλά that's life, που λένε και στο χωριό μου.

Όποιος παίζει το παιχνίδι δεν σημαίνει ότι αυτομάτως κερδίζει (σε όλα). Εδώ είμαστε να δοκιμάζουμε καινούργια πράγματα, να (εμ)πλουτίζουμε τον εαυτό μας με εμπειρίες που θα φανούν χρήσιμες μια άλλη μέρα. Σημασία έχει να μην επαναπαύεσαι, με την καλλιτεχνική έννοια... Υπάρχουν τόσα πράγματα εκεί έξω και μιας και ο άνθρωπος είναι ένα ζώο με ανεπτυγμένη την ιδιότητα προσαρμογής, οφείλουμε να την χρησιμοποιούμε. Υπέρ μας.

Φυσικά ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που χρησιμοποιεί λεφτά, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα, που πιθανόν να το έχω ήδη αυτο-συζητήσει και που σίγουρα κανείς δεν θέλει να αναπτύξω. Όπως και να 'χει...

Δεν φτάνει στην ζωή -έτσι όπως είναι- να δράττεσαι απλά τις ευκαιρίες που σου παρουσιάζονται αλλά να τις προκαλείς κιόλας! Σημασία έχει να κάνουμε το καλύτερο δυνατόν με αυτά που έχουμε... και αν μπορούμε να κερδίσουμε κι άλλα στην πορεία ακόμη καλύτερα. Ίσως αυτό να ήταν το plan a εξαρχής τελικά...

Καλό μήνα!

Terminal A

Η μέρα που μας πέρασε μπορεί να ήταν η πιο τρελή μέρα της χρονιάς. Μια φορά ταξίδεψα μόνος και ήταν και η πρώτη φορά που έμεινα μόνος σε ξενοδοχείο... Για τα πάντα υπάρχει όντως η πρώτη φορά. Ταξίδι αστραπή στην Αθήνα. Επίσης είναι η πρώτη φορά που ταξιδεύω χωρίς αποσκευές, με ένα backpack και 2 ρούχα -κυριολεκτικά δυο ρούχα γιατί τα άλλα τα φορούσα- και να μην περιμένω καμιά βαλίτσα στον ιμάντα (ευτυχία).

Το πρωινό με θέα την Ακρόπολη με συνεπήρε... αλλοπρόσαλλα πράγματα. Μπορεί η Αθήνα να 'ναι αυτή η μουντή πολλές φορές μεγαλούπολη αλλά όσο έχει την Ακρόπολη όλα είναι ωραιότερα. Άλλαξαν πολλά από την τελευταία φορά που ήρθα -αυτά παθαίνει κανείς όταν έχει 4 χρόνια να πατήσει το πόδι του σε μια πόλη. Κατάφερα όμως να προσανατολιστώ και να επιστρέψω με τα πόδια στο αεροδρόμιο... Αυτό το ενστικτώδες GPS είναι ένα από τα χαρίσματά μου -και όπως κάθε άλλο χάρισμα δεν δουλεύει απόλυτα και πάντα, δηλαδή ναι έκανα ένα λάθος στρίψιμο και βγήκα πιο πάνω από εκεί που έπρεπε να πάω αλλά το κατάλαβα... έγκαιρα...

Τώρα για τις υποθέσεις στην Αθήνα δεν ξέρω. Θέλει ακόμα λίγη σκέψη παραπάνω, έως και πολύ παραπάνω. Εξού και το σοβαρό γράψιμο... Είμαι τώρα στο αεροδρόμιο. Σας λέω, κάνω πολύ κινηματογραφικά πράγματα τον τελευταίο καιρό. Νιώθω έτσι λίγο Σεξ εν δε σίτι αλλά νεώτερος, και χωρίς τόσα πολλά γκομενικά. Και χωρίς αλκοόλ!

Θα μπορούσα να ζήσω στην Αθήνα; Ό,τι και να λέω, δεν βλέπω τον λόγο που δεν θα μπορούσα... Ντάξει οι κοινωνικές μου δεξιότητες έχουν χάσει την αποδοτικότητα τους και είναι ελαφρώς μουδιασμένες (προσοχή, προφέρεται με κλας: μουδ-ι-ασμένες και όχι μουδγιασμένες). Εγώ και το περπάτημα έχουμε λέει καλές σχέσεις, εκτός και αν δεν έχω καλές σχέσεις με την μέση μου, που αυτό συμβαίνει συχνά τελευταίως (να το κοιτάξω) και ακόμα και αν δεν είχα καλές σχέσεις έχουν καλές σχέσεις τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Εν κατακλείδι είμαι κρυουλιάρης! Άσχετο, αλλά είπα να το πω.

Το θέμα είναι να τα ζυγίζει κανείς τα πράγματα... μια απόφαση δεν φέρνει την αλλαγή (κατά το ένα χελιδόνι δεν φέρνει την άνοιξη). Υπάρχουν τα υπέρ και τα κατά, τα κατά και τα υπέρ. Ιστορία ο πόνος ή ιστορία μου αμαρτία μου, ένα πράμα. Αυτά. Άρα ένα Σουκού με σκέψεις πλησιάζει... Και έξω ξημερώνει. Μ' αρέσει όταν ξημερώνει αλλά την ώρα που ο ουρανός είναι σκούρος μπλε, αυτό το high fashion midnight blue, φοβάμαι... Γιατί δεν ξέρω, δεν ξέρω αν θα γίνει γαλάζιος ή νυχτερινός μαύρος. Άκου τώρα!

Και έξω ο ουρανός γίνεται γαλάζιος!

Αθήνα, 26 Σεπτεμβρίου 

Comfort Zone

Προσπαθώ να βάλω την σκέψη μου σε τάξη, ενίοτε την τάξη μου σε σκέψη, αλλά αδίκως. Άλλα όπως συνηθίζω να λέω σε μια φίλη, fuck it (αυτή μου το 'μαθε πρώτη). Ποιος νοιάζεται τώρα για σειρά και τάξη; Για αυτό αποφάσισα να γράφω για διάφορα θέματα, συνήθως όχι επίκαιρα, που με απασχολούν. Δηλαδή θα παίρνω αυτά τα ερεθίσματα που υπάρχουν γύρω μου και θα αναπτύσσω την σκέψη μου. Δεν χρειάζεται να είναι μια σκέψη σημερινή, μπορεί να είναι πράγματα τα οποία δεν είπα ποτέ μου, πράγματα που με ταλαιπωρούν, σκέψεις χωμένες στο ταπεινό μου μυαλουδάκι και αφημένες στη σιωπή.

Να πως έχει η κατάσταση σήμερα. Δεν ξέρω τι θέλω να κάνω... με μένα; με τη ζωή μου; Θα σας γελάσω. Πριν ένα χρόνο πήρα το πτυχίο μου, φιλολογία, και αποφάσισα “σπασμωδικά” να κάνω ένα δεύτερο πτυχίο, στην τέχνη. Με συνοπτικές διαδικασίες λοιπόν περνάω σε μια ιδιωτική σχολή, ονόματα δε λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε (πιστέψτε με, εδώ θίγονται). Με αυτά και με αυτά, μ' αυτά και μ' εκείνα πέρασε άλλος ένας χρόνος στον οποίο δεν εξελίχτηκα τόσο πολύ. Ναι ανακάλυψα πράγματα για τον εαυτό μου που δεν ήξερα αλλά δεν εξελίχτηκα σαν καλλιτέχνης ας πούμε...

Βλέπω πολλή ματαιότητα από εδώ που βρίσκομαι, βλέπω έλλειψη σοβαρότητας, βλέπω πεπαλαιωμένες αντιλήψεις και κακές νοοτροπίες. Κάποιος μπορεί να πει πως βλέπω μόνο τα κακά... Μπορεί να ακούγομαι πεσιμιστής αλλά δεν είμαι. Υπερβάλλω, ναι, αυτό το 'χω -και βάζω τα δυνατά μου να μην είμαι- αλλά τα βλέπω όλα παραφουσκωμένα. Στην Κύπρο έχω δουλειά, νιώθω χρήσιμος και επιθυμητός, αλλά δουλεύω για να τα βγάζω πέρα με τη σχολή. Και έχω και τους γονείς οι οποίοι βοηθάνε την ρευστότητα (οικονομικό χιουμοράκι).

Δεν μ' αρέσει να κάνω μακροπρόθεσμα σχέδια, σχέδια για το μέλλον, κοιτώ μάξιμουμ ένα χρόνο παρακάτω. Μαζεύω συνεχώς λεφτά, είτε για διακοπές είτε για άλλα σχέδια. Μάζευα λεφτά για μεταπτυχιακό, μετά ήρθε η κρίση... προβλήματα στην δουλειά των γονιών μου με έκαναν να μαζευτώ λίγο και να περιμένω τα πράγματα να ξεκαθαρίσουν όσο γίνεται, μέχρι να ξεκαθαρίσουν, που δεν έγινε ακόμη, μπήκα στην σχολή γιατί δεν άντεχα να μην κάνω τίποτα, ε και μεταξύ μας το 'θελα κι αυτό. Δεν κάνω πράγματα επειδή πρέπει, κάνω πράγματα για τον εαυτό μου, για το γαμώτο μου.

Στο τελευταίο έτος του πανεπιστημίου άρχισαν να μου μπαίνουν ιδέες για μεταπτυχιακές σπουδές... στο εξωτερικό. Οι περισσότεροι μου φίλοι έχουν ζήσει την εμπειρία του εξωτερικού σε συνδυασμό πάντα με σπουδές... Σίγουρα και το να μείνω στην Κύπρο για σπουδές είναι μια εμπειρία αλλά το εξωτερικό είναι εξωτερικό. Μ' αρέσει να ταξιδεύω και να γνωρίζω νέες χώρες αλλά τώρα το να ταξιδέψω και να μείνω σε μια άλλη χώρα με φοβίζει λίγο... Παλιά, ίσως και να το γραφα στο μπλοκ, έλεγα ότι θέλω να πάω κάπου να μηδενίσω τα πάντα και να ξεκινήσω πάλι. Τώρα φο-βα-μαι ! Δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω από που πηγάζει αυτό.

Και πρόσεξε πόσο αρρωστημένη είναι η σκέψη μου... Φοβάμαι ότι αν μείνω κι άλλο στην Κύπρο θα με καταπιεί, το κλίμα της εποχής. Φοβάμαι ότι αν φύγω μπορεί να μην θέλω να ξανάρθω. Φοβάμαι όμως πραγματικά... Ως ένα βαθμό είδα τι μπορεί να μου προσφέρει η Κύπρος. Νιώθω όμως τώρα, ένα χρόνο μετά, ότι οφείλω στον εαυτό μου πρωτίστως να κάνω ένα βήμα μπροστά, να πάρω ένα ρίσκο σύντομα... Άρα, I'm about to take a risk and carpe fucking diem!

Και η καρδιά μου χτυπά δυνατά... πολύ δυνατά.

Old feeling, new beginning

Μ' αρέσουν οι βόλτες στην παλιά πόλη... Στην Λευκωσία βρίσκω τον εαυτό μου. Και όχι όπου να 'ναι στην Λευκωσία. Με τον επιχειρησιακό οργασμό που παρατηρείται στην παλιά πόλη η ιδέα να χαλαρώσω και να νιώσω άνετα σε κάποια από τις κύριες οδούς της παλιάς πόλης απομακρύνεται με απίστευτους ρυθμούς. Όλη η βαβούρα και το στριμωχτο-κώλιασμα μου την δίνουν στα νεύρα...

Παρκάρω το αυτοκίνητο κάπου μακριά (η θεωρία της σχετικότητα της απόστασης εδώ είναι τρομαχτικά διαφορετική από άλλες χώρες) και αρχίζω να περπατώ σε δρόμους που μπορεί να μην ξαναείδα ποτέ. Περνάς από δρόμους που μυρίζουν ακόμα ανθρώπινη ζωή και οι αισθήσεις σου δουλεύουν μετά μαγείας. Βλέπεις πράγματα που δεν είχες παρατηρήσει ποτέ μέχρι τώρα, μυρίζεις φυτά και φαγητά, ακούς τις ειδήσεις στην διαπασών...

Με το αυτοκίνητο η πόλη φαίνεται διαφορετική. Μονόδρομος από δω, έργα από 'κει... Τελικά με τα πόδια η ζωή είναι ευκολότερη, μονάχα θες βολικά παπούτσια.

Έτσι άλλοι κάνουν γιόγκα, άλλοι meditation... εγώ έκανα μια βόλτα στην πόλη μου και νιώθω πιο χαλαρός. Όχι όμως λιγότερο κουρασμένος. Και έλεγα, που 'ν το παράπονο, που 'ν το παράπονο... Ξεκινά η τελευταία βδομάδα μαθημάτων, ακολουθεί εξεταστική. Δεν κωλώνω με την καμία! Ελπίζω και εσείς το ίδιο.

Με δύναμη από την Λευκωσία.

Καλή βδομάδα!

Feelin' good

Και που λες, Οκτώβριος και μας ξύπνησαν -κατά το τραγούδι των Γκρην ντέη- και παλεύω εγώ με τον ύπνο μην κοροϊδεύεις καθόλου! Να σήμερα κοιμήθηκα οκτάωρο και (βασικότερον) συνεχόμενο μετά από πολύ καιρό... Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά. Προχθές είχα έναν πονοκέφαλο από δω μέχρι τη λίμνη Πλαστήρα! Δεν υπήρχε τόσος πόνος, τόσο συναίσθημα! Λες και ήταν δοκιμασία στο Feel Fantastic Star Κύπρος 2013. Όσοι δεν ξέρετε τι είναι αυτό περιληπτικά σας δίνω έναν ορισμό: καλλιστεία τύπου Next top μπάζο με τα όλα τους απαράδεκτα. Επεισόδια εδώ, για όσους έχουν νευρικό σύστημα.

Τώρα που είπα λίμνη Πλαστήρα.... Με την γεωγραφία έχουμε συμπαθητικές σχέσεις. Με την γεωγραφία της Ελλάδας έχουμε μόνο τυπικές σχέσεις, δηλαδή Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πελοπόννησος, Χαλκιδική, Κρήτη, Ρόδος και Λευκάδα. Όντας από νησί έχω την αδυναμία μου σε νησιά -ειδικά την Κρήτη- αλλά δεν τα ξεχωρίζω. Μόνο τα Επτάνησα ξέρω που είναι και ποια είναι, μη με ρωτάς ποια είναι τα Δωδεκάνησα και ποιες οι Κυκλάδες πρέπει να ανοίξω βιβλίο ή ίντερνετ για να σου πω. Αυτό σημαίνει ότι στο Trivial που παίζαμε πριν μέρες έχασα το τριγωνάκι γεωγραφίας γιατί δεν ήξερα σε ποιο νομό είναι η λίμνη Πλαστήρα. Επίσης I don't get it με τους νομούς...

Αλλά, όπως λέει και το ρητό, όποιος χάνει στο Trivial... κερδίζει στα χαρτιά!

Α και τώρα που θυμήθηκα την Κρήτη, θυμήθηκα την σειρά Μπρούσκο, του ΑΝΤ1, μην ρωτάς... Κρήτη λεβεντογέννα! Μην με κατηγορείς... 

 

Τώρα περιμένω να πληρωθώ να παραγγείλω κάτι βιβλία που χω βάλει στο μάτι. Ξεκινά και σε μια βδομάδα η καινούργια σχολή, μια χαρά! Έχω φέρει κάτι κούτες να βάλω ότι βιβλίο δεν θέλω και θα το δώσω σε καμία τοπική βιβλιοθήκη (που λειτουργεί κανονικά) ή σε κανένα σχολείο. Η προηγούμενη κούτα πήγε σε σχολείο αλλά δεν πήρα φίντμπακ. Ναι, δεν είμαι πολύ ο τύπος που “πετάει” πράγματα αλλά τις τελευταίες μέρες έχω στείλει εγώ στα εργοστάσια ανακύκλωσης να χουν δουλειά να κάνουν για πολύ καιρό!

Μωρέ, αυτά. Προς το παρόν! Πάω να φάω γιατί δεν έφαγα τίποτα...

Single or taken? Just hungry

Σε άφησα απληροφόρητο για το τι γινόταν στον αισθηματικό τομέα τόσο καιρό. Πολύ μουγκαμάρα έπεσε η αλήθεια να λέγεται αλλά, βρε, εδώ είμαστε για να διορθώνουμε τα “λάθη” μας. Μου είναι ακόμα περίεργο να μιλάω για αυτό γιατί εκείνος επέμενε να μην του βάλουμε “ταμπέλα” αυτού που έχουμε (φώναζε από μίλια ότι έχει προβληματάρες με την δέσμευση). Από την αρχή όμως

Γνωριστήκαμε μια βραδιά σε μια παραλία, αυτός ήταν με τον επί χρόνια σύντροφό του και εμένα με κουβάλησε μια φίλη μου γιατί δεν ήμουν στα καλά μου με τον στρατό και τέτοια. Μετά από λίγο καιρό ξαναβρεθήκαμε και το επόμενο καλοκαίρι μαθαίνω ότι χώρισε. Το προπερασμένο καλοκαίρι με κάνει add στο φέισμπουκ, δεν θυμόμουν όνομα, απλά είπα “γνωστή φάτσα” είχαμε και ένα σκασμένο κοινούς φίλους, ουοτέβερ. Λίγες μέρες μετά έκανα την σύνδεση... ξεκινήσαμε να μιλάμε.

Μην στα πολυλογώ είπαμε να σμίξουμε τα single μας να γίνουμε album... Πήγαινε καλά. Περνούσαμε ωραία. Εγώ επέμενα να το ονομάσουμε σχέση, αυτός δεν ήθελε να το ταμπελώσουμε (ό,τι και να πεις αναγνώστη μου έχεις δίκιο) και άντε λέω, βρέθηκε για πρώτη φορά άνθρωπος που με γουστάρει και με θέλει ας του δώσουμε μια ευκαιρία. Επιμένω, πήγαινε καλά το πράμα, εγώ είχα που και που τις απορίες μου γιατί να μην το λέμε σχέση και τέτοια (είμαι και πεισματάρης) και σε κάποια φάση (εννιά μήνες μετά) μου λέει ότι γνώρισε κάποιον άλλον.

Κόκκαλο ο Ιθάκη-μαν... για πολύ καιρό κόκκαλο.

"No he diiiiiidn't! I don't believe it" μου είπε η Καιτούλα

Είμαι καλός άνθρωπος όμως και όταν εμφανίστηκε ξανά (θράσος) είπα να δώσω μια άλλη ευκαιρία και όταν πήγα να μιλήσω για το σχεδονκέρατο ένιωθε άβολα (θράσος δις) και δεν ξαναμίλησα περί τούτου. Δεν δούλεψε το part II του λοβ στόρυ, καθόλου. Και έληξε με αυτόν να λέει ότι εγώ δεν θέλω αρκετά και δεν το κυνηγώ αρκετά και δεν προσπαθώ αρκετά... ντάξει. Δεν του ξαναμίλησα, απλά!

Είμαι καλός άνθρωπος όμως (να, από την καλοσύνη ξεκινάνε όλα) και έστειλα μήνυμα για τα γενέθλια του. Στα δικά μου τίποτα, τζίφος (δεν το έγραφε στο φέισμπουκ αλλά και μέχρι τα δικά του είχε διαγράψει το φέισμπουκ ενιχάου, εγώ το θυμήθηκα). Ίσως να ήταν καλύτερο να του έλεγα ό,τι ένιωθα και όταν τα ένιωθα, τώρα δεν έχει και πολλή σημασία, ξέραμε ότι αυτό που είχαμε είχε λήξει όταν γνώρισε κάποιον άλλον (δεν ξεχνώ και αγωνίζομαι, στόχος της εκπαίδευσης φέτος, περίπου).

Για αρκετό καιρό ήμουν στη μουγκαμάρα. Αποφεύγω η αλήθεια να λέγεται να μιλάω για αυτό αλλά ντάξει... πάμε για άλλα (και καλύτερα). Πριν λίγο καιρό βγήκα ξανά για ραντεβού, μετά από ενάμιση χρόνο! Δεν ήταν τόσο ουάου όσο περίμενα. Αλλά κάτι είναι και αυτό... 

ΥΓ. Να μην κάνω γκάλοπ αν έπρεπε να ρίξω το βρισίδι της ζωής μου, ξέρω ήδη την απάντηση.

Μεγάλη... Βδομάδα

Ξέρω είναι κάπως κλισέ αλλά βλέπω Project Runway... Και ένα έχω να σας πω! Ο Zac Posen! Όταν χαμογελάει, λιώνω. Χωρίς να θέλω να ακουστώ... πονηρός, θέλω να βρεθώ με έναν μαγικό τρόπο εκεί και να του πετάξω δυο γλωσσόφιλα! Να πεθάνω, προχθές χαιρετούσα την τηλεόραση επειδή χαιρετούσε και αυτός. Ίσως είναι που πριν ήταν ο Kors και ο Mizrahi; Αλλά ο Zac, αχ ο Ζακ, έρωτας. Δεν ξέρω τι έπαθε το γούστο μου, αλλά ένα περίεργο πράγμα, μ' αρέσει...

Σκέφτομαι ότι μπορεί να έχω ένα σοβαρό crush με τον Zac... Θα μου περάσει φαντάζομαι.

Και τώρα εγώ πρέπει να πω τα νέα μου. Κοίτα νέα έχω αλλά δεν είναι όλα ευχάριστα, και σε καμία περίπτωση δεν είναι τόσο ευχάριστα όσο η απομάκρυνση της μιας Καρντάσιαν -αδελφής της χωρισμένης που τώρα είναι έγκυος με το παιδί του Ουεστ- από το Αμερικανικό X-Factor. Δηλαδή αν δεν κατάφερα να δω την δεύτερη σεζόν του Αμερικανικού X-Factor ο κυριότερος λόγος ήταν αυτή. Πάντα στο fast forward μέχρι να παίξει το επόμενο τραγούδι! Χάλια παρουσίαση.

Ναι που λες, έχω κουραστεί να νταντεύω τη μαμά. Κουράστηκα πραγματικά και δεν έχω όρεξη για τίποτα πια. Και κάθε φορά που μπαίνω με θετική ενέργεια στο σπίτι, να σήμερα για παράδειγμα, τους έφερα μίσχο από αναρριχώμενο φυτό, με αποπαίρνουν με τον χειρότερο τρόπο. “Αποκλείεται να πιάσει” λέει ο ένας, “θα είναι η κατάλληλη κρυψώνα για ποντικούς” λέει ο άλλος. Και ρίχνεις ότι κρατάς στα χέρια σου και βρίζεις λες και είναι η τελευταία μέρα της προεκλογικής και βγάζεις την ψυχή σου στη χριστοπαναγιά.

Επίσης η μάνα μου φρικάρει που της είπα ότι ο μόνος λόγος να πάω εκκλησία είναι να βγάλω φωτογραφίες, διαβάζει την Βίβλο τώρα για τα πάθη του Χριστού (σε νεοελληνική απόδοση με εικόνες, μην φανταστείς τώρα σοβαρότητες) και κάθε φορά που κάνουμε συζήτηση περί θρησκείας μου λέει ότι δεν είναι σωστά πράγματα. Θέλω να χτυπάω το κεφάλι μου στο γραφείο...

Πάω περπάτημα 3 φορές την βδομάδα τουλάχιστον και χαίρομαι, νιώθω καλύτερα, προσέχω τι τρώω, προσπαθώ να μειώσω και την ζάχαρη, το πιο δύσκολο απ' όλα είναι αυτό, και αγόρασα ρούχο μετά από 1 χρόνο, και παντελόνι μάλιστα. Ήθελα να ήξερα τι σκεφτόμουν όταν αγόραζα πριν περίπου 3 χρόνια εκείνα τα τζινς... Τώρα θέλω να νιώθω πιο... εκλυστικός, φτάνει η σοβαρότητα.

LOut and Clear

είναι μερικές σκέψεις που μάζευα εδώ και καιρό αλλά μετά από μια συζήτηση με μια φίλη η οποία συνεχίζει να μου λέει πως με... θαυμάζει, από μια άλλη συζήτηση με έναν άλλο φίλο που του έλεγα ότι το coming out δεν είναι πάντα λύση και μετά από τα ποταπά σχόλια κάτω από το άρθρο της Αλήθειας, τις οποίες αποφάσισα να διατυπώσω κόσμια και να τις αναρτήσω!

Όταν ζεις σε ένα κόσμο που είναι ή μαύρο ή άσπρο δεν έχεις επιλογή να είσαι γκρίζο. Οι αντιλήψεις και οι καταστάσεις είναι τέτοιες, οι άνθρωποι είναι τέτοιοι που σε αναγκάζουν να ακολουθήσεις παρόμοιο δρόμο, να αναπάραξεις ή το μαύρο ή το άσπρο. Και πως το εννοώ, εγώ δεν ήμουν ο κλασικός υιός που θα ήθελαν οι δικοί μου, δεν γουστάρω μόνο το μπλε, βρίσκω το ροζ ενδιαφέρον χρώμα, βρίσκω τις κούκλες πιο ενδιαφέρον παιχνίδι από τα στρατιωτάκια κ.ο.κ. Και εκεί αφού δεν μπορούσα να επιλέξω το άσπρο, ήταν σχεδόν λογικό να επιλέξω το μαύρο και να ντυθώ με όλων των λογιών τα στερεότυπα και να είμαι αντιδραστικό ον.

Οι γονείς μου -ευτυχώς- δεν ήταν απόλυτοι και αυταρχικοί και δεν με βοήθησαν σε αυτή την πορεία. Μπορούσαν να με γράψουν με το ζόρι σε σχολή ποδοσφαίρου, και δεν το έκαναν. Ίσως γιατί ποτέ οι γονείς μου δεν είναι του μαύρου και του άσπρου, και ίσως γιατί και οι γονείς μου είναι και αυτοί... στο “γκρίζο”. Παρ' όλη την φαινομενική προοδευτικότητα, το σπίτι μας ήταν και είναι μια κυψέλη παράδοσης, επικρατούσε και επικρατεί ακόμη μια σιωπή γύρω από το σεξ, δεν μιλάμε για αυτό λες και δεν συμβαίνει πουθενά στον κόσμο. Ας είν' καλά το ίντερνετ που έμαθα και εγώ 5-6 πράγματα.

Έχω να επιρρίψω ευθύνες στην οικογένεια μου, το ταμπού για το σεξ για παράδειγμα είναι τόσο μεγάλο που ακόμη και να χύνεται λάβα και η θερμοκρασία να φτάσει τους 180 βαθμούς Κελσίου -μακριά από μας- δεν κυκλοφορούσαμε γυμνοί ή ημίγυμνοι στο σπίτι, φοράμε τυπικά όλα μας τα ρούχα. Έτσι από τότε κουβαλάω μια γυμνοφοβία η οποία μου “κόστισε” εν μέρει κοινωνικοποίηση: στο σχολείο δεν άλλαζα ΠΟΤΕ σε αποδυτήρια για το μάθημα της Γυμναστικής, αντιλαμβάνεσαι αυτομάτως έγινα στόχος.

Realizing I was gay was not the best thing that happened in my life...

Δεν θυμάμαι ακριβώς μέρα και ώρα αλλά νομίζω ήταν στο Γυμνάσιο όταν ανακάλυπτα αυτό που λέμε εμείς οι ενήλικες και μορφωμένοι “σεξουαλικότητα”. Δεν έλεγα όμως από τότε ότι ήμουν ομοφυλόφιλος γιατί πολύ απλά δεν ήξερα τι είναι αυτό το πράγμα. Με παραξένεψε αλλά το είχα αφήσει στο φλου, λόγω ηλικίας ίσως να είχε περάσει και η θεωρία “θα-σου-περάσει” λες και η σεξουαλικότητα είναι ακμή. Άρχισε να με προβληματίζει και δεν είχα κανέναν να μιλήσω.

Το σχολείο δεν ήταν υγιής χώρος να είσαι ο εαυτός σου, ο δάσκαλος έλεγε “Μην κάνεις αυτό, δεν είσαι κορίτσι”, οι συμμαθητές μου δεν ήξεραν και κορόιδευαν. Το να είσαι όμως ένα από τα “αγόρια” ήταν δύσκολο, το μόνο που κατείχα ήταν το βιολογικό κριτήριο. Νόμιζα ότι θα είναι αρκετό γιατί στο δημοτικό για παράδειγμα τα αγόρια και τα κορίτσια δεν έκαναν παρέα, έκαναν παρέα τα αγόρια με τα αγόρια και τα κορίτσια με τα κορίτσια. Μετά όμως υπήρξαν άλλες προϋποθέσεις, να παίζω μπάλα, το αγαπημένο μου μάθημα να είναι η γυμναστική, να φτύνω χωρίς λόγο και αιτία, να κρατάω τα τέτοια μου δημοσίως και να κοροϊδεύω καθηγητές μου.

Τα χρόνια πέρασαν όμως και τώρα φτάνω να τελειώσω και το πανεπιστήμιο. Και όμως είμαι ακόμα εδώ. Ήμουν εδώ όταν άρχισαν οι προσπάθειες να ενδυναμωθεί το ΛΟΑΤ κίνημα, ήμουν εδώ και έμαθα βασικούς όρους όπως βιολογικό και κοινωνικό φύλο, σεξουαλικός προσανατολισμός και ποια η διαφορά του με τις σεξουαλικές προτιμήσεις κ.ά. Θυμάμαι πριν 2-3 χρόνια που παρατηρήθηκε έξαρση αυτοκτονιών νέων ομοφυλόφιλων και τότε ξεκίνησαν να κυκλοφορούν βίντεο με το “It gets better”.

Θεωρώ τον εαυτό μου δυνατό με γερές αντοχές και με καλή ηχομόνωση. Γι' αυτό τα κατάφερα μέχρι εδώ. Επίσης η γνώση είναι δύναμη, αναντίλεκτα. Όμως για μένα τα πράγματα δεν μπορούν να γίνουν και τόσο πολύ καλύτερα. Όχι, εννοώ ότι οφείλουμε να συνεχίσουμε μέχρι να αντιμετωπιζόμαστε από την Πολιτεία ως ισότιμα μέλη της κοινωνίας (με νόμους) και μέχρι να αναγνωριστεί από το μεγαλύτερο δυνατόν μέρος της κοινωνίας ότι η ομοφυλοφιλία είναι φυσιολογική (με κατανόηση).

Εμένα άλλο είναι αυτό που με απασχολεί. Οι γονείς μου, χαίρομαι που έχω τους δυο μου γονείς κοντά μου, είναι οι δυο άνθρωποι για τους οποίους τρέφω μια ανυπέρβλητη αγάπη και ίσως την μεγαλύτερη εκτίμηση. Αυτοί οι δυο άνθρωποι όμως δεν αποδέχονται εμένα! Δεν με αποδέχονται όπως είμαι.

Και δεδομένης της κατάστασης δεν θα νιώσω καλύτερα αν τους πω εγώ “Ντίαρ μάδερ, ντίαρ φάδερ... άι αμ γκέι”. Πρώτον γιατί ξέρουν, ας μην γελιόμαστε, δεύτερον δεν έχω πρόβλημα με αυτό και δεν υπάρχει ίχνος του αισθήματος της ανακούφισης. Δεν θα τους πω ότι έκανα τατουάζ (λέμε τώρα) για να κυκλοφορώ χωρίς τύψεις στο σπίτι προσπαθώντας να το κρύψω, είμαι πιστός σε αυτό που είμαι και δεν αλλάζω. Δεν θα μπω ποτέ στην διαδικασία να βγάλω φωτογραφία μια φίλη μου και να τους πω ότι είναι ο δεσμός μου. Είμαι ένας άντρας πια που τρέφει -ερωτικά και άλλα- αισθήματα για έναν άλλον άντρα, αυτό είναι όλο. Γιατί να ανακουφιστώ που το είπα;

Ίσως αυτό που με απασχολεί είναι πως δεν θα τους έχω δίπλα μου καιρού επιτρέποντος όταν επισημοποιήσω μια σχέση μου, όταν αποκτήσω παιδί ή όταν θα έχει το παιδί γενέθλια και πάει λέγοντας. Φυσικά ποτέ δεν ξέρεις και σε αυτό βασίζομαι. Θα μπορούσα πολύ απλά να πω, αφού δεν θα φτάσει ποτέ στο επιθυμητό σημείο για μένα σταματάω να παλεύω. Όχι, συνεχίζω να παλεύω για τα δικαιώματα μου, τα δικαιώματα ενός συνανθρώπου και συμπολίτη μου. Και ευχαριστώ όσους απάντησαν στα σχόλια στο άρθρο της Αλήθειας.

Teeth

Βουρτσίζω τα δόντια μου πριν κοιμηθώ. Αποβάλλω κάθε γεύση από το στόμα μου, πριν κοιμηθώ. Αν φάω κάτι αφού βουρτσίσω τα δόντια μου, τότε αυτό έχει περίεργη γεύση και δεν μ' αρέσει. Τον τελευταίο καιρό είναι σχεδόν μηχανικές οι νύχτες. Μπαίνω σπίτι, φοράω πιτζάμες, πάω στην τουαλέτα και πλένω τα δόντια μου. Όμως νιώθω εξαιρετικά μόνο που μπαίνω στην διαδικασία να κάνω κάτι.

Τα δόντια μου είναι χάλια, και δεν εννοώ στραβά, αν και στράβωσαν πάλι. Τόσα χρόνια σιδεράκια και πάλι... Άστο αυτό, χρειάζομαι καθαρισμό και να δω τι γίνεται με τον φρονιμίτη μου, ο αριστερά πάνω φρονιμίτης νομίζω θα προκαλέσει προβλήματα (ήδη ο πάνω δεξιός βγαίνει στραβά). Όπως και να έχει, είναι δύσκολο να βρεις οδοντίατρο της εμπιστοσύνης σου.

Άμυνα.

Έχω ένα θεματάκι με την διαδικασία γενικότερα, με την σειρά των πραγμάτων. Είμαι άνθρωπος που παίρνει τα πράγματα με την σειρά, ένα προς ένα. Αλλά έχω εξελιχθεί... μπορώ να κάνω δυο πράγματα μαζί ή να αλλάζω την σειρά προς το καλό συμφέρον. Για παράδειγμα παλαιότερα δεν μπορούσα να διανοηθώ να βγάλω τα παπούτσια αν δεν ξεδέσω πρώτα τα κορδόνια.

Καλά με την καθαριότητα όταν ήμουν παιδί, όπως και το κάθε παιδί, τίποτα. Σχέση εξ αποστάσεως ήταν αυτή. Και με τα δόντια το ίδιο, ώσπου και πριν 2 χρόνια 8 σφραγίσματα σε 2 μήνες. Πόνεσα, να ξέρεις! Μια άλλη φίλη μου μανιακή με το καθάρισμα έπλενε τα δόντια της 3 φορές την μέρα, μετά το φαγητό και πριν κοιμηθεί, 3 σφραγίσματα. Κάπου εκεί ανακάλυψα πως και η υγιεινή του στόματος έχει ένα touch ματαιοδοξίας. Και κάνε αυτό, και οδοντικό νήμα και βουρτσάκια για τα ενδιάμεσα των δοντιών και άλλα τόσα.

Παρ' όλα αυτά σήμερα τα βούρτσισα δις το βράδυ, και με στοματικό διάλυμα... Είναι η στιγμή που νιώθω ότι κερδίζω κάτι.

Procrastination

Τι στο διάολο κάνω εγώ εδώ... Ήταν η πρώτη σκέψη που μου ήρθε στο μυαλό. Ξέρεις, εκείνο το αίσθημα που έχεις όταν βλέπεις μια ταινία στον κινηματογράφο και γράφει The End και μένεις με το στόμα ανοικτό και λες όχι, δεν γίνεται να τελείωσε, ή όταν διαβάζεις ένα βιβλίο και φτάνεις στην τελευταία σελίδα και λες δεν γίνεται να τελειώνει, κάπου κρύβεται το υπόλοιπο (βλπ. Πίντερ, αν καταφέρεις να φτάσεις στην τελευταία σελίδα), και αρχίζεις να διαβάζεις ανάποδα το βιβλίο για να βρεις καμιά κρυμμένη πρόταση. It can't be!

Μετά από αυτό, ξέρεις πόσο γρήγορα πετάει ο νους, σκεφτόμουν τον εαυτό μου σε διαφορετικά φόντα... Εμένα με φόντο την Οδό Ηλύσιων, ή την βουλή της Βουδαπέστης, ή κάποιο κάστρο κάπου στην Σκωτία, εμένα με φόντο κάτι πιο... “πολύ”... Και το μόνο που βλέπω είναι εμένα με φόντο κάποιον τοίχο ή εμένα με φόντο κανένα αξιοθέατο που γεννήσαμε ή πέθανε. Και εγώ εδώ στη νήσο Κύπρο να βαράω ενίοτε μύγες ενίοτε ενέσεις (μεταφορικά, ευτυχώς).

Όνειρα έχω πολλά, μπορώ να ξεκινήσω να κάνω διάφορα πράγματα... Δεν είμαι καλός σε όλα, μαθαίνω γρήγορα και προσπαθώ να είμαι καλός σε αυτό που κάνω.

Αυτές οι πρώτες παράγραφοι γράφτηκαν τον Οκτώβρη, πέρσι ναι, Οκτώβριος του 2012, και τώρα δυσκολεύομαι να τους συνεχίσω. Έχω ένα σοβαρό θέμα με την αναβλητικότητα τελικά... Όσο και αν προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι μπορώ να αρχίσω κάτι για να το τελειώσω τελικά δεν μπορώ, έχω ένα θέμα με τα τέλη (όχι τους φόρους, το τέλος, τα τέλη... τα τέλη, the ends). Δεν θυμάμαι καν υπό ποια περίσταση και ψυχική κατάσταση ήμουν και το έγραφα αλλά μπορώ να φανταστώ ότι θα είχε παίξει κάτι σαχλοερωτικό. Δεν θυμάμαι.

Πρέπει και σαν άνθρωποι να κρατάμε λίγο το στόμα μας κλειστό. Η αλήθεια και η ειλικρίνεια είναι υπερεκτιμημένες αξίες γιατί δεν τις αντέχουμε, μας κάθονται στο στομάχι ακόμη. Είναι σαν την χαρά να βλέπεις κοκάλινους σκελετούς γυαλιών, και ότι τάχα είμαστε κουλ, αλλά στην αισθητική τη δική μας είναι το λιγότερο στην κατηγορία “πασέ”. Ανοίγουμε το στόμα μας και λέμε ότι μπαρούφα μας κατεβεί, είτε σε φίλους είτε σε αγνώστους. Ανοίγουμε το στόμα μας και λέμε πράγματα τα οποία δεν αντιλαμβανόμαστε ότι τον επόμενο μήνα λήγουν.

Τραγικό... Οι προηγούμενες δυο παράγραφοι γράφτηκαν τον Φλεβάρη... Έλεος πια μαζί μου!

Not sick, just tired

Θυμάσαι πως νιώθεις όταν κάποιος έχει κάτι καλό να σου πει; Σκέψου τώρα πόσο σου την δίνει που σε μια μικρή σου προσπάθεια κάνουν λες και δεν προσπαθείς ή σου το λένε ευθέως πως αποκλείεται να το καταφέρεις. Εγώ προσωπικά έχω βαρεθεί. Χμ.. Ωραία ξεκινάει το ποστ. Και εκεί που έλεγα πως δεν έχω να πω τίποτα να σου η γλωσσοδιάρροια τέτοια ώρα και να γράφω εγώ σαν την άδικη κατάρα. Συνεχίζω... Και μου την δίνει ακόμη περισσότερο όταν πρόκειται για ανθρώπους που υποτίθεται σε ξέρουν και γενικά σε κάθε διαπροσωπικό επίπεδο.

Αναγνώστη μου καλέ, σου έχω μιλήσει πάμπολλες φορές για την οικογένεια μου και σου έχω εξηγήσει ότι είμαι λίγο εκφραστικός τύπος. Και η αλήθεια να λέγεται πολεμάω ακόμη να λέω αυτό που σκέφτομαι, είναι δύσκολο να μην αυτολογοκρίνομαι. Αλλά όταν θες να πεις κάποια πράγματα και τα λες περιμένεις να ακούσεις κάτι, feedback, κάτι. Είναι λες και με το που γεννήθηκα είχα την κατάρα όχι απλά του κακού timing αλλά του όποτε κάνω κάτι στα σοβαρά κανείς να μην με παίρνει στα σοβαρά.

Κουράστηκα...

The day after τριήμερο

Για τα πάντα υπάρχει η πρώτη φορά...

Μαθαίνουμε... Ζούμε σε μια περίεργη εποχή που τα πάντα κινούνται γοργά, λες και κάποιος πάτησε το fast forward και ξέχασε να πατήσει το resume. Το ειρωνικό είναι πως κανείς δεν αποφασίζει ή έχει την αρμοδιότητα να πατήσει κανένα κουμπί, είναι όλα από τον άνθρωπο. Αναρωτιέμαι απλά που πάμε πνευματικά. Κοινωνικοοικονομικά βρισκόμαστε σε κατηφόρα, απολαύσαμε την ανηφόρα και το peak τα προηγούμενα χρόνια και τώρα πάρτα κάτω. Ότι ανεβαίνει, κατεβαίνει, νόμος του σεξ.

Οι καλλιτεχνικές μου ανησυχίες είναι, believe it or not, πιο έντονες από τις κοινωνικές. Δεν είναι ότι απαξιώ, όχι, αντίθετα είμαι προβληματισμένος, σκέφτομαι, διαβάζω και ψάχνω λύσεις και για τις κοινωνικές και για τις καλλιτεχνικές. Κοίτα είναι ίσως η καθιερωμένη κρίση ηλικίας πριν τα γενέθλια μου αλλά νομίζω πως αυτή τη φορά, τώρα, η έκφραση του έσω είναι ίσως προτεραιότητα μου.

Και η δεύτερη φορά...

Το γραφείο Σταδιοδρομίας του Πανεπιστημίου μου απάντησε με ηλεκτρονικό μήνυμα πως δεν μπορεί να με βοηθήσει -και δηλαδή να μου δώσει πληροφορίες- με τους κλάδους που τους ρώτησα. Τι ζήτησα και εγώ; Μια πληροφόρηση και τώρα νιώθω ότι είμαι στην μέση μιας ερήμου, μην σου πω θάλασσας που την φοβάμαι κι όλας, και δεν ξέρω προς τα που να πάω.

Νιώθω ότι η ζωή γίνεται αντιερωτική και αντιποιητική... Ανησυχώ. Και δεν μπορείς να ανησυχείς για πολύ καιρό, όλα είναι καλά αλλά με μέτρο. Ακόμα και οι εποχές είναι τόσο... ανοργασμικές, τώρα έπρεπε να είναι Άνοιξη... Δεν είναι! Δεν είναι καν Ανοιξη-ish! Μόνο τα πουλιά τιτιβίζουν (ούτε καν το twitter) και οι γάτοι απολαμβάνουν τις νύχτες τους (κάνουν θόρυβο). Όλοι νιώθουμε ότι κάτι πάει Χ αλλά δεν ξέρουμε τι είναι αυτό. Και δεν έχω καμιά όρεξη να διαβάσω ζώδια και να ξέρω που είναι ο Ερμής και ο Δίας γιατί θα εκτοξευτώ να τους βάλω στην θέση τους!

ΥΓ. Να βρω μουσική ανεβαστική...

Blogging nowadays

Αναρωτιέμαι πως η κίνηση στην blogόσφαιρα αντανακλά την κοινωνική κατάσταση της δεδομένης στιγμής. Παλιά, πριν λίγα χρόνια τα blogs εμφανίζονταν με απίστευτους ρυθμούς, δεν προλάβαινες να διαβάσεις που λέει ο λόγος και σήμερα πολλά έχουν κλείσει ή έχουν γίνει πιο προσωπικά. Και ενώ παλιά το ανώνυμο ήταν παντού τώρα το επώνυμο έχει επιστρέψει... Και εγώ βρίσκω τον εαυτό μου λίγο πιο περιορισμένο και επομένως οι αναρτήσεις μου είναι λιγότερες.

Οι ανάγκες του ανθρώπου στις δύσκολες στιγμές είναι διαφορετικές από τις ανάγκες που είχαμε πριν 2 χρόνια, πριν ξεκινήσει καλά-καλά να γίνεται ολοένα και πιο κουραστική η καθημερινότητα με τα ΜΜΕ να είναι οι νικητές άλλοτε στην κατηγορία “Καλύτερη Επανάληψη” και άλλοτε στην κατηγορία “Καλύτερη Προπαγάνδα”. Οι εξελίξεις σε πολιτικό επίπεδο ήταν υπεράριθμες, κάνοντας τον στόχο της πλήρους ενημέρωσης για έναν άνθρωπο ακόμα πιο απόμακρο. Οι κοινωνικές εξελίξεις ήταν και είναι ραγδαίες, όχι τόσο χαοτικές όσο οι πολιτικές αλλά και πάλι ραγδαίες. Ακόμα αλλάζουμε... Τα πράγματα είναι ρευστά. Και αν ζούσε ο Ηράκλειτος σήμερα θα ξανάλεγε “Τα πάντα ρει”...

Δεν λέω ότι δεν θα επιβιώσουμε, δεν θέλω να πνίξω την αισιοδοξία κανενός, δεν λέω ότι δεν αντέχουμε. Την δεδομένη στιγμή τα πράγματα είναι “κάπως”. Ας αρκεστώ σε αυτό. Δεν συνηθίζω να μιλάω περί πολιτικής στο blog, το έχω κάνει όμως και αν χρειαστεί να το ξανακάνω θα το ξανακάνω χωρίς δεύτερη σκέψη. Η ψυχολογία του σύγχρονου ατόμου μας αποδεικνύει ότι το πολιτικό σύστημα που υπάρχει δεν ικανοποιεί και δυσαρεστεί, που πάει να πει πως απέτυχε.

Υπάρχουν στον κόσμο εκατομμύρια αποδείξεις, κοινωνικοοικονομικές, που αποδεικνύουν ότι το σύστημα καταρρέει αλλά κάποιοι δεν τις βλέπουν ή κάνουν πως δεν τις βλέπουν. Και σε μια χώρα όπως η Κύπρος, προεκλογικά και μετεκλογικά, υπάρχουν τέτοιες αποδείξεις στις οποίες γυρίζουμε την πλάτη για χίλιους δυο λόγους. Απαξιώ για το ποιοι είναι οι λόγοι αυτοί και συγκεντρώνομαι στο ότι αποφεύγουμε να τους δούμε κατάματα. Η ψυχολογία του Κύπριου είναι ακόμη σε καλά επίπεδα ή όπως θα έλεγε ένας μετεωρολόγος, σε υψηλότερα για την εποχή επίπεδα. Και εδώ καταλογίζω ευθύνες στην πολιτική.

Ξέρω, είναι εξαιρετικά γενικά και αόριστα αυτά που λέω όμως είναι περίεργο για μένα που είναι τόσο περίπλοκο αλλά συνάμα τόσο απλό, και που δεν βρίσκω ανθρώπους που να μιλώ μαζί τους και να βρίσκω πραγματική ανταπόκριση σε έναν σοβαρό προβληματισμό. Τα πράγματα δεν γίνονται χειρότερα προς το παρόν, ίσως είναι η παγωμάρα των εκλογών, είναι όμως στάσιμα.

Και είναι ακόμη πιο περίεργο για μένα να βλέπω την νέα γενιά, συνομήλικους ή μικρότερους μου, να θρηνεί για κάτι/κάποιον που δεν πέθανε (ακόμη).

Δεν είμαι τύπος “περιμένω και ελπίζω” ή “η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία”. Και δεν προτίθεμαι να γίνω τέτοιος τύπος. Κατά τον Maslow η πορεία είναι ευθύγραμμη και ανοδική.

Σε κατάσταση χάους η μη, Καλή Βδομάδα!

It's Thursday

Ρωτάω τον εαυτό μου αν έχω ερωτευτεί μέχρι τώρα...

Διστάζω, δεν απαντώ.

Γενικά πιστεύω πως δεν είμαι άνθρωπος με υψηλά standards, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν ξέρω τι θέλω. Αν έχω standards αυτά είναι γενικά. Δεν θα μου κάνει διαφορά τι χρώμα θα είναι τα μαλλιά του άλλου ή δεν θα μου κάνει διαφορά αν δεν έχει μαλλιά, γιατί πολύ δεν εκλαμβάνω το λουκ ως απόδειξη καλής ή κακής συμπεριφοράς. Ούτε ιδιαίτερες “προτιμήσεις” έχω...

Σήμερα γιορτάζει ο έρωτας.

Πριν 2 χρόνια θα σου έλεγα πως δεν θα φιλιόμουν ουδέποτε δημόσια. Τώρα έχουν αλλάξει κάπως τα πράγματα αλλά και πάλι θεωρώ ότι είναι κουλ να εκδηλώσεις τον έρωτα σου δημόσια, δεν είναι όμως ανάγκη να κάνεις με την γλώσσα σου ανασκαφές στις αμυγδαλές του άλλου. Ελευθερία έκφρασης όμως πάνω από όλα. Οι έντονες εκδηλώσεις αγάπης για μένα αναλύονται ως κοινωνικοπολιτισμικές εκφάνσεις της ζωής μας.

Μου την δίνει το οτιδήποτε σε σχήμα καρδιάς...

Αν και η καρδιά δεν έχει αυτό ακριβώς το σχήμα πάλι μου την δίνει. Και νομίζω δεν είναι που δεν είμαι ερωτευμένος τώρα, απλά το βρίσκω παιδιάστικο και αφελές... Ίσως αν υπήρχε ένα εξευγενισμένο σχήμα εγκεφάλου να το γούσταρα περισσότερο γιατί είμαι εγκεφαλικός τύπος. Έχω μάθει (πάθει έγραψα, γλώσσα λανθάνουσα; δεν ξέρω) να μην επενδύω αισθηματικά και αυτό είναι το κυριότερο από όλα που με κρατάει σε σχέσεις μου (διαπροσωπικές, γιατί το άλλο δεν έτυχε, ούτε πέτυχε).

Να ξετυλιχτείς...

Το νόημα είναι όμως να δίνεσαι εκεί που πρέπει, εκεί που το έχεις ανάγκη και εκεί που ικανοποιούνται ανάγκες σου. Είτε αυτό είναι οικογένεια είτε άνθρωπος (ανεξαρτήτως φύλου), είτε ασχολία είτε δουλειά. Δεν θα αναπτύξω τώρα θεωρίες και πυραμίδες Μάσλοου, αυτά να τα διαβάσετε μόνοι σας!

Και όσον αφορά στον έρωτα...

Ποτέ μην λες ποτέ...