Baby Steps

Το κάθε βήμα μου καταλήγει σε πτώση... Τόσα χτυπήματα δεν έχω φάει από τα 6-7 μου όταν μάθαινα να οδηγώ το ποδήλατο χωρίς τα βοηθητικά τροχάκια

Αλίμονο αν κυκλοφορούσα ακόμα με τα βοηθητικά. Αλλά έτσι πάει... όταν πέφτεις σηκώνεσαι δεν υπάρχει λόγος να κάθεσαι χάμω και να μοιρολογάς την ζωή σου, έπεσες απλά. Η ζωή δεν θα μας περιμένει να τα βρούμε μαζί της με το πάσο μας, η ζωή συνεχίζεται και τελειώνει μια φορά για τον καθένα. Όλα συνεχίζονται (και οι σειρές δυστυχώς ή ευτυχώς) ακόμα και όταν κοιμόμαστε η γη κινείται... αν εμείς περνάμε σούπερ και θέλουμε να κρατήσει περισσότερο η μέρα ή αν περνάμε χάλια και θέλουμε να τελειώσει αυτή η γκαντέμω μέρα γρηγορότερα δεν θα γίνει.

Αλίμονο αν τα παρατούσαμε όλοι από την πρώτη φορά που δοκιμάζαμε κάτι, θα ζούσαμε κάπου σε κάποια σπηλιά ακόμα... Έτοιμος ή όχι έφθασε η στιγμή που οι ανάγκες (κοινωνικές, ηθικές, ατομικές ή ένα συνονθύλευμα από όλα αυτά) σε πιέζουν να προχωρήσεις ακόμα και αν δεν θες. Κάποια πράγματα είναι εύκολα και κάποια δύσκολα...

Οι προσπάθειες δεν έχουν όριο. Η υπομονή όμως έχει. Και νομίζω είμαι κάπου εκεί... Δεν είμαι ανυπόμονος, είμαι κουρασμένος και λίγο απογοητευμένος. Από πολλές πλευρές, για πολλά θέματα, αν όχι από όλα. Συμβαίνουν περίεργα πράγματα και είμαι λίγο μουδιασμένος επειδή δεν έχω δουλειά... Αλλά σιγά μην τα βάλω κάτω (ειδικά τα επαγγελματικά) γιατί από όλα τα κακά-κληρονομικά (βλέπε μεγάλη μύτη) πήρα και την γαϊδουρίσια επιμονή και το γινάτι. Θα μου πάρει λίγο χρόνο να βάλω μπρος αλλά εντάξει μωρέ, ήδη τώρα που το σκέφτομαι θέλω να κάνω πράγματα...

Βρε δες τι παθαίνει κανείς ότι προσπαθεί να πει τον πόνο του στις 1 και είκοσι το πρωί... Να το κάνω πιο συχνά νομίζω! Δεν ξέρω για σας αλλά εγώ το έβαλα στόχο πως αυτή η βδομάδα θα είναι Τέλεια!

Καλή, Υπέροχη και Τέλεια βδομάδα να έχετε!

Still September

Ο υπολογιστής μου κινείται με υπερβολικά αργούς ρυθμούς... κατεβάζω μια πανάρχαια σειρά και βλέπεις ο υπολογιστής έχει βάλει όλες του τις δυνάμεις να μην με απογοητεύσει. Ναι, τόσα ξέρω από υπολογιστές. Και για να σε προλάβω αγαπημένε αναγνώστη, ναι, ξέρω τι είναι το antivirus και έχω και από αυτό και το δουλεύω.

Προσπαθώ να βρω τον ρυθμό της χαμένης καθημερινότητας μιας και ξεκινήσαμε δυναμικά την ακαδημαϊκή μας χρονιά. Τελικά ο Σεπτέμβρης είναι πολύ παρεξηγημένος μήνας, ο ρυθμός του είναι εκπληκτικός, ειδικά για αυτούς που νιώθουν ότι έχασαν τον ρυθμό τους και ακόμη περισσότερο για αυτούς που τον θέλουν πίσω. Μ' αρέσει, με εξιτάρει αυτή τη στιγμή να διαβάζω (μη φαντάζεσαι στοίβες) να οργανώνομαι με τα μαθήματα, τα φυλλάδια, το ένα το άλλο...για μετά δεν υπόσχομαι.

Σήμερα είναι και η τελευταία Πανσέληνος του καλοκαιριού -τουλάχιστον έτσι λένε, δεν θα έπαιρνα όρκο όμως γιατί χθες και σήμερα ήταν αρκετά ζέστη! Οι μέρες πάνε, οι μέρες έρχονται και φαντάζομαι θα μάθατε τόσα χρόνια ότι τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια ακούγονται παντώς καιρού σε αυτό το σπίτι. Προ ολίγου έπαιζε το All I want for Christmas της Μαράια και μέχρι να καταλάβω ότι ήταν χριστουγεννιάτικο χόρευα έξαλλα στον ρυθμό του τραγουδιού. Μπορεί και να 'ναι η Πανσέληνος για αυτό το έγραψα πρώτο, τραγική ειρωνεία να το πείτε, προοικονομία να το πείτε δεν θα με πειράξει!

Σήμερα ήταν μια κουραστική μέρα αλλά αυτό έχουν οι Δευτέρες και οι Πέμπτες από τούδε και το εξής, κούραση! Αλλά αύριο είναι μια ακόμη πιο μεγάλη μέρα και ανυπομονώ. Τον ύπνο πρέπει να τον φτιάξουμε λίγο... έχω αλλάξει και λίγο την διατροφή μου, έχω βρει καινούργιο οδοντίατρο, έκλεισα ραντεβού με τον κομμωτή και χαλαρώνω. Μετά από αυτό το γενικό σέρβις προγραμματίζω γενικές αναλύσεις αίματος!

Να περνάτε καλά! Καλή βδομάδα!

Quiet... please

Είναι η σιωπή. Είναι ο θόρυβος κάνει η ησυχία... Το ανοιχτό παράθυρο, το αυτοκίνητο στον δρόμο και τώρα ησυχία. Η κουρτίνα χορεύει στον ρυθμό του ανέμου και ακόμα ένα αυτοκίνητο περνάει πατώντας ένα πλακάκι που δεν είναι στρωμένο καλά. Και τώρα ησυχία. Όχι ακόμα. Λίγο ακόμα. Σκέψεις, οι σκέψεις μου θορυβούν στην ησυχία.

Οι σκέψεις μου παρεμβαίνουν στην ησυχία. Κατ' ακρίβεια η σκέψη έχει πάρει τον ρόλο του ρυπαντή. Έχουμε ταλέντο οι άνθρωποι να σκεφτόμαστε και να κάνουμε την ζωή μας δυσκολότερη... Τι κι αν έτσι, τι κι αν αλλιώς. Τι θα γίνει και τι δεν θα γίνει, πόσο μας ενδιαφέρει και πόσο αδιαφορούμε, πόσο προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι δεν μας ενδιαφέρει.

Λες και όλα είναι από το χέρι μας; Θα ήταν πολύ διαφορετικός ο κόσμος αν ο έρωτας αρκείτο σε ένα άτομο, αλλά ο έρωτας κάνει διακρίσεις. Δεν φτάνει να νιώθεις ερωτευμένος, πρέπει να είσαι ερωτευμένος. Υπάρχει τρομερή απόσταση από το να νομίζεις μέχρι το να είσαι. Ακόμα και αυτό είναι εν μέρει θέμα τύχης. Όχι τύχης, δεν υπάρχει τύχη και ατυχία απλά δεν βρίσκω λέξη. Μπορεί να έχεις πέσει σε λάθος περίπτωση, μπορεί να γίνονται πράγματα πίσω από την πλάτη σου και εσύ να μην το ξέρεις, μπορεί να είσαι τρελά ερωτευμένος -αν και η ανταπόκριση δεν χαρακτηρίζει την περίπτωση σου- και να μην το έχεις ξεπεράσει. Μπορεί, μπορεί, μπορεί, φυσικά μπορεί και να μην μπορεί.

Η παραφιλολογία ήταν της μόδας κάποτε, όπως και η μελαγχολία, και ειδικά το είδος της παραφιλολογίας που δεν θα το κατανοήσει κανείς, όχι επειδή τα πράγματα που λες είναι δυσνόητα αλλά επειδή δεν έχουν συγκεκριμένη σημασία παρά μόνο για σένα... Δεν είμαι και δεν επιδιώκω να γίνω ούτε Καρυωτάκης ούτε Ελύτης, προς το παρόν τα λέω απλά για να τα πω έστω και αν κατανοώ μόνο εγώ τι λέω...

Όνειρα έχω. Τα όνειρα για μένα κάποτε ήταν κάτι κακό. Τα όνειρα ήταν αυτά που με πρόδωσαν. Τα όνειρα ήταν κάτι μου δεν θα μου επέτρεπαν να είμαι εγώ. Τα όνειρα μου ήταν εμπνευσμένα από αμερικανικές ταινίες, ρομαντικές. Τα όνειρα μου δεν είχαν την λειτουργία των ονείρων με απλά λόγια. Τα όνειρα τώρα, για μένα είναι σειρά φανταστικών παραστάσεων κατά την διάρκεια του ύπνου με άμεση σχέση τόσο και από την συνείδηση μου όσο και από το υποσυνείδητο μου. Και χαίρομαι όταν ξυπνάω και δεν τα θυμάμαι. Το καλύτερο μου.

Η ζωή είναι δική μου, όχι κτήμα μου, δική μου. Ζωή είναι η βασική μου ιδιότητα σαν έμβιο ων που είμαι. Δεν μου χρωστάει κανείς τίποτα και δεν χρωστάω τίποτα σε κανένα. Αν με ρωτούσαν σήμερα ποιους θέλω να ευχαριστήσω μάλλον θα έλεγα τον εαυτό μου μόνο, τουλάχιστον αυτό μου έρχεται τώρα στο νου. Είναι που είμαι και μόνος μου, είναι ησυχία και σκέφτομαι πάλι -και όταν σκέφτομαι εγώ δεν με σώζει τίποτα...

Είναι ησυχία. Ο θόρυβος της ησυχίας. Το πλαστικό της κουρτίνας χτυπάει στο παράθυρο, το ψυγείο δουλεύει και θα δουλεύει για όσο θα έχει ρεύμα και θα κάνει ένα ελάχιστο θόρυβο. Ακόμα και η σημασία του θορύβου και της ησυχίας αλλάζει. Ησυχία για μένα τώρα είναι αυτό, να φυσάει, να χτυπάει το πλαστικό, να περνά το αυτοκίνητο, να ακούς την ησυχία! Αλλά και τώρα η σκέψη μου θορυβεί! Και με ενοχλεί...

Ίσως δεν είναι και τόσο ησυχία τελικά...

Desperate...

Δεν είναι αξιοπερίεργο που συμβαίνει και στις ζωές μας; Αυτά που συμβαίνουν σε ταινίες και σειρές... Εκεί που κάθεσαι και λες ότι όλα είναι εντάξει και υπό έλεγχο, εκεί που λες πως είσαι έτοιμος να κάνεις ένα καινούργιο βήμα, εκεί που λες ότι γουστάρεις πετάγεται μπροστά σου κάτι μικρό σαν μια φωτογραφία ή μεγάλο σαν ένας άνθρωπος. Και δεν σου ταρακουνούν την ζωή απλά, σου φέρνουν τα άνω κάτω!

Είδα και το τελευταίο επεισόδιο του 7ου κύκλου της σειράς Desperate Housewives. Το κρατούσα τελευταίο, έτσι κάνω, η χαρά των Φροϋδιστών θα γίνω! Το κρατούσα εν αναμονή της έναρξης του 8ου και δυστυχώς του τελευταίου κύκλου. Πραγματικά αυτή η σειρά είναι αν όχι η αγαπημένη μου μια από τις αγαπημένες μου και εύχομαι να ξαναβρώ σειρά που να μου αρέσει τόσο πολύ.

Τώρα αν πω ότι είναι καινούργια βδομάδα

α) θα μου πείτε το ξέρετε

β) θα σας πω πως το ξέρω και εγώ

γ) θα μου πείτε “ε και;”

δ) θα μου πείτε “η ίδια κουβέντα, κάθε βδομάδα είναι καινούργια και γαμώ τους διαφωτιστές”

ε) όλα τα παραπάνω

Όλοι συχνά είμαστε απεγνωσμένοι, άλλοι απεγνωσμένοι για ένα κουτσομπολιό, μερικοί απεγνωσμένοι για δράση, άλλοι απεγνωσμένοι για μια κατάσταση και μερικοί για έρωτες και πάθη... Διψάμε για διάφορα πράγματα τελοσπάντων... Άλλοι είναι απλά απεγνωσμένοι, γενικά και αόριστα και δείχνουν τον εαυτό τους διαβάζοντας αυτά!

Τα πνεύματα οξύνονται όταν λέμε “συνεχίζεται” και ηρεμούν μόνο όταν πούμε “τέλος”. Εν αναμονή λοιπόν της έναρξης της τελευταίας σειράς επεισοδίων του Desperate Housewives στις 25 Σεπτεμβρίου... Ανυπομονώ

Wake me up when...

Όταν οι Pussycat Dolls έλεγαν Be careful what you're wishing for cause you just might get it δεν τα άκουγα! Να τα μας τώρα. Αλλά και εγώ σαν την Tinkerbell και τον κάθε σώφρων άνθρωπο που σέβεται τον εαυτό του μπορώ να μάθω από τα... λάθη να τα πω; όχι δεν είναι θέμα σωστού και λάθους. Μπορώ τελοσπάντων να μάθω από τις καταστάσεις και να κάνω τον εαυτό μου καλύτερο, όχι κατ' ανάγκην για την επόμενη φορά αλλά γενικότερα, ξέρετε τώρα... You 've been there and done that!

Λοιπόν, τετράδια έτοιμα για χρήση και από βδομάδας ξεκινάμε με μαθήματα στο Πανεπιστήμιο και την άλλη βδομάδα θα ξεκινήσω και τα ιδιαίτερα (η συνήθεια που έγινε λατρεία) και μετά τέλη Οκτωβρίου κι άλλα ιδιαίτερα (και δεν μαζεύεται). Λειτουργώ καλύτερα έτσι, μελετημένο και καταγεγραμμένο σε πόρισμα. Δυστυχώς την δουλειά την κάψαμε ή μάλλον μας έκαψε... Αν με ηρεμεί κάτι αυτό είναι ότι θα μπω σε ένα πρόγραμμα...

Έχω γύρω μου χαρτιά, που γράφουν απλά μια ή δυο λέξεις και θα μπούνε στο κουτί της ανακύκλωσης λίαν συντόμως. Το Media Player νομίζω πως θέλει να με βρίσει γιατί δεν αποφασίζω τι τραγούδι θέλω να ακούσω, προς το παρόν μου την δίνουν τα λόγια, δεν γουστάρω λόγια. Είναι περίεργη η κατάσταση με εμένα, αλλά πιστεύω ότι θα επανέλθουν όλα με το που αρχίσω να παίρνω σοβαρά τα μαθήματα.

Δεν ξέρω αν είναι το καλοκαίρι ή αν έπρεπε να κάνω διακοπές φέτος... δεν είμαι εδώ να κάνω απολογισμό για το καλοκαίρι και μεταξύ μας δεν ξέρω αν υπάρχει και νόημα να κάνω κάτι τέτοιο. Είναι ωραίο το αίσθημα να ξεκινάς από το μηδέν αλλά όταν το κάνεις πολλές φορές σε κουράζει. Καλά ό,τι πιο άσχετο θα σκεφτώ θα σας το γράψω για αυτό σταματώ! Για το καλό σας το κάνω πιστέψτε με.

Ο δρόμος για την κορυφή είναι ανηφορικός και είναι μονόδρομος!

Λοιπόν εύχομαι όσοι είστε ακόμα διακοπές να περνάτε καλά και να επιστρέψετε με το καλό, καλά να περνάτε ό,τι και αν κάνετε. Όσοι επιστρέψατε για δουλειές και άλλα ταυτόσημα καλά να πάθετε, έλα αστιεύομαι. Καλή Αρχή σε όλους όσους ξεκινάνε σχολή (βλπ Περσέας) καλή επιστροφή στις δουλειές σας οι υπόλοιποι και ένα πολύ καλό μήνα σας εύχομαι!

Tell me is it safe

Why is all about sex?

Λύσσα κακιά! Από το πρώτο ραντεβού; Χαλάρωσε βρε παιδάκι μου... Δηλαδή αμάν πια! Για αυτό έχει χάσει την αξία του η χειρωνακτική εργασία. Λύσσα κακιά! Sex, sex, sex, sex, sex... Μα από το πρώτο ραντεβού; Ραντεβού... Και τι ραντεβού; Rendez-vous my ass! Μην λέμε κι ότι θέλουμε... Όχι καλέ σεξ από το πρώτο ραντεβού!

Don't get me wrong and don't call me pouritanos, ξέρω πολύ καλά ότι αν δεν υπάρχει η έλξη δεν στέκεται το πράγμα, συμφωνούμε ναι... αλλά έλεος καλέ με το σεξ! Αλλά ξέρεις τι βαριέμαι; Την παρδαλοφιλοσοφία παύλα κοινωνιολογική ανάλυση. Άντε και να το αναλύσουμε, άντε και να μου πείτε το και το, αυτό και αυτό, εκείνο και το άλλο, ας μιλήσουμε και ας φτάσουμε στο συμπέρασμα (πάλι) για την σεξουαλική καταπίεση που δέχονται οι ομοφυλόφιλοι σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης... Την ίδια σεξουαλική καταπίεση που δέχονται και οι ετεροφυλόφιλοι και οι αμφισεξουαλικοί και οι τρανσέξουαλ κτλ. Και μην μου πείτε ότι η πίεση προς τους ομοφυλόφιλους είναι μεγαλύτερη γιατί δεν κερδίζει ΚΑΝΕΙΣ τηγάνια της GreenPan. Όχι ούτε πολυμίξερ!

Αυτή η επανάληψη είναι σπαστική. Το μάθαμε το ποίημα, δεν λέω πως είναι ψέμα αλλά έχω βαρεθεί. Αυτό που λέει και ο Liar, Πότε σταματά η ανάλυση και πότε αρχίζει η ζωή;;; Είναι στο μυαλό μας; Τι ακριβώς είναι αυτό που εμποδίζει τους ομοφυλόφιλους να βγουν ένα κανονικό ραντεβού; Ποιο αρρωστημένο παιχνίδι κρύβεται πίσω από όλα αυτά; Το κράξιμο της κοινωνίας; Γιατί εγώ δεν είμαι μέρος της κοινωνίας;

Γιατί δεν πας πουλάκι μου σε ένα καφεστιατόριο για καφέ, για φαγητό, για σινεμά... Και άντε να πω πως έχετε χημεία με τον άλλον και βγάζουν σπίθες τα μάτια σας όταν βλέπει ο ένας τον άλλον. Όταν βγείτε και είστε σαν τις καλαμίες στην έρημο, τι θα κάνετε; Όταν δεν έχεις τι να πεις με τον άλλον τι κάνεις; Όταν ξεπατωθείς στο σεξ από το 3ο ραντεβού στον μήνα τι θα κάνεις; Να την πω την κακιούλα μου; Θα την πω! Σιγά μην πάει μήνα... Αν δεν υπάρχει η έλξη δεν στέκει και το υπόλοιπο, αλλά δεν σημαίνει ότι το καλό σεξ θα τα φτιάξει όλα!

Θα πονέσω γιατρέ μου;

Tip: Μην παραπονιέστε αν έχει προφυλακτικά στο συρτάρι! Για να φτάσατε εκεί, τα θελες και εσύ...

Απορία του μήνα:

Υπάρχουν Σάουνες για στρέιτ; Γίνονται όσα γίνονται και σε σάουνες για γκέι; Αν όχι, γιατί;

Catasterismi

Τον παρακάτω μύθο, τον θυμήθηκα στο άσχετο λόγω της ζέστης και θα δείτε στο τέλος γιατί τον θυμήθηκα λόγω της ζέστης. Τον είχα ακούσει πρώτη φορά σε μάθημα στο Πανεπιστήμιο που μας το είπε η καθηγήτρια επίσης στο άσχετο -όλο άσχετα πράγματα- αλλά μου άρεσε τόσο πολύ που τον θυμάμαι ακόμη. Έχει αρκετές παραλλαγές ο μύθος αλλά αυτόν ξέρω και θα σας τον πω γιατί μ' αρέσει πολύ -κάνοντας έτσι ένα πολύ άσχετο ποστ.

Ο Ικάριος είναι μυθική μορφή της Ελληνιστικής Εποχής. Σύμφωνα με τον μύθο ο Ικάριος που κατοικούσε στην Αττική ήταν ακόλουθος του θεού Διονύσου ο οποίος του δίδαξε την τέχνη του κρασιού. Ο Ικάριος εξασκώντας την τέχνη της οινοποιίας μεθούσε και βοσκοί τον σκότωσαν ένα βράδυ νομίζοντας πως έχει καταληφθεί από μανία. Η Ηριγόνη, η κόρη του, μαζί με την σκυλίτσα της Μαίρα τον βρήκαν νεκρό. Η Ηριγόνη κρεμάστηκε πάνω από τον τάφο του πατέρα της και αυτοκτόνησε.

Ο Διόνυσος εξοργισμένος για την πράξη αυτή ρίχνει κατάρα στους Αθηναίους και όλες οι κόρες των κατοίκων της Αττικής τρελάθηκαν και κρεμάστηκαν. Αμέσως μετά τον χρησμό του μαντείου των Δελφών, θεσπίστηκε η γιορτή της Αιώρας, νέες Αθηναίες δηλαδή κρεμάζονταν από σχοινιά αλλά ταλαντεύονταν και άγγιζαν τα πόδια τους σε μικρές βάσεις, μιμούμενες εν μέρει την αυτοκτονία της Ηριγόνης.

Σύμφωνα με τον ίδιο μύθο με τον θάνατο της, η Ηριγόνη έγινε ο αστερισμός της Παρθένου που συνορεύει με τον αστερισμό του Βοώτη (με τον φωτεινότερο αστέρα του Βορείου Ημισφαιρίου, τον Αρκτούρο) που δεν είναι άλλος από τον αστερισμό που ανήκει στον πατέρα της, Ίκαρο. Και φυσικά η Μαίρα, το μικρό σκυλάκι, έγινε, σύμφωνα πάντα με την μυθολογία, το άστρο του Κυνός, ο Σείριος ή ο Προκύων.

Σείριος σημαίνει φωτεινός ή καυτός και το καλοκαίρι ανατέλλει με τον Ήλιο. Δυο άστρα λοιπόν σήμαιναν την περίοδο ζέστης. Οι Αρχαίοι Έλληνες αποκαλούσαν τις μέρες εκείνες Κυνάδες μέρες και εμφανίζονταν συχνά εγκαύματα στους ανθρώπους τα οποία ονομάστηκαν Κυνικά Καύματα λόγω της συσχέτισης τους με το άστρο του Κυνός

ΥΓ. Για τους φιλομαθείς φίλους το φαινόμενο όπου πρόσωπα γίνονται άστρα ονομάζεται Καταστερισμός ή Αστροθεσίαι

Week Speed

Δεκαπενταύγουστος! Ναι λοιπόν το ομολογώ! Με σκυφτό το κεφάλι... Ναι, πήγα σε Εκκλησία. Χάσατε και την τελευταία θετική άποψη που είχατε για μένα, το ξέρω! Αλλά υπάρχει το εξής ελαφρυντικό... δεν μπήκα μέσα στην Εκκλησία, κάθισα έξω σε ένα παγκάκι!

Δεν ήξερα όμως πως θα ήταν ωραία έξω από την Εκκλησία... Το τι τεκνό παρέλασε από μπροστά μου δεν λέγεται! Τόσο όμορφα παιδιά και πάνε Εκκλησία... και κολάστηκα και σε ιερό χώρο! Και μιλάμε για νεαρά τεκνά. Τεκνά-τεκνά όχι αστεία! Οφθαλμόλουτρο κα-νο-νι-κό-τα-τα! Αλλά οι πιο ωραίοι θρήσκοι είναι στρέιτ και είναι και παντρεμένοι. Ψαγμένο, 20 ολόκληρα λεπτά έξω από την Εκκλησία. Αυτό απέδειξε η μίνι-έρευνα εξπρές που έκανα και ξέρετε, είμαι και γαμώ τις εμπιστευτικές πηγές! Δεν το συζητώ!

Η βδομάδα κύλησε γρήγορα... Μπάνια; Φευ! Πάνε αυτά τελειώσαν! Α όχι, την Τρίτη πήγα για μπάνιο καλέ τι λέω; Αλλά ήταν βράδυ, μετρά; Που να μαυρίσω καλέ στο μαυροσκόταδο; Να σου πω, ήταν πολύ ωραία, η θάλασσα έλαμπε από το ολόγιομο φεγγάρι και έβλεπες που πήγαινες, είχα φανάρι μαζί μου αλλά δεν το χρησιμοποίησα να φανταστείς. Ε το κάναμε και αυτό, είναι η τρίτη φορά που πάω θάλασσα by night και η δεύτερη φορά που μπήκα...

Αν και από χθες αισθάνομαι ότι η ζέστη επανήλθε στα φυσιολογικά αφύσικα όρια για την εποχή δεν με πτοεί καθόλου. Οι μέρες περνούν γρήγορα αλλά περνούν καλά, κάνω ένα μίνι-μπρέικ από πάσης φύσεως επαγγελματικά και θα επανέλθω δριμύτερος σύντομα και σε αυτά ενώ τώρα επενδύω στην χαλάρωση και στην ξεκούραση (δεν είναι καιρός για επενδύσεις άλλων ειδών) μια δική μου εκδοχή για διακοπές, μιας και το εξωτερικό δεν ήταν επιλογή για φέτος.

Καλή Βδομάδα σε όλους σας!

Human, bombs and walls

Άνθρωποι έκαναν τον πόλεμο, άνθρωποι κατέστρεψαν τον κόσμο, άνθρωποι προσπάθησαν να τον επαναφέρουν, να τον ξανακτίσουν, άλλοι τα κατάφεραν άλλοι δεν τα κατάφεραν. Άνθρωποι σκέφτηκαν, άνθρωποι κατέγραψαν, άνθρωποι έφτιαξαν και άλλοι άνθρωποι έριξαν βόμβες. Άλλοι άνθρωποι στην άλλη πλευρά του πλανήτη ονομάστηκαν “νικητές” και “θριαμβευτές” επειδή σκότωσαν άλλους ανθρώπους. 66 χρόνια μετά και ακόμα άνθρωποι βομβαρδίζουν τα μυαλά άλλων ανθρώπων....

Άνθρωποι προσπάθησαν ο καθένας με τον δικό του τρόπο να βοηθήσουν, άλλοι τα κατάφεραν, άλλοι δεν τα κατάφεραν. Αλλά στο τέλος οι πολλοί άνθρωποι αποφάσισαν μέσω των πράξεων τους την “τύχη” τους. Και πάλι οι άνθρωποι ήρθαν εμπόδια στα σχέδια άλλων ανθρώπων. 50 χρόνια μετά και ακόμα τείχη στήνονται ολόρθα μπροστά μας. Άνθρωποι τα κτίζουν ή τα στήνουν νοητά και τα τείχη περιμένουν ανθρώπους να τα ρίξουν...

Εκατομβαιών*

Τελικά ο Αύγουστος είναι πολύ περίεργος μήνας, άλλοτε με την καλή έννοια και άλλοτε με την κακή. Μας έχει κάνει όλους να παρανοούμε ή κάτι; Δεν ξέρω. Οι αστρολόγοι θα μας πουν πως φταίει η Πανσέληνος ή ο Ανάδρομος, απαπα και αυτοί ετοιμόλογοι, να σου ρίξουν και κανα τρίγωνο με τον τάδε πλανήτη θα σε κάνουν να τρέμεις!

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που μου κάνουν τα νεύρα κρόσια, ευτυχώς όχι επί μονίμου βάσεως, αλλά συχνά... Και επειδή πάει καιρός από την τελευταία φορά που μου κάναν κήρυγμα είπαν να το κάνουν σχεδόν όλοι μαζί, όλα σε ένα, νοικοκυρεμένα! Και βαριέμαι τις συμπτώσεις όταν γίνονται τέτοια πράγματα. Απαξιώ λοιπόν για κάθε κακεντρεχές σχόλιο... και προχωρώ. Δεν έχω ώρα να ασχολούμαι με σχόλια ανθρώπων που έπρεπε να ξέρουν αν ισχύουν ή όχι αυτά που λένε, αλλά τα λένε και αναρωτιέμαι γιατί.

Ξέρω καλά ποιος είμαι και ξέρω πολύ καλά και τι κάνω και γιατί το κάνω, και σαν pure ωφελιμιστής που είμαι συνήθως δεν κάνω κάτι αν δεν υπάρχει πρώτα λόγος. Κατακαλόκαιρο, η ζέστη καλά κρατεί, πλησιάζει Δεκαπενταύγουστος και ετοιμάζομαι για τα πανηγύρια της μέρας. Λουκουμάδες με σιρόπι και δεν μαζεύεται... Πάλι από την ζέστη 3 θα φάω μόνο! Και πολλοί είναι! Θάλασσα δεν με βλέπω να πηγαίνω, όση θάλασσα πήγα, πήγα, δεν προλαβαίνω άλλη... σε 3 βδομάδες εγγραφές και από Δευτέρας μαθήματα! Το chocola-το χρώμα λίγο το είχαμε από πριν, μαύρισα και λίγο, παράπονο κανένα!

Όχι, όχι αγαπητέ μου αναγνώστη μην φεύγεις ΔΕΝ θα κάνω απολογισμό του καλοκαιριού πίστεψε με! Ηρέμησες τώρα ε; Μπράβο! Σταματώ τώρα...

* σύμφωνα με το Αττικό Ημερολόγιο, το οποίο ήταν Σεληνιακό, ο Εκατομβαιών είναι ο πρώτος μήνας του έτους και ο πρώτος από τους τρεις μήνες του Θέρους. Υπολογίζεται ότι καλύπτει το διάστημα από τις 20 Ιουλίου μέχρι 20 Αυγούστου και πήρε το όνομα του από την Εκατόμβη, τη θυσία 100 βοδιών που λάμβανε μέρος την τελευταία μέρα στα Παναθήναια.

Μεταγειτνιών ήταν η ονομασία της χρονικής περιόδου του υπολοίπου Αυγούστου μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου. Το όνομα της βασίζεται στην γιορτή του Μεταγείτνιου Απόλλωνα, τα Μεταγείτνια.