Φουτουρισμός

Πόσο πρέπει να μας νοιάζει το μέλλον; Πόσο σε νοιάζει το μέλλον εσένα; Δεν μιλάω για το αύριο ή το μεθαύριο, μιλάω για τα χρόνια που είναι να ‘ρθουν! Θα μου πεις δεν ξέρεις πόσα χρόνια θα ζήσουμε. Ε, εγώ θα σου πω πως όσα χρόνια κι αν ζήσω θέλω να ζήσω τη ζωή μου με αξιοπρέπεια. Καλά, είμαστε αλλού! 

Όλοι αυτό θέλουμε, δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην θέλει να ζει αξιοπρεπώς. Αλλά αυτό το αξιοπρεπώς έχει πολλές και διάφορες σημασίες… Για να μιλήσουμε όμως λαϊκιστί, αξιοπρεπής ζωή σήμερα πάει να πει να χεις λεφτό! Φαντάσου αν σήμερα η αξιοπρέπεια ισούται με λεφτά, τι θα σημαίνει σε είκοσι χρόνια. Γιατί, μεταξύ μας κιόλας, δεν βλέπω καμιά επανάσταση στον ορίζοντα, πολλώ δε Ρωσική. Στην Αμερική το εύχομαι αλλά δύσκολη τετραετία ένεκα του ξανθού γόη.

Πώς να εξασφαλίσουμε το μέλλον μας; Δεν κάνω διαφήμιση ασφαλιστικής εταιρείας σας το ορκίζομαι, αλλά ειδικά το συνταξιοδοτικό εγώ θα το σκεφτώ πολύ σοβαρά. Σε είδα που ξεθύμανες με εκνευρισμό. Θα μου πεις «Βρε αγόρι μου, εσύ είσαι είκοσι έξι χρονώ παλικάρι», ή «μανάρι», όπως αγαπάς. Εγώ θα σε διορθώσω και θα σου πω «Είκοσι έξι και μισό». Θα με βρίσεις και θα συνεχίσουμε τη συζήτηση σε πολιτισμένο επίπεδο. «Μέχρι να βγεις εσύ στη σύνταξη μπορεί να έχει καταργηθεί και συνταγματικά», θα μου έλεγε ένας πανεπιστήμονας. Αλήθεια όμως, πώς να το σκέφτομαι το μέλλον μου;

Είμαι είκοσι έξι χρονών (όχι για πολύ ακόμα) κάνω δυο-τρεις… άντε τέσσερεις δουλειές. Πήρα αυτοκίνητο; Όχι. Κατάφερα να πληρώσω το μεταπτυχιακό; Όχι. Κατάφερα με τα λεφτά που πήρα να ενοικιάσω ένα διαμέρισμα να πάω στο καλό; Όχι. Βλέπεις. Τα πράγματα είναι ήδη περίεργα. Τι σκέφτομαι την σύνταξη και πράσινα άλογα; Δεν την σκέφτομαι βρε παιδί μου σε σημείο που να με αγχώνει κιόλας αλλά πού θα πάει αυτή η κατάσταση κύριοι;

Εστιάζεις στο αύριο και στο μεθαύριο και ξεχνάς το επόμενο μέλλον. Θα ‘ρθει η στιγμή που το μέλλον θα είναι το παρόν. Με πιάνεις;

Ξίδι;

Κάποιοι άνθρωποι είναι νευρικοί. Τους τσιμπάς και ξεκινάνε πόλεμο. Όχι δεν μιλάω για Ίμια, για τη μάνα μου μιλάω. Εγώ έχω ανεβοκατεβάσματα στην διάθεση μου και η μητέρα μου δεν βοηθά. Πώς είναι να ταξιδεύεις με κακό καιρό, να έχει κενά αέρος και να έχεις δίπλα σου μια θεούσα που σταυροκοπιέται; Έτσι είμαστε και στο σπίτι. Κωμωδία του Αλμοδοβάρ!

Δεν είμαι καλός στις αποφάσεις. Δεν είμαι αποφασιστικός και I don't stick to it που λένε και στο χωριό μου. Το προσπαθώ όμως. «Έτσι έμαθα εγώ», αυτό θα έλεγε και η μάνα μου, αλλά αυτή θα παραδινόταν μοιρολατρικά σχεδόν σ' αυτό το… έτσι (βλπ. «και δεν αλλάζω»). Εγώ πάλι παπάρες σαν το "σ' όποιον αρέσουμε για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε" ή «I was born this way, I’m on the right track» τις έχω λίγο... χεσμένες να το πω; Πώς αλλιώς να το πω; Μη ψάχνουμε τώρα λεξικά. Χεσμένες τις έχω. 

Προσπαθώ να μην… επαναπαύομαι. Προσπαθώ μάλλον να μην μοιάσω και στην μάνα μου. Όπως και να ‘χει αναρωτιέμαι… Γινόμαστε καλύτεροι; Ωχού! Άσε μας παλικάρι μου θα μου πεις. Όχι, έλα, τώρα είναι η ώρα που όλοι μαζί σκεφτόμαστε τις βλαβερές επιπτώσεις του διαχωρισμού των όρων δυνατότητα και ικανότητα. Και δεν έχω και αλκοόλ πρόχειρο. Ξεκινάμε από κάπου και φτάνουμε κάπου αλλού; Γινόμαστε καλύτεροι, εγώ αυτό πιστεύω. Αλλά διατηρούμε τον εαυτό μας. Δηλαδή, εγώ θα μαι πάντα εγώ. Κουφό, ξέρω. Περίμενε.

Για παράδειγμα έχουμε το σώμα μας, το οποίο σώμα μεγαλώνει. Αυτό το σώμα δεν είναι το σώμα μου συνέχεια; Είναι. Μην σκέφτεσαι αλλιώς. Ακολούθησε τη χαοτική μου σκέψη. Εγώ είμαι εγώ, και όταν ήμουν παιδί και θα είμαι εγώ πάλι όταν θα ‘μαι ογδόντα (ακόμα και αν είμαι σε άρνηση, καλή ώρα). Το σώμα είναι καλός συσχετισμός γιατί το σώμα αλλάζει. Πήρα κιλά ας πούμε. Πάλι δικό μου είναι το σώμα. Άρχισε το δεξί το κωλομέρι να πέφτει. Πάλι δικό μου είναι. Σώπασε κυρά Δέσποινα, πάλι δικά μας είναι!

Πριν ξεκινήσω να ξεχνάω αυτό που σκεφτόμανε, όταν ξεκίνησα να γράφω, θα το συνοψίσω. Εγώ είμαι εγώ, αλλά αλλάζω καθημερινά. Έχω για παράδειγμα ένα χαρακτηριστικό, εντελώς υποθετικά μιλάμε, είμαι νευρικός. Παλιά ήμουν βαράω-πόρτες-και-φωνάζω νευρικός, τώρα είμαι πολιτικός-σε-παράθυρο νευρικός. Λέμε τώρα... Υ-πο-θε-τι-κα μιλάμε! 

Καλά. Το ομολογώ. Τελευταία τα πάντα μου προκαλούν νεύρα και πιο πολύ οι νευρικοί άνθρωποι. Όχι δεν θέλω να είμαι στο επίκεντρο, γιατί κατηγορηθήκαμε και για τούτο κάποτε, απλά θέλω όταν κάποιος έχει νεύρα -είτε εγώ είμαι αυτός ή εσύ- κάποιος άλλος πρέπει να τον ηρεμεί. Χωρίς γαμωσταυρίδια, χωρίς eye rolling (το δυσκολότερο, αν με ρωτάς). Εγώ κουράστηκα να το κάνω για τον εαυτό μου και τους ψυχολόγους μανίτσα μου δεν τους μπορώ. Έχασα και το antistress ball μου…

Το δίπορτο

Μωρή βλάχα, αυτός εκεί είναι ευτυχισμένος; Την ρώτησα καθώς βάζαμε βενζίνη και είδαμε έναν τύπο, νεαρό, ομορφονιό, με νέο και ακριβό αυτοκίνητο, δίπορτο. Απορία μωρή, τι με κοιτάς έτσι; Και τι σε νοιάζει εσένα αν είναι ή όχι ευτυχισμένο; Να σου πω, μην μου πουλάς εξυπνάδες, συζήτηση κάνουμε για τη στιγμή μας, μην αρχίσεις μόνο επιστημονικούρες, κοινωνιοφιλοσοφίες της κακιάς ώρας και του ξελογιάσματος για να μην είμαστε απόλυτοι.

Μπορεί και να ναι, μου απάντησε τελικά. Όχι πες μου τι συζήτηση να κάνω τώρα άμα μου λέει τέτοια πράγματα και μετά μπορεί και ναι μπορεί και όχι. Έχει αυτοκίνητο καινούργιο, μερσεντέ, πανάκριβο και χωρίς λόγο. Θα μου πεις έτσι το βλέπεις εσύ. Όχι πως ξέρω από μηχανες και τέτοια, αλλά τα αυτοκίνητα παιδιά είναι λίγο μούφες. Δεν είναι φόρμουλα ένα εδώ, δρόμος Λευκωσίας είναι, ντροπής πράματα. Γιατί το πήρε αυτό; Με τι λεφτά; Έκανε δάνειο;

Βλέπεις τι απορίες έχω εγώ όταν βλέπω κόσμο; Ψυχαναλυτής έπρεπε να γίνω, να πληρώνομαι και τα να κάνω αυτά. Μουρόχαβλη κοινωνία! Είμαστε πολύ ηλίθιοι. Και συνεχίζω να μονολογώ και η φίλη με κοιτάει σαν ψάρι στην βιτρίνα της ψαραγοράς. Τον χαιρετούν οι φίλοι του, και βγαίνει η κουτσομπόλα από μέσα μου. Όλοι νεαροί και μονάχοι. Είναι η μοναξιά αμαρτία; Όχι, φυσικά και όχι. Στο λέω εγώ που κάποτε ήμουνα τρισευτυχισμένος μόνο όταν ήμουνα μόνος. Αλλά είναι και αυτοί για αυτό το λόγο έτσι;

Βιάζονται, θυμάσαι τι λέγαμε την άλλη φορά; Νιώθουν ότι είναι σε ηλικία γάμου και τα γαμούν όλα! Έχουν γκόμενες και τις κρύβουν, δεν τις παρουσιάζουν ως γκόμενες ή δεν το κάνουν νιώθουν άσκημα γιατί δεν ξέρουν να πουν «Από δω η Αφρούλα, η σύντροφός μου», γιατί δεν είναι και ακριβώς σύντροφός τους. Σχεσοφοβικοί είμαστε μωρή Μαριώ, ας μην τ’ αρνιόμαστε κιόλας. Πουριτάνα κοινωνία. Έβγαλα από μέσα μου όλα τα κονσπίρασυ θίοριζ…

Τελικά τόση ώρα μιλούσα μόνος μου, αυτή έβαλε βενζίνη αφού το μηχάνημα δέχτηκε το χαρτονόμισμα μετά από δυο περίπου χιλιάδες φορές της το έφτυνε. Μπήκε στο αυτοκίνητο και μου λέει «Ούτε ο Μπραντ Πιτ να ήταν και να σε ένοιαζε τόσο»’. Και θυμάμαι την Σάνια Τουέιν να κοροϊδεύει τέτοιους γκόμενους σε ένα τραγούδι και λέω από μέσα μου «όχι αγάπη μου, έχουμε κι ένα επίπεδο να διατηρήσουμε». Στατιστικά κιόλας, άμα το σκεφτείς, δεν θα το ξαναδώ το παλικάρι.

Επαγγέλματα

Άκου να δεις τι γίνεται σε τέτοιες καταστάσεις. Ή τα παρατάς όλα και κάνεις ένα-δυο πράγματα ή τα κάνεις όλα με μετριότητα. Και στο λέω εγώ αυτό που παίρνω τις δουλειές με τη ντουζίνα και γουστάρω. Ή έτσι γινόταν κάποτε. Και το θέλω πολύ να τα παρατήσω όλα και να κάνω διακοπές. Πολύ. Έως και πάρα πολύ. 

Περίεργο πράγμα ο εγωισμός... Να μην μπορείς να πεις ότι δεν μπορείς να το κάνεις. Αυτογνωσία το λέμε από τη θετική πλευρά μανάρι μου. Και ο θρυλικός εκείνος αγών με τις προθεσμίες λαμβάνει εκτάσεις παγκοσμίου και εσύ εκεί αλύγιστος, να λες θα δοκιμάσω μέχρι την εσχάτη. Να σου πω αν είναι να πεθαίνεις με τη ψυχή στο στόμα για έναν αδριάντα να το χέσω και το άγχος και την πίεση.

Τα νεύρα μου δεν είναι καλά. Αρνούμαι να πάρω φάρμακα παντώς είδους. Μήπως με πείραξε εγκεφαλικά η αντιβίωση για την μόλυνση στο πόδι; Μπορεί. Έχω ευαίσθητο οργανισμό εγώ. Και ευαίσθητη καρδιά, α λα Θεοδωρίδου. Έτσι για να κρατάμε το επίπεδο (στο δάπεδο).

Κάνε στροφή στην καριέρα σου λένε οι φωνές μέσα μου. Όχι δεν έφτασα στα στάδια της Ιωάννας της Λωραίνης, μη φοβάσαι. Όχι ακόμη τουλάχιστον. Και από την άλλη όλα τα επαγγέλματα που μ' αρέσουν έχουν τρομαχτική κούραση και κάψιμο, εγκεφαλικό κυρίως, ψυχολόγοι το λένε burnout. Τίποτα δεν ξέρουν, εγώ να σου πω.

Σκέφτηκα να πάω σε έναν σύμβουλο επαγγελματικού προσανατολισμού. Αρκεί να μου πει τι να κάμω! Συγκεκριμένα πράγματα, μη μου πει να ασχοληθώ με τις κοινωνικές επιστήμες για παράδειγμα θα τον/την δείρω και δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος. Κάποιος να βρεθεί να μου πει σε τι είμαι καλός και να το κάνω. Αχ κατακαημένη Αράχοβα (Γκόλφω εδώ).

Βάσανο είναι το επάγγελμα. Να βρεις δουλειά, έλεγε κι η μάνα μου, αλλά δεν ήξερε και αυτή η χαροκαμένη -που νομίζει ακόμα ότι είμαι στρέιτ- ότι θα ‘ταν τόσο δύσκολο. Μάνα θα πάω στο Χόλυγουντ. Όχι αυτό είναι τίτλος θεατρικού. Απομνημονεύματα να γράψω και να τα προωθήσω για σειρά. Όχι. Φοβάμαι μη γίνει σειρά στην Κύπρο και πάει 3-4 σεζόν χωρίς λόγο, μιας και η ζωή μου δεν έχει σασπένς και αλλαξοκωλιές.

Πρέπει να βγάλουμε το ψωμί μας, το μπριός για μπιφτεκάκια... Κάτι βρε αδερφέ να ‘χουμε να τρώμε, ψωμί κι ελιές ή σούσι στην χειρότερη. Και πρέπει να κάνουμε κάτι που μας ευχαριστεί, δεν μας αγχώνει θανάσιμα και ιδανικά σου καλύπτει και καμιά βασική ανάγκη. Αφού τα είπαμε αυτά ας κοιμηθούμε τώρα, να χαλαρώσομε διότι η πραγματικότις -και η Δευτέρα- είναι ζόρικη.

Αισιοδοξία

Παλιά ήμουνα αισιόδοξος άνθρωπος. Αλήθεια, δεν είχα περάσει από περιόδους emo, πανκ, βαρέων μετάλλων (heavy metal εννοώ). Ήμουνα λίγο σαν ένα μπλε χαρούμενο στρουμφακι. Εκτός από την εποχή που την είχα δαγκώσει με ένα παιδί... Και εκείνη την εποχή που... Α ναι καλέ και τότε όταν... Καλά, οκ παιδιά, δεν ήμουν πάντα αισιόδοξος αλλά σε γενικές γραμμές ήμουν. Πως έχουμε ανάπτυξη τώρα, έτσι.

Υπάρχει και η εξήγηση, να σου πω. Τώρα. Το τώρα ναι μεν είναι μια στιγμή αλλά επειδή το ζούμε τώρα και νοητικά φαντάζομαι δεν μπορούμε να το ξεχωρίσουμε -κάθε δευτερόλεπτο είναι ένα νέο τώρα- μας φαίνεται μεγάλο. Άρα αν τώρα, ή σ' αυτό που ονομάζω τώρα, εγώ δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος, κοινώς πλήττω υπαρξιακά σε σημείο που διαβάζω για τις μαύρες τρύπες του διαστήματος, μου φαίνεται αρκετό διάστημα για να προβώ σε μια άλλη (αμπελο)φιλοσοφία.

Παιδιά μην γίνετε άθεοι, είναι όλα τόσο πληκτικά. Και τώρα ας κάνουμε ότι δεν το είπα ποτέ.
Για το μέλλον εκφράζομαι με τα πιο μελανά χρώματα. Η πρωτοβουλία μου για νέα ξεκινήματα έχει βουλιάξει πιο άσχημα κι από τον Τιτανικό του Κάμερον. Φοράω μαύρα από πάνω μέχρι κάτω (συνήθως και από μέσα για εσάς τους πονηρούς) γιατί το μαύρο με εκφράζει. Ποιον εμένα; Που έλεγα στο γυμνάσιο και στο λύκειο ότι το μαύρο δεν είναι χρώμα, αλλά η έλλειψη του... Που καταλήξαμε μωρή Βανδή; Εσύ χωρίς Φοίβο και εγώ με μαύρα!

Έτσι που λες φιλενάδα και φίλε, εδώ συμβαίνουν πράγματα που δεν κατανοώ. Και συνήθως τα πιάνω εύκολα. Έβαλα προτεραιότητες αλλά απέτυχα λίγο... αυτό που μου λείπει αυτή την περίοδο είναι οι Σπάις γκερλς!

Σήμερα γα-

Με πήρε τηλέφωνο για να μου πει πως θέλει να παντρευτεί. Είσαι τρελή κορίτσι μου; Τι να παντρευτείς; Τι γάμοι και… Σε δυόμιση χρόνια σχέσης παντρεύεσαι. Α μπα! Με ρωτάει ειρωνικά, στα πόσα χρόνια σχέσης παντρεύεται κανείς; Στα 2-3 πάντως όχι! Καλέ δεν βλέπεις τι γίνεται γύρω σου; Αν είναι να παντρευτείς, που δεν στο εύχομαι κιόλας, παντρέψου μια φορά τουλάχιστον! Βλέπεις εσύ να μένουν όλοι στην πρώτη τη φορά; Αν ήταν έτσι αγάπη μου, θα μουνα ακόμα παρθένα!

Από κει το πήρα από κει το φέραμε, καταλήξαμε να συζητάμε για την κοινωνία. Όλοι βιάζονται, έτσι απεφάνθη η σύνοδος κορυφής, στις δυο το πρωί! Ή μάλλον όσοι βιάζονται, την παθαίνουν. Τι πάει να πει τελικά μια φορά; Άμα θες να παντρευτείς και πέντε φορές, παντρέψου. Αυτά τα λάθη… ξεγίνονται! Άμα θες να κάμεις παιδιά όμως, ναι καλύτερα να ‘σαι σίγουρη, κατέληξε αυτή πριν αναστενάξει.

Είμαι καλά, με διαβεβαιώνει λες και την ρώτησα. Δεν είναι δα μοντέλο ο σύντροφος ούτε λατινοαμερικανός ινσταγκράμερ αλλά με κάνει να νιώθω σπουδαία και μοναδική. Αυτό θα του το χρωστάω για πάντα. Μερικές φορές μπαίνουν στο μυαλό μου κι άσκημες σκέψεις… Όταν λέω πως θέλω να παντρευτώ εγώ δεν σκέφτομαι το «για πάντα» αλλά γιατί θέλω να γιορτάσω το τώρα, και να το γιορτάσω γκράντε!

Άμα με ρωτάνε «Μπορείς να σκεφτείς τον εαυτό σου να γερνάει μαζί του» ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι μου και η πίεση μου φτάνει τα 12… ρίχτερ! Βρε καλό μου, ας βλέπουμε το μέλλον το κοντινό, τώρα τα 80 και τα 90, τα γηρατειά, τι να τα μελετάμε; Καλά να ‘μαστε μέχρι τότε και βλέπουμε!

«Όλες οι στιγμές του ανθρώπου είναι συνεχείς πάλεις με τον εαυτό μας». Α στο διάολο μωρή που αποφάσισες τώρα στα χαράματα να βγει ο Κοέλιο από μέσα σου. Δεν γέλασε. Και συνέχισε. Ακούς; Τώρα συνειδητοποιώ ότι αγαπώ αυτόν τον άνθρωπο γιατί με κάνει εμένα καλύτερο άνθρωπο. Είσαι ξεχωριστή μωρή ηλίθια, της λέω πριν ξεραθώ στον ύπνο, για να την καλοπιάσω από τη μια και να της δείξω ότι είναι ώρα να κλείσουμε τη συζήτηση. Αυτά μας τα ‘παν κι άλλοι, και χάνω κάθε ελπίδα. Να σου πω κορίτσι μου, αφού καταλήξαμε στο ότι κάνεις ο,τι θες, κάντου μια πρόταση γάμου να τελειώνουμε. Ποτέ δεν ήμανε υπέρμαχος των λαϊκών παραδόσεων και ηθών, τύπου ο άνδρας κάνει την πρόταση και η γυναίκα στην κουζίνα.

Ο γάμος σημαίνει δέσμευση, ή ένα σκαλί παραπάνω, γιατί και ο σκύλος σημαίνει δέσμευση. Αν είναι να χωρίσω μετά, γιατί να παντρευτώ τώρα; Α να σου πω, λέω επιτακτικά, αφού θα ξανακοιμηθείς γιατί να το στρώσεις το κρεβάτι; Είναι λογική μωρή τώρα αυτή; Που πήγε το κήρυγμα για το τώρα και τέτοιες μπαρούφες; Θα καταλήξουμε ποτέ; Άφησε με κορίτσι μου να κοιμηθώ, σε παρακαλώ. Καλέ εδώ υποφέρω, και εσύ θα κοιμάσαι; Ποιος ξυπνάει αύριο πρώι ήθελα να ξερα μωρή… Κοιμάσαι αύριο περισσότερη ώρα, έχουμε προβλήματα εδώ!

Καλά, τι να σου πω; Άμα θες να το κάνεις δεν βλέπω τον λόγο να μην το κάνεις. Βλέπω τις ανησυχίες σου όμως, αλλά άμα δεν είσαι σίγουρη, κάτσε εκεί που είσαι. Σίγουρη είσαι για τα αισθήματά σου, για τις επιθυμίες σου αλλά ντάξει, δεν είσαι έτοιμη για τίποτα άλλο. Δοκίμασε την τακτική των βαθιών αναπνοών, μην αγχώνεσαι, δεν θα κερδίσεις τίποτα. Μην σκέφτεσαι επίσης πολύ, ούτε αυτό βοηθάει. Μη βιαζόμαστε. Υπάρχει και το αύριο να το σκεφτούμε και να το συζητήσουμε.

Έχεις δίκιο. Σ’ αφήνω να κοιμηθείς τώρα και με καληνύχτισε. Και εγώ ως άλλη Τένια Μακρή το κλεισα το βλέφαρο για λίγη ώρα.

Happy New Year

Πέραν του χιούμορ για το θανατικό του '16, η χρονιά ήταν μια καλή χρονιά. Actually ήταν ακόμα μια χρονιά... το αν ήταν καλή ή όχι, εμείς το αποφασίζουμε, ανάλογα με τι γεύσεις κρατάμε. Και επειδή δεν είναι η πρώτη φορά που κάνουμε πρωτοχρονιά, λέμε και εφέτος “Πάμε για άλλα, για καλύτερα”. Έτσι δεν είναι;

Εύχομαι σε όλους υγεία, πάνω απ' όλα, και έπειτα χαρά κι αγάπη -μ' αυτή ή μ' όποια σειρά θέλετε. Δυσκολίες... υπάρχουν, σε αντίθεση με τα λεφτά. Αλλά και αυτές δεν διαρκούν για πάντα. Οι ευχές κατάντησαν κλισέ... Εγώ θα σας ευχηθώ ειρήνη, στα σπίτια σας και στις ψυχές σας. Μακάρι να μπορούσαμε να ξεκάνουμε τους πολέμους και να σώσουμε τους πρόσφυγες, αυτός είναι ο μεγάλος μου καημός του δεκάξι. Βρίσκουμε κι άλλες μέρες να δώσουμε στους εαυτούς μας στόχους και κίνητρα, σήμερα εγώ σκέφτομαι τον κόσμο, το σύμπαν, κοινώς φιλοσοφώ.

Φροντίστε τους εαυτούς σας, να είστε γερές και δυνατές (και φεμινισταί, δεν βλάπτει). Άμα είστε εσείς καλά μπορείτε να βοηθήσετε τους άλλους, σαν την περίπτωση με τα αεροπλάνα και τις μάσκες οξυγόνου... Α γεια σου! Και μετά φροντίστε όντως και άλλους, τους αγαπημένους σας, τα κατοικίδια σας, τα παιδιά σας. Ο κάθε άνθρωπος οφείλει να ζει αξιοπρεπώς, όχι μόνο ο εαυτός μας αλλά και ο δίπλα μας. Μίση, έχθρες και φοβίες άστε τα να πάνε στο καλό με το δεκάξι!

Καλή Πρωτοχρονιά να περάσετε όλοι σας, Καλή Χρονιά!

Φιλιά

Ανώνυμους #Θέατρο

Πολλές φορές στον κύκλο μου ακούω θέματα για πρώτη φορά, έπειτα νιώθω την ανάγκη να μάθω επακριβώς τί γίνεται. Έτσι η... περιέργεια με οδήγησε να ερευνήσω την κατάσταση του θεάτρου στην Κύπρο. Αποφάσισα να κάνω μια ανώνυμη συνέντευξη, με στόχο να μάθουν -όσοι θα το διαβάσουν- μια άλλη πλευρά της θεατρικής πραγματικότητας.

ΥΓ. Ευχαριστώ πολύ, ξέρεις εσύ!

Ποιό είναι το πρόβλημα του θεάτρου στην Κύπρο;

Δυστυχώς δεν έχει μόνο το θέατρο πρόβλημα, πάσχει ο Πολιτισμός. Ένα από τα κυριότερα προβλήματα είναι ότι οι υψηλόβαθμοι, οι οποίοι κρίνουν το μέλλον του Πολιτισμού, δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για αυτόν. Το ίδιο και με το θέατρο. Ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου είναι ημικρατικός οργανισμός και αυτό τον καθιστά δούλο της εκάστοτε κυβέρνησης και των ορέξεων του κάθε -άσχετου κατά τ' άλλα- Διοικητικού Συμβουλίου. Και γι' αυτό έγινε όλη αυτή η φασαρία με τον Γενικό Ελεγκτή... Με τον Ιππόλυτο, το 2015, ήταν διαφορετικά μόνο και μόνο γιατί δεν πλησίαζαν εκλογές, κάποιοι πολιτικοί θορυβήθηκαν με τον Ιππόλυτο αλλά τώρα όλοι εκ θαύματος όχι μόνο ασχολήθηκαν αλλά κι “επαναστάτησαν”. Η Αντιγόνη έφτασε μέχρι την Βουλή.

Πέραν από του Πολιτικούς δεν υπάρχει πολιτική θεάτρου (πολιτική εδώ ενν. σύνολο δραστηριοτήτων). Το θεατρικό κοινό της Κύπρου είναι ελάχιστο, αυτοί που βλέπουν τακτικά θέατρο είναι πολύ λίγοι. Και αυτό δυσχεραίνει την οικονομική βιωσιμότητα των θεάτρων, οι θεατρικές ομάδες σπάνια ελπίζουν σε απόσβεση των εξόδων τους. Επιπλέον το θεατρικό σώμα, εννοώ τους δημιουργούς, έχει διασπαστεί τόσο πολύ για μια έκταση όπως αυτή της Κύπρου (ή χειρότερα, της Λευκωσίας) και αποτρέπουν την σταδιακή “εκπαίδευση” του κοινού.

Αυτή την περίοδο κάνεις πρόβες;

Όχι ακριβώς. Καθόμαστε όλοι σε αναμμένα κάρβουνα και περιμένουμε τα αποτελέσματα του Σχεδίου Επιχορηγήσεως Θυμέλη, το οποίο διαχειρίζεται (λανθασμένα) ο ΘΟΚ. Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει ότι μια θεατρική παράσταση στην Κύπρο κοστίζει πάρα πολύ. Αυτό πρέπει να το μάθει για να πηγαίνει σε παραστάσεις και να τις εκτιμά, αυτές που πρέπει. Το κόστος πρέπει να το αντιλαμβάνονται και όλοι οι συνάδελφοι και συνεργάτες ανεξαιρέτως. Ας πέσουν λίγο και τα ενοίκια των θεάτρων, ας μην φτιάχνουμε ΘΟΚικούς προϋπολογισμούς. Δεν θα μιλήσω για τους μισθούς γιατί δεν μπορούν κάποιοι να πέσουν πιο κάτω. Επιχορηγημένα θέατρα, μεγάλα και μικρά, δεν δικαιούνται να πληρώνουν ηθοποιούς με 400 ευρώ τον μήνα ή με πακέτα ανά παραγωγή. Είναι ντροπή!

Οι ηθοποιοί έχουν αρκετά προβλήματα και οι περισσότεροι κάνουν και τηλεόραση, έτσι αποκτούν περισσότερα. Φυσικά μερικές φορές φαίνεται ότι δεν μπορούμε να αλληλοβοθηθούμε σ' αυτόν τον χώρο. Δες για παράδειγμα τί έγινε πέρσι και τί έγινε φέτος: πέρσι τον Σεπτέμβριο σχεδόν όλα τα θέατρα ανακοίνωσαν ακροάσεις για όλα τα έργα της επόμενης χρονιά. Φέτος δεν έγινε ούτε μια ακρόαση. Ποιός έκανε ακρόαση για τα έργα όλης της χρονιάς; Κανείς, μόνο ο ΘΟΚ. Πώς βοηθά αυτό την όλη κατάσταση; Στην αβεβαιότητα προστίθεται περισσότερη αβεβαιότητα.

Πολιτική και οικονομία δηλαδή είναι οι μεγάλοι σας εχθροί;

Πολιτικοί και οικονομία, ναι. Οι κυριότεροι, υπάρχουν κι άλλοι.

Για την ακύρωση των Θεατρικών Βραβείων τί έχεις να πεις;

Χαίρομαι που μελετάται η αλλαγή του θεσμού, λυπάμαι που τα Βραβεία δεν εξελίχθηκαν σε έναν πιο υγιή θεσμό. Κάποτε ήταν κάθε δυο χρόνια και προσφάτως γίνονταν κάθε χρόνο, αυτή ήταν μια θετική αλλαγή. Θα μπορούσε να αυξηθεί κι ο αριθμός των υποψηφιοτήτων, να προστεθεί βραβείο κοινού, να απαρτίζονται σοβαρές κριτικές επιτροπές που θα βλέπουν τις παραστάσεις στο θέατρο και όχι από DVD. Αν σκέφτεσαι να τιμήσεις το θέατρο για μια μέρα τον χρόνο, άστο καλύτερα.

Και πρέπει τα κριτήρια υποψηφιοτήτων να είναι αμιγώς καλλιτεχνικά, δεν γίνεται από τα φετινά βραβεία (για το 2015) να έλειπε ο Βαρνάβας Κυριαζής για την ερμηνεία του στο Κόκκινο! Και δεν ήταν αυτή η μόνη αδικία. Θυμάμαι επιπλέον ότι έγινε προκήρυξη προσφορών για την φετινή τελετή, αλλά έγινε ανάδοση στον σκηνοθέτη της παιδικής σκηνής του ΘΟΚ.

Το μέλλον του ΘΟΚ πώς το βλέπεις;

Ήλπιζα ότι η ανακήρυξη του Καλλιτεχνικού Διευθυντή θα φέρει μια αλλαγή, αλλά διαβάζοντας την αίτηση έχασα και αυτές τις ελπίδες. Η συνεργασία του ΘΟΚ με άλλα θέατρα, περιφερειακά ή εθνικά, δεν πρέπει να τελειώνει στην Ελλάδα. Είδαμε και την Αντιγόνη... Υπάρχουν τόσα Φεστιβάλ τόσες γιορτές θεάτρου και η αγωνία είναι αν θα πάμε Επίδαυρο; Πόσοι ξένοι (μη-Ελληνόφωνοι) σκηνοθέτες σκηνοθέτησαν έργα την τελευταία πενταετία στον ΘΟΚ; Δεν γίνεται να είναι οι μισοί σκηνοθέτες από την Ελλάδα και οι άλλοι μισοί Κύπριοι, πρέπει να υπάρχει μια πολυφωνία, μια ποικιλία και να τολμούμε και νέα πράγματα! Και το χειρότερο απ' όλα είναι ότι γίνεται ανάθεση έργων σε σκηνοθέτες, για όνομα, αφήστε τους σκηνοθέτες να έρθουν με προτάσεις!

Βλέπεις κάποια λύση γι' αυτά τα προβλήματα που αντιμετωπίζετε στην Κύπρο;

Η Θυμέλη πρέπει να αλλάξει, αν όχι να καταργηθεί κι αυτή. Αν κρίνω από τα Θεατρικά Βραβεία θα τους πάρει καμιά δεκαριά χρόνια, αλλά η αλήθεια είναι ότι το γραφειοκρατικό και τρομερά περίπλοκο και επικίνδυνο αυτό σχέδιο έκλεισε τον κύκλο του πριν καν τον αρχίσει. Μήπως να πάμε και εμείς στο Μοντ-Πελεράν να ξεκινήσουμε διαπραγματεύσεις; Η ομαδικότητα είναι γενικότερα πρόβλημα στην Κύπρο, η πρώτη φορά που ήρθαν κοντά τα θέατρα ήταν πέρσι στις συζητήσεις για τη Θυμέλη. Ενωνόμαστε μόνο στα δύσκολα και αυτό είναι άσχημο. Όταν μπαίνουν μπροστά Πολιτικοί και λεφτά όλα γίνονται δυσκολότερα στη ζωή μας αλλά το να σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου τα κάνει ακόμα πιο δύσκολα. Δεν υπάρχει γενικότερα σύμπλευση ιδεών, έτσι το βλέπω εγώ αλλά δεν χρειάζεται κιόλας να υπάρχει σε απόλυτο βαθμό. Αλλά το μόνο που μας ενώνει είναι το θέατρο και αυτή μας η ανάγκη, ας μιλήσουμε για το θέατρο γιατί έτσι θα μιλήσουμε για εμάς και για το μέλλον μας.