Επαγγέλματα

Άκου να δεις τι γίνεται σε τέτοιες καταστάσεις. Ή τα παρατάς όλα και κάνεις ένα-δυο πράγματα ή τα κάνεις όλα με μετριότητα. Και στο λέω εγώ αυτό που παίρνω τις δουλειές με τη ντουζίνα και γουστάρω. Ή έτσι γινόταν κάποτε. Και το θέλω πολύ να τα παρατήσω όλα και να κάνω διακοπές. Πολύ. Έως και πάρα πολύ. 

Περίεργο πράγμα ο εγωισμός... Να μην μπορείς να πεις ότι δεν μπορείς να το κάνεις. Αυτογνωσία το λέμε από τη θετική πλευρά μανάρι μου. Και ο θρυλικός εκείνος αγών με τις προθεσμίες λαμβάνει εκτάσεις παγκοσμίου και εσύ εκεί αλύγιστος, να λες θα δοκιμάσω μέχρι την εσχάτη. Να σου πω αν είναι να πεθαίνεις με τη ψυχή στο στόμα για έναν αδριάντα να το χέσω και το άγχος και την πίεση.

Τα νεύρα μου δεν είναι καλά. Αρνούμαι να πάρω φάρμακα παντώς είδους. Μήπως με πείραξε εγκεφαλικά η αντιβίωση για την μόλυνση στο πόδι; Μπορεί. Έχω ευαίσθητο οργανισμό εγώ. Και ευαίσθητη καρδιά, α λα Θεοδωρίδου. Έτσι για να κρατάμε το επίπεδο (στο δάπεδο).

Κάνε στροφή στην καριέρα σου λένε οι φωνές μέσα μου. Όχι δεν έφτασα στα στάδια της Ιωάννας της Λωραίνης, μη φοβάσαι. Όχι ακόμη τουλάχιστον. Και από την άλλη όλα τα επαγγέλματα που μ' αρέσουν έχουν τρομαχτική κούραση και κάψιμο, εγκεφαλικό κυρίως, ψυχολόγοι το λένε burnout. Τίποτα δεν ξέρουν, εγώ να σου πω.

Σκέφτηκα να πάω σε έναν σύμβουλο επαγγελματικού προσανατολισμού. Αρκεί να μου πει τι να κάμω! Συγκεκριμένα πράγματα, μη μου πει να ασχοληθώ με τις κοινωνικές επιστήμες για παράδειγμα θα τον/την δείρω και δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος. Κάποιος να βρεθεί να μου πει σε τι είμαι καλός και να το κάνω. Αχ κατακαημένη Αράχοβα (Γκόλφω εδώ).

Βάσανο είναι το επάγγελμα. Να βρεις δουλειά, έλεγε κι η μάνα μου, αλλά δεν ήξερε και αυτή η χαροκαμένη -που νομίζει ακόμα ότι είμαι στρέιτ- ότι θα ‘ταν τόσο δύσκολο. Μάνα θα πάω στο Χόλυγουντ. Όχι αυτό είναι τίτλος θεατρικού. Απομνημονεύματα να γράψω και να τα προωθήσω για σειρά. Όχι. Φοβάμαι μη γίνει σειρά στην Κύπρο και πάει 3-4 σεζόν χωρίς λόγο, μιας και η ζωή μου δεν έχει σασπένς και αλλαξοκωλιές.

Πρέπει να βγάλουμε το ψωμί μας, το μπριός για μπιφτεκάκια... Κάτι βρε αδερφέ να ‘χουμε να τρώμε, ψωμί κι ελιές ή σούσι στην χειρότερη. Και πρέπει να κάνουμε κάτι που μας ευχαριστεί, δεν μας αγχώνει θανάσιμα και ιδανικά σου καλύπτει και καμιά βασική ανάγκη. Αφού τα είπαμε αυτά ας κοιμηθούμε τώρα, να χαλαρώσομε διότι η πραγματικότις -και η Δευτέρα- είναι ζόρικη.

Αισιοδοξία

Παλιά ήμουνα αισιόδοξος άνθρωπος. Αλήθεια, δεν είχα περάσει από περιόδους emo, πανκ, βαρέων μετάλλων (heavy metal εννοώ). Ήμουνα λίγο σαν ένα μπλε χαρούμενο στρουμφακι. Εκτός από την εποχή που την είχα δαγκώσει με ένα παιδί... Και εκείνη την εποχή που... Α ναι καλέ και τότε όταν... Καλά, οκ παιδιά, δεν ήμουν πάντα αισιόδοξος αλλά σε γενικές γραμμές ήμουν. Πως έχουμε ανάπτυξη τώρα, έτσι.

Υπάρχει και η εξήγηση, να σου πω. Τώρα. Το τώρα ναι μεν είναι μια στιγμή αλλά επειδή το ζούμε τώρα και νοητικά φαντάζομαι δεν μπορούμε να το ξεχωρίσουμε -κάθε δευτερόλεπτο είναι ένα νέο τώρα- μας φαίνεται μεγάλο. Άρα αν τώρα, ή σ' αυτό που ονομάζω τώρα, εγώ δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος, κοινώς πλήττω υπαρξιακά σε σημείο που διαβάζω για τις μαύρες τρύπες του διαστήματος, μου φαίνεται αρκετό διάστημα για να προβώ σε μια άλλη (αμπελο)φιλοσοφία.

Παιδιά μην γίνετε άθεοι, είναι όλα τόσο πληκτικά. Και τώρα ας κάνουμε ότι δεν το είπα ποτέ.
Για το μέλλον εκφράζομαι με τα πιο μελανά χρώματα. Η πρωτοβουλία μου για νέα ξεκινήματα έχει βουλιάξει πιο άσχημα κι από τον Τιτανικό του Κάμερον. Φοράω μαύρα από πάνω μέχρι κάτω (συνήθως και από μέσα για εσάς τους πονηρούς) γιατί το μαύρο με εκφράζει. Ποιον εμένα; Που έλεγα στο γυμνάσιο και στο λύκειο ότι το μαύρο δεν είναι χρώμα, αλλά η έλλειψη του... Που καταλήξαμε μωρή Βανδή; Εσύ χωρίς Φοίβο και εγώ με μαύρα!

Έτσι που λες φιλενάδα και φίλε, εδώ συμβαίνουν πράγματα που δεν κατανοώ. Και συνήθως τα πιάνω εύκολα. Έβαλα προτεραιότητες αλλά απέτυχα λίγο... αυτό που μου λείπει αυτή την περίοδο είναι οι Σπάις γκερλς!

Σήμερα γα-

Με πήρε τηλέφωνο για να μου πει πως θέλει να παντρευτεί. Είσαι τρελή κορίτσι μου; Τι να παντρευτείς; Τι γάμοι και… Σε δυόμιση χρόνια σχέσης παντρεύεσαι. Α μπα! Με ρωτάει ειρωνικά, στα πόσα χρόνια σχέσης παντρεύεται κανείς; Στα 2-3 πάντως όχι! Καλέ δεν βλέπεις τι γίνεται γύρω σου; Αν είναι να παντρευτείς, που δεν στο εύχομαι κιόλας, παντρέψου μια φορά τουλάχιστον! Βλέπεις εσύ να μένουν όλοι στην πρώτη τη φορά; Αν ήταν έτσι αγάπη μου, θα μουνα ακόμα παρθένα!

Από κει το πήρα από κει το φέραμε, καταλήξαμε να συζητάμε για την κοινωνία. Όλοι βιάζονται, έτσι απεφάνθη η σύνοδος κορυφής, στις δυο το πρωί! Ή μάλλον όσοι βιάζονται, την παθαίνουν. Τι πάει να πει τελικά μια φορά; Άμα θες να παντρευτείς και πέντε φορές, παντρέψου. Αυτά τα λάθη… ξεγίνονται! Άμα θες να κάμεις παιδιά όμως, ναι καλύτερα να ‘σαι σίγουρη, κατέληξε αυτή πριν αναστενάξει.

Είμαι καλά, με διαβεβαιώνει λες και την ρώτησα. Δεν είναι δα μοντέλο ο σύντροφος ούτε λατινοαμερικανός ινσταγκράμερ αλλά με κάνει να νιώθω σπουδαία και μοναδική. Αυτό θα του το χρωστάω για πάντα. Μερικές φορές μπαίνουν στο μυαλό μου κι άσκημες σκέψεις… Όταν λέω πως θέλω να παντρευτώ εγώ δεν σκέφτομαι το «για πάντα» αλλά γιατί θέλω να γιορτάσω το τώρα, και να το γιορτάσω γκράντε!

Άμα με ρωτάνε «Μπορείς να σκεφτείς τον εαυτό σου να γερνάει μαζί του» ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι μου και η πίεση μου φτάνει τα 12… ρίχτερ! Βρε καλό μου, ας βλέπουμε το μέλλον το κοντινό, τώρα τα 80 και τα 90, τα γηρατειά, τι να τα μελετάμε; Καλά να ‘μαστε μέχρι τότε και βλέπουμε!

«Όλες οι στιγμές του ανθρώπου είναι συνεχείς πάλεις με τον εαυτό μας». Α στο διάολο μωρή που αποφάσισες τώρα στα χαράματα να βγει ο Κοέλιο από μέσα σου. Δεν γέλασε. Και συνέχισε. Ακούς; Τώρα συνειδητοποιώ ότι αγαπώ αυτόν τον άνθρωπο γιατί με κάνει εμένα καλύτερο άνθρωπο. Είσαι ξεχωριστή μωρή ηλίθια, της λέω πριν ξεραθώ στον ύπνο, για να την καλοπιάσω από τη μια και να της δείξω ότι είναι ώρα να κλείσουμε τη συζήτηση. Αυτά μας τα ‘παν κι άλλοι, και χάνω κάθε ελπίδα. Να σου πω κορίτσι μου, αφού καταλήξαμε στο ότι κάνεις ο,τι θες, κάντου μια πρόταση γάμου να τελειώνουμε. Ποτέ δεν ήμανε υπέρμαχος των λαϊκών παραδόσεων και ηθών, τύπου ο άνδρας κάνει την πρόταση και η γυναίκα στην κουζίνα.

Ο γάμος σημαίνει δέσμευση, ή ένα σκαλί παραπάνω, γιατί και ο σκύλος σημαίνει δέσμευση. Αν είναι να χωρίσω μετά, γιατί να παντρευτώ τώρα; Α να σου πω, λέω επιτακτικά, αφού θα ξανακοιμηθείς γιατί να το στρώσεις το κρεβάτι; Είναι λογική μωρή τώρα αυτή; Που πήγε το κήρυγμα για το τώρα και τέτοιες μπαρούφες; Θα καταλήξουμε ποτέ; Άφησε με κορίτσι μου να κοιμηθώ, σε παρακαλώ. Καλέ εδώ υποφέρω, και εσύ θα κοιμάσαι; Ποιος ξυπνάει αύριο πρώι ήθελα να ξερα μωρή… Κοιμάσαι αύριο περισσότερη ώρα, έχουμε προβλήματα εδώ!

Καλά, τι να σου πω; Άμα θες να το κάνεις δεν βλέπω τον λόγο να μην το κάνεις. Βλέπω τις ανησυχίες σου όμως, αλλά άμα δεν είσαι σίγουρη, κάτσε εκεί που είσαι. Σίγουρη είσαι για τα αισθήματά σου, για τις επιθυμίες σου αλλά ντάξει, δεν είσαι έτοιμη για τίποτα άλλο. Δοκίμασε την τακτική των βαθιών αναπνοών, μην αγχώνεσαι, δεν θα κερδίσεις τίποτα. Μην σκέφτεσαι επίσης πολύ, ούτε αυτό βοηθάει. Μη βιαζόμαστε. Υπάρχει και το αύριο να το σκεφτούμε και να το συζητήσουμε.

Έχεις δίκιο. Σ’ αφήνω να κοιμηθείς τώρα και με καληνύχτισε. Και εγώ ως άλλη Τένια Μακρή το κλεισα το βλέφαρο για λίγη ώρα.

Happy New Year

Πέραν του χιούμορ για το θανατικό του '16, η χρονιά ήταν μια καλή χρονιά. Actually ήταν ακόμα μια χρονιά... το αν ήταν καλή ή όχι, εμείς το αποφασίζουμε, ανάλογα με τι γεύσεις κρατάμε. Και επειδή δεν είναι η πρώτη φορά που κάνουμε πρωτοχρονιά, λέμε και εφέτος “Πάμε για άλλα, για καλύτερα”. Έτσι δεν είναι;

Εύχομαι σε όλους υγεία, πάνω απ' όλα, και έπειτα χαρά κι αγάπη -μ' αυτή ή μ' όποια σειρά θέλετε. Δυσκολίες... υπάρχουν, σε αντίθεση με τα λεφτά. Αλλά και αυτές δεν διαρκούν για πάντα. Οι ευχές κατάντησαν κλισέ... Εγώ θα σας ευχηθώ ειρήνη, στα σπίτια σας και στις ψυχές σας. Μακάρι να μπορούσαμε να ξεκάνουμε τους πολέμους και να σώσουμε τους πρόσφυγες, αυτός είναι ο μεγάλος μου καημός του δεκάξι. Βρίσκουμε κι άλλες μέρες να δώσουμε στους εαυτούς μας στόχους και κίνητρα, σήμερα εγώ σκέφτομαι τον κόσμο, το σύμπαν, κοινώς φιλοσοφώ.

Φροντίστε τους εαυτούς σας, να είστε γερές και δυνατές (και φεμινισταί, δεν βλάπτει). Άμα είστε εσείς καλά μπορείτε να βοηθήσετε τους άλλους, σαν την περίπτωση με τα αεροπλάνα και τις μάσκες οξυγόνου... Α γεια σου! Και μετά φροντίστε όντως και άλλους, τους αγαπημένους σας, τα κατοικίδια σας, τα παιδιά σας. Ο κάθε άνθρωπος οφείλει να ζει αξιοπρεπώς, όχι μόνο ο εαυτός μας αλλά και ο δίπλα μας. Μίση, έχθρες και φοβίες άστε τα να πάνε στο καλό με το δεκάξι!

Καλή Πρωτοχρονιά να περάσετε όλοι σας, Καλή Χρονιά!

Φιλιά

Ανώνυμους #Θέατρο

Πολλές φορές στον κύκλο μου ακούω θέματα για πρώτη φορά, έπειτα νιώθω την ανάγκη να μάθω επακριβώς τί γίνεται. Έτσι η... περιέργεια με οδήγησε να ερευνήσω την κατάσταση του θεάτρου στην Κύπρο. Αποφάσισα να κάνω μια ανώνυμη συνέντευξη, με στόχο να μάθουν -όσοι θα το διαβάσουν- μια άλλη πλευρά της θεατρικής πραγματικότητας.

ΥΓ. Ευχαριστώ πολύ, ξέρεις εσύ!

Ποιό είναι το πρόβλημα του θεάτρου στην Κύπρο;

Δυστυχώς δεν έχει μόνο το θέατρο πρόβλημα, πάσχει ο Πολιτισμός. Ένα από τα κυριότερα προβλήματα είναι ότι οι υψηλόβαθμοι, οι οποίοι κρίνουν το μέλλον του Πολιτισμού, δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για αυτόν. Το ίδιο και με το θέατρο. Ο Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου είναι ημικρατικός οργανισμός και αυτό τον καθιστά δούλο της εκάστοτε κυβέρνησης και των ορέξεων του κάθε -άσχετου κατά τ' άλλα- Διοικητικού Συμβουλίου. Και γι' αυτό έγινε όλη αυτή η φασαρία με τον Γενικό Ελεγκτή... Με τον Ιππόλυτο, το 2015, ήταν διαφορετικά μόνο και μόνο γιατί δεν πλησίαζαν εκλογές, κάποιοι πολιτικοί θορυβήθηκαν με τον Ιππόλυτο αλλά τώρα όλοι εκ θαύματος όχι μόνο ασχολήθηκαν αλλά κι “επαναστάτησαν”. Η Αντιγόνη έφτασε μέχρι την Βουλή.

Πέραν από του Πολιτικούς δεν υπάρχει πολιτική θεάτρου (πολιτική εδώ ενν. σύνολο δραστηριοτήτων). Το θεατρικό κοινό της Κύπρου είναι ελάχιστο, αυτοί που βλέπουν τακτικά θέατρο είναι πολύ λίγοι. Και αυτό δυσχεραίνει την οικονομική βιωσιμότητα των θεάτρων, οι θεατρικές ομάδες σπάνια ελπίζουν σε απόσβεση των εξόδων τους. Επιπλέον το θεατρικό σώμα, εννοώ τους δημιουργούς, έχει διασπαστεί τόσο πολύ για μια έκταση όπως αυτή της Κύπρου (ή χειρότερα, της Λευκωσίας) και αποτρέπουν την σταδιακή “εκπαίδευση” του κοινού.

Αυτή την περίοδο κάνεις πρόβες;

Όχι ακριβώς. Καθόμαστε όλοι σε αναμμένα κάρβουνα και περιμένουμε τα αποτελέσματα του Σχεδίου Επιχορηγήσεως Θυμέλη, το οποίο διαχειρίζεται (λανθασμένα) ο ΘΟΚ. Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει ότι μια θεατρική παράσταση στην Κύπρο κοστίζει πάρα πολύ. Αυτό πρέπει να το μάθει για να πηγαίνει σε παραστάσεις και να τις εκτιμά, αυτές που πρέπει. Το κόστος πρέπει να το αντιλαμβάνονται και όλοι οι συνάδελφοι και συνεργάτες ανεξαιρέτως. Ας πέσουν λίγο και τα ενοίκια των θεάτρων, ας μην φτιάχνουμε ΘΟΚικούς προϋπολογισμούς. Δεν θα μιλήσω για τους μισθούς γιατί δεν μπορούν κάποιοι να πέσουν πιο κάτω. Επιχορηγημένα θέατρα, μεγάλα και μικρά, δεν δικαιούνται να πληρώνουν ηθοποιούς με 400 ευρώ τον μήνα ή με πακέτα ανά παραγωγή. Είναι ντροπή!

Οι ηθοποιοί έχουν αρκετά προβλήματα και οι περισσότεροι κάνουν και τηλεόραση, έτσι αποκτούν περισσότερα. Φυσικά μερικές φορές φαίνεται ότι δεν μπορούμε να αλληλοβοθηθούμε σ' αυτόν τον χώρο. Δες για παράδειγμα τί έγινε πέρσι και τί έγινε φέτος: πέρσι τον Σεπτέμβριο σχεδόν όλα τα θέατρα ανακοίνωσαν ακροάσεις για όλα τα έργα της επόμενης χρονιά. Φέτος δεν έγινε ούτε μια ακρόαση. Ποιός έκανε ακρόαση για τα έργα όλης της χρονιάς; Κανείς, μόνο ο ΘΟΚ. Πώς βοηθά αυτό την όλη κατάσταση; Στην αβεβαιότητα προστίθεται περισσότερη αβεβαιότητα.

Πολιτική και οικονομία δηλαδή είναι οι μεγάλοι σας εχθροί;

Πολιτικοί και οικονομία, ναι. Οι κυριότεροι, υπάρχουν κι άλλοι.

Για την ακύρωση των Θεατρικών Βραβείων τί έχεις να πεις;

Χαίρομαι που μελετάται η αλλαγή του θεσμού, λυπάμαι που τα Βραβεία δεν εξελίχθηκαν σε έναν πιο υγιή θεσμό. Κάποτε ήταν κάθε δυο χρόνια και προσφάτως γίνονταν κάθε χρόνο, αυτή ήταν μια θετική αλλαγή. Θα μπορούσε να αυξηθεί κι ο αριθμός των υποψηφιοτήτων, να προστεθεί βραβείο κοινού, να απαρτίζονται σοβαρές κριτικές επιτροπές που θα βλέπουν τις παραστάσεις στο θέατρο και όχι από DVD. Αν σκέφτεσαι να τιμήσεις το θέατρο για μια μέρα τον χρόνο, άστο καλύτερα.

Και πρέπει τα κριτήρια υποψηφιοτήτων να είναι αμιγώς καλλιτεχνικά, δεν γίνεται από τα φετινά βραβεία (για το 2015) να έλειπε ο Βαρνάβας Κυριαζής για την ερμηνεία του στο Κόκκινο! Και δεν ήταν αυτή η μόνη αδικία. Θυμάμαι επιπλέον ότι έγινε προκήρυξη προσφορών για την φετινή τελετή, αλλά έγινε ανάδοση στον σκηνοθέτη της παιδικής σκηνής του ΘΟΚ.

Το μέλλον του ΘΟΚ πώς το βλέπεις;

Ήλπιζα ότι η ανακήρυξη του Καλλιτεχνικού Διευθυντή θα φέρει μια αλλαγή, αλλά διαβάζοντας την αίτηση έχασα και αυτές τις ελπίδες. Η συνεργασία του ΘΟΚ με άλλα θέατρα, περιφερειακά ή εθνικά, δεν πρέπει να τελειώνει στην Ελλάδα. Είδαμε και την Αντιγόνη... Υπάρχουν τόσα Φεστιβάλ τόσες γιορτές θεάτρου και η αγωνία είναι αν θα πάμε Επίδαυρο; Πόσοι ξένοι (μη-Ελληνόφωνοι) σκηνοθέτες σκηνοθέτησαν έργα την τελευταία πενταετία στον ΘΟΚ; Δεν γίνεται να είναι οι μισοί σκηνοθέτες από την Ελλάδα και οι άλλοι μισοί Κύπριοι, πρέπει να υπάρχει μια πολυφωνία, μια ποικιλία και να τολμούμε και νέα πράγματα! Και το χειρότερο απ' όλα είναι ότι γίνεται ανάθεση έργων σε σκηνοθέτες, για όνομα, αφήστε τους σκηνοθέτες να έρθουν με προτάσεις!

Βλέπεις κάποια λύση γι' αυτά τα προβλήματα που αντιμετωπίζετε στην Κύπρο;

Η Θυμέλη πρέπει να αλλάξει, αν όχι να καταργηθεί κι αυτή. Αν κρίνω από τα Θεατρικά Βραβεία θα τους πάρει καμιά δεκαριά χρόνια, αλλά η αλήθεια είναι ότι το γραφειοκρατικό και τρομερά περίπλοκο και επικίνδυνο αυτό σχέδιο έκλεισε τον κύκλο του πριν καν τον αρχίσει. Μήπως να πάμε και εμείς στο Μοντ-Πελεράν να ξεκινήσουμε διαπραγματεύσεις; Η ομαδικότητα είναι γενικότερα πρόβλημα στην Κύπρο, η πρώτη φορά που ήρθαν κοντά τα θέατρα ήταν πέρσι στις συζητήσεις για τη Θυμέλη. Ενωνόμαστε μόνο στα δύσκολα και αυτό είναι άσχημο. Όταν μπαίνουν μπροστά Πολιτικοί και λεφτά όλα γίνονται δυσκολότερα στη ζωή μας αλλά το να σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου τα κάνει ακόμα πιο δύσκολα. Δεν υπάρχει γενικότερα σύμπλευση ιδεών, έτσι το βλέπω εγώ αλλά δεν χρειάζεται κιόλας να υπάρχει σε απόλυτο βαθμό. Αλλά το μόνο που μας ενώνει είναι το θέατρο και αυτή μας η ανάγκη, ας μιλήσουμε για το θέατρο γιατί έτσι θα μιλήσουμε για εμάς και για το μέλλον μας.

Coolές ατάκες

Λίγες από τις πιο κουλές ατάκες που άκουσα. Τις μάζεψα για να μου ανέβει η διάθεση... Διότι το να είσαι γκέι σημαίνει να είσαι gay, αγγλιστί χαρούμενος. Έτσι βγήκε και η -άτιμη- ταμπέλα!

Περί παρθενίας: Αφού θα συμβεί κάποτε, γιατί όχι τώρα;

Ωραία λογική! Και εσύ θα πεθάνεις κάποτε, γιατί όχι τώρα;

Μην τολμήσεις να μου φύγεις!

Κι όμως! Έφυγα. #Ψυχώ

Εγώ δεν θα σου κάνω τίποτα;

Μπα; Μας πήρε ο πόνος τώρα;

Δεν έχω ώρα να ασχολούμαι μαζί σου!

Αλλά... Ασχολείσαι!

Δεν με ενδιαφέρει το σεξ!

Γκράντε ατάκα! Και για πες μου γιατί είμαστε τσίτσιδοι χρυσό μου;

Είναι 17 εκατοστά

Ακόμα με την απορία είμαι. Για ποιό πράγμα μιλούσε δεν κατάλαβα ποτέ.

Πέρασα πολύ ωραία απόψε!

Μακάρι να μπορούσα να πω το ίδιο. Και να το πιστέψω κιόλας!

Θυμάμαι που την πρώτη φορά που βρεθήκαμε φορούσες γκρι σλιπάκι.

ΛΑΧΑΝΙ. Γαμωλαχανί βρακί! Ποιός το ξεχνά το λαχανί;

Θα ξαναμιλήσουμε!

Όσο σου 'στειλε και σένα μήνυμα, μου έστειλε και μένα. Μάλλον είχε πιο πολλές πιθανότητες να σου στειλε εσένα μήνυμα παρά εμένα.

Δεν θα πονέσεις, στ' ορκίζομαι!

Θα ξεράσω βατράχια!

Μετά από μήνυμα, τύπου ρομαντικό και γουτσουγούτσου, “Με πεθύμησες;” απαντάει ο άλλος: Δεν απαντάω σε τέτοιες ερωτήσεις!

Πάει, αυτός καβάλησε το καλάμι! Εμείς πάλι, τίποτα.

Μετά από μήνυμα καθαρά επικοινωνιακού τύπου, ένα απλό Καλημέρα δηλαδή, απήντησε: Ευχαριστώ

Δεν έκανα καν τον κόπο να συνεχίσω.

Τι είδους γκέι είσαι;

ρωτούσε αν είμαι παθητικός, ενεργητικός κτλ κτλ, αλλά εγώ επειδή δεν κατάλαβα απάντησα: Από τους έξυπνους! Τί ερώτηση είναι αυτή;

Mind the (age) gap

“Αυτός θα μπορούσε να είναι πατέρας της”, “Σε λίγα χρόνια θα βγει σε σύνταξη και εσύ δεν θα ζήσεις τη ζωή σου” και πάει λέγοντας. Αυτές είναι οι τοπ ατάκες -κατά τ' άλλα φίλων- καθώς σχολιάζουν ένα... φαινόμενο (μακάρι καιρικό). Μάλιστα, θα έχεις παρατηρήσει και εσύ κάπου, κάπως, κάποτε ότι υπάρχουν ζευγάρια με κάποια διαφορά ηλικίας. Αν και ακόμα και για τις Κασσάνδρες δεν έχει πάρει ακόμα διαστάσεις πανούκλας, επιδημίας ή ούτε εγώ ξέρω τι, θα έχει πέσει στην αντίληψή σου ή θα το 'χεις σχολιάσει και εσύ άθελά σου.

Η αγάπη χρόνια δεν κοιτάει.

Ή άλλως “Η αγάπη περνάει από το στομάχι και όχι από την ημερομηνία γέννησης”

Μιλάω λίγο εκ πείρας αν και εγώ είμαι λίγο γκαντέμω -θα το εξηγήσω πιο κάτω. Ας δεχτούμε ως δεδομένο ότι δεν υπάρχουν τέλειες σχέσεις... Ας δεχτούμε επίσης ότι οι νέοι έχουμε προβλήματα στο να “κάνουμε” σχέσεις παντός είδους. Στον βωμό της σεξουαλικής απελευθέρωσης (η οποία παρερμηνεύεται στο εξής κουλό: το σεξ είναι το σημαντικότερο κομμάτι μιας σχέσης) οι προσωπικές σχέσεις γίνονται επιφανειακές και οι σχέσεις δεν δουλεύουν, τελειώνουν γρήγορα και εύκολα. Υπάρχουν άτομα του κύκλου μου που αλλάζουν συντρόφους με τον ρυθμό που αλλάζει στυλ η Ριάνα, τόσο εύκολα.

Η προσωπική μου ιστορία

Αν σε πολιορκούσαν δυο άντρες, ένας συνομήλικος σου και ένας μεγαλύτερος ποιόν θα διάλεγες;

Να μια κουτή ερώτηση. Κουτή κουτή. Πολύ κουτή. Πείστηκα πολλές φορές να απαντήσω μέσα μου “τον συνομήλικο”, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα... Θα διάλεγα αυτόν που μ' αγαπάει παραπάνω και αυτόν που με κάνει πραγματικά να νιώθω καλύτερα. Τόσο απλά. Α! Και η βασική ορθογραφία τελικά δεν είναι τόσο σημαντικό κριτήριο.

Προσπάθησα πολλές φορές να εξηγήσω τα ανεξήγητα (και ούτε ένα Νόμπελ Φιλοσοφίας). Για παράδειγμα, ποτέ δεν με πλησίασε συνομήλικος μου. Και εκτός διαδικτύου δε με προσέγγισε κανείς. Πρώτο ραντεβού βγήκα στα 22, ούτε στον εχθρό μου δεν το εύχομαι. Για αρκετά χρόνια λοιπόν (και είμαι 26, για όνομα ρε κοινωνία) το δικαιολογούσα αυτό λέγοντας ότι δεν είμαι όμορφος, δεν είμαι ερωτεύσιμος, δεν είμαι ελκυστικός και, το χειρότερο απ' όλα, ότι δεν είμαι ικανός να αγαπηθώ. Το να είσαι και γκέι στην Κύπρο πολλαπλασιάζει κάπως τα προβλήματα. Άσε και τις ταινίες της Disney, μεγάλη ζημιά, αλλά ντάξει το μάθαμε το μάθημα: δεν υπάρχει πρίγκιπας (σπόιλερ).

Ξεφεύγω και αποφεύγω τα κοινωνικά στερεότυπα της ομογαμίας και τις κοινωνικές φόρμες της ηθικής. Δεν ξέρω κανένα ζευγάρι που να γεννήθηκαν και οι δυο την ίδια μέρα και ίδια ώρα, δεν ξέρω ίσως και κανένα ζευγάρι συνομήλικων. Και ποιός ορίζει ποιά είναι αποδεκτή διαφορά ηλικίας; Κανένας, εμείς είμαστε η κοινωνία, δεν είναι εξωγήινα τα φαινόμενα των διαζυγίων, των γάμων σε μικρές ηλικίες, της απιστίας, των αγνώστων πατεράδων παιδιών και πάει λέγοντας.

Η αγάπη, ουσιώδες κομμάτι του ανθρώπου, χρειάζεται να πραγματωθεί ουσιαστικά και αληθινά.

#Φιλοσοφείτε_γιατί_χανόμαστε;

Gossiping

Κουτσομπολιό. Δεν μ' αρέσει.

Πρόσεξε. Μερικές φορές έχω κάτι να πω για κάποιον, με ενόχλησε αυτό ή είπε αυτό και το βρήκα κουφό και τέτοια. Τα τελευταία χρόνια τα λέω τετ-α-τετ τα συναισθήματα μου ακόμα κι αν δεν είναι όμορφα, φιλικά και ευγενικά. Αλλά, επειδή κατά βάθος είμαι ακόμα το ντροπαλό εκείνο παιδάκι, υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν τολμώ να πω. Κακώς, το ξέρω. Και παρ' όλα αυτά δεν κουτσομπολεύω... Δεν το συζητώ με καμιά καχυποψία και δεν το συζητώ με κανένα τυχόντα. Ξέρω σε ποιους ανθρώπους μιλάω, γιατί συνέβηκε να μάθω πως είπα πράγματα για κάποιον ποτέ δεν τα είπα.

Δεν ξέρω ποιος πλανήτης είχε κέφια προσφάτως -Ερμή μωρό μου για σένα μιλάω- αλλά η Επικοινωνία στράβωσε κάπως. Όχι, δεν το ρίχνω στα ζώδια γιατί εμείς τα κτήνη φέρουμε μερίδιο ευθύνης για το ότι γίνεται. Μην φταίμε τώρα Αγίους και Πλανήτες! Οι άνθρωποι που εκτιμούν την ειλικρίνεια μπορούν να γίνουν πολύ καλοί μου φίλοι. Σ' αυτό το συμπέρασμα κατέληξα τις τελευταίες μέρες. Ναι, σωστά υποπτεύεσαι, περνάω μούρλια! Έχει φτάσει η πίεση μου στα εφτά κόμμα πέντε ρίχτερ!

Η μαλακία με την κοινωνία μας είναι πως τίποτα δεν μένει κρυφό. Αν κάποιος ανοίξει το στοματάκι του θα φτάσει στ' αυτιά άλλων, ήθελε δεν ήθελε να το μάθουν κι άλλοι. Έτσι και εγώ έμαθα πολλά πράγματα. Και τώρα σκέφτομαι αν θα διατηρήσω την ψυχραιμία μου ή αν θα ξεσηκώσω κανένα ηφαίστειο να ζήσουμε ξανά τις ένδοξες μέρες της Πομπηίας. Όχι αγάπη μου, ψύχραιμα όλα. Έβαλα κλασική μουσική στο αυτοκίνητο, δεν βρίζω πια (προς το παρόν, έχει κι η μαλθακότητα τα όρια της) και πάω προετοιμασμένος σε σχολή και δουλειά.

Αν ένα πράγμα δεν αντέχω και δεν ανέχομαι είναι οι μικρότητες. Άνθρωποι μικρόψυχοι και σκατόψυχοι δεν με ενδιαφέρουν, τα ξανάπαμε, ναι. Το ζήτημα είναι ότι τελικά υπάρχουν κάμποσοι τέτοιοι (ή ότι κάνω λάθος δουλειά, αλλά αυτό ας το αφήσουμε γιατί είναι κοινωνιολογικό και δεν μας συμφέρει να το ανοίξουμε το θέμα ώρα που είναι). Οκέι, και τώρα τί; Το είδες χρυσό μου Τσε Γκουεβάρα και σήκωσες παντιέρα; Όχι, απλά λέω και εγώ την άποψη μου. Δηλαδή αυτό που όλα πρέπει να έχουν αιτιατό και αιτία με ταράζει...

Όποιος γουστάρει να επιστρέψουμε στις σπηλιές, να πάει στο καλό. Εγώ προχωράω μπροστά αγάπη μου, κι όπου μας βγάλει ο δρόμος (τιμητικός επίλογος).

ΥΓ. Ο Δαρβίνος μέχρι που έφτασε; Προέβλεψε τίποτα ή μόνο τα παρελθόντα ήξερε;

Κομγιουνικέισιον

Αναπολώ το καλοκαίρι ναι. Όχι για τις παραλίες, όχι για τα βαρετά απογεύματα... το αναπολώ γιατί ένιωθα περισσότερο ο εαυτός μου παρά τώρα. Είχα δουλειές να κάνω, κρατούσα τον εαυτό μου σε εγρήγορση, τα πράγματα ήρθαν έτσι που δούλευα με ανθρώπους που είχαν όρεξη (όχι πως λείψανε ποτέ τα παράπονα, αλίμονο), δούλευε το σώμα μου (κχμ... γυμναστική) και το μυαλό μου. Τώρα δεν έχω χαλαρώσει, ασχέτως αν οι ρυθμοί μου είναι κατά τι βραδύτεροι.

Συμβαίνουν πολλά γύρω μας. Κάπως, σε κάποιο βαθμό, με επηρέασαν. Βλέπεις, δεν μπορώ να συντάξω παραγράφους της προκοπής... Μια παράγραφος ίσον ένα θέμα, αλλά για μένα μια πρόταση είναι ένα θέμα... Έχω αρχίσει να πιστεύω πως όταν κάνεις πολλά πράγματα κάπου χάνεις τον εαυτό σου, κάπου χάνεται η φωνή του εγώ σου και τελικά αυτό μένει πιο πίσω απ' όλα. Κάποτε. Τυχαίνει πράγματα να τ' αφήνεις πίσω, έλαχε να 'ναι και το μπλογκ ένα απ' αυτά...

Τα πράγματα που έχω τελευταία στο νου μου συνδέονται απόλυτα με την πολιτική... Αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε. Χώνεψα από πολύ νωρίς ότι η κοινωνική ζωή του ανθρώπου είναι και πολιτική. Αρνήθηκα από νωρίς την αντίληψη ότι γκέι ίσον απολιτίκ, όπως αρνήθηκα το ότι οι νέοι δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική. Να αρχίσω τώρα να γράφω κατεβατά-ποστ για την πολιτική; Έχω ξαναγράψει ποστ για την πολιτική, παλαιότερα, τώρα όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Διάβασα δυο-τρία βιβλία παραπάνω, αντελήφθην πολλές βρομοδουλειές κτλ. Μια λύση είναι να κόψω για λίγο το διάβασμα, συμφωνώ.

Όταν ξεκινήσαμε να γράφουμε στην μπλοκόσφαιρα -χαριτολογώντας- οι κοινωνικές καταστάσεις ήταν κάπως διαφορετικές. Σήμερα οι ανάγκες του ανθρώπου είναι διαφορετικές, η τεχνολογία τότε ήταν ένα μέσο επικοινωνίας, μια πλατφόρμα ανταλλαγής απόψεων και πάει λέγοντας. Σήμερα η τεχνολογία ακολουθεί την πορεία της κοινωνίας, μια εσωστρεφή, επαναστατική σχεδόν πορεία, αλλά πάντα εσώτερη. Γράφουμε για να πούμε πως ζούμε ακόμα, να αποδείξουμε πως έχουμε αισθήματα, συναισθήματα και για να μιλήσουμε. Όπως και στον έξω κόσμο, έτσι και στην e-πραγματικότητα, δεν ξέρεις αν όντως υπάρχει ουσιαστική επικοινωνία.

Είναι πολλά τα post που ξεκίνησα να γράφω και κατέληξαν στον κάδο της ανακύκλωσης (και τον εικονικό, για τα documents, και τον υλικό, για τα χαρτιά). Λίγα είναι εκείνα που καταφέρνουν να φτάσουν σε URL μορφή.

ΥΓ. Είδα και το Matrix τελευταία, άσε, παρανοώ μέρα με τη μέρα

.

 

This way

Πρέπει να σταματήσει πια η εμετική χρήση του στίχου "σ' όποιον αρέσουμε για τους άλλους δεν θα μπορέσουμε" ή η δημιουργία γκρουπ στο φέισμπουκ τύπου σ' όποιον δεν αρέσουμε η πόρτα ειν' από κει. Η πόρτα είναι από κει και πάγαινε στο καλό. Δηλαδή υπάρχουν κι όρια... Μην τα γαμάμε όλα. Ο άνθρωπος είναι κονωνικό ζώο. Το 'παμε, εμείς κι άλλοι τόσοι. Τί παπαριές μου πουλάς ρε ζώο; Ότι ζεις στην κοσμάρα σου; Συγχαρητήρια! Χαιρέτα μου και όποιον βρεις εκεί.

Πρόσεξε! Σε καμία περίπτωση δεν εννοώ ότι πρέπει να περιμένεις την επιβεβαίωση των άλλων για την ταυτότητα σου. Όχι. Αλλά επειδή το στιχάκι χρησιμοποιείται καταχρηστικά πια, είπα και εγώ να εκφραστώ. Δηλαδή, αγαπητέ μου, το κάθε παρδαλό κατσίκι, η κάθε κουτσή Μαρία (και Μάριος, Παναγιωτίτσα, Παναγιώτης, Αφροξυλάνθη και Δευκαλίωνας) μας λέει "αν δεν σ' αρέσω να φύγεις, να πας αλλού". Μπράβο! Ώριμη αντιμετώπιση του κόσμου! Να πας εσύ αλλού Μαράκι μου!

Συγγνώμη, αλλά τί νοήμον διάλογος θα γίνει άμα ξεκινάς λέγοντας θα τα παρατήσω όλα και θα γίνω μονόκερος. Δεν είναι λογοτεχνία η ζωή μας αγάπη μου, χαλάρωσε το υφάκι σου και μην μου πουλάς μούρη γιατί σαν πολλά να μας τα 'χεις πει Μαράκι, Μαριώ και Δευκαλίωνα! (Μην απορείς, γιατί απλά μ' αρέσει τ' όνομα).

Μου θυμίζει και το άλλο που πάει να γίνει μάστιγα... I was born this way. Κάτσε, γιατί απ' όσο ξέρω δεν γεννήθηκες 1,70 (στην καλύτερη των περιπτώσεων) με τα ρούχα που φοράς. Από την άλλη, γιατί συγχύζομαι τέτοια ώρα, άλλο η Γαλάνη μωρό μου κι άλλο η Gaga, για όνομα... Η εποχή του “όλα ίσα και όμοια”. Δηλαδή με την ίδια λογική θα ρθει ο πολιτικός, ο φασίστας και θα σου πει “γεννήθηκα σωβινιστής” και του εξηγείς όχι γλυκούλη, δεν γεννήθηκες έτσι θα σου πει “σ' όποιον αρέσω”.

Θα τρελαθώ. Έχουμε και όλους τους άλλους να μας φλομώνουν με βλακεία... Δεν γίνεται όλοι να 'χουμε δίκιο.