Κρισάρα

Υπότιτλος: Things are about to change.

Χθες το βράδυ ήμουν έξω με παρέα. Η κουβέντα έκανε κύκλο, ουσιαστικά ήταν εκτενείς μονόλογοι. Ο ένας βρήκε δουλειά, ο άλλος βαρέθηκε την Κύπρο, ο παραδίπλα το στραβό του και εγώ το κοντό μου. Η κουβέντα δεν πέρασε από μένα, δεν είχα τίποτα να πω και όποτε άνοιγα το στόμα μου κάποιος άλλος με προλάβαινε... μου πήραν την κουβέντα από το στόμα, ε αυτό. Ενίοτε όσοι βαριόντουσαν κοιτούσαν τα τόσο έξυπνα κινητά τους, αλλά εγώ αρνούμαι να πάρω smartphone και δεν είχα μαζί μου το μπλοκάκι μου να σημειώνω άρα... ήρθα σπίτι γύρω στις 2 και έκατσα και να γράψω το ποστ.

Κάποιος που είχα καιρό να δει με ρώτησε, με ενδιαφέρον, τι κάνω και πως περνώ. Και ξεκίνησα να λέω, να λέω και τελικά τίποτα δεν έλεγα... Τι λέω; Με έπιασε κάτι παράξενο. Panic attack δεν το λες... Το λες; Δεν ξέρω. Άρχισα να ιδρώνω και να νιώθω λες και υπερκατανάλωσα σουηδικά κεφτεδάκια. Δεν αντέχω, φεύγω από το τραπέζι χωρίς πολλά πολλά και πάω και κλείνομαι στην τουαλέτα. Κλειδώνω και περπατάω πάνω κάτω, πάνω κάτω και προσπαθώ να ηρεμήσω. Φυσικά πάνω κάτω όσο γίνεται σε ένα δυο επί τρία!

Με την πλάτη ακουμπισμένη στην πόρτα κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη... Δε φτάνει που παθαίνω κρισάρες ο μαλάκας, είναι και κινηματογραφικές! Έτσι αγάπη μου, γιατί εμείς ό,τι κάνουμε το κάνουμε με στυλ. Και με πανσέληνο παρακαλώ, αλίμονο, πάω για Χρυσό Φοίνικα. Βλέπω που λες τον εαυτό μου στον καθρέφτη και περνάνε τόσα πολλά πράγματα από το μυαλό μου που το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα είναι αν πέθανα. Εγώ και το χάος για τις τελευταίες μέρες είμαστε συνώνυμοι...

Δεν θυμάμαι καν τι περνούσε από το μυαλό μου εκείνη την ώρα. Θυμάμαι ότι άρχισα να κάνω ασκήσεις διαφραγματικής αναπνοής (γιατί δεν είμαστε τυχαίοι εμείς αγάπη μου...) και ηρέμησα. Οι παλμοί μου επανήλθαν στο φυσιολογικό -δεν τους μέτρησα γιατί δεν ξέρω πόσο είναι το φυσιολογικό απλά σταμάτησε να σπαρταρά η καρδιά μου σαν ψάρι... Σκούπισα τον ιδρώτα, έπλυνα τα χέρια μου και απεχώρησα. Στη μούγκα για την υπόλοιπη βραδιά.

The day after.

Η αλήθεια είναι πως μάλλον έχω χάσει το μέτρο... Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι το άγχος. Ποτέ δεν ήμουν αγχώδης τύπος... Δεν νιώθω εγώ. Δεν νιώθω καλά. Δεν ξέρω. Και τώρα αυτό με κουράζει. Πριν λίγο καιρό υπερασπιζόμουν το “δεν ξέρω” σαν απάντηση, αλλά τώρα νιώθω ότι δεν έχω αποθέματα υπομονής, ούτε καν για τον εαυτό μου. I have to know... Υποθέτω τώρα πως... πάμε για άλλα, καλύτερα.

Life is a road

Παρατηρούσα τον τρόπο που οδηγούν οι άνθρωποι -αν μπορεί κάποιος να τους ονομάσει έτσι- εδώ στην Κύπρο. Οι περισσότεροι έχουν καθαρισμένα και γυαλιστερά αυτοκίνητα, κάποιοι έχουν και ακριβά αυτοκίνητα και όλοι αυτοί αποφεύγουν τις λακκούβες στον δρόμο, όπως οι κυβερνήσεις τις ευθύνες, αλλά σε άρρωστο επίπεδο. Μπαίνουν στην αντίθετη λωρίδα κυκλοφορίας απλά και μόνο για μια λακκούβα...

 Και κάνω εγώ τις συνδέσεις.

Τα αυτοκίνητα είναι σαν τις ζωές μας. Όπως και η ζωή έτσι και το αυτοκίνητο είναι ένα άθροισμα δυνατοτήτων και επιλογών -καθόλου τύχης. Δεν έχουμε όλοι το ίδιο αυτοκίνητο και συνηθίζουμε να ζηλεύουμε τα ακριβά και γρήγορα αυτοκίνητα... την επιφάνεια. Ο καθένας έχει το αυτοκίνητο που μπορεί να υποστηρίξει και να διατηρεί, άλλοι αγοράζουν αυτοκίνητα που τους αρέσουν για να τα αλλάξουν τον άλλο μήνα.

Επιπλέον στους δρόμους υπάρχουν νόμοι, όρια, για ταχύτητα, φώτα τροχαίας, διαβάσεις πεζών, χώροι στάθμευσης και πάει λέγοντας. Αρκετοί αδιαφορούν για τους νόμους, οι οποίοι νόμοι, hate to bother you, φτιάχτηκαν για να μας ευκολύνουν την κυκλοφορία -και κατ' επέκταση τη ζωή. Επιπλέον το 70% της κυκλοφοριακής κίνησης στην Κύπρο παράγεται από την βλακεία που καβαλά ο καθένας στο κεφάλι του... Δεν ξέρουν τι στο διάολο σημαίνει λωρίδα επιτάχυνσης, ανακαλύψαμε την 3η λωρίδα στον αυτοκινητόδρομο και να σου το προσπέρασμα από αριστερά... Λες και οδηγάμε ανάποδα! Εδώ δυο λωρίδες και τα κάνετε παπαρδέλες, θέλατε και τρίτη. Για αυτήν την παράγραφο οι αλληγορίες πέφτουν βροχή...

Ο τρόπος που οδηγούμε είναι η σύγχρονη κουλτούρα και ανθρωπιά (sic). Δεν ζούμε αρμονικά ο ένας με τον άλλον, είναι λες και παίζουμε συγκρουόμενα (το να κάνεις παρομοίωση με αυτοκίνητα σε παρομοίωση με αυτοκίνητα είναι όντως λίγο συγχυστικό, πως λέμε theatre in theatre... ε αυτό). Είναι λες και κυκλοφορούμε για να χτυπήσουμε με κάποιον και μόλις χτυπήσουμε με κάποιον δεν ξέρουμε τι να κάνουμε και πλακώνουν οι ασφαλιστικές εταιρείες...

Επιπλέον οι λακκούβες είναι στους δρόμους, αναπόφευκτες οι περισσότερες, κάτι που δεν αρέσει σε κανέναν, είναι οι αναποδιές, οι ατυχίες, οι κακές στιγμές της ζωής. Γιατί να θες να τις αποφύγεις; Τι φοβάσαι ήθελα να 'ξερα... φοβάσαι για την μηχανή του αυτοκινήτου σου; Μην ανησυχείς, αυτά φτιάχνονται. Δεν υπάρχει ο τέλειος δρόμος, δεν υπάρχει δρόμος με ροδοπέταλα... Και ο δρόμος που είναι πολύ καλός δεν θα 'ναι για πολύ. Η τριβή και η πίεση θα φανερώσουν αργά ή γρήγορα τα ελαττώματα της κατασκευής και μια λακκούβα θα ανοιχτεί.

 Κι όλα αυτή η παραφιλοσοφία γιατί δεν ξέρουν κάποιοι να οδηγούν και να συμπεριφέρονται σωστά στον δρόμο... Σκέψου να πάθαινα τίποτα σοβαρό πόση φιλοσοφία θα 'πεφτε!

All by myself

Παρασκευή βράδυ. Από όσο θυμάμαι αυτή η μέρα ήταν αφιερωμένη στους φίλους, με τρελές εξόδους και τρελά κέφια, έστω και μίνιμαλ κέφια, αλλά κέφια πάνω από όλα.

Ναι, ναι σωστά υποψιάζεσαι καλέ μου αναγνώστη, θα φιλοσοφήσουμε τα των φιλιών. Ωχ λες και κλείνεις το παράθυρο, you are so not ready for this type of conversation. Και με το δίκιο σου... Καταρχάς εδώ θα ήθελα να κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή για τους φίλους που μας πουτσογράφουν γιατί έχουν γκομενικά και βγαίνουν με άλλα ζευγάρια.

*and counts a minute, 5, 4, 3, 2, 1 and *

Ωραία. Αυτή η χώρα, η Κύπρος, το γνωστό Νησί -πρώτα αυτό και μετά η Σπιναλόγκα- είναι φτιαγμένη για ζυγούς αριθμούς. Τι εννοώ; Δεν μπορείς να κάνει πράγματα μόνος σου... Πριν ένα-δυο μήνες είδα κάποιον στην συναυλία του Σαββόπουλου στο ορυχείο της Σκουριώτισσας ο οποίος φαίνεται πως πήγε μόνος. Παρένθεση αν με διαβάζεις δώσε μου ένα σημείο ζωής γιατί είσαι και κούκλος! Παραξενεύτηκα... Πρώτη φορά βλέπω άνθρωπο να πηγαίνει σε συναυλία μόνος.

Και εγώ μέχρι να πείσω τον εαυτό μου να πάω θέατρο μόνος μου πέρασε καιρός. Έχω δει δυο μόνο παραστάσεις χωρίς παρέα... Και το θέατρο μ' αρέσει κιόλας. Αλλά νιώθεις περίεργα... μέχρι να μπω και να ξεκινήσει η παράσταση είχα αλλάξει 10 χρώματα και έπρεπε να χα αλλάξει και μπλούζα γιατί από τον ιδρώτα ήταν λες και ήρθα από το γυμναστήριο. Και τώρα που είπα γυμναστήριο, το μόνο πράγμα που μπορεί να μπορείς να κάνεις μόνος είναι το γυμναστήριο, εκεί δεν σε κοιτάνε περίεργα.

Να μιλήσω για θάλασσα; Ούτε λόγος. Μόνος στην θάλασσα; Δες τα κρεβατάκια και τις ομπρέλες... Δες πόσα κρεβατάκια έχει η κάθε ομπρέλα... Ακριβώς, δυο! Και κάτι ξενοδοχεία στα βουνά -γιατί έψαχνα κάτι προσφορές αγροτουρισμού- δεν έχουν μονόκλινο! Τι στο διάολο γίνεται εδώ; Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει; Είναι βαλτοί όλοι; Συμφωνήσατε όλοι να είναι πάντα Φλεβάρης και δεν το ξέρω;

Πασχίζω να λειτουργώ μόνος και δεν τα καταφέρνω... Δεν ξέρω τι γίνεται και γιατί, αλλά ξέρω ότι αυτό με κρατάει πίσω. Το μόνο που μπορώ να κάνω μόνος είναι ψώνια, as in υπεραγορά και δώρα. Δεν έχω πάει παραλία για μπάνιο μόνος, δεν έχω πάει σε εστιατόριο για να φάω μόνος, δεν έχω πάει διακοπές μόνος και δεν βγήκα ποτέ για ποτό μόνος. Που πάω; Γιατρέ μου, είμαι καλά; Να ανησυχήσω; Να πανικοβληθώ; 

ΥΓ. Ακόμα και στις προσκλήσεις του επαγγελματικού δείπνου έγραφε πάνω +1 άτομο.

Το Δόγμα του "Για πάντα"

Κανένας από τους φίλους μου δεν ρίχνει την βόμβα του “για πάντα”. Κάναμε μια συζήτηση χθες, προχθές στην παρέα και ακόμα αναρωτιέμαι για κάποια πράγματα και να 'μαι εδώ, να αμπελοφιλοσοφώ για τα των ανθρωπίνων σχέσεων. Οι μόνοι που δικαιούνται να πούνε “για πάντα” κατ' εμέ είναι τα μέντιουμ. Μόνο. Δεν ξέρω πόσοι μπορούν να καταλάβουν αυτά που λέω, γιατί το πάντα και το ποτέ τα 'χω φιλοσοφήσει, έχω ξοδέψει ώρες και ώρες, αμέτρητες μέρες σ' αυτό το πράγμα. Δεν υπάρχει κάτι που να διαρκεί για για πάντα, και ιδιαίτερα ερωτικές σχέσεις.

Όχι δεν γίνομαι σπαστικό τώρα που δεν μπορεί να βλέπει ανθρώπους ευτυχισμένους. Πως δεν μπορώ; Αυτή είναι η ενέργεια που με ωθεί. Θεωρώ δύσκολο δυο άνθρωποι να είναι ερωτευμένοι για πάντα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τους εύχομαι να χωρίσουν ή κάτι. Εύχομαι σε όλους τα καλύτερα και το καλύτερο δυνατό και τίποτα λιγότερο από αυτό. Γιατί όλοι έχουν το δικαίωμα να αγαπούν και να τους αγαπάνε.

Κάποιοι από τους ερωτευμένους μου φίλους δεν μπορούν να το συνειδητοποιήσουν αυτό το “για πάντα”. Ε αυτοί είναι οι εις βάθος ερωτευμένοι που δεν βλέπουν πέρα από το τώρα -και αυτό είναι πολύ καλό. Οι άλλοι που λένε ότι είναι ερωτευμένοι αλλά καταλαβαίνουν αυτά που λέω είναι απλά πληγωμένοι... big time.

Δεν είμαι ο ειδικός σε θέματα σχέσεων αλλά ελευθερία λόγου, είμαι εδώ, λέω την άποψη μου, δεν δηλώνω πουθενά ότι εγώ είμαι ο σωστός και δέχομαι και σχόλια. Ερωτεύτηκα έναν στρέιτ συμμαθητή μου στο Λύκειο -προφανώς και δεν είχα ιδέα πως δουλεύουν τα πράγματα τότε. Έπειτα ερωτεύτηκα έναν σοφιστικέ μεγαλύτερο τύπο ο οποίος αποδείχθηκε ένας απλός σεξομανής με προβλήματα δέσμευσης. Δε μας χέζεις ρε παπάρα! Πραγματικά αυτά τα αστεία με το “προβλήματα δέσμευσης” και “προβλήματα εμπιστοσύνης” πρέπει να σταματήσουν. Άρα εγώ στα προσωπικά μου σε γενικές γραμμές νιώθω άτυχος, πιο άτυχος και από την Αργεντινή στον τελικό του Παγκοσμίου!

Το 'χω ξαναπεί αλλά το ξαναλέω. Το μόνο ζευγάρι το οποίο θαυμάζω για την αγάπη, εμπιστοσύνη και ειλικρίνεια του είναι οι παππούδες μου, από την μεριά του μπαμπά μου. Σήμερα θα ήταν παντρεμένοι για 72 χρόνια! Ουάο! Δηλαδή, γαμώτο, θέλω και εγώ κάτι τέτοιο! Μιλάμε για πάρα πολλά χρόνια, πολύ περισσότερο από μισό ΑΙΩΝΑ! Είχαν έξι παιδιά και τα δυο τα έχασαν όσο ήταν ακόμη μωρά. Η γιαγιά και ο παππούς πέρασαν μαζί τόσες δυσκολίες και ευτυχισμένες στιγμές, πάντα ενδιαφέρονταν ο ένας για τον άλλον και η αγάπη τους ήταν τόσο δυνατή. Ακόμη και τώρα, 11 χρόνια μετά τον θάνατο του παππού, η γιαγιά λέει πως ακόμη τον αγαπά και δεν τον ξεχνά ποτέ. Βουρκώνουν τα μάτια της κάθε φορά που τον θυμάται και είναι τόσο ευαίσθητη. Αυτό είναι το δικό μου για πάντα! Και έχω μια απόδειξη πως δεν είναι ακατόρθωτο.

Ο καιρός όμως αλλάζει... Σήμερα δεν αγαπάμε για τους ίδιους λόγους, ίσως δεν αγαπάμε καθόλου. Δώσαμε τόση πολλή σημασία στο πιο ανούσιο είδος σεξ που υπάρχει στον κόσμο, το περιστασιακό (αυτό και το σεξ για αναπαραγωγή). Βαφτίσαμε ως σεξουαλικά υγιές το να αλλάζουμε συντρόφους και απλά κάνουμε one-night-stands για να μην ξεχάσουμε τι είναι σεξ. Δεν ξέρουμε πως να χειριζόμαστε τα συναισθήματά μας και δεν μας ενδιαφέρουν τα συναισθήματα των άλλων. Παίζουμε με τα συναισθήματα όλων λες και είναι lego και είμαστε βλάκες αν κρίνω από τους δείκτες συναισθηματικής νοημοσύνης της εποχής μας. Στο τέλος της μέρας είμαστε αβοήθητοι και πολλοί από 'μας μόνοι. Και μην μου πεις “έχω και τους φίλους μου”.

Σε αυτό το context όλα είναι εφήμερα και προσωρινά. Η ξάδερφη που παντρεύτηκε πέρσι, χώρισε λόγω, λέει, ασυμφωνίας χαρακτήρων. Τι στο διάολο χριστιανή μου; Περίμενες να κάνεις δυο παιδιά για να καταλάβεις ότι δεν συμφωνούν οι χαρακτήρες σας; Γιατί σου πήρε τόσο πολύ;

Όπως και να έχει, κλείνω με αυτό που είπα νωρίτερα: Όλοι έχουν το δικαίωμα να αγαπούν και να τους αγαπούν. Ποιος είμαι εγώ που θα πω ότι μια σχέση δεν θα διαρκέσει για πάντα... Απλά κατά βάθος ζητώ από τα ζευγάρια που ξέρω να με διαψεύσουν για το ότι όλα είναι εφήμερα και προσωρινά. Θέλω να βλέπω ζευγάρια που να αγαπιούνται και να σέβονται ο ένας τον άλλον, θέλω να βλέπω ζευγάρια και να ξέρω ότι είναι κατορθωτό να χτίσεις μια δυνατή σχέση η οποία θα αντέξει στον χρόνο και γιατί όχι να σε φτάσει μέχρι... όπου φτάσεις.

Μια κατσαριδούλα...

... η μικρή Τερέζα

Προψές το βράδυ επιστρέφω σπίτι νωρίς -ήτοι πριν τις 2- και αποφασίζω να κοιμηθώ νωρίς. Μα φευ! Δεν ήταν όμως γραφτό μου και τσα! Μια κατσαρίδα ξεπροβάλλει δίπλα από το κρεβάτι. Εγώ σε ψυχραιμότατο πανικό ξυπνάω όλη την γειτονιά με τις γαουροφωνάρες μου και εξαπολύω τόσο βρισίδι που δεν ξανάγινε ποτέ σε τηλεοπτικό στούντιο. Προσπαθώ να την σκοτώσω, αλλά εξ αποστάσεως σκότωμα κατσαρίδας δεν έγινε ποτέ.

Αφού τρέχω για να πάρω το εντομοκτόνο -γνωστής μάρκας αλλά δεν είναι ποστ με τοποθέτηση προϊόντος αυτό άρα δεν λέμε μάρκα- η κατσαρίδα άφαντη. Αποφασίζω να στρώσω στο σαλόνι αλλά η ζέστη, κωλόζεστη, δεν μ' αφήνει να κοιμηθώ. Επιστρέφω στο δωμάτιο με το εντομοκτόνο στο χέρι και την βλέπω ξανά να κόβει βόλτες. “Έτσι είσαι;” είπα “You wanna play it hard, I'll give it to you bitch” κανονικά συζήτηση, ναι. Άρχισα να ψεκάζω τόσο που έγινε το δωμάτιο θάλαμος αερίων.

Ανοίγω τα παράθυρα, μπας και μ' ακούσει κανας γείτονας και έρθει να μου φέρει ένα μυστικό όπλο κατά της κατσαρίδας και να ξεβρωμίσει ο τόπος αλλά τίποτα. Ούτε γείτονας συγκινήθηκε, ούτε το δωμάτιο απαρνιόταν την βρωμιά του εντομοκτόνου. Και εγώ στην γωνιά να ψεκάζω κάτω από το κομοδίνο όπου πήγε και κρύφτηκε η κατσαρίδα. Τελικά δεν ξέρω αν πέθανε αλλά νύσταζα τόσο πολύ που είπα να κοιμηθώ.

Εννοείται πως είχα απομακρύνει το κρεβάτι από κάθε άλλο έπιπλο και μάζεψα ότι υπήρχε χάμω και πάει λέγοντας. Μόνο σφουγγαρίστρα δεν κατέβασα. Ένιχαου... Κοιμάμαι όσες ώρες απομένουν. Μετά ξεκίνησε ο καθαρισμός. Λες και θα ρθουν υποψήφιοι αγοραστές του σπιτιού... Όχι το καθάρισμα της πεθεράς, κανονικό και με τον νόμο.

Έπρεπε να με βλεπες με το μάτι γαρίδα να βγάζω όλο το ερμάρι και να βάζω πίσω τα ρούχα με τάξη, σειρά και προσοχή. Από τα ψυχαναγκαστικά μου, ξέρεις τώρα, μπορείς να φανταστείς. Ξαναδιπλώνω φανέλες γιατί δεν είχαν όλες το ίδιο μέγεθος με αποτέλεσμα η στοίβα ρούχων να γέρνει προς κάποια κατεύθυνση. Στο περίπου τα δίπλωνα, είπαμε ψυχαναγκασμός αλλά όχι και τόσο, δεν έβγαλα και χάρακα βρε αδερφέ. Στο πιο χαμηλό ράφι τα γυμναστικά. Σκοτώθηκα απ' την γυμναστική που θέλουν και ράφι μόνα τους. Έναν κοιλιακό δεν είδα ακόμη. Πάνω από αυτά τα μπλουζάκια και πιο πάνω τα τρικά και τα footer. Και αφού αυτά ταχτοποιήθηκαν είπα να ταχτοποιήσω κι άλλα πράγματα...

Πειθαρχία και αρετή! Έτσι πάει. Έτσι θα προκόψω (sic).

Communication

Άμα προβληματίζομαι για το βράδυ που πάει να τελειώσει, σημαίνει πως η έξοδος ήταν κάπως αποτυχία. Λέω κάπως πρώτον για να το κάνω λιγότερο μελοδραματικό και δεύτερον γιατί δεν είμαι απόλυτος, πάνω από όλα. Αλλά πριν λίγο καθώς ήμουν στην τουαλέτα σκεφτόμουν πόσο αστείο είναι αυτό το πράγμα, να αναλώνομαι σε σκέψεις... σόρυ αλλά η Σελίν γράφει μουσική στην τουαλέτα, εγώ δεν μπορώ να σκέφτομαι;

Η αλήθεια είναι ότι σκέφτομαι πολύ, και με κουράζει... και με κουράζω! Δουλειά δεν είχε ο διάολος.... Το μυαλό μου δεν στροφάρει κανονικά. Παίρνει στροφές βινυλίου για να διαβάσει ένα σιντάκι μωρέ... Δεν ξέρω τι διόδους παίρνει το σήμα στον εγκέφαλο αλλά το μήνυμα δεν πάει απευθείας, περνάει από χίλια άλλα σημεία, εμπλουτίζεται τόοοσο πολύ που αφού φτάσει μπορεί να κάνει μπαμ. Δηλαδή στην τελική, το βράδυ όταν επιστρέφω σπίτι, μου μένουν λίγα μυαλά πεταμένα εδώ και εκεί (μεταφορικά πάντα). (Προφανώς). (Για να 'μαι εδώ).

Και γιατί με πνίγει η σκέψη; Επειδή νιώθω ότι αυτό που σκέφτομαι δεν μπορώ να το μεταδώσω... Νιώθω ότι δεν μπορώ να επικοινωνήσω σαν άνθρωπος προς άνθρωπο ή έστω σαν δορυφόρος σε άνθρωπο. Δεν ξέρω αν εκπέμπω εγώ σε λάθος συχνότητα -πιθανόν κι αυτό- αλλά δεν επικοινωνούμε σήμερα (και όχι μόνο σήμερα). Don't get me wrong μωρέ, δεν μιλάω τώρα φιλοσοφικά για την επικοινωνία και κατανόηση και τις διαπροσωπικές σχέσεις... Όχι, όχι και πάλι όχι. Και ματαξαναόχι! Δεν με σώνει και το κλίμα να κάνω τόσο φιλοσοφάντζα συζήτηση, ήτοι 36 βαθμοί και 2 μποφόρια!

Υπάρχουν δυο-τρία άτομα που με ακούνε και με κατανοούν την δεδομένη φάση και ενίοτε απαντούν. Σαν την τύχη του μπλογκ δηλαδή, α γεια σου!

Η λύση είναι μια, πάμε παραλία! Το λέει και αυτή με την απαρρρρράδεκτη πρρρροφορά της τρρρρρανκίλας. Στις παραλίες αδερφές μου, στις παραλίες! Κάποιος;

Poison

Όταν ακούω την μάνα μου να λέει ότι τα παλιά τα χρόνια ήταν χρυσές εποχές ολόκληρο το νευρικό μου σύστημα χτυπάει κόκκινο. Μετά βλέπω το κινητό μου, το οποίο μετά από 4 τηλωνήματα λέει “Battery low” και αναθεωρώ, ίσως η μάνα να 'χει δίκιο. Μετά συνειδητοποιώ ότι ο πουριτανισμός μέσα μου είναι σε υψηλά για την εποχή επίπεδα και λέω να καλμάρω κάπως... Έτσι έριξα ένα μαραθώνιο Σέιλορ μουν.

Πάει καιρός να κάνω γυμναστική και είπα να κάνω σήμερα. Ζυγίστηκα όμως και είδα ότι έχασα κιλά! Από που να τα 'χασα δεν ξέρω... Και κάτι είχα καταλάβει, όταν φυσούσε προψές και δεν μπορούσα να κάνω βήματα μπροστά. Επιπλέον τις τελευταίες τρεις μέρες είχα ένα ελαφρύ πρόβλημα με τα της κοιλιακής χώρας. Τώρα γιατί έκανα γυμναστική δεν ξέρω... Μωρέ ξέρω. Τοξίνες. Να φύγουν όλα από πάνω μας (μαζί και το νερό). Νιώθεις αναζωογονημένος -σε ευχαριστώ ορθογράφε για την βοήθεια.

Παράλληλα προσπαθώ να οργανωθώ για διακοπές. Η προσπάθεια μετράει (κάπως). Όλα γίνονται, το 'χω δει χαλαρά και με την δουλειά, κάτι μπορούμε να κανονίσουμε και μ' αυτούς. Θάλασσα δεν με βλέπω να πηγαίνω... 3 φορές όλες κι όλες μέσα σε 2 μήνες είναι ντροπή, και να πεις ότι μένω στου διαόλου τη μάνα; Σε νησί μένω! Απαπαπα. Άπονη ζωή. Συν, άπονο νησί.

Παράλληλα προσπαθώ να αλλάξω παραστάσεις... κατά την έκφραση. Έκοψα το διάβασμα. Ναι, enough is enough, μυαλό είναι και ο επεξεργαστής είναι του '90, αντιλαμβάνεσαι, έχουν βγει και καλύτεροι από τότε. Ε, πριν καεί μια και καλή το μυαλουδάκι μου είπα να ρίξω λίγο τους ρυθμούς και όλα τα σχετικά. Άρα διάβασμα γιοκ. Και καλά χαλαρώνω. Προσπαθώ να φτιάξω τις ώρες που κοιμάμαι, φτου μου μην με ματιάξω, τα καταφέρνω. Και αυτά... Οι σκέψεις είναι εδώ, μια ανησυχία είναι εδώ, κάτι υπαρξιακά μας ταλανίζουν, αλλά γερός πάνω από όλα -με εξαίρεση την τροφική δηλητηρίαση.

Καλός καιρός

Πάει καιρός να γράψω, αρκετός. Το ξέρω, λες να μην το ξέρω... Αλλά είναι και αυτό το ανυπόφορο της καθημερινής ζωής εδώ στο νησί. Χθες πήγα για το πρώτο μου μπάνιο, και νιώθω τύπου νεογέννητο που πάει πρώτη φορά θάλασσα! Να κάτι διαφορετικό, για αυτό γράφω.

*Εδώ υπήρχε παράγραφος που μιλούσε ποιητικά-αλληγορικά για τη σημασία της θάλασσας και τον “εξαγνισμό” που νιώθει το σώμα μέσα στο αλατόνερο και πάει λέγοντας. Διαγράφηκε για λόγους εξοικονόμησης δικού σας κυρίως χρόνου*

Δεν ξέρω που έχει πάει η ανθρωπιά στις μέρες μας... και η καλοσύνη δεν εκτιμάται. Εγώ αυτά δεν τα μπορώ όμως. Κυρίως στη δουλειά, γιατί καλά κρατεί η δουλειά. Οι εξετάσεις τέλειωσαν και αναμένουμε τα αποτελέσματα τα οποία θεωρώ ότι θα 'ναι καλά. Από δω και έπειτα τι κάνουμε; Έχω με μολύβι σημειωμένες στο ημερολόγιο ημερομηνίες που θα έχει θεατρικές παραστάσεις... Αυτό προηγείται προς το παρόν. Έπειτα πρέπει να πάρω τηλέφωνο στη δουλειά να κανονιστούμε με διακοπές γιατί τη θέλω τη διακοπή μου, με βλέπεις, είμαι στα όρια.

Μα τι ωραίο που είναι το πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών!

Έβλεπα και κάτι φεστιβάλια στο εξωτερικό, εξωτερικό δηλαδή πόλη ή χώρα που για να φτάσεις χρειάζεσαι απευθείας πτήση πάνω από 3 ώρες. Αλλά είναι πολλά τα λεφτά... και προτιμώ να κάνω διακοπές και να μου μείνουν λεφτά για να καλοπιάσω τον εαυτό μου. Έχω αγοράσει τόσα πολλά δώρα στον εαυτό μου τον τελευταίο καιρό, ένεκα γενεθλίων κιόλας (πέρασαν). Πήρα 4 βιβλία, 1 DVD, 1 CD, 1 μαγιό που δεν το φόρεσα ακόμη και δεν ξέρω αν θα το φορέσω ποτέ και 3 εσώρουχα. Μπαίνω σε έξοδα για καλό μόνο σκοπό.

Ψάχνω κι άλλα δώρα για μένα αλλά νομίζω η διακοπή θα 'ναι ένα μεγάλο δώρο από μόνη της... Λορεάλ γιατί το αξίζω. Περίπου...

Ιδέες ευπρόσδεκτες.

Καλή βδομάδα σε όλους

Like humans do

 Ο τίτλος παρμένος από το ομώνυμο τραγούδι.

Δεν κοιμάμαι σαν άνθρωπος πια... Κοιμάμαι όποτε λάχει για λίγο γιατί μετά από κάποιες ώρες κάτι έχω να κάνω. Όποτε βρίσκω ευκαιρία να κοιμηθώ όμως το κάνω, αν δεν με μαζέψουν οι σκέψεις, γιατί δεν σκέφτομαι σαν άνθρωπος. Επίσης δεν φτάνει που δεν ξεκουράζομαι δουλεύω σαν ρομπότ. Θα καταρρεύσω... σύντομα. Όχι τώρα, μην πανικοβληθείς.

Δεν τρώω σαν άνθρωπος. Αυτό που το πας; Όχι συγγνώμη, από τα πέντε γεύματα που έτρωγα την μέρα, πέσαμε στα τρία... Ποιος; Εγώ! Αν είναι ποτέ δυνατόν. Είναι κιόλας αυτό το αίσθημα του ξεχνάω να φάω. Το παθαίνω, εύκολα, όταν έχω πολλά πράγματα να κάνω. Το -τρόπος του λέγειν- βράδυ όμως όταν επιστρέφω σπίτι η κοιλιά μου κάνει συναυλίες και τρώω για να μπορέσω να ηρεμήσω και να κοιμηθώ.

Νιώθω την πίεση, αλλά μπορώ να λειτουργήσω. Λειτουργώ ναι! Δεν μασάω εγώ... Αυτά τα ωρολόγια είναι ψευτοδουλειές για μένα! Η μια η δουλειά έληξε αισίως και μου πρότειναν να συνεχίσω τον Σεπτέμβρη... Απ' ότι φαίνεται, I'm good. Επιτέλους, feedback και από κάπου. Έμεινα με δυο δουλειές και τη σχολή... Για τη σχολή τι να σου πω; Κάποιοι άνθρωποι είναι αψυχολόγητοι και απαξιώ παντελώς. Αλλά όσο σου επηρεάζουν ή σου γαμάνε το πρόγραμμα τα παίρνεις στην κράνα και με το δίκιο σου!

Αποφάσισα ότι θα αθλούμαι περισσότερο, αλλά δεν έχω τον χρόνο ακόμη. *ξεσπώ σε γέλια* Είναι κάπως τραγικό αλλά αντιλαμβάνεσαι ότι αν και για τον Ιούνιο επιστρέφω σπίτι μεσάνυχτα παρά κάτι δεν έχω παρέα να κάνω γυμναστική για καμιά ώρα... Και καλώς ή κακώς δεν είμαι άνθρωπος που κάνει πράγματα μόνος του... θέλω μια υποστήριξη. Δεν ξέρω γιατί συμβαίνει αυτό αλλά θα το ανακαλύψω κι αυτό, που θα μου πάει.

Απορώ τι κάνω σαν άνθρωπος πια... και το μόνο που μου έρχεται στο νου είναι το παραπονιέμαι.

Επόμενος στόχος: Διακοπάρω. Σαν άνθρωπος ή όχι, δεν έχει σημασία.

Καλό κατακλυσμό και καλά μπάνια!

#CyprusPride

Χάρηκα πολύ για το Pride στην Κύπρο.

Χάρηκα γιατί ήταν περισσότερο πορεία παρά παρέλαση. Χάρηκα γιατί δεν έπαψε όμως να είναι cool.

Χάρηκα γιατί όλοι αυτοί που στα άρθρα τους δημοσίευαν φωτογραφίες με ημίγυμνους τύπους φάνηκαν χαζοί. Χάρηκα που δεν ήταν κλισέ.

Χάρηκα γιατί μάζεψε διάφορο κόσμο, ανεξαρτήτου ηλικίας, σεξουαλικότητας και εκπαίδευσης.

Χάρηκα που είδα οικογένειες, νέους και μεγάλους ανθρώπους να “διαδηλώνουν” μαζί.

Χάρηκα που η Whoopi Goldberg μίλησε για το Pride. Ποιο χάρηκα δηλαδή; Έκανα σαν μουρλό παιδί... Ακόμα δεν το πιστεύω!

Εύχομαι να έμενα περισσότερο.

Εύχομαι περισσότεροι φίλοι μου να ήταν εκεί -και να μη φοβόντουσαν πιθανές ταραχές. Και εγώ με την ψυχή στο στόμα ήμενα αλλά πήγα!

Εύχομαι να ταν εκεί έστω κάποιοι από την οικογένεια μου, έστω ένας μακρινός εξάδελφος, έστω ένα εξώγαμο του Γιάγκου Δράκου, ΚΑΤΙ. Αλλά ντάξει, από την οικογένεια μου δεν περιμένω πολλά... Πιστεύω ότι ναι μεν εξελίσσονται αλλά όχι με ανάλογους με τους δικούς μου ρυθμούς.

Εύχομαι το εύθυμο πνεύμα να συνεχιστεί... Υπάρχουν πολλά πράγματα που πρέπει να αλλάξουν. Δεν είναι μόνο η πολιτεία που πρέπει να κοιταχτεί και να κατανοήσει ότι κάνει λάθη, αλλά και εμείς οι άνθρωποι... εμείς, τα βασικά συστατικά της κοινωνίας.