#Τσα!

Τσα!

Οι κακές γλώσσες θα απαντούσαν με Που-! Χιουμοράκι #λέμετώρα.

Αυτά τα hashtag πρέπει να τα μειώσω γιατί το παράκανα η αλήθεια να λέγεται... Καλά μιλάμε το μάτι μου το φοβήθηκα και εγώ. Σου έλεγα την προηγούμενη φορά ότι έψαχνα εισιτήρια για ταξίδι αλλά δεν είχα λεφτά... ε βρήκα δουλειά μέχρι το καλοκαίρι! Αυτά είναι τα χαρμόσυνα. Αλλά το μάτι, βλέπεις, μόνο για τα λεφτά πιάνει και προσωρινά. Μη δούμε μεγάλη χαρά και πάθουμε τίποτα.

Τα πιο χαρμόσυνα νέα είναι ότι θα μαζέψω επιτέλους λεφτά! Τα λιγότερα χαρμόσυνα νέα είναι πως η δουλειά θα πάει μέχρι Ιούνιο άρα λιγότερη θάλασσα για αρχή και πως τα λεφτά που θα πάρω καλό θα ήταν να τα φυλάξω για τη σχολή. Μπορείς να με λες και προνοητικό αλλά θέλω να λειτουργώ με δικλείδες ασφαλείας. Μέσα στην τόση αβεβαιότητα επιθυμώ να είμαι βέβαιος στον ελάχιστο δυνατό βαθμό.

Πως τα λέω όμως ο μαλάκας, πως τα λέω...

Τώρα το θέμα είναι δεν έχω βρει ακόμη τις χρυσές τομές... Δηλαδή ο ύπνος είναι ένα θέμα, δεν κοιμάμαι τις σωστές ώρες ή δεν κοιμάμαι αρκετές ώρα και κάπου κάπου, χάνω... λάδια! Έχω ψιλοκουραστεί αλλά δεν μασάμε, τι να λέμε τώρα... Ζόρια ξε-ζόρια δεν μασάμε. Και οι διακοπές του Πασχάτου βλέπω να πηγαίνουν του βρόντου, Σουκού πριν τη μεγάλη βδομάδα και την Μεγάλη Δευτέρα έχω μαθήματα... Βλέπεις η ξεκούραση δεν είναι ακριβώς μέσα στο πρόγραμμα!

Δεν ξέρω τι λένε τα άστρα αλλά σκέφτομαι να κάνω κι άλλα ανοίγματα στον επαγγελματικό τομέα. Επειδή είμαι λαρτζ τύπος. Και σκεφτόμουν προχθέ -ναι προχθέ χωρίς ς- αφού κάνω δεύτερο πτυχίο λέω να ψάξω και ένα μεταπτυχιακό εξ αποστάσεως για να πλουτίσω το βιογραφικό μου... Γιατί, για τα βιογραφικά σήμερα το μέγεθος έχει σημασία. Θα γίνουν κι αυτά ρηχά σαν εμάς, το ανθρώπινο είδος! Τα κοιτάμε απ' έξω, απ' έξω και από μέσα τίποτα.

Σκέπτομαι τι να κάνω το Σουκού και δεν βρίσκω κάτι, από την άλλη λέω, χέσε το, κάτσε να ξεκουραστείς αλλά δεν είμαι σίγουρος. Νιώθω ότι τον τελευταίο καιρό αδρανοποιούμαι... Καλά, και ο καιρός δεν βοηθά ιδιαίτερα! Μια εξόρμηση στη φύση για γυμναστική έστω θα ήταν μια έξοχη ιδέα! Θα το δούμε όμως αυτό. Σιγά, δεν θα ταραχτώ τώρα (και) για αυτό!

Baby love

Τον είδα. Με είδε. Έρωτας κεραυνοβόλος! Ένας μπόμπιρας με έκανε να νιώσω άλλος άνθρωπος (ε μιας και οι ενήλικες δεν κάνουν κάτι, είπε το παιδί να με κάνει να θυμηθώ πως είμαι και εγώ άνθρωπος).

Κάποτε είχα όνειρα. Μεγάλα. Πολύ μεγάλα. Εξοντωτικά μεγάλα. Δεν λέω πως είναι κακό να ονειρεύεσαι αλλά εγώ υπερέβηκα λίγο τα όρια. Αλλιώς είναι να έχεις όνειρα και αλλιώς να ονειρεύεσαι με κάθε λεπτομέρεια τη ζωή σου και τους γύρω σου, γιατί τα πράγματα δεν είναι όπως θέλουμε να είναι.

Κάποτε σκεφτόμουν τον εαυτό μου στο μέλλον και με έβλεπα μπαμπά, stay-at-home dad, που λέμε και στο χωριό μου. Ναι, με οικογένεια κανονικά, με παιδιά και άντρα, αν και άντρας. Κάποτε ήθελα γιο, τώρα θέλω περισσότερο κορίτσι. Κάποτε θέλω δίδυμα, αλλά αυτό είναι περαστικό, ο Ρίκυ Μάρτιν φταίει. Μετά από αυτό το βλέμμα του μπόμπιρα θυμήθηκα αυτά τα όνειρα... θυμήθηκα το παιδί που ονειρευόμουν. Μην φανταστείς ότι του έδωσα και όνομα, αλλά κάπου είχα μια λίστα με υποψήφια ονόματα αλλά δεν ξέρω που είναι...

Με λες και τρελό! Με άνεση κιόλας, δεν θα προσβληθώ!

Αυτά τα όνειρα ήταν στην κατάψυξη... ούτε και εγώ ξέρω για πόσο. 4 χρονάκια; Λες και έχουμε Ολυμπιακούς... Σκεφτόμουν γιατί τα πάγωσα. Καταρχάς το να θέλω παιδί τώρα είναι σαν να σου λέω πως θέλω να κάνω ποδηλασία με ποδήλατο χωρίς τροχούς!!! Βλέπεις, έμαθα από μικρή ηλικία ότι τα μωρά δεν τα φέρνει ο πελαργός... Όχι αγαπημένε μου αναγνώστη, δεν πρόκειται τώρα να μοιρολογήσω (εγώ, η φώκια) για τα γκομενικά μου, όχι! Επίσης τα παιδιά είναι υποχρέωση μεγάλη (μην πω επιβάρυνση γιατί είναι η απαισιόδοξη πλευρά της λέξης). Εδώ δεν έχω βγει απ' το αυγό μου, θα έχω και παιδί στην πλάτη μου;

Αυτό το πατρικό ένστικτο ξυπνάει παράλληλα με το ένστικτο του Ηρώδη. Αυτό κι αν με ξεπερνάει σε κάθε επίπεδο της ύπαρξης μου. Βλέπω τον μπόμπιρα να κάθεται εκεί ήσυχο με το γλειφιντζουράκι του -παιδικά δόντια έχει θα βγουν χεστήκαμε για τη ζάχαρη- αλλά τα υπόλοιπα παιδιά τα μισώ... τα μισώ... εντάξει τώρα... απλά θέλω να τα βάλω στο mute και στο pause γιατί δεν αντέχω ούτε τη τσιριχτή φωνή τους, ούτε την ΑΛΟΓΗ υπερκινητικότητά τους, ούτε το “θέλω τουαλέτα” κάθε 3 λεπτά!

Κατά τ' άλλα θέλω να γίνω και πατέρας... ας μουντζωθώ λοιπόν!

Τα όνειρα είναι όνειρα. Κάποια όνειρα μπορούν να μείνουν όνειρα... Κάποια άλλα όμως μπορούν να γίνουν ζωή. Μην ονειρεύεσαι τη ζωή σου, διάβασα κάπου, ζήσε τα όνειρά σου!

Σας κλίνω το μάτι και σας εύχομαι καλή βδομάδα!

Grandfather

Όταν επέστρεψα σπίτι και είδα την μητέρα μου να κλαίει κατάλαβα, δεν χρειαζόμουν καμία εξήγηση. Ο παππούς ήταν σε περίεργη κατάσταση εδώ και λίγο καιρό. Και αφού το κατάλαβα δεν λυπήθηκα... ιδιαίτερα. Ποιος άνθρωπος θέλει να βασανίζεται; Ποιος άνθρωπος θέλει να βασανίζονται οι δικοί του άνθρωποι; Επιπλέον με αυτόν τον παππού δεν είχαμε την σχέση εγγονού-παππού... με τον άλλο παππού -τον συνονόματο- θα μπορούσαμε αλλά μια η απόσταση μια η πρόωρη απώλεια, δεν προλάβαμε.

Το μόνο που με ένοιαζε εκείνη τη στιγμή ήταν η μάνα μου. Πες με μαμόθρεφτο, μαμάκια, ό,τι θες αλλά αυτό με ένοιαζε. Νόμιζα ότι θα ήταν πιο δυνατή μετά και το θάνατο της γιαγιάς αλλά αλλιώς είναι τώρα τα πράγματα. Με τη γιαγιά είχε μια άλλη σχέση, σχεδόν σχέση εξάρτησης, με τον παππού τα πράγματα είναι διαφορετικά. Αυτό που την πείραξε τώρα είναι που δεν μπορούσε να κάνει κάτι. Και εγώ με το -κληρονομικό- πείσμα προσπαθώ να της εξηγήσω ότι έκανε ό,τι μπορούσε. Μαθήματα για τους κύκλους της ζωής δεν δίνω... τα θεωρώ κλισέ. Άνθρωποι είμαστε, γεννιόμαστε, μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε (οι τυχεροί) και πεθαίνουμε, έμβια όντα.

Η μαμά λέει ότι είναι κακό συναίσθημα το να είσαι ορφανός στα πενήντα τόσο...

Ε σε αυτό δεν θα επιμένω. Αυτή ξέρει πως νιώθει, εγώ θέλω απλά να 'ναι καλά!

Καλά να περνάτε!

Φεμπρουάρυ

That month again. Για κανένα μήνα δεν είμαι τόσο προκατειλημμένος όσο για τον Φεβρουάριο. Όχι επειδή του λείπουν μέρες, σε σχέση πάντα με τους άλλους μήνες, αλλά κυρίως γιατί είναι του -κατά τ' άλλα- Αγίου αποτέτοιου. Άσε που σκέφτομαι ότι αυτόν το μήνα κλείνουμε ένα χρόνο από τα -άγουστα- κουρέματα και θα γίνει φαντάζομαι (και ετούτος ο μήνας) ένας μαύρος μήνας που κανείς δεν ξεχνά (ασχολίαστο) αλλά ούτε θα ανοίγει το στόμα του να πει μια σοφή κουβέντα.

Ήθελα και εγώ να γίνω τεκνό must και φροντίζω το γατί της γειτονιάς που μας συνήθισε και έρχεται σπίτι μας. Αλλά ο βλάκας αντί να πάρω σκυλί, βρέθηκα με γατί... Αλλά τα ζώα, τα κατοικίδια, είναι ευθύνη, να λέμε και του στραβού το δίκαιο, δεν θα έπαιρνα ποτέ ζωντανό για το ίματζ μου. Αυτός ο γάτος έχει ψυχολογικά, άσπρο τον αφήνω και έρχεται πίσω δαλματίας! Πραγματικά αψυχολόγητος...

Κάποια πράγματα είναι ανεξήγητα. Όχι δεν θα μιλήσω για UFO, χαλάρωσε! Ανεξήγητο είναι και το γεγονός ότι δεν μπορώ να ακούσω μουσική. Βρε παιδί μου, δεν μπορώ σου λέω είναι λες και με τσιμπούν παντού, δεν αντέχω, ακόμα χειρότερα όταν έχει λόγια και στα ελληνικά. Έχουμε φτάσει σε άλλα επίπεδα, τι να σου λέω... Άντε να ακούσω κανένα αγγλικό, με το Applause σαν guilty pleasure. Α, γεια σου! Τι σου λεγα τόση ώρα; Παράκρουση! Κάτι έχει καεί στο μυαλουδάκι μου.

Διακοπές. Επειγόντως. Αυτό είναι το σίγουρο... Έψαχνα προχθές κάτι αεροπορικά εισιτήρια κόλαση αλλά έχω μια κουτσή δουλειά και ένα μέλλον δεν μπορώ να φύγω προς το παρόν. Για αυτό βλέπω κάτι Ιούλη κάτι από δω, κάτι από κει, κάτι Πάσχατα. Αλλά τι να σου πω; Λεφτά υπάρχουν... για διακοπές! Εννοείται, μαζεύω σαν τρελό παιδί χαρά γεμάτο. Α και για διακοπές μέχρι Ελλάδα ξέρω γω... Μη νομίζεις ότι βλέπω εισιτήρια για Μαλδίβες (963 ευρώ το αεροπορικό, προσφορά καινούργια, και περίπου 975 ευρώ η διαμονή σε ξενοδοχείο στην πρωτεύουσα και 1210 ευρώ σε ξενοδοχείο σε νησάκι για 10 μέρες). Ούτε που μου περνάει από το μυαλό να ψάξω!

Αυτά, ωραίες διακοπές κάνω στον ύπνο μου... Ειδικά άμα ο ύπνος είναι δεκάωρος! Απόλαυση!

ΥΓ. Για Γαλλική Πολυνησία είναι πιο ακριβά τα αεροπορικά γιατί πρέπει να πας μέσω Αμερικής. 2130 το αεροπορικό και η διαμονή στα ίδια επίπεδα με Μαλδίβες...

Have no fear

Χθες πήρα το αυτοκίνητο και έκανα μια βόλτα γιατί το ήθελα... Δεν ένιωθα ότι ήταν ώρα μου να επιστρέψω σπίτι. Χωρίς να το πάρω χαμπάρι ήμουν κοντά στο σημείο που προ ολίγων ημερών είχα ένα μικρό ατύχημα με το αυτοκίνητο. Μην φοβάσαι, τίποτα σοβαρό... Και με είχε πιάσει ένας μικρός πανικός γιατί ήξερα ότι δεν μπορώ να μην περάσω από εκεί, και πέρασα, και τίποτα δεν έγινε.

Είναι πράγματα που δεν μπορείς να τα ελέγξεις. Και όταν εξηγούσα σε φίλους τι έγινε με το μικροατύχημα μου έλεγαν “Καλά να 'μαστε”. Μα δεν είμαστε καλά... Δεν φτάνει που πρέπει να προνοώ το καλό του εαυτό μου (βλπ. μην τρέχεις και άλλα τέτοια) τώρα πρέπει να προνοώ για τον κάθε βλάκα με άδεια οδηγού; Για αυτό δεν το συζήτησα πολύ, όποτε με ρωτούσαν απαντούσα με ένα ύφος σχεδόν ενοχλημένου και ενοχλητικού και άλλαζα συζήτηση.

Φόβος. Ξέρεις πολλές φορές σκεφτόμαστε “Τι και αν...” και αρκετές από αυτές είναι στιγμές φόβου. Τι και αν ξαναγίνει, τι και αν το ξαναπάθω, τι και αν αύριο πάλι θα 'ναι τα πράγματα έτσι, και πάει λέγοντας. Αλλά συνειδητοποιώντας χθες, για πολλοστή φορά, ότι μπορεί η προνοητικότητα του ανθρώπου να σε οδηγήσει μπροστά μπορεί επίσης να σε κρατήσει πίσω. Γιατί ο φόβος μην συμβεί κάτι κακό είναι προνοητικότητα τρόπον τινά, με το να προσπαθήσεις να μην σου συμβεί κάτι χειρότερο.

Αυτόν τον παράγοντα Χ τον έχω στο μυαλό μου λέγοντας “ξέρεις τι, θες να κάνεις αυτό αλλά υπάρχει και ένας παράγοντας Χ, δεν θα τον πω τύχη ή ατυχία, ένας εξωτερικός παράγοντας, που είναι εκτός της ζώνης επιρροής σου που μπορεί να σου ανατρέψει αυτό που θες να κάνεις. Και σε αυτή την περίπτωση, που δεν θα τα καταφέρεις, μη σκας, κάνε το καλύτερο δυνατόν”.

Έτσι χθες πήρα το αυτοκίνητο και έκανα μια βόλτα γιατί δεν ένιωθα ότι ήταν ώρα μου να επιστρέψω σπίτι, αλλά όταν έφτασα σπίτι ένιωσα καλύτερα.

Harder, Better, Faster, Stronger

Δεν ξέρω γιατί δεν γράφω. Έχω ένα αίσθημα περίεργο, απ' ότι φαίνεται δεν μπορώ να κοιμηθώ αν δεν βγάλω πρώτα κάτι από μέσα μου, λες και χρειάζομαι εξομολόγηση. Δεν ξέρω όμως τι είναι αυτό το κάτι που πρέπει να βγάλω... Αυτή την περίοδο νιώθω μια χαρά και δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω από δω και πέρα (μια ζωή προβληματικός).

Μ' αρέσει να κάνω παρέα με ανθρώπους που με εκτιμούν μεν αλλά μου το λένε κιόλας. Κόλλημα; Δεν ξέρω αλλά στις μέρες μας η επιβεβαίωση είναι κάτι ακριβό. Έχω λοιπόν και εγώ ένα κόλλημα -και τι κόλλημα- θέλω να επιβεβαιώνομαι που και που... δεν είναι ψώνιο... αλλά είναι! Τα πράγματα είναι απλά. Όταν θέλω κάποια πράγματα και πάνε καλά εγώ θέλω να πάνε περισσότερο καλά και να πάνε κι άλλα πράγματα καλά. Την αισιοδοξία την θέλουμε στη ζωή μας.

Η ώθηση είναι δύναμη, στη φυσική. Έτσι μαθαίναμε τουλάχιστον στα σχολεία. Ε τόσα χρόνια φάγαμε εκεί μέσα, κάτι σωστό έχουν πει. Το να πηγαίνει κάτι καλά και μετά να πετυχαίνεις κάτι καπάκι και κάτι άλλο επιπρόσθετο είναι λες και κάνεις boost σε παιχνίδι στο smartphone σου! Ναι διψάω... αν και μεταξύ μας πιο πολύ πεινάω. Δεν έχω ιδέα για ποιο πράμα διψάω. Για περισσότερα καλά πράγματα, όπως όλοι μας.

Για αυτό πάμε λοιπόν για άλλα... καλύτερα! Το μόνο σίγουρο.

Καλή βδομάδα!

Ρεβεγιόν κ.ά.

Σε κάποια φάση της μέρας η φάτσα μου είχε πάνω ένα χαμόγελο. Αυτά που λένε ότι στο τέλος της χρονιάς κάνεις απολογισμούς εγώ δεν τα πολυλαμβάνω υπόψη, αλλά από την πρώτη μέρα του 13 μέχρι και χθες που λέει ο λόγος άκουγα πόσο χάλια ήταν αυτή η χρονιά. Και ρίχτα μετά όλα στο νούμερο. Τι 13, τι 14, τι 2004 πολλά πράγματα είναι στο μυαλό, αν όχι όλα αλλά δεν είμαι απόλυτος.

Βλέποντας λίγο εν τάχει την χρονιά που πάει να σβήσει δεν μπορώ να πω ότι είναι του παναθλίου. Κάποια πράγμα έγιναν, κάποια άλλα που ήθελα δεν έγιναν και πάει λέγοντας. Σαν κάθε άλλη χρονιά. Όσο περνάει ο καιρός βρίσκω ακόμα πιο χαζό να μετράμε 365 μέρες για ένα χρόνο... Ξέρεις πόσο διαφορετικό θα ήταν αν ένας χρόνος ήταν δυο στροφές της Γης, και δη 730 μέρες για σένα καημένε αναγνώστη που δεν τα πας καλά με τα μαθηματικά. Θα είχαμε τη μισή ηλικία καταρχάς... Σας έπεισα, το ξέρω. Αλλά ποιος είμαι εγώ να αμφισβητήσω την φιλοσοφία της επιστήμης που διέπει την άλογη αυτή συνήθεια του μετρήματος του έτους;

Είδες, κατέστρεψα το όλο μουντ της ημέρας τώρα... σα δε ντρέπομαι λιγάκι.

Λοιπόν οι ευχές μου φέτος είναι οι δικές σας ευχές. Σας εύχομαι ό,τι εύχεστε, μόνο καλά πράγματα, ξέρετε τύπου τζίνι ευχή είναι αυτή, δεν μπορείτε να ευχηθείτε κακό σε κάποιον και τέτοια. Απλά λιτά και απέριττα, μην χάσετε την θετική σας ενέργεια με το που γυρίσει η μέρα, κρατήστε την για όλη τη χρονιά όσο μπορείτε!

Καλά να περνάτε!

Στ'

Μια κιθάρα έχει 6 χορδές...

Ο κύβος έχει 6 επιφάνειες...

Ο θεός -φήμες λένε- έκανε 6 μέρες να κάνει τον κόσμο...

Το 6 είναι ο προσωπικός τυχερός μου αριθμός. Ίσως είναι επειδή είμαι παιδί του Ιουνίου, ίσως επειδή λειτουργώ με μια αρρωστημένη μαθηματική λογική που λέει ότι το μέσο του χρόνου είναι ο Ιούνιος, ο μήνας των γενεθλίων μου (αν και καταβάθως ξέρω ότι η 2η Ιουλίου είναι η ακριβώς μεσαία μέρα του χρόνου). Παρανοώ, ή κοντά είμαι όπως κατάλαβες. Αλλά βρε, σήμερα γιορτές και πανηγύρια, δεν μασάμε! Σήμερα γιορτάζουμε...

6ος χρόνος Ιθάκης! Ποιος να μου το λεγε; Και εντελώς συμπτωματικά αυτή είναι η τριπλή 6η ανάρτηση, 666η ανάρτηση... Ανατριχιαστικό θα έλεγε κανείς αλλά εμείς δεν πιστεύουμε σε αυτά (ούτε σε άλλα, αλλά αυτό είναι ένα διαφορετικό θέμα συζήτησης). Άντε βρε και εις ανώτερα ή και στα δικά σας, όπως αγαπάτε!

Θέλω να στείλω την αγάπη μου σε όλους τους συμπλόγκερ ιδιαίτερα σε όσους δεν γράφουν και ιδιαίτερα το τελευταίο διάστημα και εύχομαι να είστε όλοι καλά και το νέο έτος να σας βρει δυνατότερους και καλύτερους! Σας ευχαριστώ.

Θα τελειώσω αυτή την ανάρτηση όπως ξεκινούσε η πολύ πρώτη...

Λευκωσία, 6ος χρόνος 20/12/2013

#Monday

Από την αρχή της χρονιάς ήξερα ότι αυτή η χρονιά θα 'χε τις λιγότερες αναρτήσεις. Δεν ξέρω, το μυριζόμουν... Θες να το πεις έκτη αίσθηση, θες να το πεις διαίσθηση, όπως θες πες το! Και επιβεβαιώνομαι ο μαλάκας! Πόσο μ' αρέσει όταν έχω δίκιο. Hashtag Ναρκισσισμός.

Όπως και να 'χει περάσαμε το καθιερωμένο κρύωμα, κολλήσαμε ο ένας τον άλλον στο σπίτι και τώρα έχουμε όλοι αντισώματα. Αυτό πάει να πει οικογένεια, όλοι μαζί στα δύσκολα, όλοι μαζί στις χαρές. Υπέροχα. Και να σου πω λίγο, όσες μέρες ήμουν άρρωστος πίεσα τον εαυτό μου αλλά σε παραγωγικό επίπεδο, λες και δεν αρρώστησα ποτέ. Κοιμάμαι τώρα, τουλάχιστον οκτώ ώρες αλλά η σακούλα κάτω από το μάτι εκεί! Αν συνεχίσουμε έτσι την σακούλα του Άι Βασίλη εγώ θα την έχω, ενημερώστε τα ξωτικά, μην ανησυχούν.

Λόγω κρύου περιορίστηκα σπίτι -έτσι το λέμε τώρα- και είδα και 5-6 ταινίες. Και βλέποντας το Les Miserables θυμήθηκα γιατί δεν μ' αρέσουν τα μιούζικαλ... Αλλά εγώ είμαι παιδί με διευρυμένους ορίζοντες (η κόσμια έκφραση για το μαζοχιστής). Και κάνω δώρα στον εαυτό μου συνέχεια, δεν ξέρω τι έχω πάθει, αγοράζω συνέχεια πράγματα από βιβλία μέχρι ρούχα, αλλά περισσότερο βιβλία... Περίεργα πράγματα σου λέω.

Πλησιάζουν τα γενέθλια του μπλογκ και σκέφτομαι την ανάρτηση...

Ξέχασα να αναρτήσω ποστ την 1η του μήνα που ήταν η Παγκόσμια Ημέρα Κατά του AIDS αλλά ντάξει, δε χάθηκε και ο κόσμος. Κυκλοφορούσα με την κόκκινη κορδελίτσα μου, συζήτησα με κόσμο για το AIDS, ξαφνιάστηκα που ο κόσμος μιλούσε για αυτό αλλά ξαφνιάστηκα ευχάριστα. Χάρηκα που μίλησα και με γνωστούς νεώτερους μου και ήταν αρκετά ενημερωμένοι... Υπάρχουν και τα θετικά.

Το φλερτ είναι ακόμη νεκρό. Του κάνω μαλάξεις όμως και περιμένω να δω τι θα γίνει... Έχω μιλήσει με έναν φίλο και μου είπε να κάνω προφάιλ σε dating site... δεν θα πω ψέματα, το σκέφτομαι κάπως αλλά εκεί κι αν το φλερτ είναι νεκρό, πιο dead πεθαίνεις! Μια άλλη φίλη μου είπε να με βγάλει έξω με γκλαμουριά! Ε, και με ξέρεις λιγουλάκι... πεθαίνω για κάτι τέτοια, πέρσι έκανα Oscar-Event σπίτι μου και είδαμε την απονομή, ήμουν ο μόνος με κοστούμι αλλά δε βαριέσαι! Για το γαμώτο μας ρε γαμώτο! Άρα ψηφίζουμε γκλαμουριά!

Η Οδύσσεια

Ραψωδία Π.

Π όπως Παρασκευή. Παρασκευή βράδυ. Αργά, μετά τις 10, πήγα να βρω κάτι φίλους που ήταν σε ένα αλτέρνατιβ μπαρ στην Λευκωσία (όχι στην Λήδρας, μπούχτισα πια). Φόρεσα και εγώ ένα περίεργο φουτεράκι, το σέξυ μου το τζιν και κινάω και εγώ για το μπαράκι...Όπως κάθομαι βλέπω στο διπλανό τραπεζάκι μια παρέα με 8 φίλους. Βλέπω τον έναν, κάτι μου λέει (τελικά δεν τον ξέρω, μην αναρωτιέσαι) και νιώθω μέσα μου συναγερμούς και τέτοια... Το γκέινταρ μου χτυπούσε σαν τρελό, λες και ήταν σεισμογράφος και βρήκε σεισμό 7 ρίχτερ!

Προσπαθούσα μισή ώρα να κάνω άι κόντακτ με έναν από αυτούς, κοντούλης με ωραίο μαλάκι, ήρεμος... Τίποτα. Ούτε για να φταρνιστούν δεν γύρισαν πάνω μου!

Ραψωδία Σ.

Σάββατο βράδυ. Σε σπίτι, με παρέα. Ένα από τα παιδιά το ξέρω καλά, κάποτε κάτι πήγαινε να μπλεχτεί αλλά στο δρόμο... ξέρω γω, χάθηκε; Το βρήκαν τα πουλιά του νεκρού αδερφού; Το σταμάτησαν οι μπάτσοι για αλκοτέστ; Και εγώ ό,τι ξέρεις, ξέρω αναγνώστη μου! Και είμαι εγώ με ένα ακόμα πιο σέξυ τζιν, με ένα γλυκούλικο πλεχτό (κρυώνω, μην αναρωτιέσαι) και ό,τι αρσενικό περνάει να λένε πόσο σέξυ είναι και αχ και αυτό και εκείνο.

Και φωνάζω τώρα σαν τη Χρύσα Ρώπα και οδύρομαι... Πού στον πούτσο είναι το φλερτ; Πού στα διάλα έχει πάει; Δεν μπορώ άλλο, έχω φτάσει στο αμήν μου! Πάνω που λες ότι είσαι όμορφος, παλικάρι σαν τα κρύα τα νερά, σέξυ, μη σου πω και καβλοπαγίδα (για μένα μιλάω, ναι, μην αναρωτιέσαι)... έρχονται όλοι αυτοί οι χίπστερ και οι τέτοιοι και σε κάνουν να νιώθεις σκουπίδι! Κοίταξε χριστιανέ μου, άθεε μου, ό,τι κι αν είσαι και του λόγου σου, λίγο δίπλα σου... Δες με. Τι θα πάθεις; Η Μέδουσα είμαι και θα γίνεις μάρμαρο;

Ρίξτε μου κανένα βλέφαρο και μένα του καημένου!

Πρέπει κάποτε να φτάσω στην Ιθάκη μου και εγώ... Πού 'ναι οι μνηστήρες; Άντε να βλέπω κίνηση!!!