Mis-takes

Από τις 73 λήψεις, μόνο 6 ήταν καλές.

Όταν κάνεις κάτι πρέπει να είσαι προετοιμασμένος. Ειδάλλως μην το κάνεις... Ειδικά ότι αφορά την δημιουργικότητα. Μόνο μια μικρή μειονότητα (λες και υπάρχει μεγάλη μειονότητα) θα αναλογιστεί πόσες ώρες έκαναν οι ηθοποιοί πρόβα, πόσο καιρό χρειάστηκε ο φωτογράφος να ετοιμάσει την έκθεση, πόσο χρόνο πήρε για έναν εικαστικό να στήσει τα εκθέματά του, το ένα μετά το άλλο. Μην περιμένεις πως όλοι θα αντιληφθούν το βάθος της δουλειάς σου.

Εύκολα εμείς οι άνθρωποι μπορούμε να κρίνουμε αλλά δύσκολα χωνεύουμε τις κριτικές των άλλων, ακόμα και αν μερικές από αυτές είναι παντελώς μα παντελώς άχρηστες. Η κακεντρέχεια είναι για μερικούς το ατού τους. Διότι βεβαίως η κριτική μπορεί να είναι εποικοδομητική αλλά το πρόβλημα είναι ένα: δεν αφήνουμε τους εαυτούς μας ή τους άλλους να κάνουν λάθη!

Ναι, μπορεί να γράφτηκαν ένα σωρό βιβλία, τόμοι ατελείωτοι, άπειρες πανεπιστημιακές εκδόσεις, συλλογές άρθρων και πρακτικά συνεδρίων που μιλάνε για το πως μπορεί ο άνθρωπος να μάθει. Μα η φιλοσοφία, πάλαι επιστήμη, μιλά για την εμπειρία. Διότι τα λάθη σου προσφέρουν γνώση -ή τουλάχιστον έτσι έπρεπε να γίνεται. Ίσως να παραφράζω το μεγάλο ερώτημα του Διαφωτισμού, αν η γνώση προέρχεται μόνο από την νόηση ή μόνο από την εμπειρία, λες και δεν μπορεί να υπάρξει μια συμφωνία των δυο.

Ωστόσο δεν είναι αυτό το θέμα μας. Από τα λάθη μπορείς να μάθεις, δυστυχώς όμως δεν συμβαίνει πάντα. Δυνητικό, όχι δεδομένο. Και υπάρχουν αποτελέσματα εκλογών που μπορούν να μας το αποδείξουν, υπάρχουν ομάδες ανθρώπων σε σημερινές κοινωνίες που το αναιρούν, υπάρχουν πολλοί από εμάς που κάνουν ξανά και ξανά το ίδιο “λάθος” με καμία αντίσταση προς αυτό... 

Και τι κριτική να ασκήσεις τότε; Να ρίξεις τούρτα στα μούτρα κάποιου σαν τα πικρόχολα αστεία του Αρναούτογλου; Και τι θα καταφέρεις; Τα νούμερα στα νούμερα. Όταν παίρνεις από τον λαιμό έναν νέο (όχι ηλικιακά, κάποιον άνθρωπο νέο στον χώρο) και του λες πως είναι χάλια, τι θα καταφέρεις;

73 takes total..Only 6 of them were good. Were the rest mis-takes?

Καλή βδομάδα!

Six hundredth

I'm proud for myself για πολλούς λόγους... Και αυτή η ανάρτηση, που είναι στον αριθμό η εξακοσιοστή, είναι ένας από αυτούς. Πάντα θα λέω πως θεωρώ άθλο το ότι έφτασα στο καθεκατοστό ποστ. Το μπλοκ αυτό είναι η μεγαλύτερη μου “δέσμευση”, η πιο μακροχρόνια... Και φτου μου. Ναι, μπορεί να ακούγεται πολύ κλισέ, πολύ εγωιστικό να μιλάω για εμένα και να λέω και εκατό μπράβο μου αλλά χρειάζονται και αυτά! Μελό ή μη, ξεχάσαμε να αγαπήσουμε τους εαυτούς μας.

Την ανάρτηση αυτή την ανέβαλα, έλεγα ακόμα λίγο, ακόμα λίγο. Και όταν λες “Λίγο Ακόμα” το κάνεις είτε επειδή σ' αρέσει είτε επειδή είσαι μαζοχιστής (που και πάλι σ' αρέσει). Ήθελα να είμαι στο σωστό mood για την ανάρτηση με αριθμό 600. Δεν θέλω να μιζεριάζω, έχω άλλες 99 αναρτήσεις για αυτό (μέχρι την 700η).

Εντάξει μπορεί 600 ποστ να ακούγονται πολλά αλλά όλα τα δοκίμασα εδώ και μερικά σε μικρές δόσεις, δεν είναι πως κάθε ανάρτηση είναι και από 800 λέξεις. Από συνταγές μαγειρικής ή μάλλον συνταγή μαγειρικής (μια ήταν), πολιτική, ιστορίες επιστημονικής φαντασίας, στήλες, εξομολογήσεις, κριτική θεατρικής παράστασης, κριτική για μουσικό άλμπουμ, φανταστικούς διαλόγους με όλα τα παραπάνω κ.ά. Αρκετά δηλαδή πράγματα στο σύνολο τους! Το καλύτερο από όλα ήταν πως δεν υπήρξε απολογισμός για το 2011!!! 

Και δεν επεμβαίνω καθόλου σε ό,τι έχω γράψει μέχρι τώρα, είναι μια από τις αρχές μου. Μπορεί αν το έχω πει πάμπολλες φορές αλλά πως να το κάνουμε, έτσι είμαι, έτσι έγινα κάτω από συγκυρίες και συνεχίζω. Δεν “διορθώνω” τίποτα από το παρελθόν γιατί δεν έχει σημασία, σημασία έχει αν κατάλαβα από τα λάθη μου, ορθογραφικά, συντακτικά και όχι μόνο, στο σήμερα. Δεν θέλω να είμαι αυτός που φαίνεται πάντα σωστός.

Ας σκεφτούμε πως ο άνθρωπος είναι ένα βιβλίο, δεν μπορείς να λες πως σου άρεσε το βιβλίο για ένα του κεφάλαιο. Μπορείς, αλλά αυτό που κάνει ένα βιβλίο καλό δεν είναι ένα κεφάλαιο, είναι -πολλά- όλα μαζί. Μπορεί λόγω κρίσης και της μικρής έως μηδαμινής επιχορήγησης ένα βιβλίο να έχασε τα χρώματα του, να μην είχε πολλές εικόνες, να είχε την πιο απλή γραμματοσειρά αλλά το βιβλίο θα θεωρηθεί σαν τέτοιο όταν γεμίσουν οι σελίδες του. Τι σημασία θα είχε για ένα βιβλίο το Κεφάλαιο 5 αν δεν υπήρχε το Κεφάλαιο 4; Και προχωράμε λοιπόν, στο επόμενο κεφάλαιο!

Σκέφτηκα πως θα ήταν μια αφορμή να μιλήσω για μένα αλλά άστο για άλλη φορά...

Θέλω να στείλω τα χαιρετίσματα μου και τις ευχαριστίες μου στον κάθε ένα από εσάς ξεχωριστά. Σας ευχαριστώ!

Ιθάκη-μαν

Melting week

Λιώνω από την ζέστη... Αν δεν έλιωνα λογικά θα ήμουν νεκρός ή κανένας χαρισματικός άνθρωπος. Μην μου πεις να ανοίξω το κλιματιστικό, πέρσι έβγαλα 47 βαθμούς Κελσίου χωρίς κλιματιστικό (όχι γιατί δεν είχαμε ρεύμα) και θα ανοίξω τώρα το κλιματιστικό και να χάσω την δωρεάν σάουνα; Υβρις! Ξέρεις πόσες τοξίνες βγαίνουνε από τους πόρους σου όταν ιδρώνεις;

Λοιπόν αυτή η βδομάδα ξεκινάει περίεργα. Ανακατατάξεις...

Υπάρχει παρασκήνιο για επαγγελματικά. Δεν χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί μου χαλάνε την διάθεση οι ειδήμονες (με ή χωρίς εισαγωγικά). Όταν σου λένε να σταματήσεις την δουλειά σου γιατί δεν είσαι καλός και πρέπει να γίνεις καλύτερος δεν είναι δα το καλύτερο πράγμα. Δεν είναι καθόλου καλό μάλλον... Πως περιμένεις να γίνω καλύτερος αν με κρατάς μακριά από την δουλειά. Πιστεύω πως τα σχόλια που δέχθηκα ήταν ο λόγος που τον τελευταίο ένα χρόνο δεν κυνήγησα την δουλειά. Το βιογραφικό μου το είχα στείλει από τον Δεκέμβριο και θα με πάρουν ακόμα τηλέφωνο! Κωλυσιεργία στο τετράγωνο, μην σου πω στο εξάγωνο και βάλε...

Όπως και να έχει, προσπαθώ να κάνω και άλλα πράγματα τώρα που είναι καλοκαίρι αν και ξέρω πως πρέπει επίσης να ψάχνω από τώρα για το τι θα κάνω του χρόνου όταν τελειώσω τις σπουδές μου. Αλλά να σου πω το θεωρώ και λίγο χαζό, πάει ο καιρός που του φρονίμου τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγείρευαν. Τώρα του φρονίμου τα παιδιά κάνουν δίαιτες και μαζεύουν λεφτά... Αν αναλύσω τα οικονομικά θα εισέλθω σε πολιτικά ζητήματα τα οποία βαριέμαι ανελέητα.

Αλλά προχωράμε, ποτέ δεν σταματάμε. Καλή Βδομάδα! Κάντε κανά μπάνιο στη θάλασσα για μένα...

The Exes

Η πρώτη σκέψη για αυτό το θέμα μου ήρθε πριν λίγα χρόνια, στα δεκαεννιά, αφού χώρισε μια καλή μου φίλη μετά από ένα δεσμό χρόνων και αφού συνειδητοποιούσα πως η σχέση που είχα με τον Dow George ήταν μούφα. Μια μέρα, όταν πήγα σπίτι του (και δεν πήγα για λεμονάδα) άρχιζα να νιώθω κι άλλους στην ατμόσφαιρα. Ναι ακούγεται σχεδόν εμμονή ή κάποιου είδους νοητικής τρέλας αλλά ποιος είπε πως η εφηβεία τελειώνει και καλά στα δεκαοκτώ;

Πάνε χρόνια να τον δω και είχα ξεχάσει πόσο δραματικός ήμουν μερικές φορές, αλλά τον είδα πριν λίγες μέρες να περνά από μπροστά μου με το αυτοκίνητο του (δάνειο #1) να πηγαίνει στο μοντέρνο διαμέρισμα του (δάνειο #2) και θυμήθηκα αρκετά άκυρα πράγματα. Θυμόμουν ότι ήμουν υπερβολικός, και ακόμα το έχω... Θυμόμουν πόσο μου την έδινε όταν με έγραφε στα παλιά του τα παπούτσια (για το άλλο, κανένας λόγος), και ακόμα μου την δίνει... Μετά θυμήθηκα αυτό με τους πρώην και μια σχετική ερώτηση που του είχα κάνει (μοιραίο).

Μερικές φορές, θυμάμαι, με πείραζαν τα σεντόνια γιατί ήξερα πως έχουν απλώσει και άλλοι το σώμα τους εκεί. Δεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα... Είμαι ακόμη κάπως σαχλός και μούχλας. Αλλά ο παράγοντας πρώην νόμιζα πως θα με κρατούσε οπωσδήποτε μακριά από κάποιον. Φέτος (μεγαλώνοντας κερδίζεις και σοφία) σκεφτόμουν -γιατί κάτι έτυχε- ότι για να χωρίσουν δυο άνθρωποι (multi-night-stand are not included) σημαίνει πως υπήρχε ο άλφα ή βήτα λόγος. Όσο δεν είμαι εγώ ο άλφα ή ο βήτα λόγος δεν με απασχολεί ποιος είναι ο πρώην σου (best friends' exes are not included).

Ιδιαίτερα όταν μιλάμε για μεγάλους, ενήλικες ανθρώπους, οι χωρισμοί είναι οριστικοί συνήθως (τώρα ή μιλάω για μέσο όρο ή για αυτό που έχω υπόψη μου, δεν έχω αποφασίσει ακόμη). Θα με πείραζε να τα φτιάξω με κάποιον που ξέρω τον πρώην του, μόνο αν ο ίδιος έχει ακόμα σοβαρά issues με τον πρώην του (απλήρωτοι... “λογαριασμοί” included).

Mosquito

Σε ένα σπίτι που μένουν περισσότερα από 3 άτομα περιμένεις πως ο καθένας θα έχει επίγνωση των “κοινών” κανόνων, ακόμα και σε ένα σπίτι που μένουν 2 άτομα, αλλά εκεί τα πράγματα είναι τις περισσότερες φορές πιο στενή, intimate η σχέση. Όπως και αν έχει, όλοι όσοι ζουν στο ίδιο σπίτι χρησιμοποιούν συγκεκριμένους χώρους όπως την κουζίνα και το μπάνιο. Άλλοι περισσότερο άλλοι λιγότερο...

Ζώντας σε ένα σπίτι μαθαίνεις πως αν τελειώσει το γάλα θα χρειαστεί ίσως σύντομα να εμφανιστεί ένα άλλο. Αλλά επειδή δεν έχουμε τις τρεις νεράιδες της Ωραίας Κοιμωμένης να μας εμφανίζουν πράγματα κάποιος πρέπει να πάει στο περίπτερο να πάρει άλλο γάλα. Στο μπάνιο όταν τελειώσει το χαρτί υγείας πρέπει να βάλεις άλλο. Μέχρι εδώ κανένα πρόβλημα...

Και φυσικά υπάρχουν οι ακατανόητες συμπεριφορές. Να αφήσεις 3 σταγόνες γάλα στην μπουκάλα και να νομίζεις ότι οι υπόλοιποι θα αρκεστούν σε αυτό για την ημέρα. Να ξεχάσεις το χαρτί λίγο πιο δίπλα από την τουαλέτα, ή να ξεχάσεις να το βάλεις στην θήκη του και να το έχεις βάλει πίσω και να νομίζεις ότι οι υπόλοιποι ξέρουν ότι εσύ δεν είχες βάλει στην θήκη του το χαρτί υγείας.

Το πιο αξιοπερίεργο από όλα είναι ότι ναι μεν στο ψυγείο χθες είχε δυο δίλιτρες μπουκάλες γάλα. Στο μπάνιο όμως υπάρχει μια μπουκάλα σαμπουάν. Και είναι άδεια... Γιατί; Γιατί με αναγκάζεις να βγω από το μπάνιο, να σκουπιστώ, να στεγνώσω για να περπατήσω και μην γλιστρήσω στο μάρμαρο και σκοτωθώ και να πάρω το άλλο μπουκάλι; Ε; Γιατί;

Τώρα που είναι καλοκαίρι δεν ξέρω τι είναι πιο ενοχλητικό, τα κουνούπια ή μερικοί άνθρωποι;

Clothes

Θυμάμαι κάποτε, όταν ήμουν παιδί, ήταν της μόδας τα αγόρια να φοράνε το καλοκαίρι κάτι αμάνικα μπλουζάκια, τότε που το κάθε άνοιγμα για το μανίκι χωρούσε μόνο ένα χέρι και τότε που το ντεκολτέ της μπλούζας ήταν ακόμη στον λαιμό. Και θυμάμαι πως έβλεπα τα μεγαλύτερα αγόρια και έλεγα, θέλω και εγώ όταν μεγαλώσω να γίνω ωραίος και γόης σαν αυτούς.

Η αισθητική άποψη αλλάζει με τα χρόνια. Αν φορούσα αμάνικο μπλουζάκι άσπρο (γιατί ας μην ξεχνάμε πως πάλαι ήμασταν και μινιμαλισταί) και το παντελονάκι ¾ που μόνο ¾ δεν είναι (κάτι περισσότερο, 7/8, στο μήκος της θεούσας με την φούστα ένα πράμα) θα με λέγανε τουλάχιστον βλάκα Ρωσσοπόντιο που δεν ξέρει να ντυθεί. Φυσικά οι νέοι που κυκλοφοράνε τώρα στην αγορά, ε... στους δρόμους ήθελα να πω, αν φορέσουν αμάνικα μπλουζάκια θα είναι λες και έχουν μέλι και όλες οι μύγες θα κολλήσουν πάνω. Διότι όπως και να το κάνουμε σε κοιλιά με σιξπάκ το φανελάκι διαγράφει καλύτερα.

Όπως και να έχει. Ήθελα να αγοράσω μερικά ρούχα διότι απεφάνθην πως τα ρούχα μου δεν αποδίδουν την ηλικία μου σωστά (αν ήταν κρίση ηλικίας αγάπη μου θα 'χα πάει να αγοράσω δερμάτινα). Και από σχεδόν μια μέρα ψώνια πήρα ένα παντελόνι, 3 μπλούζες και ένα καρό πουκάμισο. Τα υπόλοιπα ήταν ελεεινά, είτε σε τιμή είτε σε χρωματισμούς είτε σε υλικά είτε σε κοψίματα κτλ.

Είχε μια μπλούζα που το V του λαιμού έφτανε στο κάτω μέρος του στέρνου, λίγο πιο πάνω από εκεί που κάνεις μαλάξεις σε περίπτωση πρώτων βοηθειών. Γιατί; Για να κάνουν πρώτες βοήθειες ευκολότερα; Αν είναι έτσι πάω πάσο. Μετά είχε ένα παντελόνι που ήταν κατώμεσο. Κατώκωλο έπρεπε να το βγάλουνε! Ο μισός σου κώλος είναι έξω και δεν χωράει τίποτα στο μπροστινό μέρος (και δεν μιλάω για τις τσέπες). Μετά είχε κάτι μπλουζάκια με γκόμενες τα οποία πριν λίγο καιρό τα λέγανε νυχτικιές! Μα φανέλα και να είναι μέχρι την γάμπα;

Εντάξει δεν βρίσκω πουθενά το κακό με τις V φανέλες, δεν βρίσκω το κακό με το παντελόνι που σου πέφτει και φαίνεται λίγο το εσώρουχο σου (ο αναμάρτητος πρώτος την ρότσα βαλέτω) και δεν υπάρχει πρόβλημα να θες μπλουζάκια λίγο πιο μακριά. Ποιος είναι τελοσπάντων ο μέσος όρος των βιομηχανιών ρούχων για άντρες; Λίγο έλεος για εμάς τα τεκνά ενός κατώτερου θεού...

Και όσο είναι ζέστη εγώ φοράω απλές μπλούζες...

Over-sentimental

...without becoming over-sentimental

Σταμάτησα το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου. Τέτοια ώρα άκουγα μόνο την ανάσα μου. Ήλπιζα πως θα ακούσω και τον ήχο ή έστω την δόνηση ενός μηνύματος, ακόμη και τώρα που έφτασα σπίτι κοιτάζω το κινητό. Είναι περίεργο πού μπορεί να σε οδηγήσει η ανασφάλεια... Σε τόπους σκοτεινούς που ξεφεύγουν ακόμη και την υποκειμενική σου πραγματικότητα.

Είχα βρεθεί σε παρόμοια κατάσταση το περασμένο καλοκαίρι. Είχα στείλει σε αυτόν ένα τραγούδι. Δεν ξέρω αν το άκουσε, και δεν έχει σημασία γιατί δεν ήταν αυτό που ήθελα να του στείλω. Αυτό που ήθελα να του στείλω νομίζω θα τον φόβιζε και θα έκανε πίσω και εξάλλου χαρακτηρίζομαι από υπερσυναισθηματισμό. Βιασύνη, ανασφάλεια, ανησυχία, όλα μαζί; Δεν ξέρω. Έστειλα τελικά ένα άλλο τραγούδι. Έφευγε εκείνη την μέρα και αν και ένιωθα μια σιγουριά πως θα τον ξανάβλεπα αφού επιστρέψει θα ήθελα να τον δω πριν φύγει. Ρομαντισμός και υπερσυναισθηματισμός μαζί.

Η υπερβολή μου είχε φτάσει σε ανείπωτο επίπεδο εκείνη την μέρα. Θα μπορούσε κάλλιστα να είναι κλιπάκι για το τραγούδι -αυτό που πραγματικά ήθελα. Απορώ και εγώ μερικές φορές με τον εαυτό μου... Αυτό που με ανησυχεί είναι αν θα τον βρω εγώ όταν επιστρέψω...

Νιώθω κάτι σαν ηθοποιός, φιλόσοφος και καλλιτέχνης ταυτόχρονα. Κάτι σαν ηθοποιός γιατί δίνω ρέστα σε δραματικές μου αντιδράσεις, κάτι σαν φιλόσοφος γιατί μου την δίνει η καθημερινότητα, η εφημερίδα, ο θόρυβος και αναζητώ την απομόνωση και κάτι σαν καλλιτέχνης γιατί επενδύω συναισθηματικά και δεν αρνούμαι την ζωή.

Και ένα μήνυμα μου λέει να μην ανησυχώ... Θα προσπαθήσω.

Crisis

Κρίση. Ένα βήμα πριν...

Βλέπω το ημερολόγιο. Και είχα γράψει πως κάπου εδώ φεύγω, απομόνωση. Και τώρα δεν θέλω να πάω πουθενά, θέλω να θαφτώ στην καθημερινότητα. Είμαι σε ένα ακόμη πιο περίεργο mood τελευταία. Άσχημες ειδήσεις από την τηλεόραση και από τα άτομα γύρω από αυτήν. Μπλα μπλα μπλα μείωση μπλα μπλα μπλα ξέχνα το μπλα μπλα μπλα άνεργος μπλα μπλα μπλα οικονομία μπλα μπλα μπλα αποκοπές. Και δεν με φτάνουν αυτά το ημερολόγιο ισχυρίζεται πως μεγαλώνω... Και μια κρίση έρχεται στην πόρτα μου.

Ηλικίας. Μεγαλώνω, όπως κάθε έμβιο ον. Και η αλήθεια είναι πως δεν με ενδιαφέρει ο αριθμός που θα είναι απάνω στην τούρτα αλλά αυτή η αχορτασιά μου για το τι δεν κατάφερα τον τελευταίο χρόνο. Είμαι για τον εαυτό μου ότι είναι ο Simon για τους διαγωνιζομένους στο X-Factor: ακαταλαβίστικος. Και τα τελευταία χρόνια νομίζω κατάφερα αρκετά, ούτε που τα φανταζόμουν, αλλά νομίζω μπορώ να κάνω 2-3 πράγματα περισσότερα. Αλλά... Τώρα ήρθε αυτό. Η επόμενη κρίση είναι το εμπόδιο.

Οικονομική. Η κατάσταση τελικά μπορεί και να χειροτερέψει. Η κατάσταση είναι κρίσιμη, όπως και να το κάνουμε... Ο ένας μισθός θα μειωθεί, επικίνδυνα. Και αυτός ο πανικός είναι η στιγμή που ξέρεις πως κάτι πρέπει να κόψεις -και να πεις πως ζούμε σε χλιδές; Και προχωράμε σε μια άλλη κρίση.

Πανικού.

ΥΓ. Ξεμπερδέψαμε με την Eurovision... Καλή βδομάδα!

Eurovision 2012: The Ultimate Post

Έφτασε και η ώρα για τον μεγάλο τελικό... Μετά από μια βδομάδα γεμάτη Eurovision το Baku Crystal Hall υποδέχθηκε είκοσι χιλιάδες θεατές και εκατομμύρια τηλεθεατές από όλη την Ευρώπη και όχι μόνο για τον μεγάλο τελικό. Μια φτωχή διοργάνωση από πλευράς οργάνωσης και παρουσίασης, παρά τα μεγαλεπήβολα σκηνικά και τα ειδικά εφέ στο εξωτερικό του σταδίου. Ακόμη και η έναρξη τους ήταν απλή, ναι οι παραδοσιακοί χοροί είναι πάντα ελκυστικοί αλλά να παίζει το περσινό νικητήριο τραγούδι σε playback;

Τον μεγάλο τελικό άνοιξε το Ηνωμένο Βασίλειο, μια χώρα από τις Big Five, χώρες που χρηματοδοτούν την EBU και περνάνε αυτόματα στον τελικό. Αυτό πάει να πει ποιότητα, μου θυμίζει μάλιστα Eurovision της παλιάς εποχής, από τότε που ήμουν παιδί. It was all about the voice, χωρίς φανφάρες και πανηγύρια.

Μετά μια σειρά από χώρες που πέρασαν από τους ημιτελικούς... Ο Ούγγρος ξυρισμένος! Γιατί αγόρι μου; Γιατί; Ή είσαι ροκάς ή μας κοροϊδεύεις! Ακολούθησε η μέδουσα Αλβανίδα ακόμη με το φίδι στον λαιμό (και της έφυγαν οι νότες μόνο δυο φορές) και ο Λιθουανός. 5η Βοσνία και Ερζεγοβίνη και μετά ο κακός χαμός με τις γιαγιάδες από την Ρωσία ξεσήκωσαν κυριολεκτικά όλη την Ευρώπη. Έτσι να βλέπετε να μαθαίνετε στην ΕΡΤ, του χρόνου Ηπειρώτικο πολυφωνικό να στείλετε! Ακολούθησε η χωρίς πάθος Ισλανδία (αλλά ο Jonsi είναι κούκλος πάλι) και μετά η Κύπρος μας. Με ελαφρώς καλύτερα φωνητικά και με ανεβασμένη διάθεση (διότι εμείς περνάμε μια φορά στα χίλια χρόνια που λέει και ο Ελύτης).

Μετά την Κύπρο η Γαλλία. Ένα υπέροχο τραγούδι με μια άθλια σκηνική εμφάνιση. Άθλια όμως. Η εθνική ομάδα της ενόργανης γυμναστικής κάνει ένα διάλειμμα από τους Πανευρωπαϊκούς διαγωνισμούς και τους κουβαλήσανε στην σκηνή. Καλά ο ένας από αυτούς είναι κόλαση αλλά φιλενάδα δεν σε σώζει τίποτα. Κρίμα την παρουσία, τόσο ωραίο τραγούδι...

Και απανωτά η Ιταλία. ΛΑΤΡΕΙΑ. Δεν έχω τι άλλο να σας πω. Λατρεύω! Ίσως λίγο χρώμα να έκανε καλό, και λίγη εξτρά κίνηση αλλά ήταν υπέροχο. Ο ιταλικός στίχος ήταν το κερασάκι... Δεν υπάρχει. Καλά και το περσινό ήταν τέλειο, άξιζε την πρωτιά...

Μετά την Ιταλία ο Εσθονός ΜΟΥ. Αγόρι μου! Τι κουκλί που είσαι... Και μετά ο Νορβηγός (ο αδικημένος της βραδιάς από ότι θα δούμε παρακάτω) και μετά το τραγούδι της διοργανώτριας χώρας.

Αζερμπαϊτζάν. Το τραγούδι αυτό ήταν 100 φορές καλύτερο από το περσινό που κέρδισε. Καλά ας ξεχάσω τα ψεύτικα χείλη που με παραπέμπουν αλλού, με πόση ευκολία βγάζει τις νότες αυτή η γυναίκα; Φαίνεται τόσο effortless, μα τόσο effortless! Και το τραγούδι έχει και τις έθνικ πινελιές του, μια χαρά τραγούδι μου φάνηκε. Δεν κατάλαβα γιατί ο προτζέκτορας ήταν πάνω στο φόρεμα μόνο, ναι ήταν άσπρο αλλά εντάξει...

Ρουμανία στην συνέχεια, λίγο βαρέθηκαν και οι διαγωνιζόμενοι. Δανία και Ελλάδα και Σουηδία. Τουρκία με καλύτερη διάθεση, καλύτερη απόδοση και λιγότερο άγχος.

Ισπανία στην συνέχεια με μια εκπληκτική μπαλάντα. Ή με πιάσαν τα μέλια μου ή όντως μ' αρέσει! Μια κόσμια εμφάνιση, πράγμα δύσκολο από τις Big Five που έχουν στο τσεπάκι τους τον τελικό. Αλλά από που να το πάρεις και να μην σου αρέσει; Απλή εμφάνιση. Υπέροχη φωνή.

Και πάλι απανωτά άλλη μια Big Five. Η Γερμανία. Αχ, ο Γερμανός... Και ιδού το δίλημμα. Αυτός ή ο Εσθονός; Το τραγούδι δεν λέω χαριτωμένο αλλά έβγαζα τα μάτια μου πάνω του, σόρυ.

Μάλτα, ΠΓΔΜ, υπερκινητικοί Ιρλανδοί και Σεβρία. Μετά η Επιλαχόντας Ποκαχόντας της Ουκρανίας με άλλη ανθοσύνθεση στο κεφάλι εμφανώς βαρεμένη. Και για τέλος ο Μολδαβός.

Οι γραμμές ανοίγουν, οι γραμμές κλείνουν. Οι fans του διαγωνισμού μίλησαν! Η Σουηδία με το Γιουφόρια, το επίσημο τραγούδι του ομώνυμου αρώματος του Κάλβιν Κλάιν, είναι η νικήτρια του διαγωνισμού. Η Κύπρος βρέθηκε στην 16η θέση και η Ελλάδα στην 17η. Στον πάτο με μόλις 7 ψήφους η Νορβηγία. Ας δούμε αναλυτικότερα τα αποτελέσματα των ημιτελικών και του τελικού:

Σουηδία 372 βαθμοί

Ρωσία 259

Σερβία 214

Αζερμπαϊτζάν 150

Αλβανία 146

Εσθονία 120

Τουρκία 112

Γερμανία 110

Ιταλία 101

Ισπανία 97

Μολδαβία 81

Ρουμανία 71

Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας 71

Λιθουανία 70

Ουκρανία 65

Κύπρος 65

Ελλάδα 64

Βοσνία & Ερζεγοβίνη 55

Ιρλανδία 46

Ισλανδία 46

Μάλτα 41

Γαλλία 21

Δανία 21

Ουγγαρία 19

Ηνωμένο Βασίλειο 12

Νορβηγία 7

Α' Ημιτελικός

Ρωσία 152 βαθμοί

Αλβανία 146

Ρουμανία 120

Ελλάδα 116

Μολδαβία 100

Ιρλανδία 92

Κύπρος 91

Ισλανδία 75

Δανία 63

Ουγγαρία 52

Ελβετία 45

Φινλανδία 41

Ισραήλ 33

Σαν Μαρίνο 31

Μαυροβούνιο 20

Λετονία 17

Βέλγιο 16

Αυστρία 8

Β' Ημιτελικός:

Σουηδία 181 βαθμοί

Σερβία 159

Λιθουανία 104

Εσθονία 100

Τουρκία 80

Βοσνία και Ερζεγοβίνη 77

Μάλτα 70

Ουκρανία 64

ΠΓΔΜ 53

Νορβηγία 45

Βουλγαρία 45

Κροατία 42

Πορτογαλία 39

Γεωργία 36

Ολλανδία 35

Λευκορωσία 35

Σλοβενία 31

Σλοβακία 22

Υπάρχουν και τα βραβεία Marcel Bezencon, εις τιμήν του ιδρυτή του διαγωνισμού. Το βραβείο Τύπου κέρδισε το τραγούδι της διοργανώτριας χώρας, When the music dies. Το Καλλιτεχνικό βραβείο που το ψήφισαν οι σχολιαστές όλων των χωρών κέρδισε η Σουηδία όπως και το Τραγούδι Σύνθεσης.

Κάπως έτσι τελείωσε η 57η διοργάνωση του διαγωνισμού της Eurovision. Ραντεβού του χρόνου, στις 14, 16 και 18 Μαΐου στην Σουηδία!

Eurovision 2012: The Final

Για μια τελευταία φορά ο ήχος της EBU το πρελούδιο Te-Deum του Marc-Antoine Charpentier θα ηχήσει στο Baku Crystal Hall. Μετά από μια ολόκληρη βδομάδα γεμάτη Eurovision ο διαγωνισμός φτάνει στο τέλος του με τον μεγάλο τελικό. Οι 10 χώρες που πέρασαν από τον πρώτο ημιτελικό και οι 10 χώρες που πέρασαν από τον δεύτερο ημιτελικό θα ξαναδιαγωνιστούν μαζί με το Ηνωμένο Βασίλειο, την Γαλλία, την Γερμανία, την Ιταλία και Ισπανία καθώς και το Αζερμπαϊτζάν, την διοργανώτρια χώρα.

Όλες οι χώρες που συμμετείχαν στην διοργάνωση και οι υπόλοιπες χώρες που δεν συμμετείχαν φέτος μπορούν να ψηφίσουν. Τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας αποτελούνται από 50% της ψηφοφορίας των κριτικών επιτροπών και 50% της ψηφοφορίας του κοινού. Οι εθνικές επιτροπές έχουν ήδη ψηφίσει και το κοινό σε όλη την Ευρώπη αναμένεται να ψηφίσει μετά και το τελευταίο τραγούδι.

Τον μεγάλο τελικό θα ανοίξει μια από τις Big Five, η Αγγλία με τον 76χρονο Engelbert Humperdinck που θα μας τραγουδήσει Love will set you free. Η Κύπρος μετά από κλήρωση θα εμφανιστεί στην 8η θέση, η διοργανώτρια χώρα κληρώθηκε στην 13η και η Ελλάδα στην 16η. Τον μεγάλο τελικό θα κλείσει μια χώρα που προκρίθηκε από τον πρώτο ημιτελικό, η Μολδαβία, με τον... “Λαουτάρη” της. Τα υπόλοιπα θα τα δούμε απόψε και θα τα σχολιάσουμε αύριο!

Ας δούμε την σειρά των τραγουδιών:

01 Ηνωμένο Βασίλειο Engelbert Humperdinck Love Will Set You Free

02 Ουγγαρία Compact Disco Sound of Our Hearts

03 Αλβανία Rona Nishliu Suus

04 Λιθουανία Donny Montell Love Is Blind

05 Βοσνία & Ερζεγοβίνη MayaSar Korake ti znam

06 Ρωσία Buranovskiye Babushki Party for Everybody

07 Ισλανδία Greta Salome και Jonsi Never Forget

08 Κύπρος Ήβη Αδάμου La la love

09 Γαλλία Anggun Echo

10 Ιταλία Nina Zilli L'amore è femmina

11 Εσθονία Ott Lepland Kuula

12 Νορβηγία Tooji Stay

13 Αζερμπαϊτζάν Sabina Babayeva When the Music Dies

14 Ρουμανία Mandinga Zaleilah

15 Δανία Soluna Samay Should 've known better

16 Ελλάδα Ελευθερία Ελευθερίου Aphrodisiac

17 Σουηδία Loreen Euphoria

18 Τουρκία Can Bonomo Love Me Back

19 Ισπανία Pastora Soler Quedate conmigo

20 Γερμανία Roman Lob Standing Still

21 Μάλτα Kurt Calleja This Is the Night

22 Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας Kaliopi Crno i belo

23 Ιρλανδία Jedward Waterline

24 Σερβία Zeljko Joksimovic Nije ljubav stvar

25 Ουκρανία Gaitana Be My Guest

26 Μολδαβία Pasha Parfeny Lăutar

Καλή θέαση και Καλή Επιτυχία Κύπρος!