Eurovision 2013: 1st Semi-Final

Η 58η διοργάνωση του πανευρωπαϊκού διαγωνισμού τραγουδιού της Eurovision είναι γεγονός! Η Malmo Arena είναι πανέτοιμη να ανοίξει την αυλαία και να υποδεχθεί τους χιλιάδες Eurofans από όλη την Ευρώπη και να μας χαρίσει και φέτος πολλά τραγούδια μα και παρατράγουδα. Τον πρώτο ημιτελικό και την φετινή διοργάνωση θα ανοίξει η Αυστρία με το Shine και 16η και τελευταία χώρα για σήμερα η Σερβία με το τραγούδι Η αγάπη είναι παντού. 16 χώρες διεκδικούν σήμερα τις πρώτες 10 θέσεις για τον μεγάλο τελικό! Η Κύπρος μας συμμετέχει σε αυτόν τον ημιτελικό και εμφανίζεται στην 14η θέση μετά την Ιρλανδία και πριν το Βέλγιο.

Δυο επιστροφές για αυτόν τον ημιτελικό: οι Lauri Pihlap και Kaido Põldma οι οποίοι υποστηρίζουν φωνητικά την 24χρονη Brigit, εκπρόσωπο της Εσθονίας, ήταν και πάλι στα φωνητικά της ίδιας χώρας το 2001 με το τραγούδι Everybody να χαρίζει την πρωτιά στην Εσθονία για πρώτη -και τελευταία μέχρι τώρα- φορά! Επιπλέον η Nevena Bozovic, μέλος του συγκροτήματος Moje 3 που εκπροσωπεί φέτος την Σερβία, είναι η πρώτη διαγωνιζόμενη που έχει πάρει μέρος και στην Junior Eurovision (λαμβάνοντας την 3η θέση) και λαμβάνει μέρος στον διαγωνισμό της Eurovision μιας και έχει κλείσει ήδη τα 18!

Αξίζει να σημειώσουμε ότι η σειρά ερμηνείας έχει για πρώτη φορά αποφασιστεί από τους παραγωγούς και δεν ήταν αποτέλεσμα κλήρωσης όπως άλλες χρονιές. Ας δούμε την σειρά με την οποία θα εμφανιστούν απόψε οι 16 χώρες:

01 Αυστρία Shine, Natalia Kelly

02 Εσθονία Et uus saaks alguse (Για να γίνει μια νέα αρχή), Birgit

03 Σλοβενία Straight into Love, Hannah

04 Κροατία Mizerjia, Klapa s mora

05 Δανία Only Teardrops, Emmelie de Forest

06 Ρωσία What if, Dina Garipova

07 Ουκρανία Gravity, Zlata Ognevich

08 Ολλανδία Birds, Anouk

09 Μαυροβούνιο Igranka (Party), Who see

10 Λιθουανία Something, Andrius Pojavis

11 Λευκορωσία Solayoh, Alyona Lanskaya

12 Μολδαβία O Mie (Χιλιάδες), Aliona Moon

13 Ιρλανδία Only love survives, Ryan Dolan

14 Κύπρος Αν με θυμάσαι, Δέσποινα Ολυμπίου

15 Βέλγιο Love Kills, Roberto Bellarosa

16 Σερβία Ljubav je svuda (Η αγάπη είναι παντού), Moje 3

Στον ημιτελικό αυτό ψηφίζουν μόνο οι χώρες που λαμβάνουν μέρος σε αυτόν και 3 από τις 6 χώρες που προκρίθηκαν στο τελικό αυτόματα. Ιταλία, Σουηδία και Ηνωμένο Βασίλειο λοιπόν θα μοιράσουν τα δωδεκάρια τους μαζί με τις 16 χώρες που συμμετέχουν σε μυστική ψηφοφορία. Έχετε την δυνατότητα να ψηφίσετε για 15 λεπτά αφού ερμηνεύσει το τραγούδι της η τελευταία χώρα και μετά την καθόλου κλισέ οδηγία “Europe start voting now”. Η εθνική βαθμολογία θα είναι το σύνολο της βαθμολογίας της κριτικής επιτροπής που ψήφισε χθες στην πρόβα τζενεράλε και της βαθμολογίας κοινού, με βαρύτητα πάντα 50-50. Τα αποτελέσματα των δυο ημιτελικών δημοσιεύονται πάντα μετά και την ανάδειξη του νικητή στον τελικό του Σαββάτου.

Η Δέσποινα Ολυμπίου εκπροσωπεί την Κύπρο για πρώτη φορά με ελληνικό στίχο μετά το 2011 και το 2008 και αυτή είναι η 31η συμμετοχή της Κύπρου στον διαγωνισμό. Το τραγούδι έχει τίτλο “Αν με θυμάσαι” και συνθέτης του είναι ο Αντρέας Γιωργαλλής και τους στίχους υπογράφει ο Ζήνων Ζηντίλης, με τον πρώτο να έχει συνθέσει το τραγούδι Μόνο για μας (1996, ερμηνευτής Κωνσταντίνος Χριστοφόρου, 9η θέση) και τον δεύτερο να υπογράφει και τους στίχους της Γένεσης (1998, ερμηνευτής Μιχάλης Χατζηγιάννης, 11η θέση).

Καλή θέαση, καλή επιτυχία σε όλες τις χώρες!

Καλή Επιτυχία Δέσποινα! Καλή Επιτυχία Κύπρος!

Eurovision 2013: Intro

Ο Μάιος δεν είναι μόνο ο μήνας της Άνοιξης, είναι και ο μήνας της Eurovision! Και αυτό είναι το ποστ που σας εύχομαι καλή βδομάδα με ή χωρίς Eurovision, γιατί έχουμε και μια παράδοση! 6η συνεχόμενη χρονιά κοντά σας αυτή την γεμάτη βδομάδα, με πληροφορίες και κριτικές κι ότι άλλο ποθεί αυτή η βδομάδα!

Στο Μάλμο αδελφές μου, στο Μάλμο!

Μετά τον θρίαμβο της Euphoria της Loreen, ο διαγωνισμός φεύγει από το Μπακού του Αζερμπαϊτζάν και μεταφέρεται στο Μάλμο της Σουηδίας και είναι η 5η φορά που η Σουηδία φιλοξενεί τον διαγωνισμό με τελευταία το 2000 μετά την νίκη της Charlote Perelli, με το τραγούδι Take me to your heaven.

Η Σουηδία λαμβάνει μέρος στην Eurovision από το 1958, την τρίτη διοργάνωση, και μόνο 1 φορά δεν πέρασε σε τελικό. Έλαβε την τελευταία θέση 2 φορές το 1963 και το 1977 και η τελευταία θέση του 63 την απέκλεισε από το να συμμετέχει στον διαγωνισμό του 1964, απείχε θεληματικά 2 φορές το 1970 και το 1976, πήρε την τρίτη θέση 5 φορές και την πρώτη άλλες 5 και είναι η μοναδική χώρα που φιλοξενεί τον διαγωνισμό μια φορά και στις 5 δεκαετίες ζωής του. Η Euphoria της Loreen ήταν η 52η συμμετοχή της Σουηδίας.

Έχουμε και λέμε...

39 χώρες λαμβάνουν φέτος μέρος στον διαγωνισμό, σε σχέση με τις 43 συμμετοχές που σημειώσαμε πέρσι. Ηχηρή η απουσία της Τουρκίας καθώς είναι η μόνη από τις 4 χώρες που δεν επικαλέστηκε οικονομικούς λόγους αλλά απλά την δυσαρέσκεια για την φετινή διοργάνωση. Βοσνία και Ερζεγοβίνη, Πορτογαλία, Σλοβακία και Τουρκία δεν συμμετέχουν φέτος ενώ επιστρέφει η Αρμενία μετά από δυο χρόνια αποχής.

Η Malmo Arena θα φιλοξενήσει το μικρότερο ακροατήριο του διαγωνισμού για τα τελευταία 3 χρόνια σε μια προσπάθεια να χαλαρώσουν και να πέσουν λίγο τα standards του διαγωνισμού μετά τους πολυέξοδους διαγωνισμούς σε Ρωσία και Μπακού. Επιπλέον μια η οικοδέσποινα για φέτος και όχι τρεις όπως πέρσι, πρόπερσι και τον χρόνο πριν από αυτό. Η Σουηδή κωμική ηθοποιός και τηλεπαρουσιάστρια Petra Mede θα είναι η μοναδική οικοδέσποινα του διαγωνισμού, για πρώτη φορά μετά το 1995!

Αλλάζω... γιατί μπορώ!

Και οι αλλαγές έχουν και φέτος την τιμητική τους. Πέραν από το στήσιμο, την χωρητικότητα του σταδίου και την παρουσίαση αλλαγές επήλθαν και στο ζήτημα της ψηφοφορίας.

Κάθε κριτική επιτροπή από κάθε χώρα βαθμολογεί όλα τα τραγούδια εκτός από το τραγούδι της χώρας του. Το ίδιο γίνεται και με τα αποτελέσματα του αγαπημένου σε όλους televoting, βαθμολογούνται όλα τα τραγούδια και ο συνδυασμός 50-50 αποτελεσμάτων televoting και κριτικής επιτροπής θα αναδείξουν την τελική δεκάδα με τις τελικές βαθμολογίες της χώρας, με το πρώτο σε βαθμολογία τραγούδι να λαμβάνει το δωδεκάρι και το τελευταίο σε βαθμολογία την μονάδα.

Επιπλέον φέτος η σειρά εμφάνισης των χωρών στους ημιτελικούς δεν έγινε κατόπιν κλήρωσης αλλά με απόφαση των παραγωγών για να φέρουν περισσότερο ενθουσιασμό και να δώσουν την ευκαιρία σε χώρες με ίδια ακούσματα να εμφανιστούν με κάποια χρονική απόσταση. Θα πραγματοποιηθεί μόνο η κλήρωση για την εμφάνιση των χωρών στον τελικό μετά το τέλος του κάθε ημιτελικού με τις νικήτριες χώρες να κληρώνουν την θέση τους. Τέλος τα postcards, τα δίλεπτα φιλμάκια πριν την ερμηνεία της κάθε χώρας, θα έχουν πρωταγωνιστές τους ίδιους του ερμηνευτές αντί κατοίκους της πόλης ή χώρας και αντί των απλών σχεδόν τουριστικών βίντεο.

Επιστροφές... Και ας ελπίσουμε όχι καταστροφές.

Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά η Valentina Monetta εκπροσωπεί το Σαν Μαρίνο, μετά την περσινή συμμετοχή-εορτασμό του Facebook. Η Elitsa Todorova επιστρέφει με τον Storan Yankulov και σχηματίζουν το duo που εκπροσώπησε την Βουλγαρία και το 2007 με το εκπληκτικό τραγούδι Voda, που έλαβε την 5η θέση, την υψηλότερη μέχρι τώρα θέση της Βουλγαρίας.

Οι περίπου... επιστροφές

Η Nevena Bozovic είναι μέλος του συγκροτήματος Moje 3 που εκπροσωπεί φέτος την Σερβία και είναι η πρώτη διαγωνιζόμενη που έλαβε μέρος και στην Junior Eurovision αλλά και στον διαγωνισμό της Eurovision. Είχε πάρει την τρίτη θέση το 2007 και τώρα που έχει κλείσει τα 18 έχει κάθε δικαίωμα να συμμετέχει και στην “ενήλικη” Eurovision.

Προαγωγές για Αλβανία, Αρμενία και Μολδαβία.

Ο Bledar Sejko, ο φετινός εκπρόσωπος της Αλβανίας ήταν ο κιθαρίστας της Αλβανικής συμμετοχής του 2011. Ο φετινός εκπρόσωπος της Αρμενίας, Gor Sujyan ήταν στα φωνητικά της χώρας του το 2010. Η φετινή εκπρόσωπος της Μολδαβίας, Aliona Moon, ήταν στα φωνητικά το 2012 στην αποστολή της ίδιας χώρας ενώ ο συνθέτης του φετινού τραγουδιού ήταν ο εκπρόσωπος της αποστολής του 12!

Γούρια για την Εσθονία. Το 2001 οι Lauri Pihlap και Kaido Põldma, οι 2XL, ήταν στα φωνητικά του Everybody, του νικητήριου τραγουδιού. Φέτος θα κάνουν και πάλι φωνητικά στην 24χρονη Birgit εκπροσωπώντας και πάλι την Εσθονία.

Europe, start getting exited now!

Δύο ημιτελικοί, 16 χώρες στον πρώτο ημιτελικό και 17 στον δεύτερο, μόνο 20 από αυτές, 10 από κάθε τελικό, θα περάσουν στον τελικό όπου θα συναντήσουν τις Big Five, Αγγλία, Ισπανία, Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία και την νικήτρια Σουηδία και το Σάββατο ένας από αυτούς θα είναι ο μεγάλος νικητής! Η Κύπρος συμμετέχει στον πρώτο ημιτελικό, αύριο Τρίτη, και η Ελλάδα στον δεύτερο, την Πέμπτη, και διεκδικούν μια θέση στον τελικό.

Και πάω να συνεχίσω το διάβασμα, θα προτείνω να κηρυχθεί αντισυνταγματικός ο προγραμματισμός εξετάσεων εν μέσω Eurovision!

Καλή Βδομάδα να έχετε, με ή χωρίς Eurovision!

Μεγάλη... Βδομάδα

Ξέρω είναι κάπως κλισέ αλλά βλέπω Project Runway... Και ένα έχω να σας πω! Ο Zac Posen! Όταν χαμογελάει, λιώνω. Χωρίς να θέλω να ακουστώ... πονηρός, θέλω να βρεθώ με έναν μαγικό τρόπο εκεί και να του πετάξω δυο γλωσσόφιλα! Να πεθάνω, προχθές χαιρετούσα την τηλεόραση επειδή χαιρετούσε και αυτός. Ίσως είναι που πριν ήταν ο Kors και ο Mizrahi; Αλλά ο Zac, αχ ο Ζακ, έρωτας. Δεν ξέρω τι έπαθε το γούστο μου, αλλά ένα περίεργο πράγμα, μ' αρέσει...

Σκέφτομαι ότι μπορεί να έχω ένα σοβαρό crush με τον Zac... Θα μου περάσει φαντάζομαι.

Και τώρα εγώ πρέπει να πω τα νέα μου. Κοίτα νέα έχω αλλά δεν είναι όλα ευχάριστα, και σε καμία περίπτωση δεν είναι τόσο ευχάριστα όσο η απομάκρυνση της μιας Καρντάσιαν -αδελφής της χωρισμένης που τώρα είναι έγκυος με το παιδί του Ουεστ- από το Αμερικανικό X-Factor. Δηλαδή αν δεν κατάφερα να δω την δεύτερη σεζόν του Αμερικανικού X-Factor ο κυριότερος λόγος ήταν αυτή. Πάντα στο fast forward μέχρι να παίξει το επόμενο τραγούδι! Χάλια παρουσίαση.

Ναι που λες, έχω κουραστεί να νταντεύω τη μαμά. Κουράστηκα πραγματικά και δεν έχω όρεξη για τίποτα πια. Και κάθε φορά που μπαίνω με θετική ενέργεια στο σπίτι, να σήμερα για παράδειγμα, τους έφερα μίσχο από αναρριχώμενο φυτό, με αποπαίρνουν με τον χειρότερο τρόπο. “Αποκλείεται να πιάσει” λέει ο ένας, “θα είναι η κατάλληλη κρυψώνα για ποντικούς” λέει ο άλλος. Και ρίχνεις ότι κρατάς στα χέρια σου και βρίζεις λες και είναι η τελευταία μέρα της προεκλογικής και βγάζεις την ψυχή σου στη χριστοπαναγιά.

Επίσης η μάνα μου φρικάρει που της είπα ότι ο μόνος λόγος να πάω εκκλησία είναι να βγάλω φωτογραφίες, διαβάζει την Βίβλο τώρα για τα πάθη του Χριστού (σε νεοελληνική απόδοση με εικόνες, μην φανταστείς τώρα σοβαρότητες) και κάθε φορά που κάνουμε συζήτηση περί θρησκείας μου λέει ότι δεν είναι σωστά πράγματα. Θέλω να χτυπάω το κεφάλι μου στο γραφείο...

Πάω περπάτημα 3 φορές την βδομάδα τουλάχιστον και χαίρομαι, νιώθω καλύτερα, προσέχω τι τρώω, προσπαθώ να μειώσω και την ζάχαρη, το πιο δύσκολο απ' όλα είναι αυτό, και αγόρασα ρούχο μετά από 1 χρόνο, και παντελόνι μάλιστα. Ήθελα να ήξερα τι σκεφτόμουν όταν αγόραζα πριν περίπου 3 χρόνια εκείνα τα τζινς... Τώρα θέλω να νιώθω πιο... εκλυστικός, φτάνει η σοβαρότητα.

LOut and Clear

είναι μερικές σκέψεις που μάζευα εδώ και καιρό αλλά μετά από μια συζήτηση με μια φίλη η οποία συνεχίζει να μου λέει πως με... θαυμάζει, από μια άλλη συζήτηση με έναν άλλο φίλο που του έλεγα ότι το coming out δεν είναι πάντα λύση και μετά από τα ποταπά σχόλια κάτω από το άρθρο της Αλήθειας, τις οποίες αποφάσισα να διατυπώσω κόσμια και να τις αναρτήσω!

Όταν ζεις σε ένα κόσμο που είναι ή μαύρο ή άσπρο δεν έχεις επιλογή να είσαι γκρίζο. Οι αντιλήψεις και οι καταστάσεις είναι τέτοιες, οι άνθρωποι είναι τέτοιοι που σε αναγκάζουν να ακολουθήσεις παρόμοιο δρόμο, να αναπάραξεις ή το μαύρο ή το άσπρο. Και πως το εννοώ, εγώ δεν ήμουν ο κλασικός υιός που θα ήθελαν οι δικοί μου, δεν γουστάρω μόνο το μπλε, βρίσκω το ροζ ενδιαφέρον χρώμα, βρίσκω τις κούκλες πιο ενδιαφέρον παιχνίδι από τα στρατιωτάκια κ.ο.κ. Και εκεί αφού δεν μπορούσα να επιλέξω το άσπρο, ήταν σχεδόν λογικό να επιλέξω το μαύρο και να ντυθώ με όλων των λογιών τα στερεότυπα και να είμαι αντιδραστικό ον.

Οι γονείς μου -ευτυχώς- δεν ήταν απόλυτοι και αυταρχικοί και δεν με βοήθησαν σε αυτή την πορεία. Μπορούσαν να με γράψουν με το ζόρι σε σχολή ποδοσφαίρου, και δεν το έκαναν. Ίσως γιατί ποτέ οι γονείς μου δεν είναι του μαύρου και του άσπρου, και ίσως γιατί και οι γονείς μου είναι και αυτοί... στο “γκρίζο”. Παρ' όλη την φαινομενική προοδευτικότητα, το σπίτι μας ήταν και είναι μια κυψέλη παράδοσης, επικρατούσε και επικρατεί ακόμη μια σιωπή γύρω από το σεξ, δεν μιλάμε για αυτό λες και δεν συμβαίνει πουθενά στον κόσμο. Ας είν' καλά το ίντερνετ που έμαθα και εγώ 5-6 πράγματα.

Έχω να επιρρίψω ευθύνες στην οικογένεια μου, το ταμπού για το σεξ για παράδειγμα είναι τόσο μεγάλο που ακόμη και να χύνεται λάβα και η θερμοκρασία να φτάσει τους 180 βαθμούς Κελσίου -μακριά από μας- δεν κυκλοφορούσαμε γυμνοί ή ημίγυμνοι στο σπίτι, φοράμε τυπικά όλα μας τα ρούχα. Έτσι από τότε κουβαλάω μια γυμνοφοβία η οποία μου “κόστισε” εν μέρει κοινωνικοποίηση: στο σχολείο δεν άλλαζα ΠΟΤΕ σε αποδυτήρια για το μάθημα της Γυμναστικής, αντιλαμβάνεσαι αυτομάτως έγινα στόχος.

Realizing I was gay was not the best thing that happened in my life...

Δεν θυμάμαι ακριβώς μέρα και ώρα αλλά νομίζω ήταν στο Γυμνάσιο όταν ανακάλυπτα αυτό που λέμε εμείς οι ενήλικες και μορφωμένοι “σεξουαλικότητα”. Δεν έλεγα όμως από τότε ότι ήμουν ομοφυλόφιλος γιατί πολύ απλά δεν ήξερα τι είναι αυτό το πράγμα. Με παραξένεψε αλλά το είχα αφήσει στο φλου, λόγω ηλικίας ίσως να είχε περάσει και η θεωρία “θα-σου-περάσει” λες και η σεξουαλικότητα είναι ακμή. Άρχισε να με προβληματίζει και δεν είχα κανέναν να μιλήσω.

Το σχολείο δεν ήταν υγιής χώρος να είσαι ο εαυτός σου, ο δάσκαλος έλεγε “Μην κάνεις αυτό, δεν είσαι κορίτσι”, οι συμμαθητές μου δεν ήξεραν και κορόιδευαν. Το να είσαι όμως ένα από τα “αγόρια” ήταν δύσκολο, το μόνο που κατείχα ήταν το βιολογικό κριτήριο. Νόμιζα ότι θα είναι αρκετό γιατί στο δημοτικό για παράδειγμα τα αγόρια και τα κορίτσια δεν έκαναν παρέα, έκαναν παρέα τα αγόρια με τα αγόρια και τα κορίτσια με τα κορίτσια. Μετά όμως υπήρξαν άλλες προϋποθέσεις, να παίζω μπάλα, το αγαπημένο μου μάθημα να είναι η γυμναστική, να φτύνω χωρίς λόγο και αιτία, να κρατάω τα τέτοια μου δημοσίως και να κοροϊδεύω καθηγητές μου.

Τα χρόνια πέρασαν όμως και τώρα φτάνω να τελειώσω και το πανεπιστήμιο. Και όμως είμαι ακόμα εδώ. Ήμουν εδώ όταν άρχισαν οι προσπάθειες να ενδυναμωθεί το ΛΟΑΤ κίνημα, ήμουν εδώ και έμαθα βασικούς όρους όπως βιολογικό και κοινωνικό φύλο, σεξουαλικός προσανατολισμός και ποια η διαφορά του με τις σεξουαλικές προτιμήσεις κ.ά. Θυμάμαι πριν 2-3 χρόνια που παρατηρήθηκε έξαρση αυτοκτονιών νέων ομοφυλόφιλων και τότε ξεκίνησαν να κυκλοφορούν βίντεο με το “It gets better”.

Θεωρώ τον εαυτό μου δυνατό με γερές αντοχές και με καλή ηχομόνωση. Γι' αυτό τα κατάφερα μέχρι εδώ. Επίσης η γνώση είναι δύναμη, αναντίλεκτα. Όμως για μένα τα πράγματα δεν μπορούν να γίνουν και τόσο πολύ καλύτερα. Όχι, εννοώ ότι οφείλουμε να συνεχίσουμε μέχρι να αντιμετωπιζόμαστε από την Πολιτεία ως ισότιμα μέλη της κοινωνίας (με νόμους) και μέχρι να αναγνωριστεί από το μεγαλύτερο δυνατόν μέρος της κοινωνίας ότι η ομοφυλοφιλία είναι φυσιολογική (με κατανόηση).

Εμένα άλλο είναι αυτό που με απασχολεί. Οι γονείς μου, χαίρομαι που έχω τους δυο μου γονείς κοντά μου, είναι οι δυο άνθρωποι για τους οποίους τρέφω μια ανυπέρβλητη αγάπη και ίσως την μεγαλύτερη εκτίμηση. Αυτοί οι δυο άνθρωποι όμως δεν αποδέχονται εμένα! Δεν με αποδέχονται όπως είμαι.

Και δεδομένης της κατάστασης δεν θα νιώσω καλύτερα αν τους πω εγώ “Ντίαρ μάδερ, ντίαρ φάδερ... άι αμ γκέι”. Πρώτον γιατί ξέρουν, ας μην γελιόμαστε, δεύτερον δεν έχω πρόβλημα με αυτό και δεν υπάρχει ίχνος του αισθήματος της ανακούφισης. Δεν θα τους πω ότι έκανα τατουάζ (λέμε τώρα) για να κυκλοφορώ χωρίς τύψεις στο σπίτι προσπαθώντας να το κρύψω, είμαι πιστός σε αυτό που είμαι και δεν αλλάζω. Δεν θα μπω ποτέ στην διαδικασία να βγάλω φωτογραφία μια φίλη μου και να τους πω ότι είναι ο δεσμός μου. Είμαι ένας άντρας πια που τρέφει -ερωτικά και άλλα- αισθήματα για έναν άλλον άντρα, αυτό είναι όλο. Γιατί να ανακουφιστώ που το είπα;

Ίσως αυτό που με απασχολεί είναι πως δεν θα τους έχω δίπλα μου καιρού επιτρέποντος όταν επισημοποιήσω μια σχέση μου, όταν αποκτήσω παιδί ή όταν θα έχει το παιδί γενέθλια και πάει λέγοντας. Φυσικά ποτέ δεν ξέρεις και σε αυτό βασίζομαι. Θα μπορούσα πολύ απλά να πω, αφού δεν θα φτάσει ποτέ στο επιθυμητό σημείο για μένα σταματάω να παλεύω. Όχι, συνεχίζω να παλεύω για τα δικαιώματα μου, τα δικαιώματα ενός συνανθρώπου και συμπολίτη μου. Και ευχαριστώ όσους απάντησαν στα σχόλια στο άρθρο της Αλήθειας.

Teeth

Βουρτσίζω τα δόντια μου πριν κοιμηθώ. Αποβάλλω κάθε γεύση από το στόμα μου, πριν κοιμηθώ. Αν φάω κάτι αφού βουρτσίσω τα δόντια μου, τότε αυτό έχει περίεργη γεύση και δεν μ' αρέσει. Τον τελευταίο καιρό είναι σχεδόν μηχανικές οι νύχτες. Μπαίνω σπίτι, φοράω πιτζάμες, πάω στην τουαλέτα και πλένω τα δόντια μου. Όμως νιώθω εξαιρετικά μόνο που μπαίνω στην διαδικασία να κάνω κάτι.

Τα δόντια μου είναι χάλια, και δεν εννοώ στραβά, αν και στράβωσαν πάλι. Τόσα χρόνια σιδεράκια και πάλι... Άστο αυτό, χρειάζομαι καθαρισμό και να δω τι γίνεται με τον φρονιμίτη μου, ο αριστερά πάνω φρονιμίτης νομίζω θα προκαλέσει προβλήματα (ήδη ο πάνω δεξιός βγαίνει στραβά). Όπως και να έχει, είναι δύσκολο να βρεις οδοντίατρο της εμπιστοσύνης σου.

Άμυνα.

Έχω ένα θεματάκι με την διαδικασία γενικότερα, με την σειρά των πραγμάτων. Είμαι άνθρωπος που παίρνει τα πράγματα με την σειρά, ένα προς ένα. Αλλά έχω εξελιχθεί... μπορώ να κάνω δυο πράγματα μαζί ή να αλλάζω την σειρά προς το καλό συμφέρον. Για παράδειγμα παλαιότερα δεν μπορούσα να διανοηθώ να βγάλω τα παπούτσια αν δεν ξεδέσω πρώτα τα κορδόνια.

Καλά με την καθαριότητα όταν ήμουν παιδί, όπως και το κάθε παιδί, τίποτα. Σχέση εξ αποστάσεως ήταν αυτή. Και με τα δόντια το ίδιο, ώσπου και πριν 2 χρόνια 8 σφραγίσματα σε 2 μήνες. Πόνεσα, να ξέρεις! Μια άλλη φίλη μου μανιακή με το καθάρισμα έπλενε τα δόντια της 3 φορές την μέρα, μετά το φαγητό και πριν κοιμηθεί, 3 σφραγίσματα. Κάπου εκεί ανακάλυψα πως και η υγιεινή του στόματος έχει ένα touch ματαιοδοξίας. Και κάνε αυτό, και οδοντικό νήμα και βουρτσάκια για τα ενδιάμεσα των δοντιών και άλλα τόσα.

Παρ' όλα αυτά σήμερα τα βούρτσισα δις το βράδυ, και με στοματικό διάλυμα... Είναι η στιγμή που νιώθω ότι κερδίζω κάτι.

Procrastination

Τι στο διάολο κάνω εγώ εδώ... Ήταν η πρώτη σκέψη που μου ήρθε στο μυαλό. Ξέρεις, εκείνο το αίσθημα που έχεις όταν βλέπεις μια ταινία στον κινηματογράφο και γράφει The End και μένεις με το στόμα ανοικτό και λες όχι, δεν γίνεται να τελείωσε, ή όταν διαβάζεις ένα βιβλίο και φτάνεις στην τελευταία σελίδα και λες δεν γίνεται να τελειώνει, κάπου κρύβεται το υπόλοιπο (βλπ. Πίντερ, αν καταφέρεις να φτάσεις στην τελευταία σελίδα), και αρχίζεις να διαβάζεις ανάποδα το βιβλίο για να βρεις καμιά κρυμμένη πρόταση. It can't be!

Μετά από αυτό, ξέρεις πόσο γρήγορα πετάει ο νους, σκεφτόμουν τον εαυτό μου σε διαφορετικά φόντα... Εμένα με φόντο την Οδό Ηλύσιων, ή την βουλή της Βουδαπέστης, ή κάποιο κάστρο κάπου στην Σκωτία, εμένα με φόντο κάτι πιο... “πολύ”... Και το μόνο που βλέπω είναι εμένα με φόντο κάποιον τοίχο ή εμένα με φόντο κανένα αξιοθέατο που γεννήσαμε ή πέθανε. Και εγώ εδώ στη νήσο Κύπρο να βαράω ενίοτε μύγες ενίοτε ενέσεις (μεταφορικά, ευτυχώς).

Όνειρα έχω πολλά, μπορώ να ξεκινήσω να κάνω διάφορα πράγματα... Δεν είμαι καλός σε όλα, μαθαίνω γρήγορα και προσπαθώ να είμαι καλός σε αυτό που κάνω.

Αυτές οι πρώτες παράγραφοι γράφτηκαν τον Οκτώβρη, πέρσι ναι, Οκτώβριος του 2012, και τώρα δυσκολεύομαι να τους συνεχίσω. Έχω ένα σοβαρό θέμα με την αναβλητικότητα τελικά... Όσο και αν προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι μπορώ να αρχίσω κάτι για να το τελειώσω τελικά δεν μπορώ, έχω ένα θέμα με τα τέλη (όχι τους φόρους, το τέλος, τα τέλη... τα τέλη, the ends). Δεν θυμάμαι καν υπό ποια περίσταση και ψυχική κατάσταση ήμουν και το έγραφα αλλά μπορώ να φανταστώ ότι θα είχε παίξει κάτι σαχλοερωτικό. Δεν θυμάμαι.

Πρέπει και σαν άνθρωποι να κρατάμε λίγο το στόμα μας κλειστό. Η αλήθεια και η ειλικρίνεια είναι υπερεκτιμημένες αξίες γιατί δεν τις αντέχουμε, μας κάθονται στο στομάχι ακόμη. Είναι σαν την χαρά να βλέπεις κοκάλινους σκελετούς γυαλιών, και ότι τάχα είμαστε κουλ, αλλά στην αισθητική τη δική μας είναι το λιγότερο στην κατηγορία “πασέ”. Ανοίγουμε το στόμα μας και λέμε ότι μπαρούφα μας κατεβεί, είτε σε φίλους είτε σε αγνώστους. Ανοίγουμε το στόμα μας και λέμε πράγματα τα οποία δεν αντιλαμβανόμαστε ότι τον επόμενο μήνα λήγουν.

Τραγικό... Οι προηγούμενες δυο παράγραφοι γράφτηκαν τον Φλεβάρη... Έλεος πια μαζί μου!

Not sick, just tired

Θυμάσαι πως νιώθεις όταν κάποιος έχει κάτι καλό να σου πει; Σκέψου τώρα πόσο σου την δίνει που σε μια μικρή σου προσπάθεια κάνουν λες και δεν προσπαθείς ή σου το λένε ευθέως πως αποκλείεται να το καταφέρεις. Εγώ προσωπικά έχω βαρεθεί. Χμ.. Ωραία ξεκινάει το ποστ. Και εκεί που έλεγα πως δεν έχω να πω τίποτα να σου η γλωσσοδιάρροια τέτοια ώρα και να γράφω εγώ σαν την άδικη κατάρα. Συνεχίζω... Και μου την δίνει ακόμη περισσότερο όταν πρόκειται για ανθρώπους που υποτίθεται σε ξέρουν και γενικά σε κάθε διαπροσωπικό επίπεδο.

Αναγνώστη μου καλέ, σου έχω μιλήσει πάμπολλες φορές για την οικογένεια μου και σου έχω εξηγήσει ότι είμαι λίγο εκφραστικός τύπος. Και η αλήθεια να λέγεται πολεμάω ακόμη να λέω αυτό που σκέφτομαι, είναι δύσκολο να μην αυτολογοκρίνομαι. Αλλά όταν θες να πεις κάποια πράγματα και τα λες περιμένεις να ακούσεις κάτι, feedback, κάτι. Είναι λες και με το που γεννήθηκα είχα την κατάρα όχι απλά του κακού timing αλλά του όποτε κάνω κάτι στα σοβαρά κανείς να μην με παίρνει στα σοβαρά.

Κουράστηκα...

The day after τριήμερο

Για τα πάντα υπάρχει η πρώτη φορά...

Μαθαίνουμε... Ζούμε σε μια περίεργη εποχή που τα πάντα κινούνται γοργά, λες και κάποιος πάτησε το fast forward και ξέχασε να πατήσει το resume. Το ειρωνικό είναι πως κανείς δεν αποφασίζει ή έχει την αρμοδιότητα να πατήσει κανένα κουμπί, είναι όλα από τον άνθρωπο. Αναρωτιέμαι απλά που πάμε πνευματικά. Κοινωνικοοικονομικά βρισκόμαστε σε κατηφόρα, απολαύσαμε την ανηφόρα και το peak τα προηγούμενα χρόνια και τώρα πάρτα κάτω. Ότι ανεβαίνει, κατεβαίνει, νόμος του σεξ.

Οι καλλιτεχνικές μου ανησυχίες είναι, believe it or not, πιο έντονες από τις κοινωνικές. Δεν είναι ότι απαξιώ, όχι, αντίθετα είμαι προβληματισμένος, σκέφτομαι, διαβάζω και ψάχνω λύσεις και για τις κοινωνικές και για τις καλλιτεχνικές. Κοίτα είναι ίσως η καθιερωμένη κρίση ηλικίας πριν τα γενέθλια μου αλλά νομίζω πως αυτή τη φορά, τώρα, η έκφραση του έσω είναι ίσως προτεραιότητα μου.

Και η δεύτερη φορά...

Το γραφείο Σταδιοδρομίας του Πανεπιστημίου μου απάντησε με ηλεκτρονικό μήνυμα πως δεν μπορεί να με βοηθήσει -και δηλαδή να μου δώσει πληροφορίες- με τους κλάδους που τους ρώτησα. Τι ζήτησα και εγώ; Μια πληροφόρηση και τώρα νιώθω ότι είμαι στην μέση μιας ερήμου, μην σου πω θάλασσας που την φοβάμαι κι όλας, και δεν ξέρω προς τα που να πάω.

Νιώθω ότι η ζωή γίνεται αντιερωτική και αντιποιητική... Ανησυχώ. Και δεν μπορείς να ανησυχείς για πολύ καιρό, όλα είναι καλά αλλά με μέτρο. Ακόμα και οι εποχές είναι τόσο... ανοργασμικές, τώρα έπρεπε να είναι Άνοιξη... Δεν είναι! Δεν είναι καν Ανοιξη-ish! Μόνο τα πουλιά τιτιβίζουν (ούτε καν το twitter) και οι γάτοι απολαμβάνουν τις νύχτες τους (κάνουν θόρυβο). Όλοι νιώθουμε ότι κάτι πάει Χ αλλά δεν ξέρουμε τι είναι αυτό. Και δεν έχω καμιά όρεξη να διαβάσω ζώδια και να ξέρω που είναι ο Ερμής και ο Δίας γιατί θα εκτοξευτώ να τους βάλω στην θέση τους!

ΥΓ. Να βρω μουσική ανεβαστική...

Blogging nowadays

Αναρωτιέμαι πως η κίνηση στην blogόσφαιρα αντανακλά την κοινωνική κατάσταση της δεδομένης στιγμής. Παλιά, πριν λίγα χρόνια τα blogs εμφανίζονταν με απίστευτους ρυθμούς, δεν προλάβαινες να διαβάσεις που λέει ο λόγος και σήμερα πολλά έχουν κλείσει ή έχουν γίνει πιο προσωπικά. Και ενώ παλιά το ανώνυμο ήταν παντού τώρα το επώνυμο έχει επιστρέψει... Και εγώ βρίσκω τον εαυτό μου λίγο πιο περιορισμένο και επομένως οι αναρτήσεις μου είναι λιγότερες.

Οι ανάγκες του ανθρώπου στις δύσκολες στιγμές είναι διαφορετικές από τις ανάγκες που είχαμε πριν 2 χρόνια, πριν ξεκινήσει καλά-καλά να γίνεται ολοένα και πιο κουραστική η καθημερινότητα με τα ΜΜΕ να είναι οι νικητές άλλοτε στην κατηγορία “Καλύτερη Επανάληψη” και άλλοτε στην κατηγορία “Καλύτερη Προπαγάνδα”. Οι εξελίξεις σε πολιτικό επίπεδο ήταν υπεράριθμες, κάνοντας τον στόχο της πλήρους ενημέρωσης για έναν άνθρωπο ακόμα πιο απόμακρο. Οι κοινωνικές εξελίξεις ήταν και είναι ραγδαίες, όχι τόσο χαοτικές όσο οι πολιτικές αλλά και πάλι ραγδαίες. Ακόμα αλλάζουμε... Τα πράγματα είναι ρευστά. Και αν ζούσε ο Ηράκλειτος σήμερα θα ξανάλεγε “Τα πάντα ρει”...

Δεν λέω ότι δεν θα επιβιώσουμε, δεν θέλω να πνίξω την αισιοδοξία κανενός, δεν λέω ότι δεν αντέχουμε. Την δεδομένη στιγμή τα πράγματα είναι “κάπως”. Ας αρκεστώ σε αυτό. Δεν συνηθίζω να μιλάω περί πολιτικής στο blog, το έχω κάνει όμως και αν χρειαστεί να το ξανακάνω θα το ξανακάνω χωρίς δεύτερη σκέψη. Η ψυχολογία του σύγχρονου ατόμου μας αποδεικνύει ότι το πολιτικό σύστημα που υπάρχει δεν ικανοποιεί και δυσαρεστεί, που πάει να πει πως απέτυχε.

Υπάρχουν στον κόσμο εκατομμύρια αποδείξεις, κοινωνικοοικονομικές, που αποδεικνύουν ότι το σύστημα καταρρέει αλλά κάποιοι δεν τις βλέπουν ή κάνουν πως δεν τις βλέπουν. Και σε μια χώρα όπως η Κύπρος, προεκλογικά και μετεκλογικά, υπάρχουν τέτοιες αποδείξεις στις οποίες γυρίζουμε την πλάτη για χίλιους δυο λόγους. Απαξιώ για το ποιοι είναι οι λόγοι αυτοί και συγκεντρώνομαι στο ότι αποφεύγουμε να τους δούμε κατάματα. Η ψυχολογία του Κύπριου είναι ακόμη σε καλά επίπεδα ή όπως θα έλεγε ένας μετεωρολόγος, σε υψηλότερα για την εποχή επίπεδα. Και εδώ καταλογίζω ευθύνες στην πολιτική.

Ξέρω, είναι εξαιρετικά γενικά και αόριστα αυτά που λέω όμως είναι περίεργο για μένα που είναι τόσο περίπλοκο αλλά συνάμα τόσο απλό, και που δεν βρίσκω ανθρώπους που να μιλώ μαζί τους και να βρίσκω πραγματική ανταπόκριση σε έναν σοβαρό προβληματισμό. Τα πράγματα δεν γίνονται χειρότερα προς το παρόν, ίσως είναι η παγωμάρα των εκλογών, είναι όμως στάσιμα.

Και είναι ακόμη πιο περίεργο για μένα να βλέπω την νέα γενιά, συνομήλικους ή μικρότερους μου, να θρηνεί για κάτι/κάποιον που δεν πέθανε (ακόμη).

Δεν είμαι τύπος “περιμένω και ελπίζω” ή “η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία”. Και δεν προτίθεμαι να γίνω τέτοιος τύπος. Κατά τον Maslow η πορεία είναι ευθύγραμμη και ανοδική.

Σε κατάσταση χάους η μη, Καλή Βδομάδα!

It's Thursday

Ρωτάω τον εαυτό μου αν έχω ερωτευτεί μέχρι τώρα...

Διστάζω, δεν απαντώ.

Γενικά πιστεύω πως δεν είμαι άνθρωπος με υψηλά standards, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν ξέρω τι θέλω. Αν έχω standards αυτά είναι γενικά. Δεν θα μου κάνει διαφορά τι χρώμα θα είναι τα μαλλιά του άλλου ή δεν θα μου κάνει διαφορά αν δεν έχει μαλλιά, γιατί πολύ δεν εκλαμβάνω το λουκ ως απόδειξη καλής ή κακής συμπεριφοράς. Ούτε ιδιαίτερες “προτιμήσεις” έχω...

Σήμερα γιορτάζει ο έρωτας.

Πριν 2 χρόνια θα σου έλεγα πως δεν θα φιλιόμουν ουδέποτε δημόσια. Τώρα έχουν αλλάξει κάπως τα πράγματα αλλά και πάλι θεωρώ ότι είναι κουλ να εκδηλώσεις τον έρωτα σου δημόσια, δεν είναι όμως ανάγκη να κάνεις με την γλώσσα σου ανασκαφές στις αμυγδαλές του άλλου. Ελευθερία έκφρασης όμως πάνω από όλα. Οι έντονες εκδηλώσεις αγάπης για μένα αναλύονται ως κοινωνικοπολιτισμικές εκφάνσεις της ζωής μας.

Μου την δίνει το οτιδήποτε σε σχήμα καρδιάς...

Αν και η καρδιά δεν έχει αυτό ακριβώς το σχήμα πάλι μου την δίνει. Και νομίζω δεν είναι που δεν είμαι ερωτευμένος τώρα, απλά το βρίσκω παιδιάστικο και αφελές... Ίσως αν υπήρχε ένα εξευγενισμένο σχήμα εγκεφάλου να το γούσταρα περισσότερο γιατί είμαι εγκεφαλικός τύπος. Έχω μάθει (πάθει έγραψα, γλώσσα λανθάνουσα; δεν ξέρω) να μην επενδύω αισθηματικά και αυτό είναι το κυριότερο από όλα που με κρατάει σε σχέσεις μου (διαπροσωπικές, γιατί το άλλο δεν έτυχε, ούτε πέτυχε).

Να ξετυλιχτείς...

Το νόημα είναι όμως να δίνεσαι εκεί που πρέπει, εκεί που το έχεις ανάγκη και εκεί που ικανοποιούνται ανάγκες σου. Είτε αυτό είναι οικογένεια είτε άνθρωπος (ανεξαρτήτως φύλου), είτε ασχολία είτε δουλειά. Δεν θα αναπτύξω τώρα θεωρίες και πυραμίδες Μάσλοου, αυτά να τα διαβάσετε μόνοι σας!

Και όσον αφορά στον έρωτα...

Ποτέ μην λες ποτέ...