Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2013

Blogging nowadays

Αναρωτιέμαι πως η κίνηση στην blogόσφαιρα αντανακλά την κοινωνική κατάσταση της δεδομένης στιγμής. Παλιά, πριν λίγα χρόνια τα blogs εμφανίζονταν με απίστευτους ρυθμούς, δεν προλάβαινες να διαβάσεις που λέει ο λόγος και σήμερα πολλά έχουν κλείσει ή έχουν γίνει πιο προσωπικά. Και ενώ παλιά το ανώνυμο ήταν παντού τώρα το επώνυμο έχει επιστρέψει... Και εγώ βρίσκω τον εαυτό μου λίγο πιο περιορισμένο και επομένως οι αναρτήσεις μου είναι λιγότερες.

Οι ανάγκες του ανθρώπου στις δύσκολες στιγμές είναι διαφορετικές από τις ανάγκες που είχαμε πριν 2 χρόνια, πριν ξεκινήσει καλά-καλά να γίνεται ολοένα και πιο κουραστική η καθημερινότητα με τα ΜΜΕ να είναι οι νικητές άλλοτε στην κατηγορία “Καλύτερη Επανάληψη” και άλλοτε στην κατηγορία “Καλύτερη Προπαγάνδα”. Οι εξελίξεις σε πολιτικό επίπεδο ήταν υπεράριθμες, κάνοντας τον στόχο της πλήρους ενημέρωσης για έναν άνθρωπο ακόμα πιο απόμακρο. Οι κοινωνικές εξελίξεις ήταν και είναι ραγδαίες, όχι τόσο χαοτικές όσο οι πολιτικές αλλά και πάλι ραγδαίες. Ακόμα αλλάζουμε... Τα πράγματα είναι ρευστά. Και αν ζούσε ο Ηράκλειτος σήμερα θα ξανάλεγε “Τα πάντα ρει”...

Δεν λέω ότι δεν θα επιβιώσουμε, δεν θέλω να πνίξω την αισιοδοξία κανενός, δεν λέω ότι δεν αντέχουμε. Την δεδομένη στιγμή τα πράγματα είναι “κάπως”. Ας αρκεστώ σε αυτό. Δεν συνηθίζω να μιλάω περί πολιτικής στο blog, το έχω κάνει όμως και αν χρειαστεί να το ξανακάνω θα το ξανακάνω χωρίς δεύτερη σκέψη. Η ψυχολογία του σύγχρονου ατόμου μας αποδεικνύει ότι το πολιτικό σύστημα που υπάρχει δεν ικανοποιεί και δυσαρεστεί, που πάει να πει πως απέτυχε.

Υπάρχουν στον κόσμο εκατομμύρια αποδείξεις, κοινωνικοοικονομικές, που αποδεικνύουν ότι το σύστημα καταρρέει αλλά κάποιοι δεν τις βλέπουν ή κάνουν πως δεν τις βλέπουν. Και σε μια χώρα όπως η Κύπρος, προεκλογικά και μετεκλογικά, υπάρχουν τέτοιες αποδείξεις στις οποίες γυρίζουμε την πλάτη για χίλιους δυο λόγους. Απαξιώ για το ποιοι είναι οι λόγοι αυτοί και συγκεντρώνομαι στο ότι αποφεύγουμε να τους δούμε κατάματα. Η ψυχολογία του Κύπριου είναι ακόμη σε καλά επίπεδα ή όπως θα έλεγε ένας μετεωρολόγος, σε υψηλότερα για την εποχή επίπεδα. Και εδώ καταλογίζω ευθύνες στην πολιτική.

Ξέρω, είναι εξαιρετικά γενικά και αόριστα αυτά που λέω όμως είναι περίεργο για μένα που είναι τόσο περίπλοκο αλλά συνάμα τόσο απλό, και που δεν βρίσκω ανθρώπους που να μιλώ μαζί τους και να βρίσκω πραγματική ανταπόκριση σε έναν σοβαρό προβληματισμό. Τα πράγματα δεν γίνονται χειρότερα προς το παρόν, ίσως είναι η παγωμάρα των εκλογών, είναι όμως στάσιμα.

Και είναι ακόμη πιο περίεργο για μένα να βλέπω την νέα γενιά, συνομήλικους ή μικρότερους μου, να θρηνεί για κάτι/κάποιον που δεν πέθανε (ακόμη).

Δεν είμαι τύπος “περιμένω και ελπίζω” ή “η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία”. Και δεν προτίθεμαι να γίνω τέτοιος τύπος. Κατά τον Maslow η πορεία είναι ευθύγραμμη και ανοδική.

Σε κατάσταση χάους η μη, Καλή Βδομάδα!

4 σχόλια:

Hfaistiwnas είπε...

Εγώ πάλι τέτοιος τύπος είμαι, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Αισιοδοξώ πάντα. Φυσικά και δεν ζω στο συννεφάκι μου αλλά δεν μπορώ να γίνομαι έρμαιο της κατάθλιψης..

Ιθάκη-man είπε...

Χαίρομαι που απαντάς χαχαχαχχααχαχαχαχαχαχα :p
Η κατάθλιψη σε κάποιο βαθμό είναι σαν τον έρωτα, αναπόφευκτη :p
Αλλά κρατάμε γερά!
Καλή βδομάδα!

Hfaistiwnas είπε...

Γιατί να μην απαντήσω;

Zero Point είπε...

Νομίζω ότι το Blog έχει κάνει έναν σημαντικό κύκλο και αυτή τη στιγμή έχει μείνει μια μάζα ανθρώπων που πραγματικά γράφουν όταν το έχουν ανάγκη. Άλλες μορφές κοινωνικών δικτύων, πιο άμεσες και γρήγορες, όπως το twitter, έχουν πάρει τα πρωτεία από τα Blogs.

Ωστόσο, για μένα πάντα το Blog θα είναι ένας χώρος που θα γυρίζω όταν το έχω ανάγκη!!