Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Γάμος



Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε. Δεν το πιστεύω. Μια φίλη απ’ την παρέα μας παντρεύεται! Και μετά τον πρώτο πανικό, τον εσωτερικό «ΧΡΙΣΤΕΜΟΥ τι θα φορέσω;», έρχεται ο άλλος πανικός, ο μεγάλος. «Αλήθεια;» Είναι εποχή να παντρεύεσαι; Εδώ δεν έχουμε δουλειά, ή έχουμε αλλά θυμίζει λίγο σκλάβους στην Αρχαία Αίγυπτο. Μένουμε με τους γονείς μας κάποιοι ακόμα, εγώ για παράδειγμα, σαν τον Χριστό, μόνο που δεν έχω δώδεκα μουσάτους ακόλουθους! Μπορεί αν έχω δηλαδή, στο Twitter, αλλά δεν τους μέτρησα. Και δεν αποκλείουν το παιδί. Τώρα σωριάζομαι, με το μπαρδόν.

Για όνομα! Τι φοράμε ρε παιδιά; Μην πάω με το τζιν, δεν θα το αντέξει η υπόληψη μου. Ούτε με αυτά που είναι τώρα πολύ της μοδός γιατί σε δέκα χρόνια θα τα κοιτάμε και θα γελάμε, σαν τις φωτογραφίες του σχολείου, μόνο που αυτές θες να τις κάψεις κιόλας. Να πάρω μια μάρκα να πω ότι φόρεσα «τάδε»; Ντάξει δεν θα ‘ρθει και το ΟΚ να μας φωτογραφίσει να μου πεις. Έχεις δίκιο, έσκασα.

Είναι καιρός να παντρεύεσαι τώρα; Δεν εννοώ την εποχή μωρέ, χειμώνα-καλοκαίρι, εννοώ την κατάσταση, το πώς έχουν τα πράγματα. Υπόγραψε εκεί ένα Σύμφωνο να τελειώνεις και εσύ μια ώρα νωρίτερα. Και πως θα πάω άθεος άνθρωπος στην Εκκλησία; Δεν θα τους παντρέψω κιόλας, μην φανταστείτε… Το ότι ο κόσμος δεν ξεχωρίζει την νομική πράξη από το χριστιανικό μυστήριο μου κάνει εντύπωση. Η μητέρα μου για παράδειγμα λέει ότι ο πολιτικός γάμος δεν είναι ισότιμος με τον θρησκευτικό. Για τους Μασάι μπορεί, εδώ πάντως ένα και το αυτό.

Τώρα σκέφτηκα το δώρο-φακελάκι και νιώθω όλη την αριστερή μου πλευρά (αριστερότερα του Σύριζα ή του Ακέλ) να μαρμαρώνει. Ας μην το σκεφτούμε τώρα τούτο, έχουμε χρόνο να συλλογιστούμε. «Τι ταράζεσαι; Εσύ παντρεύεσαι;» θα μου πεις. Όχι. Και ούτε να το σκεφτώ δεν μπορώ. Εδώ μωρέ έναν γάτο δεν μπορώ να κουμαντάρω, θα παντρευτώ; Και δεν είμαι εγώ το πρόβλημα, ή το θέμα. Μόνο εγώ ρωτώ «γιατί;» πριν κάνω κάτι; Ο κόσμος που παντρεύεται γιατί το κάνει;

Υπάρχουν και αυτοί που το κάνουν γιατί αγαπάνε ο ένας τον άλλον! Τότε αλλάζουν τα πράγματα, ούτε κοινωνικές πιέσεις-μπαρούφρες ούτε οικονομικές συγχωνεύσεις. Θα υπεισέλθουμε σε άλλες συζητήσεις τώρα, τύπου ο γάμος δεν είναι απόδειξη του μεγέθους της αγάπης και πόσο σίγουρος είναι κάποιος για το αν θα διαρκέσει αυτό το πράγμα. Δεν υπάρχουν όμως νόμοι και μυστικά, αν πετύχει, πέτυχε. Καλά να ‘μαστε και να κάνουμε αυτό που θέλουμε (εξαιρούνται τα παιδιά και οι δολοφονίες).

Τότε έρχομαι!

Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

Notes

Δεν ενθουσιάζομαι. Ως άνθρωπος έχω αυτό το ελάττωμα.
/Ή μήπως είναι ευλογία;
/Θέλω να κάνω πολλά πράγματα αλλά δεν πετυχαίνει η συνταγή.
/Το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σαρξ ασθενής.
/Η προθυμία των άλλων είναι μουδιασμένη
/Δεν είμαι σημασιόπληκτος, απλά λέω ότι αυτά που έχω να πω, αφήνουν πολλές φορές τους άλλους αδιάφορους.
/Κρίμα γιατί είμαι οπαδός της συλλογικότητας
/Ήμουν;

Αφού λοιπόν δεν μπορώ να σχηματίσω παραγράφους και συνεχή λόγο αποφάσισα να καταγράφω τις σκέψεις μου. Και αν δεν βγάζουν νόημα, δεν φταίω. Έτσι σκέφτομαι. Ή άλλες φορές μιλάω γενικά και αόριστα, oh well.

Η δημιουργικότητα μου βουλιάζει σε κάποιον βάλτο.
/Πολύ ποιητικό. 
/Θέλω να μείνω μόνος. Μονάχος. 
Μοναχός όχι. 
/Ορθόδοξος τουλάχιστον, το αποκλείσαμε.
/Βουδιστής. Γιατί οχι; Πρέπει να κουρευτώ; Γουλί; Όχι. Είπαμε.
/Τελοσπάντων κάτι πνευματικό, λίγο πιο εγκεφαλικό, να θέλει σκέψη και περισυλλογή.
/Ουσιαστικά θέλω να κάνω τίποτα.
/Να κάθομαι και να φιλοσοφώ θέλω τώρα.
/Ευχαριστώ για την κατανόηση.
 
 

Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

Η Άνοιξη

Εκεί που πάω να πάρω φόρα... Βλέπεις τί γίνεται. Μια έτσι, μια γιουβέτσι. Λοιπόν, έχουμε και λέμε. Η αλλαγή της δουλειάς δεν ήταν η ευχάριστη νότα που περίμενα να είναι. Το περιβάλλον, μάλλον, είναι παντού παρόμοιο. Φυσικά δεν εφτασε το τέλος του μήνα για να δω εισπρακτικά πώς μου φαίνεται η καινούρια δουλειά. Άσε, σαν το χόλυγουντ κατάντησα, να μετράω τα καθαρά έσοδα....

Και από το Χόλυγουντ στην Λευκωσία που δεν αποφασίζει τι εποχή έχουμε. Όχι πως φταίει η Λευκωσία, τρόπος του λέγειν. Μέσα στην αναμπουμπούλα του φαινομένου του θερμοκηπίου λοιπόν αρρώστηκα (αρχαιότροπο ρήμα) (Αχ ήθελα να ξερα πόσοι γελάνε με αυτά τα φιλολογικά αστεία). Και τούτο επιφανειακό. Απλά ας ελπίσουμε ότι στο επόμενο weekend off δεν θα αρπάξω κανά άλλο ιο. Ή τους κάνω συλλογή ή το ανοσοποιητικό μου το χει δει αμαρκέ antivirus που πάει να τα βάλει με ιους και ιους.

Εκεί που κάθομαι ήσυχα παιδιά προχθές αποφασίζω ότι κάνω υγιεινή διατροφή. Καλά και εσείς μην πιστευέτε ό,τι σας λέω... Ζυγύστηκα και έκλαψα με μαύρο δάκρυ. Τέτοιο θρήνο έχει να κάνω από τότε που πέθανε το Αλικάκι. Άσε... Όχι πως τώρα μετράω τις μπουκιές αλλά μετράω τα γεύματα και τις ώρες. Μη φοβάσαι και νηστικός δεν μένω.

Βγήκαν οι φράουλες και βγήκαν και τα Όσκαρς και... Τι να λέμε. Τα λάθη είναι ανθρώπινα αλλά μυρίζομαι απολύσεις. Μονάχα στη θέση τους δεν θα ήθελα να είμαι (πρώτη φορά). Ή από τη τόση τύχη που με κυνηγά -η Τινκερμπελ επιμένει είναι ο Δίας- αυτό θα μου συνέβαινε. Φέτος που λες δεν είδα ταινίες. Όχι... Δυστυχώς. Πάντα λέω πως θα δω τις υποψήφιες τουλάχιστον και δεν το καταφέρνω ποτέ. Πρέπει να μην κάνεις άλλη δουλειά. Και να μην έχεις ρολερκόστερ διαθέσεων (γιατί έχουμε ξεφύγει από τα μουντ σουίνγκς).

Και όλοι μιλάνε για άνοιξη. Κάτσε ρε κοπελιά θα μας τρελάνεις... Που είδες άνοιξη; Φύτρωσε ο κρόκος και νόμισες βγηκαν οι πασχαλιές; Κάτσε μωρή Χάιντι, που δεν πρόλαβε η αμυγδαλιά να ασπρίσει αμέσως άνοιξη. Βγήκε η Βόσσου ντεμι-σεζόν να μας πει "παραπαπαπαπαπαπαπιπα". Ειδωλολάτρες, περιμένετε τουλάχιστον μια εαρινή ισημερία! Αχ καλέ έχει γιουροβίζιον τον Μάη... Τώρα που είπα Βόσσου, κατάλαβες. Να σαι καλά κοπελιά!
 
 

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

Τσανς



Έχω όνειρα. Πολλά. Αλλά ποτέ δεν τόλμησα. Έχω κολλήματα, και αν δεν έχω στ’ αλήθεια, βρίσκω. Τα καταφέρνω με κάποιο τρόπο να χάσω όχι μόνο το ενδιαφέρον μου αλλά και την πρόθεσή μου. Όπως και άλλοι φαντάζομαι, έτσι και εγώ, φοβάμαι το άγνωστο αλλά ταυτόχρονα παγιδεύομαι στον φόβο. Για παράδειγμα, να μιλήσουμε με αποδείξεις και ονόματα. Πάντα ήθελα να φύγω. Να φύγω όχι μόνο από το σπίτι και να μείνω μόνος, να φύγω από τη χώρα, γιου νόου.

Τάσεις φυγής; Μπορεί. Αλλά όσο το θέλω, τόσο δεν το τολμώ. Το αφήνω στο συρτάρι του γραφείου μέχρι να παλιώσει, το βγάζω, το ξεσκονίζω και μετά σκέφτομαι τι ωραία που θα ήταν. Αλλά μετά πάλι, καθημερινότητα. Έχω διαβάσει απίστευτες ιστορίες για ανθρώπους που ξεκίνησαν από το τίποτα, ή πήγαν σε μια χώρα με ελάχιστα λεφτά και έκαναν καριέρα, περιουσία, λάθη κτλ κτλ. Συγκινούμαι κιόλας μερικές φορές. Αλλά εγώ… εδώ… κι αυτό το καλοκαίρι, λιωμένο παγ… Ναι.

Όσο μεγαλώνω ηλικιακά (γιατί από ύψος νομίζω συμπληρωθήκαμε, δόξα σοι) η απόφαση να φύγω από το Νησί-η-μάνα-σου-εγώ-κι-εσύ γίνεται όλο και πιο βαριά, πιο δύσκολη. Ε αυτά έχει η αναβλητικότητα θα μου πεις, και θα χεις δίκιο! Το παραδέχομαι. Αλλά ο φόβος για το νέο ξεκίνημα είναι ο ίδιος με τον φόβο που είχα στα δεκαοχτώ. Από φόβο δεν συμπλήρωσα τις αιτήσεις για τα πανεπιστήμια της Ελλάδας. Αλλά ήμουνα δεκαοχτώ, δεν ήξερα καλά-καλά ποιος είμαι, τι κάνω, τι θέλω να κάνω και πάει λέγοντας. Τώρα σχεδόν χριστέ-μου-10-χρόνια μετά πάλι φοβάμαι. Τι στο διάολο συμβαίνει;

Από την άλλη δεν πιστεύω πως υπάρχει «αργά» ή «νωρίς» για να κάνεις κάτι (Εξαίρεση: βιολογικά παιδιά). Έχω επίσης ξεπεράσει το σύνδρομο «Είμαι στα –τόσα- και δεν έκανα τίποτα ακόμη», προ πολλού. Ξέρω ότι κάθε ξεκίνημα είναι δύσκολο. Ξέρω επίσης ότι όσο μεγαλώνω γίνομαι και πιο δύσκολος. Όπως και όλοι; Όχι; Διαψεύστε με κάποιος…

Σκέφτομαι ότι μπορεί και να μείνω εδώ. Από την άλλη αν δεν δοκιμάσεις πώς θα μάθεις; Παιδιά, ελάτε σοβαρευτείτε, δεν μιλάω για ναρκωτικά και εγκλήματα! Εννοώ αν δεν δοκιμάσεις «την τύχη σου» (σιχαίνομαι αυτή την έκφραση) πώς θα ξέρεις; Καλά, σιωπώ τώρα και συνεχίζω την μελέτη μου…