Τένια Παναγιωταρά

 

Το 'ζησα κι αυτό! Κάποιος ήρθε να με ρωτήσει για ζητήματα που αφορούν σχέσεις. Για όνομα... Καταρχάς ποιός να μου το 'λεγε πως θα γινόμουν ψυχοθεραπεύτρια (φεμινίστρια αγάπη μου, όλες θεές) στα 25 -δε μου φαίνεται μην το συζητάς. Μετά ποιός να μου το 'λεγε πως από όλα τα θέματα του κόσμου θα 'χα κληθεί ως σύμβουλος σχέσεων. Και τέλος δεν θα πιστέψετε ποιος αλλά όπως και να 'χει, θα πρέπει να γράψω ένα άλλο μπλοκ με την ιστορία της καθημερινής ζωής μου με κάθε ανιαρή λεπτομέρεια, είναι κάποιος που δεν το περίμενα πως θα ζητούσε την άποψη μου.

Δεν ξέρω αν το έχω ξαναπεί αλλά θεωρώ τιμή μου όταν ένας άνθρωπος ρωτάει την άποψή μου ή θέλει τη συμβουλή μου. Αν είναι κι ένας άνθρωπος που όντως θα μ' ακούσει και θα λάβει υπόψιν όσα θα πω είναι μεγάλη μου τιμή. Ναι, που λέτε... Μάλλον είναι που δεν με ξέρει και τόσο πολύ. Αλλά σημασία έχει ότι ήρθε να με ρωτήσει κάτι. Πήρε την απάντηση που ήθελε; Δεν ξέρω. Αλλάξαμε κάπου δέκα θέματα... Προσπαθώ ακόμα να συνειδητοποιήσω τί έγινε, είμαι λίγο σε κατάσταση σοκ.

Δεν ξέρω αν θα κάνω αυτή την στροφή στην καριέρα μου και να κυνηγήσω το όνειρο που λέγεται Τένια Μακρή αλλά παιδιά είμαι... είμαι! Πάντα γούσταρα να 'χα συμβουλευτική στήλη. Αν και έχω πολλές φάσεις τελευταία που στο στόμα μου βρίσκεις μόνο ατάκες τύπου “Εξαρτάται” και “Δεν ξέρω” θα το γούσταρα ακόμη. Οι υπόλοιποι δεν ξέρω αν θα γούσταραν. Αλλά από την άλλη όταν θες πράγματι να ακούσεις δυο λόγια θα ακούσεις και το εξαρτάται. Δεν υπάρχουν σωστά και λάθη στη ζωή μωρέ, τί είναι ζωή; Διαγώνισμα; Σιγά μην είναι Πανελλήνιες, Παγκύπριες, Πανσλαβικές και Πανδενξερωγώ.

Είμαι ευαίσθητος άνθρωπος σε ζητήματα γύρω από τις διαπροσωπικές σχέσεις. Μη με βλέπεις έτσι, με θεωρίες και βαρετά ποστ, είμαι ευαισθητούλης. Είναι λίγο ο χαζοβιόλης μέσα μου, λίγο το παιδί, λίγο ο αθεράπευτα και ο ανέλπιδος ρομαντικός, βλέπω τα πράγματα όμορφα όταν είναι όντως όμορφα. Από την άλλη -μη με ρωτήσεις πως και γιατί- έχω χάσει τον ενθουσιασμό μου βρε παιδί μου! Φανουρόπιτα έχει κάνει η μάνα μου για αυτό, και για άλλα πράγματα, αλλά πάλι δεν τον βρήκα. Άρα μπορεί να δείχνω λίγο συγκρατημένος -έως και σπασαρχίδης- αλλά είμαι ευαισθητούλης.

Καλά να 'μαστε παιδιά.

Υ.Γ. Δεν ήθελα κατά τ' άλλα να μιλήσω για μένα

Υ.Γ.2 Τελικά τί έγινε; Μια χαρά, όλα θα πάνε καλά! 

 

All by myself

Παρασκευή βράδυ. Από όσο θυμάμαι αυτή η μέρα ήταν αφιερωμένη στους φίλους, με τρελές εξόδους και τρελά κέφια, έστω και μίνιμαλ κέφια, αλλά κέφια πάνω από όλα.

Ναι, ναι σωστά υποψιάζεσαι καλέ μου αναγνώστη, θα φιλοσοφήσουμε τα των φιλιών. Ωχ λες και κλείνεις το παράθυρο, you are so not ready for this type of conversation. Και με το δίκιο σου... Καταρχάς εδώ θα ήθελα να κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή για τους φίλους που μας πουτσογράφουν γιατί έχουν γκομενικά και βγαίνουν με άλλα ζευγάρια.

*and counts a minute, 5, 4, 3, 2, 1 and *

Ωραία. Αυτή η χώρα, η Κύπρος, το γνωστό Νησί -πρώτα αυτό και μετά η Σπιναλόγκα- είναι φτιαγμένη για ζυγούς αριθμούς. Τι εννοώ; Δεν μπορείς να κάνει πράγματα μόνος σου... Πριν ένα-δυο μήνες είδα κάποιον στην συναυλία του Σαββόπουλου στο ορυχείο της Σκουριώτισσας ο οποίος φαίνεται πως πήγε μόνος. Παρένθεση αν με διαβάζεις δώσε μου ένα σημείο ζωής γιατί είσαι και κούκλος! Παραξενεύτηκα... Πρώτη φορά βλέπω άνθρωπο να πηγαίνει σε συναυλία μόνος.

Και εγώ μέχρι να πείσω τον εαυτό μου να πάω θέατρο μόνος μου πέρασε καιρός. Έχω δει δυο μόνο παραστάσεις χωρίς παρέα... Και το θέατρο μ' αρέσει κιόλας. Αλλά νιώθεις περίεργα... μέχρι να μπω και να ξεκινήσει η παράσταση είχα αλλάξει 10 χρώματα και έπρεπε να χα αλλάξει και μπλούζα γιατί από τον ιδρώτα ήταν λες και ήρθα από το γυμναστήριο. Και τώρα που είπα γυμναστήριο, το μόνο πράγμα που μπορεί να μπορείς να κάνεις μόνος είναι το γυμναστήριο, εκεί δεν σε κοιτάνε περίεργα.

Να μιλήσω για θάλασσα; Ούτε λόγος. Μόνος στην θάλασσα; Δες τα κρεβατάκια και τις ομπρέλες... Δες πόσα κρεβατάκια έχει η κάθε ομπρέλα... Ακριβώς, δυο! Και κάτι ξενοδοχεία στα βουνά -γιατί έψαχνα κάτι προσφορές αγροτουρισμού- δεν έχουν μονόκλινο! Τι στο διάολο γίνεται εδώ; Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει; Είναι βαλτοί όλοι; Συμφωνήσατε όλοι να είναι πάντα Φλεβάρης και δεν το ξέρω;

Πασχίζω να λειτουργώ μόνος και δεν τα καταφέρνω... Δεν ξέρω τι γίνεται και γιατί, αλλά ξέρω ότι αυτό με κρατάει πίσω. Το μόνο που μπορώ να κάνω μόνος είναι ψώνια, as in υπεραγορά και δώρα. Δεν έχω πάει παραλία για μπάνιο μόνος, δεν έχω πάει σε εστιατόριο για να φάω μόνος, δεν έχω πάει διακοπές μόνος και δεν βγήκα ποτέ για ποτό μόνος. Που πάω; Γιατρέ μου, είμαι καλά; Να ανησυχήσω; Να πανικοβληθώ; 

ΥΓ. Ακόμα και στις προσκλήσεις του επαγγελματικού δείπνου έγραφε πάνω +1 άτομο.

F-ear/-uture

Και μετά τι;

Το χειρότερο πράγμα για έναν έρωτα είναι ο φόβος του μέλλοντος. Και όταν λέω μέλλον δεν εννοώ τα παιδιά και τα εγγόνια... Εννοώ το αύριο. Έχεις συνηθίσει να στέλνεις ένα μήνυμα -τουλάχιστον- την ημέρα να δεις τι κάνει ο άλλος. Έχεις μπει στο τρυπάκι να φανταστείς εκείνο το μέλλον, το υπερβολικό, με τον άλλον. Έχεις ίσως ήδη σκεφτεί πως είναι αδύνατον να απουσιάζει αυτό το άτομο από εκείνο το μέλλον, το αυριανό. Τέλος έχεις ήδη κάνει λίστα αυτά που είπατε πως θα κάνατε και δεν κάνατε ακόμα.

Φθάνει η στιγμή που κάτι δεν πάει καλά. Ξέχασε τα γενέθλια μου. Είπα, “Εντάξει άνθρωποι είμαστε, ξεχνάμε μερικές φορές”. Υπάρχουν και εκείνες οι στιγμές, τρανές αποδείξεις. Ανοίγει το στόμα του και σε κάνει να πονάς, πας να του μιλήσεις και δεν καταλαβαίνει, φαίνεται να μην καταλαβαίνει. Προσπαθείς να κάνεις τα πράγματα καλύτερα αλλά οι προσπάθειες σου είναι ήδη μεγαλύτερες από την λίστα με τα πράγματα που θα κάνατε αλλά δεν κάνατε.

Συνεχίζεις να βρίσκεις ευφάνταστες δικαιολογίες. Συνεχίζεις να εργάζεσαι με αμείωτη προσπάθεια αλλά όχι αμείωτο ενδιαφέρον.

Ανταπόκριση. Κανείς δεν θέλει να μιλάει σε ένα τοίχο. Κανείς δεν μπορεί να λύσει θεωρητικά μια πράξη με άγνωστο χ αν δεν την γράψει στο χαρτί. Κανείς δεν πάει σε ψυχολόγο ο οποίος έχει τακτική να ακούει μόνο! Ή ακόμα και αν πάει, είναι για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Μέχρι να κουραστεί να προσπαθεί. Χρειάζεσαι καθοδήγηση από ένα ψυχολόγο. Έτσι χρειάζεσαι την ανταπόκριση από κάποιον που θέλει να ονομάζεται φίλος σου, σύντροφος σου, εραστής σου ακόμη. Θέλεις να ξέρεις που πάει το πράγμα.

Βαρέθηκες να δικαιολογείς. Κουράστηκες να προσπαθείς.

Το χειρότερο πράγμα για έναν έρωτα είναι ο φόβος και η απουσία του μέλλοντος. Να λες, οκ, κι ας τα παρατήσω όλα, και μετά τι; Είναι απολύτως φυσικός ο φόβος του αγνώστου. Γιατί ίσως εκείνη η εικόνα του μέλλοντος με εκείνο το άτομο να έχει αρχίσει να ξεθωριάζει.

Είναι περίεργο το πως μπορείς να... ζεις τους φίλους σου.

Friends

Εγώ και οι φίλοι μου. Πραγματικά μεγάλο κεφάλαιο, μεγαλύτερο και από τις μεταρρυθμίσεις του Βενιζέλου... Με τα καλά και τα κακά του, έτσι όπως και σε κάθε περίπτωση.

Το οικογενειακό μου περιβάλλον δεν ήτο και δεν είναι το ευνοϊκότερο περιβάλλον να αναπτύξω τις αρχές του να είμαι ανοιχτός και εκφραστικός. Από την μια ως ένα βαθμό ήταν πρακτικά αδύνατον και από την άλλη δεν έχω ιδέα τι γινόταν μέσα μου όσο ήμουν παιδί. Μεγαλώνοντας και αρχίζοντας να κάνω τις πρώτες μου εξόδους (πέρα από το σχολείο και γενέθλια συμμαθητών) κατάλαβα πως η μουγκαμάρα δεν είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος κοινωνικοποίησης.

Η παρέα μου ήταν πάντα από το σχολείο. Ακόμα με αυτά τα σκασμένα κάνω παρέα... Όπως και να έχει. Και εγώ σαν υποστηρικτής της απόστασης (σε φιλικά επίπεδα, σύνελθε) κατάφερα να δεθώ περισσότερο με τους προαναφερθέντες αφού έφυγαν στο εξωτερικό για σπουδές κτλ. Επίσης μεγαλώνοντας έμαθα περισσότερα και για τον εαυτό μου, τον γνώρισα καλύτερα και ήταν και πιο εύκολο για μένα να κατανοήσω εγώ πρώτα τον εαυτό μου και μετά να έχω την ιδέα ότι μπορούν και άλλοι να με ερμηνεύσουν.

Θεωρώ ότι η συχνή επαφή, και δη η καθημερινή, οδηγεί την οποιαδήποτε σχέση σε φθορά. Νιώθω ότι και εγώ κουράζω τους φίλους μου. Και ειδικά τον τελευταίο καιρό νιώθω ότι αλληλοκουραζόμαστε, βγαίνω έξω και ακούω συνεχώς συζητήσεις γύρω από λέξεις όπως κρίση, μέλλον, λεφτά και πανεπιστήμιο. Επίσης δεν αντέχω το να βγαίνω έξω και για να σκοτώσουμε την ώρα μας (μιλάμε για στυγνή δολοφονία) θάβουμε ότι απόβρασμα σκεφτούμε, δεν είναι λειτουργικό, δεν είναι παραγωγικό και δεν ωφελεί σε τίποτα! Νιώθω ότι λείπει η ουσία, χωρίς να θέλω να αποδώσω σε όλα ένα επίπεδο σοβαρότητας και η τρέλα είναι καλή και ενίοτε παραγωγική.

Και όταν βρίσκεσαι σε μια τέτοια παρέα που μένει από θέματα γυρίζει και λίγο πάνω σου η συζήτηση και εκεί ξεκινάνε τα αστεία που μετά την 3η φορά δεν είναι αστεία. Διότι πόσο να ακούς και εσύ; Θα σε περιμένουν να μιλήσεις, να πεις κάτι.

Ναι μυστικά έχω, όπως όλοι έχουμε. Κανείς δεν ξέρει το 100% του άλλου. Και ναι εγώ θεωρώ πως είμαι άνθρωπος που κρατά πράγματα για τον εαυτό του, θέλω όταν αντιμετωπίζω μια κατάσταση να την αντιμετωπίζω όταν είμαι πια ήρεμος και έχω καθαρό μυαλό.. Οκ, μερικές φορές παίρνει χρόνο αλλά δεν είναι πρόβλημα αυτό, όλα θέλουν τον χρόνο τους, από το κέικ που θα ψήσεις μέχρι τον γάμο. Απλά όταν έχω ένα πρόβλημα, σοβαρό, το να μιλήσω και να το συζητήσω με όλους τους φίλους μου δεν είναι η πρώτη μου κίνηση.

Θυμόμουν ένα ποστ της Κούλας για σχετικό ζήτημα και διερωτάμαι αν είναι κακό ένας άνθρωπος να κρατά πράγματα για τον εαυτό του. Όχι, δεν είναι, μην είμαστε ισοπεδωτικοί! Δεν θέλω να μιλήσω με κανέναν όταν μάθω ότι έχω φάει κέρατο για παράδειγμα. Δεν θα βοηθήσω την κατάσταση και πάνω από όλα τον εαυτό μου (διότι αν μου έμαθε κάτι η ζωή μου τόσα χρόνια είναι ότι οφείλω να είμαι εγωιστής).

Φίλος δεν είναι αυτός που ξέρει τα πάντα για σένα, φίλος είναι αυτός που σε καταλαβαίνει ακόμη κι όταν δεν μιλάς, δεν είναι αυτός που θα σου το κρατάει μανιάτικο ότι δεν μίλησες... Κατανόηση είναι ένα πράγμα, και η Επικοινωνία είναι άλλο. Και τα δύο αναμφισβήτητα είναι βασικά συστατικά μιας υγιούς και καλής σχέσης...