I saw you... Vol. 12

Με είδα....και φοβήθηκα (καθρέφτης) είδα και τις αναρτήσεις μου...

Είδα... την τελευταία ανάρτηση του “Σε είδα...” που ήταν τον Νοέμβριο! Απαπαπα, τι είναι αυτά;

Δεν είδα... πολύ κόσμο μάλλον, ή δεν έδινα σημασία...

Είδες;

Σε είδα...

... και σε άκουγα να μιλάς για τις Κούκλες του Μέγκα εν ώρα μαθήματος και να έχεις και παράπονο που σου έκανε παρατήρηση η καθηγήτρια!

... να ψάχνεσαι, στην αρχή νόμισα πως αυτοχαϊδευόσουν αλλά μετά αντιλήφθην πως επρόκειτο για παρεξήγηση... Το κινητό σου έψαχνες και όχι τρόπο για να με τρελάνεις!

... να κάνεις παρέα με αυτόν! Ποιος είναι; ΠΕΣ ΜΟΥ!

... στον φούρνο Πανδώρα -στην Αγίου Αντωνίου- 12/11/2010 γύρω στις 10 και 40 το βράδυ με τις φορμίτσες σου και τα αθλητικά σου, είσαι κούκλος κούκλος κούκλος κούκλος κούκλος! Θέλω σε! (κατάλαβες πόσο πρόσφατο είναι το ποστ)

... να παίζεις την δήθεν τεθλιμένη και μετά να το ρίχνεις στις βόλτες γεμάτη νάζια και τσαχπίνα!

... στο Facebook αλλά ήσουν στο fun-page του Γέροντα Παϊσιου, γιατί σε μένα;

... στον δρόμο και έβλεπα τον κώλο σου... Καταρχάς δεν μπορούσα να κρατηθώ άλλο αλλά βρε αγόρι μου πες μου το μυστικό σου!

... να χορεύεις περίεργα, μετά είδα ακόμα έναν που χορεύει έτσι, δεν είσαι μόνος σου!

... στο NCIS και έλιωνα! Είναι παντρεμένος κι αυτός!

Αχ... Αααααχ... Δες μάτι! Είδες; Και εγώ το είδα... Στα όνειρα μου θα τον βλέπω τώρα

Desperate Αργία SEASON 4

Κοπελούθκια. Μια βόλτα στην Λευκωσία, την τόσο ιστορική μέρα της 25ης Μαρτίου, όπου όλοι οι μαθητές πανταχού cafe παρών και οι γονείς τα πάντα πληρών(ουν). Τα μαγαζιά ήταν ανοικτά, όλοι έτρεχαν και συνέχιζαν να είναι μανιακοί στους δρόμους, δεν θύμιζε τίποτα τις παλιές καλές αργίες και όπως και δήποτε δεν μου έδωσε την ιδέα ότι αρχίζει τριήμερο. Πόσο έχουν αλλάξει όμως οι γενιές βρε παιδάκι μου, θυμόμουν τι γινόταν την περίοδο που ήμουν και εγώ μαθητής και τώρα που έχω δει τα παιδάκια (κοπελούθκια στην Κυπριακή) έχω φρικάρει, για αυτό νιώθω μεγάλος!

Πως θα μπορούσα να τα χαρακτηρίσω τα παιδάκια; Υπερκινητικοί νάνοι με σπαστικές φωνές και περίεργο look! Το τι είδαν τα ματάκια μου δεν περιγράφεται... Καταρχάς η καινούργια γενιά είναι κοντύτερη, πολύ κοντύτερη, μα πολύ κοντύτερη! Όχι πως είναι κακό να είσαι κοντός, απεναντίας πολλοί το θεωρούν και υπέρ. Ω! Αυτή η σπαστική εφηβική φωνή και η ακόμα πιο σπαστική ατάκα “Κόρη, κόρη, κόρη” σε ρυθμό αλά κρεσέντο σαν συμφωνία του Μπετόβεν. Και για τα λουκ τους ένα θα σας πω, αν υπήρχε Fashion Police που θα χρέωνε για κάθε στιλιστικό λάθος 15 ευρώ θα ξεπερνούσαμε την κρίση!

Βρε, βρε τα παιδάκια. Τα έβλεπα και νοσταλγούσα. Έβλεπα κάτι βλαμμένες, κοριτσάκια γύρω στα 15 θα ταν, οι οποίες έφεραν καταρχάς εξτρά ρούχα να αλλάξουν (γιατί φοράγανε στολή τα καμάρια μας) και μετά από λίγο (αφού μάλλον τρύπωσαν σε κανά δοκιμαστήριο κάποιου καταστήματος και άλλαξαν) τις ξαναβρήκα μπρος μου. Η μια μάλιστα είναι η προσωποποίηση του θράσους. Γεματούλα με 2 sizes πιο μικρή φούστα (ελαστική) και μίνι σε παρακαλώ, και η λέξη κλειδί: κυτταρίτιδα. Γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου κορίτσι μου; Δεν είναι κακό να είσαι γεματούλα ούτε να έχεις κυτταρίτιδα, ή μάλλον είναι κακό να έχεις κυτταρίτιδα γιατί σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά με την υγεία σου αλλά κακό είναι να την δείχνεις λες και είναι επώνυμη τσάντα!

Τις έβλεπα που λέτε, 15χρονών κοριτσάκια να κάνουν την διαδρομή μια-γωνιά-του-δρόμου στην άλλη-γωνιά-του-δρόμου τουλάχιστον 5 φορές για να δει μια από αυτές αυτόν που της αρέσει. ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι είναι μεγαλύτερος, 7ο οίκο στους Διδύμους θα χει το καλό μου, τέσπα.

Μια άλλη κι αυτή γύρω στα 15 μάξιμουμ καθόταν σε μια άκρη και περίμενε κάποιον με τις φίλες της. Κάτι άλλο που έχω παρατηρήσει είναι ότι μοιάζουν ΌΛΕΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ! Είναι λες και είναι όλες οι ίδιες! Φοράγανε αυτές οι 3 κολάν μαύρο, η μια φορούσε ροζ πλεχτό από εκείνα που είναι σαν γούνα και μαδάνε κι όλας, η άλλη φορούσε τρικό (από το Top-Shop νομίζω) και η τρίτη και η καλύτερη ήρθε με το κοντομάνικο της. Εκείνη, εκείνη με την ροζ μαδημένη που λέτε είχε μαλλιά ξανθά και μια ρίζα μαύρη... Και είναι 15. Μήπως γίνομαι λιγουλάκι πουριτανός; Αλλά και εγώ είχα συμμαθήτρια μου μια που τώρα δεν έχει μαλλιά, τα έβαφε συχνά και τα ίσιωνε σχεδόν μέρα παρά μέρα με αποτέλεσμα να αδυνατίσουν οι τρίχες της, όσες δεν κάηκαν, να μην μεγαλώνουν τα μαλλιά της. Και δεν με φτάνουν όλα αυτά, κάπνιζε! Άη μωρή 15 χρονών και καπνίζεις; Η μάνα σου το ξέρει;

Μια ζωή αυτά τα παιδιά να προσπαθήσουν να γίνουν κάτι... που να ήξεραν ότι είναι ήδη κάτι.

Ιθάκη, Νέα Υόρκη, Τόκιο, Βεγγάζη

Θέλεις να εξασφαλίσεις το αύριο σου, είτε το πλησιέστερο αύριο (λες και είναι βενζινάδικο) ή το αύριο. Θες να έχεις την ιδέα της ασφάλειας μέσα σου αν και συνήθως πνίγεσαι στην ανασφάλεια και την αβεβαιότητα σου. Υπάρχουν και οι άνθρωποι που δεν τους ενδιαφέρει το αύριο. Δεν σε ενδιαφέρει το αύριο όταν έχεις πετάξει το χθες σου, γιατί για εσένα το τώρα είναι που μετράει, όλα στον κόσμο θα σου θυμίζουν κάτι, κάποιον, το κάποτε, κάτι θα βρεθεί να σου τα χαλάσει...

Κι όμως το χθες σε έκανε αυτόν ή αυτήν που έγινες, γιατί όσων χρονών και να είσαι ακόμα εξελίσσεσαι, και στο χθες δεν ήσουν μόνος σου. Από μια άποψη δεν είμαστε μόνοι, σε καμιά φάση της ζωής μας, άρα και δεν φταίμε ποτέ μόνο εμείς ατομικά, αλλά φταίμε... Φιλοσοφικές σκέψεις άλλοτε είναι χρήσιμες και άλλοτε είναι για τον κάλαθο, εξαρτάται τι είναι φιλοσοφική σκέψη, εξαρτάται τι είναι φιλοσοφία, εξαρτάται τι είναι το ένα και τι το άλλο. Εξαρτάται, εξαρτάται μου λες, εξαρτάται. Όλο εξαρτάται, όλα εξαρτούνται, όλοι είμαστε εξαρτημένοι από κάτι, από το οξυγόνο σίγουρα, άλλοι είναι εξαρτημένοι από την αγάπη και δεν ζουν χωρίς αυτήν, άλλοι είναι εξαρτημένοι από την βλακεία (βλπ υποφαινόμενος) και δεν μαζεύεται...

Κανένας δεν είπε πως η πρώτη και η δεύτερη παράγραφος πρέπει να έχουν απόλυτη συνοχή αλλά ότι θεωρεί ο καθένας καλύτερο κάνει στα γραπτά του και γενικά στην ζωή του. Κάποιος ίσως να ψάχνει τσιμεντένιες ζούγκλες, κάποιος ψάχνει τα όνειρα του, τα εντοπίζει και τα κυνηγά, κάποιος αγανάκτησε από την κατάσταση στην Ελλάδα, άλλοι πεθαίνουν στην Ιαπωνία και άλλοι σκοτώνονται στην Λιβύη... Όλοι θέλουν να φτάσουν κάπου, είτε αυτό είναι η Νέα Υόρκη ή η Ιθάκη, αν και πίσω από αυτά τα ονόματα κρύβεται ένα πράγμα, το οποίο είναι διαφορετικό για τον κάθε άνθρωπο!

Καλή Βδομάδα και Καλή Άνοιξη σε όλους!

Like & Dislike Vol. 28: Dislike Special

Μ' αρέσει... το τραγούδι που θα στείλει η Κύπρος στην Eurovision φέτος. Μ' αρέσει γιατί είναι καταρχάς γραμμένο στα Ελληνικά όπως και το Femme Fatale της Ευδοκίας Καδή με την διαφορά ότι αυτό έχει Μεσογειακούς-Βαλκανικούς και Μεσανατολικούς ήχους (σαν τις μπαλάντες της Βοσνίας, της Σερβίας κτλ κτλ) και δηλώνει και τον πολιτισμό μας.

Δεν μ' αρέσει... όλο το χάος που επικρατεί για αυτό!

Τις τελευταίες μέρες γίνεται ο κακός χαμός με την Κυπριακή συμμετοχή στην φετινή Eurovision, λες και το τραγούδι έχει κυκλοφορήσει σήμερα! “Το Ραδιοφωνικό Ίδρυμα Κύπρου (ΡΙΚ) τα έκανε μαντάρα”, “το βίντεο κλιπ είναι χάλια”, “ο τραγουδιστής δεν έχει δυναμισμό”, το ένα σας βρωμά και το άλλο σας μυρίζει!

Αυτό που κάνουν μερικοί είναι ο χειρότερος τρόπος να υποθάλπουν την νεανική δημιουργικότητα! Είναι κάτι περισσότερο από κακεντρέχεια διάφορων δημοσιογράφων που το είδαν και τάχατες Γιουροβιζιονιολόγοι! Τι θέλατε να στείλουμε δηλαδή, την Κύπρια Μαρία Κάλλας ή τον Παβαρότι της Κύπρου; Τόσο σοβαρός θεσμός έχει γίνει πια η Eurovision; Έλα, αλήθεια; Πέρσι άλλα λέγατε πάντως εσείς οι ίδιοι! Κάθε φορά, κάθε χρόνο ακριβώς το ίδιο κήρυγμα στο repeat. Κάθε χρονιά και χειρότερα!

Η θέση που παίρνουμε στην Eurovision δεν είναι ποτέ ανάλογη με την ποιότητα του τραγουδιού που στέλνουμε. Έχουμε τόσους εξαιρετικούς -νεαρούς- μουσικούς και όλοι έχουν κάτι να πουν. Και όσο δεν τους αφήνετε να εκφραστούν τόσο χειρότερα για αυτόν το τόπο όπου ο πολιτισμός θα συνεχίζει να αποτελείται από φτηνές παραγωγές αλλού γι' αλλού ξημερωμένες, με γειτόνους και τα πνεύματα χρωματιστών κατσικιών!

Το ΡΙΚ είχε πει για τον διαγωνισμό Performance, από πέρσι “Ο νικητής της κατηγορίας τραγουδιού θα εκπροσωπήσει την Κύπρο στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 2011”. Τι θέλατε δηλαδή να κάνει το ΡΙΚ, τα στραβά μάτια για να στείλουμε χιλιοειπωμένα τραγούδια που θα τα τραγουδούν πάλι οι ίδιοι και οι ίδιοι; Όταν το ΡΙΚ κάνει τις μαφίες του παραπονιούνται όλοι και δικαίως, όταν το ΡΙΚ όμως κάνει αυτά που λέει πάλι παραπονιούνται!

Δεν είμαι εδώ για να κρίνω αξιολογικά το τραγούδι ούτε για να κρίνω την σκηνοθεσία του βίντεο-κλιπ. Επίσης δεν είμαι εδώ να υποδείξω εγώ τι είναι ο πολιτισμός και τι δεν είναι. Δεν μιλάω εκ μέρους των συντελεστών ή του ερμηνευτή ούτε καν του ΡΙΚ, μιλάω εκ μέρους ενός ποσοστού της νεολαίας, αυτής με λίγες καλλιτεχνικές ανησυχίες... και είμαι εδώ να σας πω απλά να χαλαρώσετε με την Eurovision, το παρακάνετε, και να σκέφτεστε πριν γράφετε!

ΥΓ. Το τραγούδι που θα εκπροσωπήσει την Κύπρο στον 56ο διαγωνισμό τραγουδιού Eurovsion είναι το “Σαν άγγελος σ' αγάπησα” σε μουσική Ανδρέα Αναστασίου, στίχους Μιχάλη Αντωνίου και το ερμηνεύει ο Χρίστος Μυλόρδος.

ΕΞΤΡΑ της Εβδομάδας: Δεν μ' άρεσε... καθόλου το “ειδικό” πρόγραμμα του ΡΙΚ για να παρουσιάσει το τραγούδι και ιδιαίτερα τα φιλμάκια του Λουκά Χάματσου, σχεδόν ελεεινά

Ergomaniac

Όσο περνά ο καιρός ηρεμώ, αν και τα ζώδια λένε ακριβώς το αντίθετο. Όσο περνά ο καιρός είμαι πιο εντάξει, αλλά μου λένε ότι φέρομαι περίεργα. Εντάξει ίσως το παράκανα λίγο με την δουλειά αλλά σκέφτομαι και τι θα κάνω το καλοκαίρι (διακοπές ίσως). Ναι το ξέρω είναι πολύ περίεργο εγώ που λέω ότι θέλω να ξεκουραστώ, να κάθομαι και να μην κάνω τίποτα, αλλά νιώθω χαλαρός ενώ είμαι στην τσίτα, τι να κάνουμε; Μπορεί μέχρι τον Ιούνιο που θα τελειώσω από τις υποχρεώσεις μου να αλλάξω άποψη...

Πέρσι τέτοιο καιρό ήμουν πάνω από τον υπολογιστή και έγραφα. Στατιστικά τουλάχιστον το περσινό ρεκόρ αναρτήσεων δεν θα το περάσομε φέτο! Δεν πειράζει καλέ! Καλά να μαστε και όλα τα άλλα λεπτομέρειες! Έχω σταματήσει να μετράω και τις αναρτήσεις γενικά και δεν νιώθω την ανάγκη να πω κάτι ακόμα και αν δεν έχω, να ξεκουράσω και λίγο το κοινό, κατάλαβες... Να με πεθυμήσετε λιγάκι!

Αυτή την εβδομάδα θέλω να δουλέψω σαν μανιακός, κάτι με έχει πιάσει, δεν θα είναι φορτωμένο το πρόγραμμα μου απλά θα έχω πράγματα να κάνω! Την βρίσκω με την δουλειά! Πάλι καλά! Όταν έχω γενικά πράγματα να κάνω έχω και κάτι να πω, άρα το ετοιμάζω το Like Dislike και το Σε είδα...

Καλή Βδομάδα σε όλους!

We are Equals, aren't we?

Η λατρεία μου για τις γυναίκες είναι ανείπωτη. Οι γυναίκες είναι μητέρες, εργαζόμενες, γυναίκες, άνθρωποι, τραγουδίστριες, διάσημες ηθοποιοί, απλοί, καθημερινοί άνθρωποι... Οι γυναίκες είναι γυναίκες είτε φοράνε παντελόνια, είτε μπούρκα, είτε φούστες, είτε δουλεύουν, είτε δεν δουλεύουν. Τίποτα δεν τις κάνει ανώτερες ή κατώτερες από τους άντρες.

Ναι, υπάρχουν τα πολυσύνθετα προβλήματα περί άνισης συμπεριφοράς γυναικών στην δουλειά, στην κοινωνία όπου ο άντρας είναι μια ζωή ο άντρας και η γυναίκα είναι αμαρτία, στην θρησκεία όπου η γυναίκα είναι περίεργη και καταστρέφει τα πάντα ή το δώρο για τον καλό Μουσουλμάνο. Τα θύματα των γυναικών σε απολύσεις, σε εκμετάλλευση και σε άλλα πολλά είναι πολλαπλάσια των θυμάτων ανδρών. Πως θα νιώθαμε αν όλοι οι άντρες γινόμασταν γυναίκες; Χωρίς τις γυναίκες θα ήμασταν... δεν θα ήμασταν εδώ μάλλον...

Οι γυναίκες είναι άξιες θαυμασμού και μπορούν να προσφέρουν -μιας και τόσα χρόνια τις είχαν στην γωνία. Ότι και αν λέμε είναι λες και επαναλαμβάνουμε όσα λέγαμε πέρσι και πάει λέγοντας, η μέρα της γυναίκας δεν είναι η 8 του Μάρτη αλλά είναι καθημερινά. Οι μέρες ανήκουν στους ανθρώπους, απλά πρέπει να αφιερώσουμε χρόνο σε αυτούς που παραμελούμε, στα παιδιά, στις γυναίκες, στους ανθρώπους....

Οι γυναίκες έχουν το δικαίωμα στην εργασία, στην πολιτική, στην κοινωνία, στην ελευθερία, στην θρησκεία, στην εκπαίδευση... Γιατί οι γυναίκες είναι ότι είναι όλοι... Άνθρωποι, καθημερινοί, απλοί και πάνω από όλα άνθρωποι!

Να ζήσετε αγαπημένες μου... Until the answer is yes, we must never stop asking!

ΥΓ. Για τους άντρες, μην μας κακοκαρδίσω, Καλή Βδομάδα να έχουμε

Weird but Happy

Πήγα να πάρω ένα βιβλίο από ένα τοπικό βιβλιοπωλείο, η αλήθεια είναι ότι από την μέρα που το ανακάλυψα αποφεύγω τα μεγάλα εμπορικά βιβλιοπωλεία, και εκεί λοιπόν βρήκα την ιδιοκτήτρια. Αρχίσαμε την κουβέντα, τι μαθήματα έχω αυτό το εξάμηνο, αν μου κάνουν οι καθηγητές που είναι φίλοι της, αν τα πάω καλά, πως πάνε οι εξετάσεις -ακόμα δεν αρχίσαμε- και αν χρειάζομαι κανά βιβλίο! Ναι της λέω θέλω αυτό το βιβλίο, ευτυχώς το είχε και βλέπω ένα άσχετο και της λέω ωραία κράτα το και αυτό, όταν πληρωθώ θα περάσω να το πάρω.

Και τότε κάθεται και μου λέει, θα σε ρωτήσω κάτι. Λέω από μέσα μου τόσες ερωτήσεις ούτε σε γραπτό δεν έχω ξαναδεί -εννοείται πως έχω ξαναδεί αλλά και εγώ για ένα βιβλίο πήγα περνάω και από την Ανίερη Εξέταση. Μήπως οι γονείς σου είναι μουσικοί; Της λέω τότε, άσε καμία σχέση, και μου λέει σπάνια πέφτει έξω και πως φαίνομαι σοβαρός, καλλιεργημένος με παιδεία και ήταν σχεδόν σίγουρη ότι κάποιος από τους γονείς μου ήταν καλλιτέχνης και μάλιστα μουσικός.

Της λέω καλά, καλά δεν έχουν βγάλει το σχολείο οι άνθρωποι. Μου λέει δεν έχει καμία απολύτως σχέση, της απαντάω πως το ξέρω και μου λέει η μόρφωση δεν σε κάνει άνθρωπο, μπορεί να είσαι καθηγητής πανεπιστημίου (για ποιον κτυπάει η καμπάνα οεο;) και να μην έχεις παιδεία. Και της λέω εκεί ότι δεν μπορώ να συμφωνήσω περισσότερο. Και συνεχίζεται για λίγο η συζήτηση... Μου είπε κάμποσα κομπλιμέντα που τα εκτίμησα.

Τον σεβασμό άλλοτε τον αποκτάς εύκολα και άλλοτε δύσκολα... Όταν με ρωτάνε και την άποψη μου αυτό με τιμά ιδιαιτέρως. Η κυρία στον χώρο υποδοχής στην δουλειά έκανε να με πιάσει από το χέρι όπως έφευγα να μου πει κάτι τάχα εμπιστευτικά. Μου λέει “Σε χαίρομαι που γελάς, εδώ μέσα υπάρχουν πολλοί αγέλαστοι, μ' αρέσει που γελάς! Να συνεχίσεις”. Λοιπόν μιας και δεν είχα σχέδια για το κοντινό μέλλον, έτσι θα κάνω, θα συνεχίζω να γελώ... Και αυτά!

Καλό μας μήνα!

Mixed-messed up

Οι άνθρωποι ή οι ανθρώποι; Γιατί όχι οι ανθρωποί; Δεν υπάρχει καμιά απολύτως σημασία που θα βάλω τον τόνο, αν θα βάλω καταρχάς τον τόνο ή αν δεν θα τον βάλω, ή αν θα τον φύγω, δεν έχει γενικά καμιά σημασία (και τώρα βάζω τόνους επειδή μου την δίνουν οι κόκκινες γραμμές του διορθωτή, μου θυμίζουν τις εκθέσεις μου στο Λύκειο) Έτσι και αλλιώς αν γράψω τα μισά από αυτά που γράφω πλ θ κτλβ τ γρφ!

Μην ψάχνετε ερωτήσεις αν ξέρετε τις απαντήσεις.

Η γιαγιά είναι γιαγιά και η μαμά είναι μαμά και ούτω καθεξής! Οι άνθρωποι είναι ένα μέρος της ζωής, ίσως το πιο ασήμαντο, άλλοι λένε πως είμαστε επισκέπτες, άλλοι λένε πως η ζωή μας είναι μερικά δευτερόλεπτα αν σκεφτούμε το σύμπαν σε ανθρώπινα όρια, άλλοι λένε πως βαριούνται την ζωή τους. Η ζωή είναι άλλοτε πολύ σύντομη και άλλοτε πολύ αργή, εξαρτάται ποιο είναι το μέτρο σύγκρισης σου. Γενικά την σύγκριση να την αποφεύγετε...

Ο Κ., ο Κ., ο Μ., ο ποιητής, ο Μ., ο Σ., ο Σ, ο Πολυχρονάκης, ο Σακελλαρόπουλος, ο Σωσίρ, ο Κ., ο γείτονας-με-την-κρίση-ηλικίας-τάχα-προσπαθώ-να-ξεχάσω-το-όνομα-του, εγώ, εσύ άνδρα αναγνώστη, είμαστε όλοι άντρες και κανένας δεν είναι λιγότερο ή περισσότερο άντρας από τον άλλο. Ούτε ο Σαβόπουλλος ξαφνικά είναι ένα τίποτα. Μόλις το τίποτα έγινε λέξη, αυτομάτως έγινε κάτι... Το τίποτα (,ο Θεός) και το άπειρο είναι έννοιες που δεν θα συλλάβουμε.
Δεν έχει σημασία, στην τελική και πάλι, να πούμε αν το σύμπαν -ή ότι άλλο ήταν- είχε όντως 11 διαστάσεις πριν το Big Bang, εδώ για να δεις 3 πρέπει να φοράς τάχατες ειδικά γυαλιά στον κινηματογράφο. Και θα με ρωτήσεις, μήπως είναι μονοδιάστατα; Και πάλι όχι. Δεν είμαι εδώ να δίνω απαντήσεις σε ερωτήσεις, δεν είμαι ο ξερόλας και δεν δύναμαι, και αν σας πεις κάποιος ότι έχει τις απαντήσεις για όλα να μην τον πιστέψετε. Καιρός να σταματήσουμε να ασχολούμαστε με παραφυσικά και μεταφυσικά και να ασχοληθούμε λιγάκι με την ζωή μας, αυτήν εδώ, ούτε καν την επόμενη!
Έχω και εγώ πολλά υπόψιν μου, δοκίμασα μάλιστα μερικά να τα υλοποιήσω. Έχω φάει εγώ πόρτες κατάμουτρα, έχω φάει και πόρτες με απεριτίφ σαν συνοδευτικό, επειδή δεν είμαι αρκετά όμορφος, επειδή δεν είμαι αρκετά άνδρας, επειδή δεν είμαι αυτό το κάτι αλλά εντάξει. Και εμένα μου τάξαν ουρανούς (με ή χωρίς τα άστρα, δεν γνωρίζω, δεν φτάσαμε στο συμβόλαιο)

Σημασία έχει να κάνεις αυτό που θες. Θες να ερωτευθείς; Να ερωτευθείτε κύριε Ιθάκη-μαν μου, αλλά μετά όταν φάτε τα μούτρα σας αγαπητέ μην παραπονιέστε, εσείς τα θέλατε, να τα τώρα. Και ας περνάς τάχα ανέμελος έξω από το σπίτι κάποιου, και αναστενάζεις γιατί ίσως έχει παρέα αυτός ο κάποιος, και ας λες ανάθεμα την ώρα που έμαθες που μένει.

"Κ' η γολέτα εξηκολούθει ακόμη να βολταντζάρη εις τον λιμένα. Κι ο μικρός βοσκός εξηκολούθει να φυσά τον αυλόν του εις την σιγήν της νυκτός"

[Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Το μοιρολόι της φώκιας]

Η ζωή συνεχίζεται, ότι και να κάμουμε εμείς, ότι και αν πούμε, ακόμα και να πεθάνουμε όλοι οι άνθρωποι μαζί, ναι και τα 8 δισεκατομμύρια, όσοι κι αν είμαστε τελοσπάντων, η ζωή συνεχίζεται. Αυτή είναι μαγκιά ναι! Το πολύν το “Κύριε Ελέησον” βαρκιέται το τζαι ο Θεός, λέει μια παροιμία. Η ζωή εδώ είναι, ήταν εδώ πολύ πριν να εμφανιστούμε εμείς, και θα είναι εδώ για... όσο... τόσο... Πρέπει όλοι να σταματήσουν να κάνουν τις φώκιες και να σταματήσουν να μοιρολογούν!

ΥΓ. Λυπάμαι πολύ που δεν ανάρτησα εορταστικό ποστ για τα 100 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου ποιητή Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη (1851- 3 Ιανουαρίου 1911) Το ίδιο απόσπασμα, που είναι το αγαπημένο μου από το ποίημα συνειδητοποίησα πως το έβαλα στο περσινό αφιέρωμα, με το βιογραφικό του ποιητή

ΥΓ2. Αυτό ήταν μέιλ από εμένα προς μια φίλη, ελαφρώς διασκευασμένο σε Κοινή Νεοελληνική

Αύριο είναι μια καινούργια μέρα.. Και σήμερα μια καινούργια μέρα είναι!
Καλή Εβδομάδα!

Όχι ακόμη...

Όχι Θανάση δεν χαιρόμαστε να βλέπουμε τα πάθη των άλλων, απλα χαιρόμαστε (ακούγεται αστείο έτσι;) που δεν είμαστε μόνοι μας!

Έχετε ερωτευτεί ποτέ; Πόσο σας έχουν ερωτευτεί;; Ποίοι σας έχουν ερωτευτεί; Γιατί σας έχουν ερωτευτεί; Όχι ακόμη...

Φοβάμαι τον εαυτό μου. Όταν κοιμάμαι λέω στον εαυτό μου να κλείσει τα μάτια του και να ονειρευτεί, να δει αυτά που δεν μπορεί να δει. Όταν ακούω θόρυβο λέω στον εαυτό μου να κλείσει τα αυτιά του και να μην ακούει. Όταν υπάρχει σκοτάδι λέω στον εαυτό μου να κλείσει τα μάτια του και να φοβάται. Όταν υπάρχει κενό λέω στον εαυτό μου να κλειστεί και να το νιώσει...

Εγώ τα λέω ή οι άλλοι; Φοβάμαι! Τις ανασφάλειες σου τις προκαλούν οι άλλοι. Να τους κλείσουμε το στόμα; Να τους κρατάμε το χέρι; Να τους κλείσουμε τα μάτια τους; Να τους πούμε να φοβηθούν; Φοβούνται ήδη!

Φοβάστε; Έχετε φοβηθεί ποτέ; Πόσο έχετε φοβηθεί; Ποίους έχετε φοβηθεί; Γιατί έχετε φοβηθεί; Ησυχία! Φοβάστε την ησυχία; Φοβάστε το σκοτάδι; Όχι ακόμη... Ακούστε μόνο την αναπνοή σας.

Έχετε ερωτευτεί ποτέ; Πόσο σας έχουν ερωτευτεί; Ποίοι σας έχουν ερωτευτεί; Γιατί σας έχουν ερωτευτεί; Ναι... Κλείστε μου το στόμα. Πιάστε μου το χέρι. Τρελαίνομαι. Θεατές, θεατές στα ίδια τα όνειρα. Μόνοι μας. Τι έχει αλλάξει τόσα χρόνια; Τι έχει αλλάξει από τον καιρό που γράφω; Μόνος μου είμαι, χρόνια τώρα. Μόνος μου είμαι, ακόμα. Για πόσο ακόμα; Λίγο ακόμα;

αφιερωμένο σε και εμπνευσμένο από μια εξαιρετική παράσταση. Λίγο Ακόμα, από την Πειραματική Σκηνή Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου.

Like & Dislike Vol. 27

Μ' άρεσε... η Μαρία Μπεκατώρου στο Just the two of us, μόνο εκεί...

Δεν μ' αρέσει... να ακούω ανθρώπους να κατηγορούν ΣΥΝΕΧΕΙΑ!

Μ' αρέσει...πιο πολύ το Στα Κρυφά από το καινούργιο άλμπουμ της Άννας Βίσση

Δεν μ' αρέσει... που στο εξώφυλλο του άλμπουμ το όνομα του Καρβέλα είναι 2 μεγέθη πιο μεγάλο από αυτό της Άννας!

Μ' αρέσει... ο καιρός έτσι όπως είναι τώρα!

Δεν μ' αρέσει... o Rafael Nadal στην καμπάνια των εσωρούχων Εμπόριο Αρμάνι

Μ' αρέσει... η Paris Tassin στις ακροάσεις του American Idol, και συγκινητική η ιστορία της και ακόμα πιο πολύ μ' άρεσε η φωνή της!

Δεν μ' αρέσει... που κατά την επιστροφή της Celine Dion στο Las Vegas πήρε μαζί της και τα μόλις 4 μηνών μωρά της!

Μ' αρέσει... που τελείωσε το X-Factor αλλά δεν το είδα σχεδόν καθόλου

Δεν μ' άρεσε... καθόλου η ταινία I love you Phillip Morris, καθόλου όμως!

Μ' άρεσε... από την άλλη η ταινία Shelter παρά τα σκηνοθετικά κενά του...

Δεν μ' άρεσε... που στον τελικό του X-Factor η Παπαρίζου ασχολείτο με τα μαλλιά της

EXTRA της εβδομάδας: Δεν μ' αρέσει... κανένα από τα τραγούδια που είναι υποψήφια να εκπροσωπήσουν την Ελλάδα στην Eurovision