Demand

Να μάθεις απ' τη ζωή να είσαι πιο διεκδικητικός. Όχι από την ζωή, αόριστα, γενικά, ουτοπικά. Από την ζωή σου, από τον εαυτό σου και τους γύρω σου. Από τα πιο απλά μέχρι τα πιο περίπλοκα πράγματα. Θα μπορούσαμε να είχαμε μια πολύ καλύτερη ζωή αν το απαιτούσαμε από τους εαυτούς μας και τους γύρω μας, στον ίδιο βαθμό.

Είναι πράγματι πολύ περίεργο και παρεξηγήσιμο το πως... “γίνεται” κάποιος διεκδικητικός. Διεκδικητικός δεν σημαίνει να είσαι και πιεστικός. Διεκδικητικός είσαι όταν αποζητάς αυτό που σου αξίζει ή αυτό που νομίζεις ότι σου αξίζει χωρίς όμως να πιέζεις τους άλλους ή να υπερβαίνεις το μέτρο. Όταν ξεπερνάμε το μέτρο η ζωή δεν είναι ζωή, οι άνθρωποι που διεκδικούν πράγματα που νομίζουν ότι τους αξίζουν αλλά δεν το αξίζουν καίγονται. Όχι στο πυρ το εξώτερον όπως η εκκλησία θέλει οι πιστοί της να πιστεύουν αλλά σε ένα κοσμικό, συμπαντικό ίσως, πυρ το οποίο δεν καίει καθόλου. Σχηματικό κι αυτό, όπως το θεολογικό.

Κοσμολογικά είμαστε μια τελεία. Όχι μια τελεία, στο τέλος μιας πρότασης. Είμαστε μια γιγάντια μαύρη κουκκίδα, είμαστε μια μαύρη εικόνα. Και το χρώμα επίσης σχηματικό, αν δεν σας αρέσει αντικαταστήστε το με κάποιο άλλο χρώμα της αρεσκείας σας. Εμείς είμαστε κομμάτια μιας αδιάσπαστης εικόνας, που επειδή δεν μπορούμε να την κατανοήσουμε, την χλευάζουμε, την ξεχνάμε ή και την απορρίπτουμε.

Είναι άξιο απορίας πολλές φορές το πόσο “χαζοί” μπορεί να είναι οι άνθρωποι. Αλλά η ζωή δεν είναι μόνο οι καλές στιγμές, αλλά και οι ακατανόητες. Δεν θέλω να θίξω προβλήματα πειθαρχίας, στρατιωτικού τύπου, δεν λέω ότι πρέπει όλες οι χώρες να έχουν ανθρώπους που να μην παραπονιούνται, να ξυπνάνε στις 6 το πρωί να τρέχουν στη δουλειά και να νομίζουν ότι είναι ευτυχισμένοι. Καμία σχέση. Λέω απλά ότι χρειάζεται λίγος νους να ζήσεις απλά και αυτό να σε γεμίζει.

Και η ευτυχία, όπως είπα πολλές φορές, είναι κατάσταση του μυαλού. Άρα όλα ξεκινάνε από μέσα και βγαίνουν προς τα έξω, όλα ξεκινάνε από πάνω και καταλήγουν κάτω, όλα είναι εδώ μέσα *δείχνω το κεφάλι μου, αλλά συνειδητοποιώ ότι όταν το γράψω κανείς δεν ξέρει που είναι το μέσα* και καλά κάνουμε το ακονίσουμε το μυαλουδάκι μας και να απαιτήσουμε από τους εαυτούς μας και από τους γύρω μας κάτι καλύτερο.

Cats

Ξέρεις γιατί μ' αρέσουν τα γατιά; Γιατί είναι ειλικρινή. Χωρίς σκέψεις. Και δεν λογοκρίνουν τους εαυτούς τους. Θέλουν να κάνουν κάτι θα το κάνουν. Επιπλέον είναι ζώα που αν θέλουν αγάπη και στοργή θα στο ζητήσουν. Ξέρεις πότε επιζητούν κάτι τέτοιο, ξέρεις ότι αν ο γάτος πάει να ξαπλώσει κάτω απ' το αυτοκίνητο σημαίνει πως θέλει την ησυχία του, ξέρεις πότε είναι ώρα για παιχνίδι, ξέρεις πότε πεινάει και πότε πρέπει να του βάζεις φαγητό. Όχι γιατί τα εκπαιδεύσαμε έτσι. Σε αντίθεση με τα σκυλιά οι γάτοι εναρμονίζονται στο περιβάλλον και μεταβάλλονται ανάλογα με τον άνθρωπο. Τα γατιά είναι έτσι από φυσικού τους, τουλάχιστον οι ήμεροι γάτοι.

Οφείλω να παραδεχτώ πως μερικές φορές δεν καταλαβαίνω γιατί οι γάτοι τσακώνονται, γιατί να μην γουστάρουν αγκαλιές και δεν καταλαβαίνω γιατί ο δικός μου γάτος δε μ' αφήνει να του καθαρίσω το ματάκι του ή γιατί δεν του αρέσει να παίζει με μπάλες, όπως νόμιζα ότι θα γινόταν. Οφείλω επίσης να παραδεχτώ πως η καρδιά μου χτυπά γρηγορότερα όταν ακούω τους γάτους να τσακώνονται, φοβάμαι ότι θα πάθει κάτι ο δικός μου. Να θυμηθώ να μην κάνω παιδιά που λέτε.

Ανησυχώ πολύ... Αλλά μαθαίνω. Μαθαίνω πως μερικές φορές μπορεί να λείψει ολόκληρη μέρα... Μαθαίνω ότι τρώει κι αλλού άμα βρει φαγητό. Αλλά όσο μπαίνω στην σκέψη αντιλαμβάνομαι ότι ο γάτος είναι σαν ένας άλλος άνθρωπος που θέλω να βάλω στην ζωή μου. Η μάνα μου παραληρεί όταν βλέπει το ζώο, φωνάζει για τις τρίχες, τα μικρόβια, το ένα, το άλλο, το στραβό της, το βιολί της και πάει λέγοντας. Εγώ δηλώνω ότι είναι μέλος της οικογένειας (μου).

Έτσι είμαστε και με τους ανθρώπους. Θέλουμε να είναι ειλικρινείς απέναντι μας και όντως πολλές φορές δεν ξέρουμε γιατί συμπεριφέρονται κατ' αυτόν τον τρόπο. Δεν χρειάζεται. Τα σκυλιά, τα γατιά και προπάντων οι άνθρωποι χρειάζονται την κατανόησή μας και την υπομονή μας αφού όμως πρώτα κερδίσουν το ενδιαφέρον και την προσοχή μας. Γουστάρω να έχω τον γάτο στο σπίτι και να κοιμάται στα πόδια μου καθώς βλέπουμε τηλεόραση κι ας φωνάζει η μάνα μου για αιώνες.

Αγαπάτε τα ζώα, τα μόνα που 'ναι σώα

Weekend

Πάντα είχα ένα θέμα με τις εξετάσεις. Δεν είναι το άγχος είναι η ιδέα. Τα εκπαιδευτικά συστήματα κλείσανε και τα καλύτερα τα σπίτια! Αλήθεια αυτό. Δεν ξέρω αν είναι επειδή πάω σερί δεύτερο πτυχίο ή αν όντως είχα αυτή την νεωτεριστική έως και αναρχική -για κάποιους- φύση, αλλά αυτές οι εξεταστικές με έχουν εξουθενώσει.

Πρέπει να είσαι κουρασμένος, με ρώτησε κάποιος. Εξουθενωμένος απάντησα. Πνευματικά και σωματικά σκέφτηκα. Πέρσι είχα 3 δουλειές και παράλληλα τη σχολή, φέτος έχω και πάλι αισίως 3 δουλειές και τη σχολή. Παναπ-αισίως λοιπόν έχουμε τα ίδια σχεδόν δεδομένα... Κάποιοι άνθρωποι έχουν τη συνήθεια να σου ρουφάνε την ενέργεια σου. Και η πρώτη αντίδραση σε αυτό δεν είναι ποτέ η συζήτηση, είναι πάντα η σκέψη (για μένα τουλάχιστον).

Έπρεπε να μιλάω περισσότερο. Πράγματα που με χαλάνε να τα μιλάω, να τα λέω. Αλλά έγιναν όλοι ευέξαπτοι τον τελευταίο καιρό, όλοι κάτι έχουν. Εκπέμπουμε σε άλλες συχνότητες, σε άλλους χιλιόκυκλους (κατά κόσμον κιλοχέρτζ). Και μετά έρχεται το αιώνιο ερώτημα, με στυλ Μάρω από το Κόκκινο Δωμάτιο, “Πού πάμε;”. Εξανθρωπιστήκαμε...

Μετά από ένα μήνα έχω ρεπό το Σαββατοκύριακο! Και δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει κάτι άλλο από το να ξαπλώνει και να βλέπει τηλεόραση. Πρώτον γιατί θέλω να μην κάνω τίποτα και επιπλέον δεν θέλω να συναναστραφώ με κόσμο. Αλλά η μέρα ξεκίνησε ωραία... κάνει λίγο κρύο -για μένα κάνει κρύο- και έχει ζεστό ήλιο. Και το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι να κάνω είναι γυμναστική! Να θυμηθώ να τυπώσω εκείνο το βιβλίο για γιόγκα που κατέβασα. Δηλαδή στην κατάστασή μου ή γιόγκα θα ξεκινήσω ή τα χάπια.

Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!

Τελικά και το μαγείρεμα -πέρα από το πλύσιμο των πιάτων και το σιδέρωμα- είναι μεγάλη ψυχανάλυση!

A counting

Χθες έπιασα τον εαυτό μου να μετράω μέρες για τις επόμενες -ας πούμε- διακοπές. Αυτό κάνουμε λίγο ή πολύ... Μετράμε πόσες μέρες έμειναν για τα καρναβάλια, για το επόμενο τριήμερο, για το Πάσχα, για το καλοκαίρι και πάει λέγοντας. Μετράμε μέρες. Και όταν έρθουν εκείνες οι μέρες που τόσο πολύ περιμέναμε (sic) μετράμε για κάποια άλλη περίσταση.

Καινούρια χρονιά, καινούριος μήνας. Ο πρώτος μήνας της χρονιάς, ο πρώτος ανάδρομος της χρονιάς κ.ο.κ. Αυτό που μια πιστεύω σε αυτό που γίνεται με τους πλανήτες -και δεν είναι απλά τα ζώδια- και μια δεν δίνω δεκάρα, με υπερβαίνει. Αλλά όπως και να 'χει δεν πιστεύω πως έχει γεννηθεί ακόμη πλανήτης που θα με βγάλει εκτός πορείας επειδή είναι ανάδρομος. Ναι, στη σχολή τσακωνόμαστε, ναι, επικρατεί ένα πρόβλημα με την επικοινωνία αλλά όλα αυτά οφείλονται σε μικρότητες και εμένα δεν με ενδιαφέρουν οι μικρότητες... καιρό τώρα.

Είναι λεπτή η γραμμή του να ενδιαφέρεσαι για τους άλλους και του να διαχωρίζεις τη θέση σου και την διάθεση σου. Ναι, δεν ζούμε μόνοι στον κόσμο αλλά στον μικρόκοσμο μας είμαστε μονάχοι... Δεν χρειάζεται να περιμένουμε τους άλλους μωρέ για να κάνουμε κάτι. Θα χρειαστούμε βοήθεια για κάποια πράγματα, πιθανόν, αλλά αν αφήσουμε την αποφασιστικότητα μας σε κάποιον άλλον θα αφεθεί στην τύχη και τον καιρό. Για αυτό κτίζουμε την αποφασιστικότητα και την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας.

Δεν λέω να είμαστε ανυπόμονοι και να τρέχουμε να κάνουμε πράγματα. Κάποια πράγματα χρειάζονται τον χρόνο τους, το 'παμε αυτό και προηγουμένως. Χρειάζεται να ξέρεις που πατάς και ότι μπορείς να καταφέρεις πολλά! Και αυτό είναι το πνεύμα για να προχωρήσεις περισσότερο.

Κάντε τις μέρες να μετράνε, μην μετράτε απλά τις μέρες!

Καλό μήνα!

Septingentesimus

Άδεια σελίδα, εδώ και μέρες πολλές. Αλλά με ξέρεις. Πεισματάρης, δεν τα βάζω κάτω... στο τέλος. Μπορεί να τσακώνομαι ακόμα με τον εαυτό μου, για εκείνο το στοίχημα που βάλαμε μεγαλώνοντας: “Να τελειώνεις ότι ξεκινάς”, μα μερικές φορές δεν είναι κι εύκολο πράγμα. Στην πορεία μαθαίνεις πως κάποια πράγματα χρειάζονται τον χρόνο τους, κάποια άλλα μπορεί και να μην τελειώνουν τόσο εύκολα.

Έχουν συμβεί πράγματα και θαύματα, στην Κύπρο, στον κόσμο. Κάπου επιτυγχάνεται επικοινωνία με τους ανθρώπους και κάπου χάνεται το σήμα... Θεωρώ πως η λογική μου -αυτό το περίεργο πράγμα που συμβαίνει μέσα στο κεφάλι μου αδιαλείπτως- αποκλίνει από τον μέσο όρο της -εικονικής- κοινής γνώμης και έτσι φτάνω να θαυμάζω πολλές φορές την βλακεία του ανθρωπίνου είδους. Και δεν είναι από τις προσδοκίες αυτή η απογοήτευση, είναι από την κατανόηση.

Ναι, ξέρω, ας αφήσουμε την τέχνη να μιλήσει για τα υπαρξιακά. Εμείς εδώ είμαστε για να εκφραζόμαστε. Πως εκφράζεται αλήθεια κάποιος αν δεν μπορεί να γράψει; Με λόγια; Του είναι αρκετά; Τα λόγια πετάνε, τα γραπτά μένουν, το 'λεγαν και οι Ρωμαίοι και νομίζω πως συμφωνώ μαζί τους. Μην με παρεξηγείς, είμαι μια χαρά, είμαι καλά! Απλά το προηγούμενο ποστ ήταν επετειακό, αυτό το ποστ είναι πάλι επετειακό, είναι και μένα δύσκολη η θέση μου *χαμογελάκι*.

700ό ποστ σήμερα *κι άλλο χαμογελάκι*. Τα στρογγύλεψα τα ποστ, το 'χα βάλει σκοπό μα δε τα κατάφερνα τότε... αλλά τα κατάφερα τώρα. Έτσι πάει το πράγμα... Δηλαδή, για να κλείσω και αυτή την σκέψη μου, ας μη βιαζόμαστε μωρέ. Τα πράγματα θα γίνουν με τον καιρό, το έλεγα και σε μια φίλη μου. Θα γίνουν, αρκεί να βάλουμε και εμείς το χεράκι μας. Ας μην τα σκουντήξουμε τόσο πολύ αλλά ας μην τα αφήσουμε και στο έλεος του καιρού.

Καλή χρονιά σε όλους, να μη βιάζεστε και να προσπαθείτε για να καταφέρετε ό,τι εσείς επιθυμείτε! Ό,τι το καλύτερο!

Septimus

Μετράω, σας είπε κανείς, τα χρόνια;

Αλλάζουμε. Αλλάζουμε σαν άνθρωποι, κάθε μέρα και μια νέα μέρα, κάθε μέρα όλο και κάτι προστίθεται. Ποτέ δεν ισχυρίστηκα ότι ξέρω απόλυτα ποιος είμαι. Και εγώ μαζί με αυτούς που το θέλουν, μαθαίνω σιγά-σιγά ποιος είμαι... Είναι ένα ταξίδι, ατέλειωτο -βλπ. τίτλος. Επειδή ακριβώς η διαδικασία αυτή είναι ατέρμονη χρειάζεται να ξέρεις απλά ποιος είσαι σε μια δεδομένη στιγμή, σε μια απομονωμένη στιγμή, αυτό όμως δεν σε χαρακτηρίζει σε απόλυτο βαθμό.

Είμαι και δεν είμαι. Είμαι ταυτόχρονα πολλά αντιθετικά πράγματα, όπως ο καθένας από εσάς. Γουστάρω και βαριέμαι μαζί. Χωρίς να κοιτάω το πριν ή το μετά, παρακολουθώ το τώρα και τις μεταβολές που σημειώνονται κυριολεκτικά πάνω μου. Δεν ξέρω πόσο άρρωστο είναι αλλά με ενδιαφέρουν τόσα πολλά πράγματα που αδυνατώ να βρω ένα πράγμα, το πιο αγαπημένο πράγμα... Έτσι αδυνατώ να βρω και ένα χαρακτηρισμό για εμένα.

Παζλ. Θα έλεγα ότι η εικόνα του παζλ είναι αυτό που μου έρχεται τώρα κατά νου. Πολλά μικρά κομμάτια, φαινομενικά αταίριαστα μεταξύ τους. Κάπου υπάρχει ένα κομμάτι που ενώνεται με το προηγούμενο και αυτά θα ενωθούν με άλλα, σε κάποια στιγμή και πάλι, απομονωμένη και δεδομένη. Εσύ απλά χρειάζεται να απομακρυνθείς και θα δεις τι έχουν σχηματίσει τα κομμάτια αυτά... Πιθανότατα να ξαναγυρίσεις σ' αυτό αλλά... μπορεί και όχι.

Για ένα πράγμα είμαι σίγουρος. Δεν θέλησα πραγματικά το κακό κανενός, διότι αν έμαθα κάτι μέχρι τώρα είναι ότι η κακία σου μαυρίζει την ψυχή και την καρδιά. Και εγώ θέλω την ψυχή μου πράσινη και την καρδιά μου κόκκινη...

7η χρονιά... και πάμε!

Σας ευχαριστώ. Εύχομαι να 'στε όλοι καλά, με υγεία πάνω απ' όλα και όλα τ' άλλα θα τα βρούμε, μεταξύ μας πάντα! Ευχαριστώ!

Not sick, nor tired

Τις τελευταίες μέρες νιώθω κουρασμένος χωρίς να κάνω και πολλά πολλά. Είμαι σε μια ενεργητικότητα, ξυπνάω το πρωί και είμαι έτοιμος για τα πάντα (εκτός από kitesurfing). Και διαβάζω με πολύ πιο γρήγορους ρυθμούς απ' ότι τις προηγούμενες βδομάδες... πολύ γρήγορους ρυθμούς! Μ' αρέσει. Αλλά νιώθω ότι οι γύρω μου δεν είναι στο ίδιο mood, αυτό το άτιμο το timing που λες...

Πως θα σου φαινόταν αν έπαιρνες ένα διαφημιστικό για διακοπές και έβλεπες το ίδιο γκρουπ ανθρώπων, τους χαρούμενους με τα φθινοπωρινά τους ρούχα, σε όλα τα φόντα... στη Βουδαπέστη, πάνω σε ένα πλοίο στην μέση του Τάμεση, στην Λαπωνία το χωριό του Άγιου Βασίλη στους δεν-ξερω-και-εγω-ποσους υπό το μηδέν, στην Παναγιά της Τήνου, στο Ντουμπάι των 37 βαθμών και στη φιλειρηνική Γαλλική Πολυνησία, με τα καταπράσινα νερά; Έτσι νιώθω...

Παρασκευή βράδυ. Έρχομαι σπίτι στις έντεκα και μισή σε παρακαλώ από το μάθημα -γε-μά-τη μέρα η περασμένη Παρασκευή- και αρχίζω να καθαρίζω μανιωδώς. Το γραφείο είναι άδειο, έχει πάνω τον υπολογιστή, κάτι στυλά (το στυλό, τα στυλά) και την ατζέντα (ένεκα μνήμης... δεν είναι ότι είμαι και ο πιο busy επαγγελματίας άνθρωπος του κόσμου). Δεν ξέρω τι με κράτησε από το να πλύνω και τα πιάτα... Α! Μεγάλη ψυχανάλυση το πιάτο, κυρ αναγνώστα μου! Αν είχα και ένα σίδερο θα σιδέρωνα κιόλας!

Τελικά αφού καθάρισα βλέπω τον γάτο στο παράθυρο, του ανοίγω... Καθόμαστε, χαζεύουμε βλακειούλες στην τηλεόραση, χαλάρωσα... Και σε κάποια φάση, σηκώνεται αυτός, κύριος, από μόνος του και αρχίζει τις βόλτες τύπου θέλω-φαγητό-αλλά-δεν-μιλάω-και-πρέπει-να-καταλάβεις-από-μόνος-σου-ότι-πεινάω. Του βάζω φαγητό και αποφασίζω να πάω για μπάνιο, μιας και είχαμε αποθέματα ζεστού νερού. Βγαίνω και από το μπάνιο, ξαπλώνω και κάθομαι να διαβάσω. Ε αυτό με υπερβαίνει και μένα. Μετά από τόση κούραση να θέλω ακόμη να διαβάσω... σχετικό ή άσχετο δεν έχει σημασία. Έπρεπε να χα κάνει εμετό το διάβασμα.

Και τώρα κάθομαι και γράφω... και ξαναδιαβάζω... Ε φτάνει λέω, πρέπει να αναρτηθεί, ακόμα κι αν έχει λάθη.

Καλό Δεκέμβρη!!!

Το παιδί

Cats

Έβρισκα τους γάτους εκνευριστικά πολυγαμικούς... Είναι όμως εξαιτίας της ανασφάλειας της εποχής. Κοιτάξτε, ξέρετε και εσείς ότι τα πράγματα στον ερωτικό τομέα και στις διαπροσωπικές σχέσεις έχουν αλλάξει τόσο πολύ και είμαστε σε άλλα επίπεδα πια. Και εγώ πάντα είχα αυτό το ρομαντικοτέτοιο μικρόβιο και ήθελα τις αποκλειστικότητες μου ένιχαου, και η σκέψη από μόνη της ότι μοιράζομαι έναν άνθρωπο -ερωτικά- με άλλους με εξοργίζει. Λογικό έτσι; Κάποτε προσπαθούσαν να με πείσουν ότι ήμουν λάθος κιόλας...

Τα πράγματα άλλαξαν δυο χρόνια περίπου πριν... όχι με τις σχέσεις, με τους γάτους. Ένας γάτος, αλήτης, παλιόπαιδο, άρχισε να συχνάζει στην αυλή μας και απλά καθόταν. Το επόμενο βήμα έγινε όταν του φέραμε φαγητό (ναι, ο έρωτας περνάει από το στομάχι). Και μην τα πολυλογώ τώρα, ο γάτος άρχισε να με εμπιστεύεται και γίναμε καλοί φίλοι. Το βράδυ όταν κοιμούνται οι δικοί μου, καθόμαστε μαζί στον καναπέ, βλέπουμε τηλεόραση και πάει λέγοντας... Νομίζω δεν τρώει κι αλλού πια, πιο παλιά το έκανε, είμαι σίγουρος.

Τώρα έχουμε συνδεθεί ψυχολογικά. Άρα θεωρώ πως έχω κατοικίδιο... Αλλά αυτός ο γάτος είναι ακόμη αλήτης. Ναι, του αρέσει να τον χαϊδεύω, του αρέσει να καθόμαστε μαζί, αλλά είναι και οι δικοί του όροι επί τάπητος... θέλει φαγητό. Βλέπεις η μέχρι τώρα απειρία μου σε ζητήματα σχέσεων με είχαν κάνει να ξεχάσω ότι οι κανόνες του παιχνιδιού ορίζονται και από τους δύο συμμετέχοντες. Απλά το θέμα είναι ότι τώρα είναι αλλιώς.

Δεν θέλω να λείπω από το σπίτι. Ακόμα και πριν δεθούμε τόσο πολύ, ένιωθα άσχημα όταν του έβαζα φαγητό και έκλεινα την πόρτα, ξέροντας ότι αφού φάει θα κάτσει έξω από την πόρτα. Ένιωθα άσχημα όταν έφευγα από το σπίτι την ώρα που ερχόταν. Είμαι ενοχικός τελικά; Από την άλλη νιώθω τόσο μεγάλη χαρά όταν τον βλέπω να με περιμένει να κατέβω από το αυτοκίνητο όταν επιστρέφω από την σχολή. Νιώθω απέραντη χαρά όταν έρχεται τρέχοντας όταν ακούσει να ξεκλειδώνω την πίσω πόρτα. Είναι σαν παιδί μου.

Και τώρα είμαι άλλος άνθρωπος. Αδιαφορώ για τις τρίχες που θα έχουν τα ρούχα μου, απαξιώ για τις φωνές της μάνας, δεν με ενδιαφέρει να ξοδέψω παραπάνω λεφτά για να του αγοράσω κάτι ξεχωριστό για να φάει. Αλλά ανησυχώ για αυτόν, μερικές φορές υπερβολικά, σκέφτομαι δυο και τρεις φορές αν θα κάνω πολυήμερες διακοπές και δεν θέλω να σκέφτομαι ότι υπάρχει κι άλλος εκεί έξω, κάπου εδώ τριγύρω, που νιώθει ακριβώς το ίδιο για αυτόν τον γάτο.

ΥΓ. Γνώρισα κάποιον.

Waterfalls

Ποιά είναι τα όρια του ανθρώπου; Έχει ο άνθρωπος όρια; Πού μπορεί να φτάσει αυτός ο ρημάδης ο άνθρωπος; Από την μια είμαι ο τύπος που λέει ότι όλοι μπορούν να καταφέρουν ό,τι θέλουν αλλά από την άλλη σκέφτομαι ότι δεν μπορούν όλοι να είναι καλοί σε όλα τα πράγματα. Έχω ξαναγράψει για αυτό, πριν καιρό, αλλά δεν θυμάμαι αν βρήκα άκρη. Η αλήθεια είναι κάπου στην μέση ή καμία σχέση; Αν συνεχίσω να σκέφτομαι με αυτούς τους ρυθμούς με βλέπω κλεισμένο σε ένα εξωτικό τρελοκομείο!

Θέλω να κάνω ένα νέο άνοιγμα, επαγγελματικό, αλλά δεν είμαι τόσο καλός σ' αυτό... Δεν ξέρω αν είναι εφικτό, κοινώς I suck at it. Και είμαι και πεισματάρης βρε γαμώτο -ένεκα κληρονομικότητας απ' ότι αντιλαμβάνομαι- και αν δεν μπορώ να το κάνω δεν θέλω να το κάνω. Τώρα δεν ξέρω τι να κάνω! Ωραία περνάμε #Όχι.

Δεν μπορώ να μείνω προσκολλημένος σε ένα πράγμα... είμαι πολυπράγμων άνθρωπος, εργομανής (και δυστυχώς για τη μάνα μου όχι εργασιομανής)... θέλω να κάνω πολλά πράγματα, την βρίσκω έτσι. Φυσικά είναι και οι μέρες που θέλω να μην κάνω τίποτα, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Την βρίσκω με το να κάνω πράγματα για εμένα, για το γαμώτο μου, για να εκφράζομαι, για να ανακουφίζω την ανθρωπιά και τον εαυτό μου. Απλά χάνω τα όρια, χάνω κάτι, πάντα...

Κάποτε άνοιγα πολύ το στόμα μου... έλεγα τα σχέδια μου. Τώρα κρατώ το στόμα μου κλειστό... και δεν κάνω σχέδια. Απλά βαριέμαι, και με βαριέμαι. Νιώθω ότι μεγαλώνω, και δεν πλησιάζουν τα γενέθλια μου για να πω ότι είναι φυσιολογικό... Νιώθω ότι δείχνω πάντα πιο μεγάλος απ' αυτό που είμαι, νιώθω ότι κάτι δεν πάει καλά μέσα στο κρανίο μου, δεν ξέρω τι... είναι κανένα νεύρο συνδεδεμένο αλλιώς; Θα το 'χα καταλάβει, αν όχι εγώ, κανάς γιατρός ίσως.

Θέλω να κοιμάμαι τις περισσότερες ώρες της μέρας. Αυτό... προς το παρόν.

Καλή Βδομάδα!!!

Plan B

Σε ότι κάνουμε υπάρχει ένα ρίσκο... για ό,τι αποφασίσουμε υπάρχουν και οι επιπτώσεις, θετικές και αρνητικές... αλλά το αν έχουμε εναλλακτικές, ένα plan b, είναι απόφαση και επιλογή δική μας. Έτσι και με το ταξίδι μου στην Αθήνα, ήταν κάτι καινούργιο, ήταν ένα ρίσκο, είχε επιπτώσεις και είχα και το plan b στο τσεπάκι στην περίπτωση που δεν... και τελικά δεν... Αλλά that's life, που λένε και στο χωριό μου.

Όποιος παίζει το παιχνίδι δεν σημαίνει ότι αυτομάτως κερδίζει (σε όλα). Εδώ είμαστε να δοκιμάζουμε καινούργια πράγματα, να (εμ)πλουτίζουμε τον εαυτό μας με εμπειρίες που θα φανούν χρήσιμες μια άλλη μέρα. Σημασία έχει να μην επαναπαύεσαι, με την καλλιτεχνική έννοια... Υπάρχουν τόσα πράγματα εκεί έξω και μιας και ο άνθρωπος είναι ένα ζώο με ανεπτυγμένη την ιδιότητα προσαρμογής, οφείλουμε να την χρησιμοποιούμε. Υπέρ μας.

Φυσικά ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που χρησιμοποιεί λεφτά, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα, που πιθανόν να το έχω ήδη αυτο-συζητήσει και που σίγουρα κανείς δεν θέλει να αναπτύξω. Όπως και να 'χει...

Δεν φτάνει στην ζωή -έτσι όπως είναι- να δράττεσαι απλά τις ευκαιρίες που σου παρουσιάζονται αλλά να τις προκαλείς κιόλας! Σημασία έχει να κάνουμε το καλύτερο δυνατόν με αυτά που έχουμε... και αν μπορούμε να κερδίσουμε κι άλλα στην πορεία ακόμη καλύτερα. Ίσως αυτό να ήταν το plan a εξαρχής τελικά...

Καλό μήνα!