Cats

Έβρισκα τους γάτους εκνευριστικά πολυγαμικούς... Είναι όμως εξαιτίας της ανασφάλειας της εποχής. Κοιτάξτε, ξέρετε και εσείς ότι τα πράγματα στον ερωτικό τομέα και στις διαπροσωπικές σχέσεις έχουν αλλάξει τόσο πολύ και είμαστε σε άλλα επίπεδα πια. Και εγώ πάντα είχα αυτό το ρομαντικοτέτοιο μικρόβιο και ήθελα τις αποκλειστικότητες μου ένιχαου, και η σκέψη από μόνη της ότι μοιράζομαι έναν άνθρωπο -ερωτικά- με άλλους με εξοργίζει. Λογικό έτσι; Κάποτε προσπαθούσαν να με πείσουν ότι ήμουν λάθος κιόλας...

Τα πράγματα άλλαξαν δυο χρόνια περίπου πριν... όχι με τις σχέσεις, με τους γάτους. Ένας γάτος, αλήτης, παλιόπαιδο, άρχισε να συχνάζει στην αυλή μας και απλά καθόταν. Το επόμενο βήμα έγινε όταν του φέραμε φαγητό (ναι, ο έρωτας περνάει από το στομάχι). Και μην τα πολυλογώ τώρα, ο γάτος άρχισε να με εμπιστεύεται και γίναμε καλοί φίλοι. Το βράδυ όταν κοιμούνται οι δικοί μου, καθόμαστε μαζί στον καναπέ, βλέπουμε τηλεόραση και πάει λέγοντας... Νομίζω δεν τρώει κι αλλού πια, πιο παλιά το έκανε, είμαι σίγουρος.

Τώρα έχουμε συνδεθεί ψυχολογικά. Άρα θεωρώ πως έχω κατοικίδιο... Αλλά αυτός ο γάτος είναι ακόμη αλήτης. Ναι, του αρέσει να τον χαϊδεύω, του αρέσει να καθόμαστε μαζί, αλλά είναι και οι δικοί του όροι επί τάπητος... θέλει φαγητό. Βλέπεις η μέχρι τώρα απειρία μου σε ζητήματα σχέσεων με είχαν κάνει να ξεχάσω ότι οι κανόνες του παιχνιδιού ορίζονται και από τους δύο συμμετέχοντες. Απλά το θέμα είναι ότι τώρα είναι αλλιώς.

Δεν θέλω να λείπω από το σπίτι. Ακόμα και πριν δεθούμε τόσο πολύ, ένιωθα άσχημα όταν του έβαζα φαγητό και έκλεινα την πόρτα, ξέροντας ότι αφού φάει θα κάτσει έξω από την πόρτα. Ένιωθα άσχημα όταν έφευγα από το σπίτι την ώρα που ερχόταν. Είμαι ενοχικός τελικά; Από την άλλη νιώθω τόσο μεγάλη χαρά όταν τον βλέπω να με περιμένει να κατέβω από το αυτοκίνητο όταν επιστρέφω από την σχολή. Νιώθω απέραντη χαρά όταν έρχεται τρέχοντας όταν ακούσει να ξεκλειδώνω την πίσω πόρτα. Είναι σαν παιδί μου.

Και τώρα είμαι άλλος άνθρωπος. Αδιαφορώ για τις τρίχες που θα έχουν τα ρούχα μου, απαξιώ για τις φωνές της μάνας, δεν με ενδιαφέρει να ξοδέψω παραπάνω λεφτά για να του αγοράσω κάτι ξεχωριστό για να φάει. Αλλά ανησυχώ για αυτόν, μερικές φορές υπερβολικά, σκέφτομαι δυο και τρεις φορές αν θα κάνω πολυήμερες διακοπές και δεν θέλω να σκέφτομαι ότι υπάρχει κι άλλος εκεί έξω, κάπου εδώ τριγύρω, που νιώθει ακριβώς το ίδιο για αυτόν τον γάτο.

ΥΓ. Γνώρισα κάποιον.

Waterfalls

Ποιά είναι τα όρια του ανθρώπου; Έχει ο άνθρωπος όρια; Πού μπορεί να φτάσει αυτός ο ρημάδης ο άνθρωπος; Από την μια είμαι ο τύπος που λέει ότι όλοι μπορούν να καταφέρουν ό,τι θέλουν αλλά από την άλλη σκέφτομαι ότι δεν μπορούν όλοι να είναι καλοί σε όλα τα πράγματα. Έχω ξαναγράψει για αυτό, πριν καιρό, αλλά δεν θυμάμαι αν βρήκα άκρη. Η αλήθεια είναι κάπου στην μέση ή καμία σχέση; Αν συνεχίσω να σκέφτομαι με αυτούς τους ρυθμούς με βλέπω κλεισμένο σε ένα εξωτικό τρελοκομείο!

Θέλω να κάνω ένα νέο άνοιγμα, επαγγελματικό, αλλά δεν είμαι τόσο καλός σ' αυτό... Δεν ξέρω αν είναι εφικτό, κοινώς I suck at it. Και είμαι και πεισματάρης βρε γαμώτο -ένεκα κληρονομικότητας απ' ότι αντιλαμβάνομαι- και αν δεν μπορώ να το κάνω δεν θέλω να το κάνω. Τώρα δεν ξέρω τι να κάνω! Ωραία περνάμε #Όχι.

Δεν μπορώ να μείνω προσκολλημένος σε ένα πράγμα... είμαι πολυπράγμων άνθρωπος, εργομανής (και δυστυχώς για τη μάνα μου όχι εργασιομανής)... θέλω να κάνω πολλά πράγματα, την βρίσκω έτσι. Φυσικά είναι και οι μέρες που θέλω να μην κάνω τίποτα, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Την βρίσκω με το να κάνω πράγματα για εμένα, για το γαμώτο μου, για να εκφράζομαι, για να ανακουφίζω την ανθρωπιά και τον εαυτό μου. Απλά χάνω τα όρια, χάνω κάτι, πάντα...

Κάποτε άνοιγα πολύ το στόμα μου... έλεγα τα σχέδια μου. Τώρα κρατώ το στόμα μου κλειστό... και δεν κάνω σχέδια. Απλά βαριέμαι, και με βαριέμαι. Νιώθω ότι μεγαλώνω, και δεν πλησιάζουν τα γενέθλια μου για να πω ότι είναι φυσιολογικό... Νιώθω ότι δείχνω πάντα πιο μεγάλος απ' αυτό που είμαι, νιώθω ότι κάτι δεν πάει καλά μέσα στο κρανίο μου, δεν ξέρω τι... είναι κανένα νεύρο συνδεδεμένο αλλιώς; Θα το 'χα καταλάβει, αν όχι εγώ, κανάς γιατρός ίσως.

Θέλω να κοιμάμαι τις περισσότερες ώρες της μέρας. Αυτό... προς το παρόν.

Καλή Βδομάδα!!!

Plan B

Σε ότι κάνουμε υπάρχει ένα ρίσκο... για ό,τι αποφασίσουμε υπάρχουν και οι επιπτώσεις, θετικές και αρνητικές... αλλά το αν έχουμε εναλλακτικές, ένα plan b, είναι απόφαση και επιλογή δική μας. Έτσι και με το ταξίδι μου στην Αθήνα, ήταν κάτι καινούργιο, ήταν ένα ρίσκο, είχε επιπτώσεις και είχα και το plan b στο τσεπάκι στην περίπτωση που δεν... και τελικά δεν... Αλλά that's life, που λένε και στο χωριό μου.

Όποιος παίζει το παιχνίδι δεν σημαίνει ότι αυτομάτως κερδίζει (σε όλα). Εδώ είμαστε να δοκιμάζουμε καινούργια πράγματα, να (εμ)πλουτίζουμε τον εαυτό μας με εμπειρίες που θα φανούν χρήσιμες μια άλλη μέρα. Σημασία έχει να μην επαναπαύεσαι, με την καλλιτεχνική έννοια... Υπάρχουν τόσα πράγματα εκεί έξω και μιας και ο άνθρωπος είναι ένα ζώο με ανεπτυγμένη την ιδιότητα προσαρμογής, οφείλουμε να την χρησιμοποιούμε. Υπέρ μας.

Φυσικά ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που χρησιμοποιεί λεφτά, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα, που πιθανόν να το έχω ήδη αυτο-συζητήσει και που σίγουρα κανείς δεν θέλει να αναπτύξω. Όπως και να 'χει...

Δεν φτάνει στην ζωή -έτσι όπως είναι- να δράττεσαι απλά τις ευκαιρίες που σου παρουσιάζονται αλλά να τις προκαλείς κιόλας! Σημασία έχει να κάνουμε το καλύτερο δυνατόν με αυτά που έχουμε... και αν μπορούμε να κερδίσουμε κι άλλα στην πορεία ακόμη καλύτερα. Ίσως αυτό να ήταν το plan a εξαρχής τελικά...

Καλό μήνα!

Terminal A

Η μέρα που μας πέρασε μπορεί να ήταν η πιο τρελή μέρα της χρονιάς. Μια φορά ταξίδεψα μόνος και ήταν και η πρώτη φορά που έμεινα μόνος σε ξενοδοχείο... Για τα πάντα υπάρχει όντως η πρώτη φορά. Ταξίδι αστραπή στην Αθήνα. Επίσης είναι η πρώτη φορά που ταξιδεύω χωρίς αποσκευές, με ένα backpack και 2 ρούχα -κυριολεκτικά δυο ρούχα γιατί τα άλλα τα φορούσα- και να μην περιμένω καμιά βαλίτσα στον ιμάντα (ευτυχία).

Το πρωινό με θέα την Ακρόπολη με συνεπήρε... αλλοπρόσαλλα πράγματα. Μπορεί η Αθήνα να 'ναι αυτή η μουντή πολλές φορές μεγαλούπολη αλλά όσο έχει την Ακρόπολη όλα είναι ωραιότερα. Άλλαξαν πολλά από την τελευταία φορά που ήρθα -αυτά παθαίνει κανείς όταν έχει 4 χρόνια να πατήσει το πόδι του σε μια πόλη. Κατάφερα όμως να προσανατολιστώ και να επιστρέψω με τα πόδια στο αεροδρόμιο... Αυτό το ενστικτώδες GPS είναι ένα από τα χαρίσματά μου -και όπως κάθε άλλο χάρισμα δεν δουλεύει απόλυτα και πάντα, δηλαδή ναι έκανα ένα λάθος στρίψιμο και βγήκα πιο πάνω από εκεί που έπρεπε να πάω αλλά το κατάλαβα... έγκαιρα...

Τώρα για τις υποθέσεις στην Αθήνα δεν ξέρω. Θέλει ακόμα λίγη σκέψη παραπάνω, έως και πολύ παραπάνω. Εξού και το σοβαρό γράψιμο... Είμαι τώρα στο αεροδρόμιο. Σας λέω, κάνω πολύ κινηματογραφικά πράγματα τον τελευταίο καιρό. Νιώθω έτσι λίγο Σεξ εν δε σίτι αλλά νεώτερος, και χωρίς τόσα πολλά γκομενικά. Και χωρίς αλκοόλ!

Θα μπορούσα να ζήσω στην Αθήνα; Ό,τι και να λέω, δεν βλέπω τον λόγο που δεν θα μπορούσα... Ντάξει οι κοινωνικές μου δεξιότητες έχουν χάσει την αποδοτικότητα τους και είναι ελαφρώς μουδιασμένες (προσοχή, προφέρεται με κλας: μουδ-ι-ασμένες και όχι μουδγιασμένες). Εγώ και το περπάτημα έχουμε λέει καλές σχέσεις, εκτός και αν δεν έχω καλές σχέσεις με την μέση μου, που αυτό συμβαίνει συχνά τελευταίως (να το κοιτάξω) και ακόμα και αν δεν είχα καλές σχέσεις έχουν καλές σχέσεις τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Εν κατακλείδι είμαι κρυουλιάρης! Άσχετο, αλλά είπα να το πω.

Το θέμα είναι να τα ζυγίζει κανείς τα πράγματα... μια απόφαση δεν φέρνει την αλλαγή (κατά το ένα χελιδόνι δεν φέρνει την άνοιξη). Υπάρχουν τα υπέρ και τα κατά, τα κατά και τα υπέρ. Ιστορία ο πόνος ή ιστορία μου αμαρτία μου, ένα πράμα. Αυτά. Άρα ένα Σουκού με σκέψεις πλησιάζει... Και έξω ξημερώνει. Μ' αρέσει όταν ξημερώνει αλλά την ώρα που ο ουρανός είναι σκούρος μπλε, αυτό το high fashion midnight blue, φοβάμαι... Γιατί δεν ξέρω, δεν ξέρω αν θα γίνει γαλάζιος ή νυχτερινός μαύρος. Άκου τώρα!

Και έξω ο ουρανός γίνεται γαλάζιος!

Αθήνα, 26 Σεπτεμβρίου 

Comfort Zone

Προσπαθώ να βάλω την σκέψη μου σε τάξη, ενίοτε την τάξη μου σε σκέψη, αλλά αδίκως. Άλλα όπως συνηθίζω να λέω σε μια φίλη, fuck it (αυτή μου το 'μαθε πρώτη). Ποιος νοιάζεται τώρα για σειρά και τάξη; Για αυτό αποφάσισα να γράφω για διάφορα θέματα, συνήθως όχι επίκαιρα, που με απασχολούν. Δηλαδή θα παίρνω αυτά τα ερεθίσματα που υπάρχουν γύρω μου και θα αναπτύσσω την σκέψη μου. Δεν χρειάζεται να είναι μια σκέψη σημερινή, μπορεί να είναι πράγματα τα οποία δεν είπα ποτέ μου, πράγματα που με ταλαιπωρούν, σκέψεις χωμένες στο ταπεινό μου μυαλουδάκι και αφημένες στη σιωπή.

Να πως έχει η κατάσταση σήμερα. Δεν ξέρω τι θέλω να κάνω... με μένα; με τη ζωή μου; Θα σας γελάσω. Πριν ένα χρόνο πήρα το πτυχίο μου, φιλολογία, και αποφάσισα “σπασμωδικά” να κάνω ένα δεύτερο πτυχίο, στην τέχνη. Με συνοπτικές διαδικασίες λοιπόν περνάω σε μια ιδιωτική σχολή, ονόματα δε λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε (πιστέψτε με, εδώ θίγονται). Με αυτά και με αυτά, μ' αυτά και μ' εκείνα πέρασε άλλος ένας χρόνος στον οποίο δεν εξελίχτηκα τόσο πολύ. Ναι ανακάλυψα πράγματα για τον εαυτό μου που δεν ήξερα αλλά δεν εξελίχτηκα σαν καλλιτέχνης ας πούμε...

Βλέπω πολλή ματαιότητα από εδώ που βρίσκομαι, βλέπω έλλειψη σοβαρότητας, βλέπω πεπαλαιωμένες αντιλήψεις και κακές νοοτροπίες. Κάποιος μπορεί να πει πως βλέπω μόνο τα κακά... Μπορεί να ακούγομαι πεσιμιστής αλλά δεν είμαι. Υπερβάλλω, ναι, αυτό το 'χω -και βάζω τα δυνατά μου να μην είμαι- αλλά τα βλέπω όλα παραφουσκωμένα. Στην Κύπρο έχω δουλειά, νιώθω χρήσιμος και επιθυμητός, αλλά δουλεύω για να τα βγάζω πέρα με τη σχολή. Και έχω και τους γονείς οι οποίοι βοηθάνε την ρευστότητα (οικονομικό χιουμοράκι).

Δεν μ' αρέσει να κάνω μακροπρόθεσμα σχέδια, σχέδια για το μέλλον, κοιτώ μάξιμουμ ένα χρόνο παρακάτω. Μαζεύω συνεχώς λεφτά, είτε για διακοπές είτε για άλλα σχέδια. Μάζευα λεφτά για μεταπτυχιακό, μετά ήρθε η κρίση... προβλήματα στην δουλειά των γονιών μου με έκαναν να μαζευτώ λίγο και να περιμένω τα πράγματα να ξεκαθαρίσουν όσο γίνεται, μέχρι να ξεκαθαρίσουν, που δεν έγινε ακόμη, μπήκα στην σχολή γιατί δεν άντεχα να μην κάνω τίποτα, ε και μεταξύ μας το 'θελα κι αυτό. Δεν κάνω πράγματα επειδή πρέπει, κάνω πράγματα για τον εαυτό μου, για το γαμώτο μου.

Στο τελευταίο έτος του πανεπιστημίου άρχισαν να μου μπαίνουν ιδέες για μεταπτυχιακές σπουδές... στο εξωτερικό. Οι περισσότεροι μου φίλοι έχουν ζήσει την εμπειρία του εξωτερικού σε συνδυασμό πάντα με σπουδές... Σίγουρα και το να μείνω στην Κύπρο για σπουδές είναι μια εμπειρία αλλά το εξωτερικό είναι εξωτερικό. Μ' αρέσει να ταξιδεύω και να γνωρίζω νέες χώρες αλλά τώρα το να ταξιδέψω και να μείνω σε μια άλλη χώρα με φοβίζει λίγο... Παλιά, ίσως και να το γραφα στο μπλοκ, έλεγα ότι θέλω να πάω κάπου να μηδενίσω τα πάντα και να ξεκινήσω πάλι. Τώρα φο-βα-μαι ! Δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω από που πηγάζει αυτό.

Και πρόσεξε πόσο αρρωστημένη είναι η σκέψη μου... Φοβάμαι ότι αν μείνω κι άλλο στην Κύπρο θα με καταπιεί, το κλίμα της εποχής. Φοβάμαι ότι αν φύγω μπορεί να μην θέλω να ξανάρθω. Φοβάμαι όμως πραγματικά... Ως ένα βαθμό είδα τι μπορεί να μου προσφέρει η Κύπρος. Νιώθω όμως τώρα, ένα χρόνο μετά, ότι οφείλω στον εαυτό μου πρωτίστως να κάνω ένα βήμα μπροστά, να πάρω ένα ρίσκο σύντομα... Άρα, I'm about to take a risk and carpe fucking diem!

Και η καρδιά μου χτυπά δυνατά... πολύ δυνατά.

Κρισάρα

Υπότιτλος: Things are about to change.

Χθες το βράδυ ήμουν έξω με παρέα. Η κουβέντα έκανε κύκλο, ουσιαστικά ήταν εκτενείς μονόλογοι. Ο ένας βρήκε δουλειά, ο άλλος βαρέθηκε την Κύπρο, ο παραδίπλα το στραβό του και εγώ το κοντό μου. Η κουβέντα δεν πέρασε από μένα, δεν είχα τίποτα να πω και όποτε άνοιγα το στόμα μου κάποιος άλλος με προλάβαινε... μου πήραν την κουβέντα από το στόμα, ε αυτό. Ενίοτε όσοι βαριόντουσαν κοιτούσαν τα τόσο έξυπνα κινητά τους, αλλά εγώ αρνούμαι να πάρω smartphone και δεν είχα μαζί μου το μπλοκάκι μου να σημειώνω άρα... ήρθα σπίτι γύρω στις 2 και έκατσα και να γράψω το ποστ.

Κάποιος που είχα καιρό να δει με ρώτησε, με ενδιαφέρον, τι κάνω και πως περνώ. Και ξεκίνησα να λέω, να λέω και τελικά τίποτα δεν έλεγα... Τι λέω; Με έπιασε κάτι παράξενο. Panic attack δεν το λες... Το λες; Δεν ξέρω. Άρχισα να ιδρώνω και να νιώθω λες και υπερκατανάλωσα σουηδικά κεφτεδάκια. Δεν αντέχω, φεύγω από το τραπέζι χωρίς πολλά πολλά και πάω και κλείνομαι στην τουαλέτα. Κλειδώνω και περπατάω πάνω κάτω, πάνω κάτω και προσπαθώ να ηρεμήσω. Φυσικά πάνω κάτω όσο γίνεται σε ένα δυο επί τρία!

Με την πλάτη ακουμπισμένη στην πόρτα κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη... Δε φτάνει που παθαίνω κρισάρες ο μαλάκας, είναι και κινηματογραφικές! Έτσι αγάπη μου, γιατί εμείς ό,τι κάνουμε το κάνουμε με στυλ. Και με πανσέληνο παρακαλώ, αλίμονο, πάω για Χρυσό Φοίνικα. Βλέπω που λες τον εαυτό μου στον καθρέφτη και περνάνε τόσα πολλά πράγματα από το μυαλό μου που το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα είναι αν πέθανα. Εγώ και το χάος για τις τελευταίες μέρες είμαστε συνώνυμοι...

Δεν θυμάμαι καν τι περνούσε από το μυαλό μου εκείνη την ώρα. Θυμάμαι ότι άρχισα να κάνω ασκήσεις διαφραγματικής αναπνοής (γιατί δεν είμαστε τυχαίοι εμείς αγάπη μου...) και ηρέμησα. Οι παλμοί μου επανήλθαν στο φυσιολογικό -δεν τους μέτρησα γιατί δεν ξέρω πόσο είναι το φυσιολογικό απλά σταμάτησε να σπαρταρά η καρδιά μου σαν ψάρι... Σκούπισα τον ιδρώτα, έπλυνα τα χέρια μου και απεχώρησα. Στη μούγκα για την υπόλοιπη βραδιά.

The day after.

Η αλήθεια είναι πως μάλλον έχω χάσει το μέτρο... Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι το άγχος. Ποτέ δεν ήμουν αγχώδης τύπος... Δεν νιώθω εγώ. Δεν νιώθω καλά. Δεν ξέρω. Και τώρα αυτό με κουράζει. Πριν λίγο καιρό υπερασπιζόμουν το “δεν ξέρω” σαν απάντηση, αλλά τώρα νιώθω ότι δεν έχω αποθέματα υπομονής, ούτε καν για τον εαυτό μου. I have to know... Υποθέτω τώρα πως... πάμε για άλλα, καλύτερα.

Life is a road

Παρατηρούσα τον τρόπο που οδηγούν οι άνθρωποι -αν μπορεί κάποιος να τους ονομάσει έτσι- εδώ στην Κύπρο. Οι περισσότεροι έχουν καθαρισμένα και γυαλιστερά αυτοκίνητα, κάποιοι έχουν και ακριβά αυτοκίνητα και όλοι αυτοί αποφεύγουν τις λακκούβες στον δρόμο, όπως οι κυβερνήσεις τις ευθύνες, αλλά σε άρρωστο επίπεδο. Μπαίνουν στην αντίθετη λωρίδα κυκλοφορίας απλά και μόνο για μια λακκούβα...

 Και κάνω εγώ τις συνδέσεις.

Τα αυτοκίνητα είναι σαν τις ζωές μας. Όπως και η ζωή έτσι και το αυτοκίνητο είναι ένα άθροισμα δυνατοτήτων και επιλογών -καθόλου τύχης. Δεν έχουμε όλοι το ίδιο αυτοκίνητο και συνηθίζουμε να ζηλεύουμε τα ακριβά και γρήγορα αυτοκίνητα... την επιφάνεια. Ο καθένας έχει το αυτοκίνητο που μπορεί να υποστηρίξει και να διατηρεί, άλλοι αγοράζουν αυτοκίνητα που τους αρέσουν για να τα αλλάξουν τον άλλο μήνα.

Επιπλέον στους δρόμους υπάρχουν νόμοι, όρια, για ταχύτητα, φώτα τροχαίας, διαβάσεις πεζών, χώροι στάθμευσης και πάει λέγοντας. Αρκετοί αδιαφορούν για τους νόμους, οι οποίοι νόμοι, hate to bother you, φτιάχτηκαν για να μας ευκολύνουν την κυκλοφορία -και κατ' επέκταση τη ζωή. Επιπλέον το 70% της κυκλοφοριακής κίνησης στην Κύπρο παράγεται από την βλακεία που καβαλά ο καθένας στο κεφάλι του... Δεν ξέρουν τι στο διάολο σημαίνει λωρίδα επιτάχυνσης, ανακαλύψαμε την 3η λωρίδα στον αυτοκινητόδρομο και να σου το προσπέρασμα από αριστερά... Λες και οδηγάμε ανάποδα! Εδώ δυο λωρίδες και τα κάνετε παπαρδέλες, θέλατε και τρίτη. Για αυτήν την παράγραφο οι αλληγορίες πέφτουν βροχή...

Ο τρόπος που οδηγούμε είναι η σύγχρονη κουλτούρα και ανθρωπιά (sic). Δεν ζούμε αρμονικά ο ένας με τον άλλον, είναι λες και παίζουμε συγκρουόμενα (το να κάνεις παρομοίωση με αυτοκίνητα σε παρομοίωση με αυτοκίνητα είναι όντως λίγο συγχυστικό, πως λέμε theatre in theatre... ε αυτό). Είναι λες και κυκλοφορούμε για να χτυπήσουμε με κάποιον και μόλις χτυπήσουμε με κάποιον δεν ξέρουμε τι να κάνουμε και πλακώνουν οι ασφαλιστικές εταιρείες...

Επιπλέον οι λακκούβες είναι στους δρόμους, αναπόφευκτες οι περισσότερες, κάτι που δεν αρέσει σε κανέναν, είναι οι αναποδιές, οι ατυχίες, οι κακές στιγμές της ζωής. Γιατί να θες να τις αποφύγεις; Τι φοβάσαι ήθελα να 'ξερα... φοβάσαι για την μηχανή του αυτοκινήτου σου; Μην ανησυχείς, αυτά φτιάχνονται. Δεν υπάρχει ο τέλειος δρόμος, δεν υπάρχει δρόμος με ροδοπέταλα... Και ο δρόμος που είναι πολύ καλός δεν θα 'ναι για πολύ. Η τριβή και η πίεση θα φανερώσουν αργά ή γρήγορα τα ελαττώματα της κατασκευής και μια λακκούβα θα ανοιχτεί.

 Κι όλα αυτή η παραφιλοσοφία γιατί δεν ξέρουν κάποιοι να οδηγούν και να συμπεριφέρονται σωστά στον δρόμο... Σκέψου να πάθαινα τίποτα σοβαρό πόση φιλοσοφία θα 'πεφτε!

All by myself

Παρασκευή βράδυ. Από όσο θυμάμαι αυτή η μέρα ήταν αφιερωμένη στους φίλους, με τρελές εξόδους και τρελά κέφια, έστω και μίνιμαλ κέφια, αλλά κέφια πάνω από όλα.

Ναι, ναι σωστά υποψιάζεσαι καλέ μου αναγνώστη, θα φιλοσοφήσουμε τα των φιλιών. Ωχ λες και κλείνεις το παράθυρο, you are so not ready for this type of conversation. Και με το δίκιο σου... Καταρχάς εδώ θα ήθελα να κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή για τους φίλους που μας πουτσογράφουν γιατί έχουν γκομενικά και βγαίνουν με άλλα ζευγάρια.

*and counts a minute, 5, 4, 3, 2, 1 and *

Ωραία. Αυτή η χώρα, η Κύπρος, το γνωστό Νησί -πρώτα αυτό και μετά η Σπιναλόγκα- είναι φτιαγμένη για ζυγούς αριθμούς. Τι εννοώ; Δεν μπορείς να κάνει πράγματα μόνος σου... Πριν ένα-δυο μήνες είδα κάποιον στην συναυλία του Σαββόπουλου στο ορυχείο της Σκουριώτισσας ο οποίος φαίνεται πως πήγε μόνος. Παρένθεση αν με διαβάζεις δώσε μου ένα σημείο ζωής γιατί είσαι και κούκλος! Παραξενεύτηκα... Πρώτη φορά βλέπω άνθρωπο να πηγαίνει σε συναυλία μόνος.

Και εγώ μέχρι να πείσω τον εαυτό μου να πάω θέατρο μόνος μου πέρασε καιρός. Έχω δει δυο μόνο παραστάσεις χωρίς παρέα... Και το θέατρο μ' αρέσει κιόλας. Αλλά νιώθεις περίεργα... μέχρι να μπω και να ξεκινήσει η παράσταση είχα αλλάξει 10 χρώματα και έπρεπε να χα αλλάξει και μπλούζα γιατί από τον ιδρώτα ήταν λες και ήρθα από το γυμναστήριο. Και τώρα που είπα γυμναστήριο, το μόνο πράγμα που μπορεί να μπορείς να κάνεις μόνος είναι το γυμναστήριο, εκεί δεν σε κοιτάνε περίεργα.

Να μιλήσω για θάλασσα; Ούτε λόγος. Μόνος στην θάλασσα; Δες τα κρεβατάκια και τις ομπρέλες... Δες πόσα κρεβατάκια έχει η κάθε ομπρέλα... Ακριβώς, δυο! Και κάτι ξενοδοχεία στα βουνά -γιατί έψαχνα κάτι προσφορές αγροτουρισμού- δεν έχουν μονόκλινο! Τι στο διάολο γίνεται εδώ; Μπορεί κάποιος να μου εξηγήσει; Είναι βαλτοί όλοι; Συμφωνήσατε όλοι να είναι πάντα Φλεβάρης και δεν το ξέρω;

Πασχίζω να λειτουργώ μόνος και δεν τα καταφέρνω... Δεν ξέρω τι γίνεται και γιατί, αλλά ξέρω ότι αυτό με κρατάει πίσω. Το μόνο που μπορώ να κάνω μόνος είναι ψώνια, as in υπεραγορά και δώρα. Δεν έχω πάει παραλία για μπάνιο μόνος, δεν έχω πάει σε εστιατόριο για να φάω μόνος, δεν έχω πάει διακοπές μόνος και δεν βγήκα ποτέ για ποτό μόνος. Που πάω; Γιατρέ μου, είμαι καλά; Να ανησυχήσω; Να πανικοβληθώ; 

ΥΓ. Ακόμα και στις προσκλήσεις του επαγγελματικού δείπνου έγραφε πάνω +1 άτομο.

Το Δόγμα του "Για πάντα"

Κανένας από τους φίλους μου δεν ρίχνει την βόμβα του “για πάντα”. Κάναμε μια συζήτηση χθες, προχθές στην παρέα και ακόμα αναρωτιέμαι για κάποια πράγματα και να 'μαι εδώ, να αμπελοφιλοσοφώ για τα των ανθρωπίνων σχέσεων. Οι μόνοι που δικαιούνται να πούνε “για πάντα” κατ' εμέ είναι τα μέντιουμ. Μόνο. Δεν ξέρω πόσοι μπορούν να καταλάβουν αυτά που λέω, γιατί το πάντα και το ποτέ τα 'χω φιλοσοφήσει, έχω ξοδέψει ώρες και ώρες, αμέτρητες μέρες σ' αυτό το πράγμα. Δεν υπάρχει κάτι που να διαρκεί για για πάντα, και ιδιαίτερα ερωτικές σχέσεις.

Όχι δεν γίνομαι σπαστικό τώρα που δεν μπορεί να βλέπει ανθρώπους ευτυχισμένους. Πως δεν μπορώ; Αυτή είναι η ενέργεια που με ωθεί. Θεωρώ δύσκολο δυο άνθρωποι να είναι ερωτευμένοι για πάντα, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τους εύχομαι να χωρίσουν ή κάτι. Εύχομαι σε όλους τα καλύτερα και το καλύτερο δυνατό και τίποτα λιγότερο από αυτό. Γιατί όλοι έχουν το δικαίωμα να αγαπούν και να τους αγαπάνε.

Κάποιοι από τους ερωτευμένους μου φίλους δεν μπορούν να το συνειδητοποιήσουν αυτό το “για πάντα”. Ε αυτοί είναι οι εις βάθος ερωτευμένοι που δεν βλέπουν πέρα από το τώρα -και αυτό είναι πολύ καλό. Οι άλλοι που λένε ότι είναι ερωτευμένοι αλλά καταλαβαίνουν αυτά που λέω είναι απλά πληγωμένοι... big time.

Δεν είμαι ο ειδικός σε θέματα σχέσεων αλλά ελευθερία λόγου, είμαι εδώ, λέω την άποψη μου, δεν δηλώνω πουθενά ότι εγώ είμαι ο σωστός και δέχομαι και σχόλια. Ερωτεύτηκα έναν στρέιτ συμμαθητή μου στο Λύκειο -προφανώς και δεν είχα ιδέα πως δουλεύουν τα πράγματα τότε. Έπειτα ερωτεύτηκα έναν σοφιστικέ μεγαλύτερο τύπο ο οποίος αποδείχθηκε ένας απλός σεξομανής με προβλήματα δέσμευσης. Δε μας χέζεις ρε παπάρα! Πραγματικά αυτά τα αστεία με το “προβλήματα δέσμευσης” και “προβλήματα εμπιστοσύνης” πρέπει να σταματήσουν. Άρα εγώ στα προσωπικά μου σε γενικές γραμμές νιώθω άτυχος, πιο άτυχος και από την Αργεντινή στον τελικό του Παγκοσμίου!

Το 'χω ξαναπεί αλλά το ξαναλέω. Το μόνο ζευγάρι το οποίο θαυμάζω για την αγάπη, εμπιστοσύνη και ειλικρίνεια του είναι οι παππούδες μου, από την μεριά του μπαμπά μου. Σήμερα θα ήταν παντρεμένοι για 72 χρόνια! Ουάο! Δηλαδή, γαμώτο, θέλω και εγώ κάτι τέτοιο! Μιλάμε για πάρα πολλά χρόνια, πολύ περισσότερο από μισό ΑΙΩΝΑ! Είχαν έξι παιδιά και τα δυο τα έχασαν όσο ήταν ακόμη μωρά. Η γιαγιά και ο παππούς πέρασαν μαζί τόσες δυσκολίες και ευτυχισμένες στιγμές, πάντα ενδιαφέρονταν ο ένας για τον άλλον και η αγάπη τους ήταν τόσο δυνατή. Ακόμη και τώρα, 11 χρόνια μετά τον θάνατο του παππού, η γιαγιά λέει πως ακόμη τον αγαπά και δεν τον ξεχνά ποτέ. Βουρκώνουν τα μάτια της κάθε φορά που τον θυμάται και είναι τόσο ευαίσθητη. Αυτό είναι το δικό μου για πάντα! Και έχω μια απόδειξη πως δεν είναι ακατόρθωτο.

Ο καιρός όμως αλλάζει... Σήμερα δεν αγαπάμε για τους ίδιους λόγους, ίσως δεν αγαπάμε καθόλου. Δώσαμε τόση πολλή σημασία στο πιο ανούσιο είδος σεξ που υπάρχει στον κόσμο, το περιστασιακό (αυτό και το σεξ για αναπαραγωγή). Βαφτίσαμε ως σεξουαλικά υγιές το να αλλάζουμε συντρόφους και απλά κάνουμε one-night-stands για να μην ξεχάσουμε τι είναι σεξ. Δεν ξέρουμε πως να χειριζόμαστε τα συναισθήματά μας και δεν μας ενδιαφέρουν τα συναισθήματα των άλλων. Παίζουμε με τα συναισθήματα όλων λες και είναι lego και είμαστε βλάκες αν κρίνω από τους δείκτες συναισθηματικής νοημοσύνης της εποχής μας. Στο τέλος της μέρας είμαστε αβοήθητοι και πολλοί από 'μας μόνοι. Και μην μου πεις “έχω και τους φίλους μου”.

Σε αυτό το context όλα είναι εφήμερα και προσωρινά. Η ξάδερφη που παντρεύτηκε πέρσι, χώρισε λόγω, λέει, ασυμφωνίας χαρακτήρων. Τι στο διάολο χριστιανή μου; Περίμενες να κάνεις δυο παιδιά για να καταλάβεις ότι δεν συμφωνούν οι χαρακτήρες σας; Γιατί σου πήρε τόσο πολύ;

Όπως και να έχει, κλείνω με αυτό που είπα νωρίτερα: Όλοι έχουν το δικαίωμα να αγαπούν και να τους αγαπούν. Ποιος είμαι εγώ που θα πω ότι μια σχέση δεν θα διαρκέσει για πάντα... Απλά κατά βάθος ζητώ από τα ζευγάρια που ξέρω να με διαψεύσουν για το ότι όλα είναι εφήμερα και προσωρινά. Θέλω να βλέπω ζευγάρια που να αγαπιούνται και να σέβονται ο ένας τον άλλον, θέλω να βλέπω ζευγάρια και να ξέρω ότι είναι κατορθωτό να χτίσεις μια δυνατή σχέση η οποία θα αντέξει στον χρόνο και γιατί όχι να σε φτάσει μέχρι... όπου φτάσεις.

Μια κατσαριδούλα...

... η μικρή Τερέζα

Προψές το βράδυ επιστρέφω σπίτι νωρίς -ήτοι πριν τις 2- και αποφασίζω να κοιμηθώ νωρίς. Μα φευ! Δεν ήταν όμως γραφτό μου και τσα! Μια κατσαρίδα ξεπροβάλλει δίπλα από το κρεβάτι. Εγώ σε ψυχραιμότατο πανικό ξυπνάω όλη την γειτονιά με τις γαουροφωνάρες μου και εξαπολύω τόσο βρισίδι που δεν ξανάγινε ποτέ σε τηλεοπτικό στούντιο. Προσπαθώ να την σκοτώσω, αλλά εξ αποστάσεως σκότωμα κατσαρίδας δεν έγινε ποτέ.

Αφού τρέχω για να πάρω το εντομοκτόνο -γνωστής μάρκας αλλά δεν είναι ποστ με τοποθέτηση προϊόντος αυτό άρα δεν λέμε μάρκα- η κατσαρίδα άφαντη. Αποφασίζω να στρώσω στο σαλόνι αλλά η ζέστη, κωλόζεστη, δεν μ' αφήνει να κοιμηθώ. Επιστρέφω στο δωμάτιο με το εντομοκτόνο στο χέρι και την βλέπω ξανά να κόβει βόλτες. “Έτσι είσαι;” είπα “You wanna play it hard, I'll give it to you bitch” κανονικά συζήτηση, ναι. Άρχισα να ψεκάζω τόσο που έγινε το δωμάτιο θάλαμος αερίων.

Ανοίγω τα παράθυρα, μπας και μ' ακούσει κανας γείτονας και έρθει να μου φέρει ένα μυστικό όπλο κατά της κατσαρίδας και να ξεβρωμίσει ο τόπος αλλά τίποτα. Ούτε γείτονας συγκινήθηκε, ούτε το δωμάτιο απαρνιόταν την βρωμιά του εντομοκτόνου. Και εγώ στην γωνιά να ψεκάζω κάτω από το κομοδίνο όπου πήγε και κρύφτηκε η κατσαρίδα. Τελικά δεν ξέρω αν πέθανε αλλά νύσταζα τόσο πολύ που είπα να κοιμηθώ.

Εννοείται πως είχα απομακρύνει το κρεβάτι από κάθε άλλο έπιπλο και μάζεψα ότι υπήρχε χάμω και πάει λέγοντας. Μόνο σφουγγαρίστρα δεν κατέβασα. Ένιχαου... Κοιμάμαι όσες ώρες απομένουν. Μετά ξεκίνησε ο καθαρισμός. Λες και θα ρθουν υποψήφιοι αγοραστές του σπιτιού... Όχι το καθάρισμα της πεθεράς, κανονικό και με τον νόμο.

Έπρεπε να με βλεπες με το μάτι γαρίδα να βγάζω όλο το ερμάρι και να βάζω πίσω τα ρούχα με τάξη, σειρά και προσοχή. Από τα ψυχαναγκαστικά μου, ξέρεις τώρα, μπορείς να φανταστείς. Ξαναδιπλώνω φανέλες γιατί δεν είχαν όλες το ίδιο μέγεθος με αποτέλεσμα η στοίβα ρούχων να γέρνει προς κάποια κατεύθυνση. Στο περίπου τα δίπλωνα, είπαμε ψυχαναγκασμός αλλά όχι και τόσο, δεν έβγαλα και χάρακα βρε αδερφέ. Στο πιο χαμηλό ράφι τα γυμναστικά. Σκοτώθηκα απ' την γυμναστική που θέλουν και ράφι μόνα τους. Έναν κοιλιακό δεν είδα ακόμη. Πάνω από αυτά τα μπλουζάκια και πιο πάνω τα τρικά και τα footer. Και αφού αυτά ταχτοποιήθηκαν είπα να ταχτοποιήσω κι άλλα πράγματα...

Πειθαρχία και αρετή! Έτσι πάει. Έτσι θα προκόψω (sic).