Δευτέρα 20 Σεπτεμβρίου 2010

Monday

Δευτέρα σήμερα, καινούργια εβδομάδα, νέα ενέργεια, παλιά αισθήματα αλλά το Πανεπιστήμιο ξεκίνησε -κάπως στραβά αλλά να μαστε εμείς καλά βρε! Με όλα όσα ακούω περί πρεμιέρας νέων προγραμμάτων έχω φρίξει αλλά έχω πωρωθεί ταυτοχρόνως και άρχισα εγώ τις προετοιμασίες για τις πρεμιέρες νέων και ολ τάιμ κλάσικ ποστ και έχω ετοιμάσει και κοτζάμ πρόγραμμα για την Νέα Περίοδο Προγραμμάτων που θα ξεκινήσει αισίως σε μια εβδομάδα, την Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου!

Ναι, τώρα ξέρω ότι με αυτό που είπα θα με κράξει το ΟΚ, το περιοδικό των επωνύμων, μην βλέπετε που λέω Ιθάκη-μαν, έχω κι εγώ επίθετο! Και θα λέει το ΟΚ και όλα τα τοιαύτων ειδών περιοδικά που πάω εγώ, ο απλός και λιτός άνθρωπος, που δεν έχω καν έναν κάμεραμαν να με αποθανατήσει (γιατί πρώτον λυπάμαι τις κάμερες που θα καούν μόλις κάνουν φόκους πάνω μου και δεύτερον γιατί αρσενικό πέραν των καθηγητών δεν με πλησιάζει σε απόσταση ενός χιλιομέτρου) να κάνω πρεμιέρα απέναντι στην Μενεγάκη, και θα χουν και το δίκαιο τους.

Λοιπόν σας αφήνω με το πρώτο πόστερ!

Καλή Εβδομάδα σε όλους!!!

Παρασκευή 17 Σεπτεμβρίου 2010

S.A.G.A.P.O the Game

Ναι, έκανα μια βόλτα από τα μπλοκ τα εκ δεξιών και ανακάλυψα διάφορα πράγματα. Καθώς περνούσα από τα μπλοκ και διάβαζα, κάνω scroll down στον Ethan (τον ίσως Mister Blogoverse, τον ωραιότερο της μπλοκόσφαιρας) και βλέπω τσα! Το όνομα μου. Με έβαλε ο κύριος Ethan να παίξω διαδικτυακά ένα παιχνίδι (να 'ναι καλά ο άνθρωπος γιατί σκεφτόμουν να κάνω ποστ άσχετο) με τα 10 πράγματα που αγαπώ.

Το αγαπώ σαν ρήμα δεν το χρησιμοποιώ πολύ και νομίζω ότι δεν θα το χρησιμοποιήσω anytime σύντομα. Υπάρχουν οι στιγμές που μπορώ να το γράψω, να το κάνω copy-paste, με πιο πολύ ευκολία θα το γράψω παρά να το πω και πιο εύκολα θα το πω σε ξένη γλώσσα παρά στα Ελληνικά. Είναι όμως το πρώτο διαδικτυακό παιχνίδι που κάνω, να με συγχωρέσουν αν με ξανακάλεσαν αλλά δεν το πήρα χαμπάρι (πολύ πιθανόν)

Τα 10 "πράγματα" που αγαπώ:

Αγαπώ την οικογένεια μου και ειδικά τους γονείς μου. Μπορεί να έχουμε μια “περίεργη” σχέση, μπορεί να έχουμε μυστικά ο ένας από τον άλλον αλλά τους αγαπώ και είναι το σημαντικότερο πράγμα στον κόσμο για 'μένα, είναι οι είναι ο Θεός μου, είναι αυτό που οι Χριστιανοί βρήκαν στο πρόσωπο μιας αγιογραφίας...

Αγαπώ τους φίλους μου. Δύσκολη λέξη, οι φίλοι που είναι εδώ, οι φίλοι που δεν είναι τόσο πολύ εδώ, οι φίλοι, ή οι εξ-αποστάσεως φίλοι, οι συμπλόκερς (ναι για σένα που διαβάζεις μιλάω) είναι ένα σημαντικό κεφάλαιο για μένα!

Αγαπώ τον Ethan που με έβαλε να παίξω αυτό το παιχνίδι γιατί δεν ξανάκανα τέτοιο πράγμα!

Αγαπώ κάθε στιγμή, καλή ή κακή, που με έκανε να καταλάβω κάτι, το ο,τιδήποτε!

Αγαπώ τα παιδιά και πολύ θα ήθελα κάποτε να έχω ένα “δικό μου”

Αγαπώ τις βλεφαρίδες μου, νομίζω ότι είναι το ωραιότερο πράγμα επάνω μου

Αγαπώ την λέξη αγαπώ και τον παρατατικό της (αγάπαγα που διαβάζεται και ανάποδα) και όλες τις λέξεις που μας βοηθούν -κάποτε χωρίς αποτέλεσμα- να εκφράσουμε αυτά που νιώθουμε

Αγαπώ την Λευκωσία με ηρεμεί και με κρατά ανήσυχο ταυτόχρονα

Αγαπώ τις αγκαλιές, τα φιλιά και γενικά το γούτσου-γούτσου (να κάνω γκρουπ στο facebook;)

Αγαπώ όλες τις εποχές, την γη και την φύση σε όλο της μεγαλείο! Ιδιαίτερα αγαπώ να περπατώ ξυπόλυτος σε βρεγμένη αμμουδιά το καλοκαίρι

Τώρα ποιους να καλέσω; Τους περισσότερους τους κάλεσαν. Επειδή δεν ξέρω ποιο το κάνατε και ποιοι όχι κάντε το όσοι δεν το κάνατε. Εγώ θα προτείνω-προσκαλέσω την Τινκερμπελ (την ιδέα μου την έβαλε η Μπλοκ Σκέψεων), τον Jingle all the way, τον Άντυ Παναγιώτου, η θεία Ντόνα γιατί δεν το έκανε; να το κάνεις αν δεν σε έχουν ήδη προσκαλέσει! Η Crimson Dawn αν είναι στο mood, τον Leviathan θα πω που του αρέσει και το χαλούμι πολύ, τον μικρό Find That Inch και θα του στείλω και τα φιλιά μου, την Highvoltagepress, αυτά! Όποιος θέλει να το κάνει ας το κάνει, δημοκρατία έχουμε (σε τέτοια θέματα)

Τετάρτη 15 Σεπτεμβρίου 2010

I saw you... Vol. 10

Γιατί κανείς δεν μου είπε ότι το προηγούμενο "Σε είδα" ήταν στις αρχές Ιουνίου;

Σε είδα...

... με το μαγιό σου και το back-pack σου, αγόρι μου, έτσι σε θέλω. Δεν χρειάζεσαι τίποτα άλλο, περίμενε... Καλέ, καλέ που πας;

... με την ορχιδέα στα μαλλιά και παραξενεύτηκα

... με την ξανθή βλαμμένη σου, παράτα την αγόρι μου και χαραμίζεσαι!

... με το μοχίτο στο χέρι, ποιος μάδησε το δύοσμι καλέ;

... και είσαι ότι θέλω! Κ*τσε μου τώρα!

... με το ποτό στο χέρι και είσαι πολύ φό φίλε μου, πιο φό και από φό-μπιζού

... που ήρθες στον Πρωταρά μαρή βλαμμένη για να φας club sandwich! Έλεος

... να βγάζεις καθρεφτάκι στην παραλία και να βγάζεις το φρύδι σου. Ενδιαφέρον, για να δούμε τι άλλο θα δούμε...

... με το που ήρθες στην παραλία άναψες τσιγάρο, κρίμα παλικάρι σαν τα κρύα τα νερά

... να κάνεις αγαπούλες με κάποιον της παρέας και αυτός να εκνευρίζεται, παράτα τα κορίτσι μου, δεν σε γουστάρει!

... να προσπαθείς να αρπάξεις ψαράκια από την θάλασσα

... με την φίλη σου να την κερνάς ένα πότο και να δίνεις στο γκαρσόν εκατοστάευρω, με προσοχή τα λαχανόφυλλα μαντάμ!

... που ήρθες στην παραλία με την φίλη σου. Πολύ μποέμ ζευγάρι δε λέω αλλά βρε πουλάκι μου αφού ήρθατε που ήρθατε στην θάλασσα γιατί μπήκατε μέχρι την μέση; Δεν βρέχτηκε ούτε μια τρίχα από τα μαλλιά σας! Ούτε καν ο λαιμός σας!

Κυριακή 12 Σεπτεμβρίου 2010

400th Post

Σαν ψέμα μου φαίνεται που έφθασα στο 400ο μου ποστ... Διαβάζω παλαιότερες αναρτήσεις, από πέρσι και πιο παλιά και είναι σαν να ήταν χθες που τα έγραφα, δεν κατάλαβα πόσο γρήγορα πέρασε ο καιρός! Αλλά χαίρομαι που έφτασα εδώ που έφτασα... Τον Δεκέμβριο περιμένω να γιορτάσω τα τρίτα γενέθλια του μπλοκ μου αλλά έχω ήδη φτάσει στα 400 ποστ, αυτό με κάνει ιδιαίτερα χαρούμενο!

Το ξεκίνημα μου ήταν κάπως ζόρικο, το ένα τρίτο των αναρτήσεων σχολιάζονταν και όσο να 'ναι τα σχόλια παίζουν σημαντικό ρόλο. Δυστυχώς ή ευτυχώς παρακολουθώ την κίνηση με τα σχόλια. Παλαιότερα πίστευα ότι όσα πιο πολλά σχόλια έχει μια ανάρτηση τόσο καλύτερη είναι, κακώς. Έχω ξεχωρίσει μονάχα 2-3 αναρτήσεις από όλες που τις θεωρώ “καλές” και μερικές είναι στην λίστα με τις περισσότερες σχολιασμένες αναρτήσεις. Ξέρω ποια είναι η περισσότερο σχολιασμένη ανάρτηση από όλες και δυστυχώς δεν είμαι χαρούμενος με αυτό, γενικότερα δεν είμαι εντάξει όταν δεν νιώθω εντάξει με αυτούς που με διαβάζουν, δεν μ' αρέσουν οι παρεξηγήσεις...

Θέλω να ευχαριστήσω, τον καθένα από εσάς ξεχωριστά αλλά το έκανα ήδη τον Φλεβάρη στο 300ο ποστ. Θέλω να ευχαριστήσω ΟΛΟΥΣ όσους κάνουν τον κόπο μια κάθε ούτε εγώ ξέρω πόσο να δουν τι γίνεται στο μπλοκ, ξέρετε ποιοι είστε -εγώ μπορεί και να μην ξέρω αλλά δεν πειράζει. Θέλω να ευχαριστήσω ΟΛΟΥΣ όσους αφήνουν σχόλια, όσο και στους φίλους εξ' Ελλάδος όσο και στους συμπατριώτες, και θέλω να σας πω ότι σας νιώθω φίλους μου και οικογένεια μου και σας εκτιμώ όλους! Να είστε καλά και να συνεχίσουμε όλοι να μοιραζόμαστε στιγμές με τους υπόλοιπους στα μπλοκ μας!

Για να το γιορτάσω πέρασα από τον δρόμο που διακοσμεί το blog

Καλή Εβδομάδα σε όλους, Καλή αρχή με δουλειές, σχολεία και όλα τα παράγωγα! Φιλιά πολλά!

Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου 2010

Wacko

Μιας και πιάσαμε την ποίηση και πάμε, και μετά από δηλώσεις περί φωνών (για ποια βαράει η καμπάνα Tinkerbell;) θυμήθηκα ότι είχα κάπου σε ένα τετράδιο δυο μικρά τέτοια (ποιήματα δεν τα λες) με σχετικό περιεχόμενο... Αφιερωμένο στην Tinkerbell!


Τα παιδιά παίζουν στην αυλή του σχολείου, τα πουλιά τιτιβίζουν ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων λες και τσακώνονται, το δέντρο τρέμει από τον αέρα και τα φύλα του συνέθεσαν μια εξαίσια μελωδία. Το πίσω χωράφι μετατράπηκε δυστυχώς σε οικοδομή, το σφυρί χτυπά δυνατά, βήματα πάνω στο πλακόστρωτο και η βροχή χτυπά στο έδαφος, όλα αυτά μια άλλη μελωδία...

Λένε ότι αν είσαι τρελός ακούς φωνές. Ακούω φωνές αλλά δεν είμαι τρελός σας το ορκίζομαι

(28/01/2010)


Τα παιδιά σχόλασαν, οι γονείς τους τούς φώναζαν να μην τρέχουν γιατί είναι επικίνδυνο, ένα αυτοκίνητο δεν λέει να ξεκινήσει. Ο αέρας χαϊδεύει τώρα τις φυλλωσιές, κανένα νέο από το πίσω χωράφι... Μονάχα κοράκια κάνουν θόρυβο!

Λένε όταν είσαι ερωτευμένος ακούς καμπάνες. Όχι, καμπάνες δεν ακούω!

(09/02/2010)

Τετάρτη 8 Σεπτεμβρίου 2010

Μοναχικές Στιγμές

Είναι οι στιγμές

Οι στιγμές που πιάνεις τον εαυτό σου εξ' απροόπτου να φιλά το μαξιλάρι

Η στιγμή που νιώθεις την ανάγκη να πάρεις το μαξιλάρι αγκαλιά

Είναι οι στιγμές που πιάνεις τον εαυτό σου να φιλά το χέρι σου,

ή οποιοδήποτε άλλο σημείο του σώματος,

απλά και μόνο για να αισθανθείς πως είναι το αίσθημα της σάρκας πάνω σε σάρκα

Είναι οι στιγμές που λιώνεις για ένα φιλί και μια αγκαλιά

Είναι αυτές οι στιγμές,

οι τόσο μοναχικές

Μοναχικές στιγμές...

Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου 2010

Η αλήθεια πίσω από το ψέμα

Αλήθεια, μπορούμε να διακρίνουμε την αλήθεια πάντα; Χώρισε η Αντζελίνα από τον Μπραντ; Πόσο “καθαρός” από ναρκωτικά είναι ο χώρος του θεάματος; Υπάρχει σταρ που δεν κάνει ναρκωτικά; Είναι η Κάθριν Ζέτα Τζόουνς ευτυχισμένη; Είναι ο Τζον Τραβόλτα γκέι; Έχει ακόμα η Τζολί ομοφυλοφιλικές σχέσεις; Είναι η Βικτόρια Μπέκαμ σκύλα; Είναι η σχέση του Ζακ Έφρον σχέση κάλυψης; Δεν περιμένω απαντήσεις...

Όχι πως αν το μάθω θα κάνει την διαφορά και όχι πως αν όντως ο Τζον Τραβόλτα είναι γκέι μου πέφτει λόγος ούτε αν η Κάθριν Ζέτα Τζόουνς είναι δυστυχισμένη μπορώ να κάνω κάτι, αλλά κάτι είναι και αυτό. Η αλήθεια, αν είναι κάτι από το οποίο κρύβονται οι περισσότεροι, συνήθως σοκάρει και όταν σοκάρεις αναθεωρείς. Πολλοί διάσημοι ή ουόναμπι διάσημοι έχουν ως “πρότυπα” τους ξένους διάσημους. Ή οι δημοσιογράφοι τους παρουσιάζουν κατ' αντιστοιχία με ξένα “πρότυπα”

Παράδειγμα, πόσες φορές ακούσαμε να λένε ότι ο Ντέμης Νικολαΐδης και η Δέσποινα Βανδή είναι σαν τον Ντέιβιντ Μπεκαμ και την Βικτόρια Μπεκαμ; Καταρχάς Ντέμη μου δεν θέλω να σε πληγώσω αλλά με τον Ντέιβιντ δεν έχετε καμία ομοιότητα εκτός από το όταν ήσουν ποδοσφαιριστής και πάλι αρκετές διαφορές. Και η Βικτώρια είναι μια και μοναδική! Ωραία, ξέρουμε ότι ο Ντέιβιντ και η Βικτόρια είναι το τέλειο ζευγάρι και ότι είναι αγαπημένοι; Που ξέρουμε εμείς πως δεν κεράτωσε ο ένας τον άλλον; Και που ξέρουμε ότι οι φήμες περί χωρισμού Νικολαΐδη-Βανδή δεν ήταν εν τέλει ψέματα; Αλλά και πάλι δεν μας πέφτει λόγος...

Δεν ξέρω για σας αλλά κάθε φορά που διαβάζω συνέντευξη του Παπακαλιάτη με πιάνουν τα νεύρα. Να κάθομαι και να ακούω ότι ερωτεύτηκε συμπρωταγωνίστρια του δεν το μπορώ. Εντάξει, θα μου πεις δεν είμαι και ο “κατάλληλος” να μιλάω για αυτό το θέμα μιας και είμαι και εγώ στην ντουλάπα μου. Αν ήμουν εγώ θα αποφάσιζα να μην απαντήσω σε τέτοιου είδους ερωτήσεις. Φυσικά μια φορά πρόσφατα μου έτυχε να με ρωτήσουν αν είμαι γκέι και απάντησα ναι, απλά, η κουβέντα δεν συνεχίστηκε οφείλω να ομολογήσω.

Κρύβουμε την αλήθεια για να δείξουμε μια άλλη εικόνα, αυτή του τέλειου. Όλοι έχουν μετατραπεί σε ανηλεή Bree Van de Camp και είναι τρομαχτικό όλο αυτό. Που είναι η ζωή; Ποια είναι η πραγματικότητα; Πραγματικότητα είναι οι δικές μας οι ζωές όπως εμείς τις βλέπουμε, μπορεί όμως ακόμη και εμείς να θέλουμε να δείξουμε κάτι άλλο από αυτό που αφήνουμε να δουν οι υπόλοιποι...

Γιατί έγραψα όλα τα ξένα ονόματα με ελληνικούς χαρακτήρες και την Bree την έγραψα στα Αγγλικά;

Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου 2010

Ηθικό δίδαγμα: Σοράγια Μοντενέγρο

Η Σοράγια χύνει το πετρελαίο, η Σοράγια απειλεί την Μαρία της Γειτονιάς, η Σοράγια ρίχνει το αναμμένο σπίρτο, η Σοράγια καίγεται. Όβερ

Όλα τα έκανε η Σοράγια, ντύθηκε νοσοκόμα, απήγαγε κόσμο, προσπάθησε να σκοτώσει πολλούς, σκότωσε άλλους τόσους, έβαλε ταραντούλες σε κρεβάτι, έπεσε από την τζαμαρία ενός διαμερίσματος και για 8 ολόκληρα χρόνια έκανε φυσιοθεραπείες. Για τον έρωτα τα έκανε, για εκείνον τον κόπανο τον Λουίς Φερνάντο ντε λα Βέγκα. Και όλα ξεκίνησαν όταν η φτωχή πλην τίμια Μαρία της γειτονιάς, μια ρακοσυλλέκτρια, μπήκε στην μέση και έκανε τον Λουίς Φερνάντο άλλον άνθρωπο και όταν χώρισαν από την ανείπωτη ζήλια του Λουίς Φερνάντο η Σοράγια προσπάθησε να τον πλησιάσει ξανά (επαναπροσέγγιση ονομάζεται, ρωτήστε μας και μας τους Κύπριους τι περνάμε) αλλά ο άνθρωπος είχε φάει κόλλημα με την πάλαι νοήμων Μαρία η οποία εν τω μεταξύ είχε μουρλαθεί και έδωσε το παιδί της σε μια άγνωστη προς το παρόν, την Αγριπίνα Πέρεζ, έτσι για να θυμηθείτε και 2-3 ονόματα

Τα χρόνια πέρασαν και ο καιρός κύλησε και η Μαρία φέρνει σιγά-σιγά τα λογικά της, ενώ η Σοράγια είχε παντρευτεί έναν πλούσιο, τον Όσκαρ, αλλά τον σκότωσε λίγο αργότερα. Και τσα η Μαρία της Γειτονίας έχει ένα φλάσμπακ! Τσουπ! Φερναντίτο! Έτσι λένε τον γιο της, αποφασίζει να τον βρει, τον βρίσκει αλλά η Σοράγια τον κρατά, τον φλερτάρει και τον κρατάει σπίτι της.

Όμως η τύχη παίζει άσχημα παιχνίδια στην Σοράγια (καημένη Σοράγια) ο Φερναντίτο ερωτεύεται την παράλυτη κόρη του άντρα της. Όλα είναι με το μέρος της ρακοσυλλέκτριας, της άτιμης Μαρίας της Γειτονιάς, που είναι και διορατική το κέρατο μου, κάθε φορά που ο Ναντίτο θα πάθει κάτι κακό το ένιωθε ή το έβλεπε όνειρο, όλοι γυρίζουν σε εκείνη και η Σοράγια μένει ξεκρέμαστη! Για αυτό και η Σοράγια απαγάγει την Μαρία της Γειτονιάς, την παίρνει σε ένα εγκαταλελειμμένο εξοχικό και χύνει πετρέλαιο και απειλεί να το πυρπολήσει και όταν ο Λουίς Φερνάντο μπαίνει μέσα ρίχνει το σπίρτο και παίρνει η ίδια φωτιά!

Είδατε τι παθαίνει κάποιος που έχει φάει κόλλημα με πρώην;

Τετάρτη 1 Σεπτεμβρίου 2010

A new month has come...

Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που δεν είχα πρόβλημα με το ότι τελειώνει το καλοκαίρι. Πέρσι πάντως δεν ήθελα να τελειώσει το καλοκαίρι... Φέτος είμαι εντάξει, θέλω να ρθει το Φθινόπωρο.

Η ρουτίνα, τώρα την χρειάζομαι. Νομίζω έτσι κάνω, το καλοκαίρι κάνω τα πάντα για να κουραστώ και να πεθυμήσω την ρουτίνα του φθινοπώρου. Δεν μπορώ να πω ότι είχα τεράστια δόση από καλοκαίρι, αλλά το χόρτασα το καλοκαίρι, μην σου πω θα έτρωγα ακόμα λίγο! Αλλά είναι ώρα να γυρίσω στα παλιά μου τα λημέρια, τα γραφεία και να αρχίσω ξανά το διάβασμα... Και να μην θέλω, έτσι θα γίνει τώρα που το σκέφτομαι!

Στο γενικό μουντ της περιόδου αυτής το φθινόπωρο μου ταιριάζει καλύτερα. Όχι δεν έχω κατάθλιψη ή κάτι αλλά το θέλω το φθινόπωρο φέτος. Κάποτε ήθελα την Άνοιξη, κάποτε ήθελα το Καλοκαίρι (όταν φτάσει η ώρα των εξετάσεων το καλοκαίρι θα θέλω πάλι τώρα να δεις) κάποτε ήθελα και τον χειμώνα, ε τώρα θέλω το φθινόπωρο. Στις 23 Σεπτεμβρίου η Φθινοπωρινή Ισημερία θα σημάνει την αρχή του φθινοπώρου αν ο καιρός μας κάνει την χάρη επίσης, η νύχτα θα αρχίσει να γίνεται μεγαλύτερη...

Μέχρι την επόμενη φορά που θα αρχίσω την μουρμούρα για τις εποχές... Καλό μας μήνα!!!

Δευτέρα 30 Αυγούστου 2010

Like & Dislike Vol. 21

Μ' αρέσει... που το like&dislike είναι μεγαλύτερο

Δεν μ' αρέσει... που σπάσαμε τα ρεκόρ στην Θερμοκρασία, δεν μπορούσαν να ήταν ξέρω 'γω ρεκόρ σε αγώνες στίβου;

Μ' αρέσει... που ο Joe McElderry ανακοίνωσε ότι είναι gay!

Δεν μ' αρέσει... η υγρασία, την σιχαίνομαι!

Μ' αρέσει... που άνοιξε γυράδικο “Σαλονικιός” στην Λήδρας

Δεν μ' αρέσει... ο θόρυβος της μηχανής, της μοτοσυκλέτας

Μ' αρέσει... να ταξιδεύω, με αεροπλάνο

Δεν μ' αρέσουν... οι διαφημίσεις της Coca Cola Zero

Μ' αρέσει... το NCIS

Δεν μ' αρέσουν... τα κρύα ντους αλλά αυτές τις μέρες ήταν αδύνατον να μην αντισταθώ στο παγωμένο νερό!

Μ' αρέσει... το νέο τρέιλερ του “Η Ζωή της άλλης”

Δεν μ' αρέσει... που η Μαντόνα στο τελευταίο της πάρτι γενέθλιων ήταν πολύ σοβαρή

Μ' αρέσει... η Αντζελίνα Τζολί, θεά!

Δεν μ' αρέσει... που αργεί να κάνει πρεμιέρα η ταινία Rabbit Hole με την Νικόλ Κίτμαν

Μ' αρέσει... που η Λευκωσία ήταν άδεια τόσες μέρες! Μακάρι να ταν 2 φορές τον χρόνο το καλοκαίρι!

Δεν μ' αρέσει... που από τις διακοπές μετρώ 1 αυτί φουσκωμένο από μόλυνση στο νερό, το μεγάλο δάκτυλο του ποδιού μου με μόλυνση από την άμμο και κουνούπια πολλά κουνούπια

Μ' αρέσει... η δήλωση της κυρίας Ελένης Μάυρου, Δημάρχου της Λευκωσίας, για το ότι θέλει η Λευκωσία να μοιάζει με Άμστερνταμ, για τα ποδήλατα μιλούσε αλλά δεν πειράζει, είναι και αυτό ένα βήμα!

Δεν μ' αρέσει... που η στέγη του Δημοτικού Θεάτρου κατέρρευσε πριν 2 χρόνια και ακόμα δεν έγινε κάτι!


Εξτρα της Εβδομάδας: Δεν μ' αρέσει... ο καθεδρικός ναός που θέλει να χτίσει ο Αρχιεπίσκοπος στην παλιά Λευκωσία ύψους 26 μέτρων, είναι απαίσιο και αποκρουστικό